Άνομα αστέρια

  β.ariaditis 

Ανυπομονείς να πέσει το σκοτεινό πέπλο της κρύας νυχτιάς, το να κοιτάς τα άστρα πάντα σου έδινε ένα μεγάλο χαμόγελο ελπίδας, μια τόση δα ανάσα επιβίωσης που αρκούσε για να συνεχίσεις να ελπίζεις σε αυτό το μεγάλο χαμό.
Απόψε δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κανένα φωτεινό σχηματισμό, καμία φωτιζόμενη φυσιογνωμία αστεριών δεν ξεχωρίζει στον ορίζοντα. Προσμένεις, η ανυπομονησία σου χτυπά κόκκινο αλλά δε καταφέρνεις να ξεχωρίσεις τίποτα που να ενεργοποιεί τα συναισθήματά σου, να αφυπνίζεις τις αισθήσεις σου.
Παράξενο, δεν έχει ούτε σύννεφα απόψε, μήτε ίχνος κανενός σημαδιού του καιρού που να σε εμποδίζει να δεις αυτό που αναζητάς. Μια άλλου είδους καταιγίδα έχει σκιάσει τόσο πολύ την όραση σου στον άλλοτε κατάφωτο νυχτερινό ουράνιο κόσμο.
Ίσως να είναι που τα σημάδια της τριτοκοσμικής κατάληξης της κοινωνίας μας είναι τόσο ορατά. Οι καμινάδες από τζάκια και σόμπες είναι πιο πολλές από ποτέ και οι ουρές από τους καπνούς που βγαίνουν, ακόμα πιο πολλές και από τις ουρές χαρταετών στον ουρανό της Καθαρής Δευτέρας.
Σκέψεις που επιβεβαιώθηκαν το αμέσως επόμενο πρωινό, όταν και διάβασες τις ανησυχίες του κρατικού μηχανισμού, μέσα από την συμβουλευτική ανακοίνωση που εξέδωσε. Λιτή, άμεση και τόσο μα τόσο αληθινή, ίσως αν αναφερόταν σε ένα άλλο κόσμο, σε μια άλλη κοινωνία.
Ο βαθμός υποκρισίας αυτής της ανακοίνωσης ήταν τόσο μεγάλος που τρόμαζε, θαρρείς και τη συνέταξε ένα συμβούλιο ευγενών γαλαζοαίματων και όχι συμπολίτες μας που μοιράζονται τις ίδια ανησυχίες με εμάς και αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με όλους εμάς.
Προσπαθείς να βρεις κάπου μια ανακοίνωση, από τον ίδιο κρατικό φορέα που είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση της ακεραιότητας του περιβάλλοντος που ανήκει σε όλους μας, για τον κακό χαμό που συντελείται στα βουνά της Χαλκιδικής. Εκεί που ένα αρχαίο δάσος, ένα βουνό και μια θάλασσα, θυσιάζονται για τα κέρδη ενός εργολάβου και μερικών επιτελών του. Πουθενά δε βρίσκεις κάτι, παρά μόνο δήθεν ευαισθησίες και κάποια πολύ συγκεκριμένα κηρύγματα για το καλό του πλανήτη αυτού και το μέλλον που πρέπει να αφήσουμε στα παιδιά μας.
Λες και τα παιδιά μας δεν είναι εδώ, δε βιώνουν αυτό που έχει στοιχειώσει όλους εμάς, το σύγχρονο αδηφάγο τέρας της επικράτησης των λίγων εχόντων ενάντια στους πολλούς μη έχοντες. Ένα αύριο που μοιάζει να είναι ακόμα πιο σκοτεινό και από τις πιο μαύρες ιστορίες αληθινού τρόμου.
Είναι πιο εύκολο να καταδικάζεις ένα γονιό που καίει στη σόμπα σκουπίδια, απλά για να ζεστάνει το φτωχικό του, να μην πεθάνουν από το κρύο τα παιδιά του. Η υποκρισία του να δείχνω με το δάχτυλο κάποιον παράνομο, απένταρο, που απλά παρανομεί για να επιβιώσει αυτός και η οικογένειά του αλλά να σιωπώ όταν βλέπω κάποιους να καταστρέφουν την ίδια τη γη και με το κυάνιο να συνθλίβουν την χλωρίδα και την πανίδα ενός τόπου, μιας πατρίδας πολλών γενεών ανθρώπων και ζώων.
Θαρρείς και ζούμε σε μια άλλη κοινωνία ανθρώπων, με άλλες αξίες και προτεραιότητας. Για κάποιους προέχει το τραπέζι των γιορτών να είναι γεμάτο με υπερβολικά πολλά εδέσματα, που το σύνολο τους θα πεταχτεί στα σκουπίδια παρά σε ανθρώπινα στομάχια. Ο ακαταλόγιστος καταναλωτισμός και η λατρεία της κοινωνίας μας προς το κάθε τι υλιστικό, μας έχει οδηγήσει σε αυτή τη γωνιά.
Εγκαταλελειμμένα κτίρια που μεταμορφώθηκαν σε στέκια πολιτισμού, σε πυρήνες μόρφωσης και σε ξενώνες ανθρώπινων ψυχών, να διώκονται ως στέκια ανομίας και παραβατικής συμπεριφοράς. Άψυχα κτίρια που μεταμορφώθηκαν σε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν είναι τυχαίο που κάθε τι διαφορετικό, κάθε τι που εκπέμπει ανεξαρτησία και ελευθερία από κάθε μορφής επιβολής κοινωνικού προφίλ, να διώκεται λυσσαλέα από το σύστημα.
Είδαμε ξενώνες αστέγων να σφραγίζονται από τις δημοτικές αρχές, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γιατί ήταν παράνομοι. Για κάποιους είναι πιο σωστό να βλέπουν τα άχρηστα κτίρια για αυτούς, σφραγισμένα, σκοτεινά και ερημωμένα, παρά να σφύζουν ζωή και κάποιοι συνάνθρωποί μας να βρίσκουν μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσουν τη ζωή τους.
Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση στην κοινωνία μας, όπως προβάλλεται από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Στην προσπάθειά τους να φιμώσουν κάθε ελεύθερη φωνή, στη διακοπή κάθε ελεύθερης σκέψης, έχουν αλλάξει όλο το σύστημα αξιών που έχουμε διδαχθεί από την ιστορία μας, από τους ίδιους τους γονείς μας.
Η περιβόητη Δημοκρατία τους, να πνίγεται κάθε διαφορετική φωνή, να εξαφανίζεται κάθε άλλη άποψη, να πιέζεται ασφυκτικά κάθε μειοψηφική αντίδραση, γιατί το θέλουν οι πολλοί, η μάλλον αυτοί που έχουν τα πολλά και έχουν τον απόλυτο έλεγχο σε όλα τα ΜΜΕ.
Αρχίζει να σκοτεινιάζει και πάλι, απόψε το βράδυ δε χρειάζομαι τα άστρα για να αποκτήσω ελπίδα στη ζωή μου. Έχω βρει το καταφύγιό μου, το ορμητήριό μου για να πολεμήσω για τα όνειρα μου και τις φιλοδοξίες μου. Κανένας δεν μπορεί να μου το πάρει αυτό, αποφάσισα να ζήσω όπως θέλω, ένας ελεύθερος άνθρωπος με πάρα πολλές ανησυχίες και προβληματισμούς, αποφασισμένος να βρω την αλήθεια.
Ο ουρανός αυτό το βράδυ, δείχνει ακόμα πιο όμορφος από ποτέ, ακόμα και με το νέφος από τις καμινάδες που καταστρέφουν το δικό τους περιβάλλον, όχι το δικό μας. Αυτό το βράδυ ξεκινά ένα άλλο όνειρο, όχι πια εφιάλτες από όλα όσα ήθελα να κάνω και να πω αλλά έκρυβα και έσπρωχνα στον πάτο. Απόψε καμία αμφιβολία, καμία φοβία δε θα με σταματήσει από το να στηρίξω όλα όσα μου δίνουν ελπίδα.
Στήριξη και αλληλεγγύη σε όποιον το χρειάζεται, τη στιγμή που σταμάτησε ο ένας να ζει για τον άλλον, καταδικάσαμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας σε αυτά τα χάλια. Ένα απέραντο νεκροταφείο αξιών και πεθαμένων ονείρων.
Ας βγάλει ο καθένας μας ότι εικόνα επιθυμεί από το μέλλον.
Εδώ είναι ο πολιτισμός, εδώ είναι η ιστορία, εδώ και η ουτοπία. Άνομα αστέρια για πάντα…
 Κώστας Κουλ

Έτος δημοκρατικής ανατροπής

Έτος δημοκρατικής ανατροπής

Η πρόταση της κυβερνητικής πλειοψηφίας για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής μόνο για τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου για νόθευση της λίστας Λαγκάρντ συνιστά προσπάθεια συγκάλυψης για ένα σκάνδαλο που έχει διπλή όψη.
Πρόκειται, πρώτον, για το διαπιστωμένο πλέον αδίκημα της αλλοίωσης της λίστας Λαγκάρντ που δόθηκε στην Αθήνα από την τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και επικεφαλής σήμερα του ΔΝΤ.
Δεν είναι όμως μόνο το αδίκημα της αλλοίωσης της λίστας. Το πολιτικό σκάνδαλο είναι ότι, ενώ η λίστα δόθηκε από τη Γαλλία προκειμένου να ερευνηθούν τα ονόματα για πιθανή φοροδιαφυγή, όπως έπραξαν Παρίσι, Βερολίνο, Μαδρίτη, όλοι οι εμπλεκόμενοι υπουργοί στην Αθήνα, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλος, Στουρνάρας, και βεβαίως ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, την περίοδο παραλαβής της επίμαχης λίστας, όχι μόνο δεν διέταξαν έρευνα, αλλά την έκρυψαν στα συρτάρια τους. Αντί να ζητήσουν από τον ΣΔΟΕ εξονυχιστικούς ελέγχους των στοιχείων όλων των ονομάτων που περιλαμβάνονταν στη λίστα, κρατούσαν τα στοιχεία σαν να ήταν προσωπική τους υπόθεση.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έδωσε εντολή να ερευνηθούν μόνο είκοσι από τα ονόματα, ενώ έχασε το πρωτότυπο. Ο δε Ευάγγελος Βενιζέλος έχασε το ενημερωτικό σημείωμα του ΣΔΟΕ που του παραδόθηκε για τον έλεγχο των είκοσι ονομάτων και στη συνέχεια δεν απαίτησε από τον ΣΔΟΕ να προχωρήσει σε εξονυχιστικό έλεγχο όλων των στοιχείων, προκειμένου να δοθεί μήνυμα στην ελληνική κοινωνία ότι επιτέλους η Πολιτεία αποφάσισε να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή. Αλήθεια, είναι δυνατόν να πιστέψει πολίτης αυτής της χώρας ότι ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δεν ενημερώθηκε ποτέ για την επίμαχη λίστα, ούτε είχε καν την περιέργεια να ρωτήσει γιατί στην Ελλάδα δεν γίνεται τέτοιου είδους έλεγχος την ώρα που βοούσαν τα δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό Τύπο για τις έρευνες που γίνονταν στις άλλες χώρες;
Πότε άρχισε να κινείται εκ νέου το θέμα της επίμαχης λίστας; Μα φυσικά όταν η ίδια η επικεφαλής του ΔΝΤ σήμερα έθεσε θέμα με την αξιοποίηση των στοιχείων αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Αθήνα ολιγωρεί στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Ύστερα από όλα αυτά, κι αφού προηγήθηκε η δημοσιογραφική έρευνα και η δίωξη του Κώστα Βαξεβάνη, ο Γιάννης Στουρνάρας έδωσε εντολή -επιτέλους- να ελεγχθούν όλα τα ονόματα...
Ένα πολιτικό σύστημα που ολιγωρεί και συγκαλύπτει, ενώ όταν αποκαλύπτονται οι ανομίες καίει μόνο τα "καμένα χαρτιά", μήπως σωθεί το ίδιο, δεν μπορεί να αποφασίζει για τις τύχες της χώρας σε μια κρίσιμη περίοδο όπως η σημερινή. Με τους αγώνες του λαού και της Αριστεράς, το 2013 πρέπει να γίνει έτος δημοκρατικής ανατροπής προκειμένου να αλλάξουν όλα στη χώρα με μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας με αριστερό πρόσημο.
avgi.

 Καπέλλας Δημήτρης

Ο «αδύναμος κρίκος» λέγεται ΠΑΣΟΚ

Ο «αδύναμος κρίκος» λέγεται ΠΑΣΟΚ

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κάνει ό,τι μπορεί ώστε η ιστορία με τη λίστα Λαγκάρντ να περιοριστεί σε «υπόθεση Παπακωνσταντίνου». Δεν έχει άδικο, αφού διαβλέπει πως η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς για το ΠΑΣΟΚ – και το 2013 θα είναι καθοριστικό για τη μοίρα του...
Άλλωστε ήδη κανείς δεν πιστεύει ότι στις επόμενες εκλογές το κόμμα του Βενιζέλου θα διατηρήσει το 12,3% των εκλογών του Ιουνίου 2012. Το χειρότερο όμως για τον πρόεδρό του θα ήταν μια εμπλοκή – και επί της διαδικασίας, μετά το πολιτικό κόστος που έχει ήδη πληρώσει – στην υπόθεση της λίστας, της οποίας εκ των πραγμάτων ήταν ένας από τους διαχειριστές και μεταξύ των υπευθύνων για το καταχώνιασμά της επί διετία.

Ξέρει ακόμη ότι σε καμιά περίπτωση δεν αντέχει να σκάσει πάνω του μια υπόθεση η οποία ίσως εξελιχθεί σε «εμφύλιο» και εντός του ΠΑΣΟΚ, αφού υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες για ύποπτο ρόλο και άλλων, και μάλιστα κορυφαίων, στην ιστορία αυτή.

Ο Βενιζέλος έχει αναγάγει σε κύριο αντίπαλό του τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο επειδή θεωρεί πως το κόμμα της Αριστεράς εμπλέκεται σε απόπειρα απαξίωσης και συκοφάντησής του, όσο διότι θέλει να αποφύγει περαιτέρω διαρροές προς αυτή την κατεύθυνση, αν στην προοπτική εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ αναπτύξει μια σαφέστερη δυναμική πρωτιάς και εξουσίας.

Ωστόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει την προσοχή του στραμμένη μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν τον έχει επιλέξει ως βασικό του «μέτωπο». Οι 755.000 ψηφοφόροι του κόμματός του τον περασμένο Ιούνιο είναι ένα λάφυρο από το οποίο και άλλοι ακόμη θα ήθελαν να πάρουν μερίδιο. Πρώτοι και καλύτεροι οι... εταίροι του στη συγκυβέρνηση.

1. Ο Σαμαράς μπορεί να τον στηρίζει, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για τη σταθερότητα της συγκυβέρνησης, όσο αυτή μπορεί να διατηρηθεί. Ενώπιον της κάλπης όμως θα επιχειρήσει να αποσπάσει το δεξιόστροφο, «μνημονιακό», «θεσμικό» κ.λπ. τμήμα του ΠΑΣΟΚ.

2. Ο Κουβέλης είναι παγερά αδιάφορος στις προσκλήσεις Βενιζέλου για συνεργασία όχι μόνο επειδή κρίνει πως το ΠΑΣΟΚ είναι πλήρως απαξιωμένο, αλλά κυρίως διότι, αν πρόκειται να υπάρξει διαδικασία ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς από τα υπάρχοντα σχήματα και κόμματα – κάτι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο για την ώρα –, θα προτιμούσε ο κεντρικός πόλος και καταλύτης να είναι η ΔΗΜΑΡ.

Οι φόβοι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ όμως δεν σταματούν εδώ, αφού γνωρίζει πως το κόμμα του είναι ο «αδύναμος κρίκος» του συστήματος εξουσίας:

● Είναι το κόμμα που έφερε μνημόνιο και ΔΝΤ στη χώρα.
● Από τα σπλάχνα του προέρχονται και οι τέσσερις υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής εποχής, οι οποίοι χρεώνονται το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόστους.
● Χάρη σε ενέργειες κυρίως υπουργών - στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχουν γκρεμιστεί η υγεία και η ασφάλιση – με τον ίδιο να κουβαλάει στην πλάτη το καταστροφικό για τα ταμεία PSI. Ακόμη και αυτός ο φοβερός Βρούτσης έχει δρόμο ακόμη για να γίνει... Λοβέρδος.
● Το κράτος, που σήμερα βρίσκεται συλλήβδην στο στόχαστρο τρόικας και συγκυβέρνησης για διαφθορά, αναποτελεσματικότητα, αναξιοκρατία και παρασιτισμό, είναι κατά κύριο λόγο δημιούργημά του.

Αν ο Βενιζέλος θέλει να συνεχίσει, έστω και με ακόμη πιο συρρικνωμένο το κόμμα του, να έχει πολιτικό ρόλο και μετά τις επόμενες εκλογές, πρέπει να περιορίσει στον μέγιστο βαθμό τις επιπτώσεις από τη λίστα Λαγκάρντ, η οποία έρχεται να σφραγίσει με τον πιο αρνητικό τρόπο τις συνέπειες των μνημονίων στην οικονομία και την κοινωνία. Δύσκολο έως ακατόρθωτο και αυτό, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Ως εκ τούτου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ την επόμενη περίοδο θα τα παίξει όλα για όλα και όποιος αντέξει...

topontiki.gr

«Στήριξη», «κατανόηση» και... ξεπούλημα

«Στήριξη», «κατανόηση» και... ξεπούλημα

Του Δημήτρη Μυ

Οι μεγάλες απάτες κατά κανόνα καλύπτονται πίσω από ωραίες λέξεις- φράσεις. Ας δούμε μερικές: «Μηχανισμός στήριξης». «Μνημόνιο κατανόησης». «Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας». Αν θέλουμε να προσφέρουμε (ως δημοσιογράφοι) κάτι ουσιαστικό στην κοινωνία, είναι αρκετό ίσως, να αποφορτίσουμε της λέξεις από το θετικό τους πρόσημο και να τις προφέρουμε, όπως ακριβώς τις βιώνει ο κόσμος στην καθημερινότητά του.

«Μηχανισμός στήριξης» ή τοκογλυφικό νταλαβέρι. Πρόκειται για το χρήμα (110 δισεκατομμύρια) που πρόσφεραν- έντοκα– στην Ελλάδα οι Ευρωπαίοι Εταίροι και το ΔΝΤ προκειμένου, όπως λέει η κυβέρνηση «να συνεχιστεί η πληρωμή των μισθών και των συντάξεων».

Αν, ωστόσο, δει κανείς που πηγαίνει αυτό το χρήμα αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για ένα τοκογλυφικό κόλπο: Κατ αρχήν το σύνολο σχεδόν αυτού το ποσού πηγαίνει στην καταβολή τοκοχρεολυσίων για προηγούμενα δάνεια. Με τον τρόπο αυτό οι πιστωτές ανταλλάσσουν παλαιά δάνεια με νέα υψηλότοκα και ενυπόθηκα. Τι έχει υποθηκευτεί;Τα πάντα!

«Μνημόνιο κατανόησης» ή μαφιόζικο συμβόλαιο: Στα κείμενα αυτά τα οποία έχει υπογράψει η κυβέρνηση περιγράφεται επ ακριβώς η ενυπόθηκη εξασφάλιση των πιστωτών για τη… διευκόλυνση των 110 δισ. που …πρόσφεραν στην Ελλάδα. Τα κείμενα αυτά, (μνημόνια- δανειακή σύμβαση) δεν περιγράφουν- επιβάλλουν απλώς την οικονομική πολιτική της χώρας, αλλά «χαρτογραφούν» τη Δημόσια Περιουσία και δίνουν κατευθύνσεις για τις δυνατότητες «αξιοποίησής» της

«Αξιοποίηση» της Δημόσιας Περιουσίας ή -πιο απλά– ΞΕΠΟΥΛΗΜA: Η έμφαση δύνεται στη λέξη «αξιοποίηση» πίσω από την οποία εξελίσσεται το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ της χώρας.

Οι δανειστές με το μηχανισμό στήριξης και τα μνημόνια φρόντισαν ώστε το ελληνικό χρέος να μην είναι δυνατό να εξυπηρετηθεί. Ταυτόχρονα έχουν φροντίσει , να εξασφαλίσουν τα εμπράγματα ανταλλάγματα και ήδη συνωστίζονται για την αρπαγή: Νερό, ενέργεια, λιμάνια, αεροδρόμια, υγεία, παιδεία, παραλίες, βουνά, κοιτάσματα, νησιά. Οι γύπες των αγορών περιμένουν κι αυτοί, τις επικείμενες κυβερνητικές ανακοινώσεις γαι την… αξιοποίηση.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση της χώρας, αφού με τις κινήσεις και επιλογές της (μνημόνια- δανειακές συμβάσεις) παρέδωσε τη χώρα στους πιστωτές, σήμερα απλώς προσπαθεί να διαχειριστεί (ή μήπως εξαπατήσει) την ελληνική κοινωνία.

Γνωρίζουν ωστόσο και ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, ότι το παιχνίδι της «διαχείρισης της κοινής γνώμης» έχει όρια, τα οποία έχουν προ πολλού εξαντληθεί.

Πηγή: http://www.parakato.gr

Μεσογειακή συνταγή καταστροφής

 Η πολιτική στην καλύβα

  του Κώστα Λουκέρη 

Θα ξαναπηγαίνατε το αυτοκίνητό σας για φτιάξιμο στον μηχανικό που την πρώτη φορά που του το πήγατε σας το επέστρεψε με περισσότερα προβλήματα απ’ όσα είχε αρχικά; Θα εμπιστευόσαστε όσους σας είπαν ψέματα ξανά και ξανά και που επανειλημμένα δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους; Θα κρίνατε τους πολιτικούς σας αποκλειστικά από όσα λένε εμπρός στις ξένες αντιπροσωπείες και όχι από όσα κάνουν όταν αυτές επιστρέφουν στις πατρίδες τους;

Το ελληνικό δράμα εισέρχεται στην τρίτη πράξη του. Η υπογραφή του «μνημονίου-3» (όσο περισσότερα, τόσο καλύτερα) συνοδεύτηκε από έναν αναστεναγμό ανακούφισης σε όλον τον κόσμο… εκτός από την Ελλάδα. Η υπό την ηγεσία του κεντροδεξιού πολιτικού Αντώνη Σαμαρά τρικομματική κυβέρνηση μοιάζει να χάνει τον ρυθμό της, λιγότερο από πέντε μήνες από τότε που σχηματίστηκε. Για όσους δεν διακρίνονται για την μνήμη τους, ο Σαμαράς αντιτάχθηκε με σφοδρότητα στο πρώτο και το δεύτερο «μνημόνιο», αλλά τώρα είναι πρωταθλητής στην υποστήριξη της τρίτης -και σκληρότερης εκδοχής του. Στην πολιτική υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διακρίνει στην πολιτική την ακροβασία από τον τσαρλατανισμό. Αλλά αυτά δεν ισχύουν στην ελληνική πολιτική.

Καθημερινός αγώνας

Στην Ελλάδα βλέπει κανείς όλο και περισσότερα άδεια καταστήματα προς ενοικίαση, όλο και περισσότερες άστεγες οικογένειες, όλο και πιο μακριές ουρές στα συσσίτια των ανθρωπιστικών οργανώσεων, όλο και συχνότερα ανθρώπους που ψάχνουν στους κάδους απορριμμάτων για αποφάγια. Με την ανεργία να έχει ξεπεράσει το 25%, όλο και περισσότεροι νέοι πτυχιούχοι μεταναστεύουν, ενώ πολλοί από τους πιο πετυχημένους μετανάστες επιστρέφουν στις πατρίδες τους. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι συνεχίζουν να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται για πέντε, έξι, επτά ή και οκτώ μήνες.

Το σύστημα υγείας χειροτερεύει, προκαλώντας μια ανθρωπιστική κρίση που μοιάζει ανεξέλεγκτη. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα: εδώ και δύο χρόνια δεν πλήρωνα τίποτα για την ετήσια επίσκεψή μου στον ενδοκρινολόγο μου. Πέρσι, μουζήτησαν 5 ευρώ. Φέτος η συνδρομή μου έφτανε τα 20 ευρώ, αν και είμαι πλήρως ασφαλισμένος. Ενώ όταν πήγα σε ένα άλλο νοσοκομείο για μια εξέταση, πληροφορήθηκα πως η επόμενη διαθέσιμη ημερομηνία ήταν τον… Οκτώβριοτου 2014. Σε μια άλλη φρικιαστική εξέλιξη, ο πρόεδρος ενός νοσοκομείου ζήτησε από τις αρχές να συλλάβουν μια «λαθρομετανάστρια» και να ασκηθούν πειθαρχικές διώξεις κατά των ιατρών που είχαν το… θράσος να την περιθάλψουν, αν και πάσχει από καρκίνο. Κι εμείς που νομίζαμε πως ο όρκος που δίνουν οι ιατροί ονομάζεται ιπποκρατικός, όχι υποκριτικός.

Από τους ιδιοκτήτες ακινήτων ζητιέται να καταβάλουν διπλάσιο φόρο ακίνητης περιουσίας από ότι στο παρελθόν. Αν λάβετε υπόψη σας πως οι Έλληνες είναι ιδιοκτήτες ακινήτων σε ποσοστό τουλάχιστο 75%-80%, αυτό ισοδυναμεί με ευθύ πλήγμα κατά της ιδιοκτησίας, που οδηγεί εμάς τους Έλληνες να αναρωτιόμαστε μήπως το επόμενο βήμα του καπιταλισμού μας είναι η μαζική δήμευση των σπιτιών μας, όπως μας έλεγαν παλιά, την δεκαετία του ’40, πως θα κάνουν οι… κομμουνιστές. Ο νέος τρόπος φορολόγησης εισοδήματος παραμένει άγνωστος, αλλά σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες θα κινείται στην ίδια κατεύθυνση. Εντωμεταξύ η φοροδιαφυγή παραμένει ανέγγιχτη και το βάρος των εσόδων του κράτους εξακολουθούν να το επωμίζονται τα συνήθη υποζύγια, μισθωτοί και συνταξιούχοι. Οι Έλληνες που επωφελήθηκαν περισσότερο από το «γλέντι»των περασμένων ετών, εκείνοι που έκλειναν τις μεγάλες δουλειές με το κράτος, οι μεγιστάνες των ΜΜΕ και των κατασκευαστικών ομίλων, οι κρατικοί προμηθευτές, οι έμποροι όπλων και όλοι όσοι αναμειγνύονται στο ευρύ δίκτυο της (αφορολόγητης φυσικά) διαφθοράς, εξακολουθούν να απολαμβάνουν τους υπεράκτιους λογαριασμούς τους στις τράπεζες διάφορων εξωτικών νησιών καλυμμένοι πίσω από την ανωνυμία που τους εξασφαλίζουν τα ξένα τραπεζικά συστήματα. Μαζί με τα «μεγάλα ψάρια», ένας αριθμός Ελλήνων ελευθέρων επαγγελματιών, υδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι, συνεχίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους «χωρίς απόδειξη» ή «με απόδειξη» (που σημαίνει κατά 23% ακριβότερα). Εσείς τι θα επιλέγατε αν ο μισθός σας είχε μειωθεί κατά 40% κατά μέσο όρο και το ψυγείο σας ήταν άδειο;

Μια ξεχασμένη γενιά

Οι νέοι συνειδητοποιούν με δέος το βάρος που εναποθέτουν στους ώμους τους οι παλιότερες γενιές. Πρόκειται για μια νεολαία που δεν έχει καμία μνήμη από οικονομικές δυσκολίες και είχε συνηθίσει να απολαμβάνει την γυαλιστερή αναπτυξιακή «τσιχλόφουσκα» των περασμένων ετών. Κι ενώ η οικογένεια στο παρελθόν έστεκε πάντοτε αρωγός τους, σήμερα πολλές οικογένειες δεν μπορούν πια να λειτουργήσουν ως «δίκτυ ασφαλείας» καθώς όλοι οι «κουβαλητές» σε κάθε οικογένεια πλήττονται ταυτόχρονα από την κρίση χωρίς να διαφαίνεται καμία ελπίδα βελτίωσης στο μέλλον. Κανείς δεν εκπλήσσεται που στην σημερινή Ελλάδα υποσιτίζονται πάνω από 400,000 παιδιά.

Το τελευταίο «μνημόνιο» μοιάζει με αγγελτήριο θανάτου των υπολειμμάτων της μεσαίας τάξης, του πυλώνα της κοινωνικής συνοχής και της σταθερότητας στις σύγχρονες δημοκρατίες. Αποτελεί αποτυχία της δημοκρατικής διαδικασίας όταν οι τεχνοκράτες, οι πάσης φύσεως ειδικοί και οι σύμβουλοι παραδίδουν την σκυτάλη της εξουσίας στην αστυνομία και τους περιδεείς πολιτικούς. Αυτοί οι τελευταίοι φαίνεται να νοιάζονται περισσότερο για τους συγγενείς, τους πολιτικούς τους φίλους και τους επιχειρηματίες που τους στηρίζουν, παρά για τα συμφέροντα εκείνων που υποτίθεται πως είναι θεσμικό τους χρέος να υπερασπίζονται. Σε μια κοινωνία όπου λείπουν τα κίνητρα να κάνει κανείς το σωστό, ο κυνισμός κυριαρχεί.

Δεν αποτελεί έτσι έκπληξη που το κενό εξουσίας καλύπτεται από ακραίες και ριζικά αντιδημοκρατικές φωνές, όπως είναι το νεοναζιστικό κόμμα «χρυσή αυγή» (ΧΑ). Αυτός ο μιλιταριστικός, εθνικιστικός, ξενόφοβος και βίαιος πολιτικός σχηματισμός δημιούργησε ένα πετυχημένο κράμα εγκληματιών, αλητών, τυχοδιωκτών και ναρκισσιστικών φυσιογνωμιών που μόνο το γέλιο θα προκαλούσε, αν δεν μαχαίρωναν μετανάστες, δεν εμπόδιζαν το ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων με «αντιχριστιανικό περιεχόμενο» ή δεν απειλούσαν να διακόψουν τις επετειακές αντιδικτατορικές εκδηλώσεις στα κρατικά σχολεία. Αντιμέτωποι με ένα καταρρέον κράτος που δεν μπορεί ούτε καν να παράσχει τα βασικά, την ασφάλεια, την υγεία και την παιδεία, οι απλοί άνθρωποι φαίνεται να στρέφονται προς την ΧΑ σε αυξανόμενους αριθμούς, καθώς το κόμμα αυτό παρέχει «υπηρεσίες» και λύνει τα καθημερινά προβλήματα εδώ και τώρα, και όχι το 2020 όταν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ελπίζεται να έχει μειωθεί στο 124% και να έχει έτσι γίνει κάπως πιο διαχειρίσιμο.

ΟιΕυρωπαίοι«φίλοι»

Φτάνουμε έτσι στο κρίσιμο σημείο, καθώς οικονομολόγοι, πολιτικοί και τραπεζίτες φαίνεται πως έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Παραβλέπουν όλες τις λάθος εκτιμήσεις τους της τελευταίας τριετίας και επιμένουν να συνταγογραφούν την ίδια θεραπευτική αγωγή που έχει γονατίσει τον ασθενή, με την συνοδεία των ίδιων πάντοτε μελοδραματικών και τιμωρητικών τόνων. Η ελληνική καταστροφή αξιοποιείται ως φόβητρο και παράδειγμα προς αποφυγή στην Ευρώπη και την βόρειο Αμερική, αλλά κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί κι άλλες χώρες, που δεν είχαν τους ίδιους «ανάξιους πολιτικούς» ή τους «τεμπέληδες πολίτες», αντιμετωπίζουν παρόμοια, αν όχι χειρότερα προβλήματα με την Ελλάδα. Και πώς γίνεται η πλειοψηφία των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και της ευρωζώνης να ζητούν υποστήριξη και αλληλεγγύη και η απάντηση που λαμβάνουν να είναι πως χρειάζεται να υποφέρουν πρώτα πριν έρθει η ανάσταση κάποια στιγμή στο μέλλον -και σε κάθε περίπτωση μετά τις επόμενες γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές;

Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να είναι κανείς εθνικιστής για να ενοχλείται για τον τρόπο που η τρόικα διευθύνει τα πράγματα. Κάποιος μπορεί να συμπαθεί τους Γερμανούς αλλά να ενοχλείται από την συρροή των Γερμανών συμβούλων που πλημμυρίζουν την χώρα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, στην θέση των γερμανικών τηλεπικοινωνιακών και κατασκευαστικών εταιρειών που ήδη κυριαρχούσαν στην χώρα, μας έρχονται τώρα Γερμανοί ειδικοί στην φορολογία ή την τοπική αυτοδιοίκηση. Παρομοίως, παλιότερα οι γαλλικές εξοπλιστικές εταιρείες πουλούσαν όπλα στην Ελλάδα, ενώ τώρα Γάλλοι ειδήμονες καλούνται να αξιολογήσουν και να αναδιοργανώσουν τον ελληνικό δημόσιο τομέα και την διαβόητη γραφειοκρατία του.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμονας για να κατανοήσει πως η ελληνική οικονομία έχει βαλτώσει και βιώνει τον τρίτο χρόνο ενός μοναδικού στην ιστορία κώματος. Οι ειδικοί γύρω από το κρεβάτι όπου κείται ελπίζουν πως θα «συνέρθει» και θα τους αποπληρώσει τα ιατρικά τους έξοδα, που πάντως ακόμα κι αν συνέρθει ποτέ θα της προκαλέσουν καρδιακή προσβολή μόλις δει τον λογαριασμό. Η τρικομματική κυβέρνηση χάνει το λαϊκό της έρεισμα. Ακόμα και οι οπαδοί των τριών κυβερνητικών κομμάτων δεν υποστηρίζουν τις πολιτικές τους. Στιςδημοσκοπήσεις, οισοσιαλιστέςλαμβάνουνγύρωστο 5%. Αυτός που προηγείται, με 30%, είναι ο ακροαριστερός ΣΥΡΙΖΑ, που από συμμαχία πολλών κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων που ήταν μετεξελίσσεται πλέον σε ενιαίο κόμμα, ενώ παράλληλα προετοιμάζεται να αναλάβει για πρώτη φορά την διακυβέρνηση της χώρας. Ορισμένοι θεωρούν πως είναι ώρα να ωριμάσει η ελληνική ριζοσπαστική αριστερά και από κόμμα διαμαρτυρίας να γίνει μια φιλοευρωπαϊκή και πραγματιστική πολιτική δύναμη που αναζητά κυβερνητικούς εταίρους, κάτι που δεν φαίνεται να απασχολεί προς το παρόν τους ηγέτες της.

Για ποια ομοσπονδία;

Αν και το μέλλον παραμένει αόρατο, ο έλεγχος της κατάστασης προϋποθέτει σχεδιασμό. Ως σήμερα, η ιστορία της ΕΕ ήταν μια ατέλειωτη διαδοχή κοπιαστικών συζητήσεων και συμβιβασμών. Η επιτυχία της μεταπολεμικής ειρηνικής Ευρώπης δεν βασίστηκε σε τελεσίγραφα και διατάγματα από τα ισχυρότερα μέλη της. Επιπλέον, η σημερινή στροφή από την «ως συνήθως» λειτουργία μας ταυτίζεται με την περαιτέρω ενοποίηση της Ευρώπης, μιας ηπείρου που συνεχίζει την πορεία της προς την ομοσπονδοποίηση. Ας αναρωτηθούμε όμως σε ποιο βαθμό μπορεί να οικοδομηθεί μια ομοσπονδιακή Ευρώπη που θα βυθίζει στην φτώχεια τους λαούς της. Ας αναρωτηθεί ο καθένας ή η καθεμιά αν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή ομοσπονδία χωρίς ευρωπαϊκό «περιεχόμενο»: δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος πρόνοιας, ανοικτή κοινωνία. Αυτοί είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι του ευρωπαϊκού μας σπιτιού. Χωρίς αυτά, πόσο ευρωπαϊκό θα είναι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα; Η μεσογειακή συνταγή αποδείχτηκε καταστροφική. Και μην αυταπατάσθε: με φέτα ή χωρίς, μόνο υγιεινή δεν είναι.

---

Ο Κώστας Λουκέρης είναι δάσκαλος, πρόεδρος του «πράσινου ινστιτούτου»

Ένας νέος, οικολογικός, βαλκανικός πολιτισμός

 

Του Μιχάλη Μιχελή

Ένας καινούργιος χρόνος , από το χθες στο αύριο.

Από το μίσος, στην φιλία.

Από την εσωστρέφεια, στην εξωστρέφεια.

Από τον συντηρητισμό, στην υπέρβαση του κομφορμισμού.

Από τα Βαλκάνια των τυφλών εθνικισμών, στον ευλογημένο χώρο της συνεργασίας, της οικολογικής ανάτασης, του ανθρωπισμού και του κοινού μας πολιτιστικού οράματος.

Λόγια απλά, κατανοητά, που γίνονται πράξη μέσα στο χωριό δημιούργημα του Εμίρ Κουστουρίτσα, στην ταλαιπωρημένη από το πάθος του πολέμουσερβοβοσνιακή μεθόριο.

Εκεί, στην λεγόμενη ξύλινη πόλη (Ντρβένγκραντ), δηλαδή στα εξωτερικά σκηνικά, που χρησιμοποιήθηκαν  για την ταινία «Η ζωή είναι ένα θαύμα» (2004), οργανώθηκε στη συνέχεια το χωριό της Τέχνης ( Kustendorfή Mećavnik).

Ένα παραδοσιακό χωριό φιλίας, με οικολογική αντίληψη στην παραγωγή και στην διαχείριση. Μια βαλκανική απάντηση, της περιφερειακής οργάνωσης, ενάντια στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, όπως αναφέρει ο δήμαρχος του χωριού, Εμίρ Κουστουρίτσα.

http://vimeo.com/56522114

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι το εν λόγω project, τιμήθηκε με το αρχιτεκτονικό βραβείο ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Όμως ο Κουστουρίτσα δεν αρκείται μόνο σ’ αυτό.  Έβαλε πλώρη για τη δημιουργία ενός ακόμη χωριού τέχνης, φιλίας και οικολογικής λογικής.

Andrićgrad (το χωριό του Άντριτς), στη Βοσνία. Κοντά στη γέφυρα του Μεχμέτ πασά. Ένα τόπο συμβολικό για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Γιατί για χάρη αυτής της γέφυρας, έγραψε ο  βραβευμένος με νόμπελ λογοτεχνίαςIvo Andric, τ’ ονομαστό μυθιστόρημα του «η γέφυρα του ποταμού Drina», που θα το γυρίσει σε ταινία ο Κουστουρίτσα.

Ας σημειωθεί, ότι η κατασκευή του νέου αυτού πρότυπου χωριού, άρχισε το καλοκαίρι του 2011 και θα ολοκληρωθεί το 2014.

http://youtu.be/pB28_3-mXCM

Το «χωριό του Άντριτς», τονίζει ο Κουστουρίτσα, θα χτιστεί πάνω στις αξίες της αρχαίας ελληνικής πόλης. Δηλαδή στην δημιουργική πλατεία, που θα εξελίσσονται όλες οι δημοκρατικές διαδικασίες, της άμεσων συμμετοχικών αποφάσεων, με το ύψωμα του χεριού. Ένα σημαντικό, αλλά ξεχασμένο θέμα στον βαλκανικό χώρο, που έσβησε μέσα στην πολύχρονη οθωμανική αυταρχικότητα.

Εμείς λοιπόν, οι νέοι βαλκάνιοι πολίτες, ψάχνουμε ολούθε να ξαναδημιουργήσουμε, να ξαναβρούμε, τις παραμελημένες αξίες της αλληλεγγύης, της κατανόησης, του ενιαίου γεωγραφικού και πολιτιστικού χώρου, που χωρίστηκε από θρησκευτικές κι εθνικές αλληλοεξοντώσεις.

Μ’ αυτό λοιπόν τον πρακτικό τρόπο, ο πολιτισμός, το περιβάλλον και ο ανθρωπισμός, κάνει ποδαρικό στο 2013.

Μ’ ευχές και στα δικά μας!

Μιχάλης Μιχελής

Ιδιωτική τορπίλη της ΕΥΔΑΠ στη νησιώτικη Ελλάδα

Απόβαση, με στρατιές τεχνοκρατών, φιλόδοξα σχέδια και μύριες απατηλές υποσχέσεις πραγματοποιεί εδώ και ένα τουλάχιστον χρόνο η ΕΥΔΑΠ στα ελληνικά νησιά, ζητώντας …γη και ύδωρ, αλλά κυρίως ύδωρ! Ευτυχώς όμως, για την τσέπη των νησιωτών και το δημόσιο συμφέρον, μέχρι σήμερα οι προτάσεις έχουν πέσει στο κενό και καμία σύμβαση δεν έχει υπογραφτεί, παρά τις άοκνες προσπάθειες των τεχνοκρατών της και του Τύπου να εμφανίσουν την επέκταση της ΕΥΔΑΠ ως θεόσταλτο δώρο κι επίσης να στιγματίσουν όσους διαφωνούν ως αναχρονιστές…
Οι βάσεις για την επέκταση της ΕΥΔΑΠ στα νησιά τέθηκαν τον Ιούλιο του 2011 με την ίδρυση της 100% θυγατρικής της, της ΕΥΔΑΠ Νήσων. Σκοπός της, όπως αναφέρεται στο δελτίο Τύπου που συνόδευσε την ίδρυσή της, είναι η παροχή υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης και συλλογής ομβίων υδάτων και διαχείρισης αποβλήτων στη νησιώτικη Ελλάδα. Μέχρι εδώ προφανώς δεν υφίσταται καμιά αντίρρηση. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας μια κακή κατάσταση που επικρατεί τόσο στο Αιγαίο όσο και στο Ιόνιο με τη διαχείριση των υδάτων. Αυτή η κατάσταση προσδιορίζεται από τρεις κυρίως παράγοντες: Έλλειψη ή κακή ποιότητα νερού (συχνά και τα δύο), κακοδιαχείριση με παράνομες συνδέσεις κι, επίσης, υψηλό κόστος μεταφοράς νερού με υδροφόρες. Γνωρίζοντας αυτή την κατάσταση η ΕΥΔΑΠ Νερού απευθύνθηκε σε πολλούς νησιώτικους δήμους (Λευκάδα, Ύδρα, Σίκινος, Φολέγανδρος, Κίμωλος, Αγκίστρι, Ελαφόνησος, Νάξος, Χάλκη, Μήλος, Αγαθονήσι, Αμοργός, Οινούσες, Ψαρρά κ.α.) ζητώντας να αναλάβει η ίδια την διαχείριση των υδάτινων πόρων και την εξαφάλιση πόσιμου νερού στους κατοίκους τους.

Ιδιωτικοποίηση εξ αντανακλάσεως

Το σχέδιο της ΕΥΔΑΠ όμως δεν είναι ούτε τόσο απλό, ούτε τόσο αθώο όσο φαίνεται από πρώτη ματιά. Κατ’ αρχάς υπογράφοντας μιας τέτοια σύμβαση ένα νησί, στην πράξη ιδιωτικοποιεί την διαχείριση των υδάτινων πόρων του, κάνοντας ταυτόχρονα την ΕΥΔΑΠ πιο ελκυστική στους πιθανούς αγοραστές της. Μέχρι σήμερα, και για να είμαστε ακριβείς όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, η ΕΥΔΑΠ συνεχίζει να είναι δημόσια καθώς το κράτος εξακολουθεί να ελέγχει το 61,33% των μετοχών της. Διακηρυγμένη πρόθεση ωστόσο της κυβέρνησης Α. Σαμαρά είναι να ιδιωτικοποιηθεί εξ ολοκλήρου. Με το νόμο δε που ψηφίσθηκε πρόσφατα, βάσει του οποίου το δημόσιο δεν είναι πλέον υποχρεωμένο να κρατάει την πλειοψηφία των μετοχών των ΔΕΚΟ, το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ είναι θέμα χρόνου. Τότε ο νέος αγοραστής δεν θα βρεθεί μόνο (κι έναντι πινακίου φακής, όπως εξηγεί στη συνέχεια της έρευνάς μας ο πρόεδρος της ομοσπονδίας εργαζομένων Β. Δημούδης) να κατέχει την ΕΥΔΑΠ στα σημερινά της γεωγραφικά όρια που κατά βάση περιλαμβάνουν το λεκανοπέδιο της Αττικής. Αυτόματα θα βρεθεί να ελέγχει και τα νερά της νησιώτικης Ελλάδας, αν τυχόν και το πρόγραμμα υπογραφής των σχετικών συμβάσεων προχωρήσει ικανοποιητικά και ξεπεράσει το σημερινό βάλτωμα. Οπότε, δια της παλγίας οδού, εξ αντανακλάσεως, ο ιδιώτης θα βρεθεί με περισσότερα περιουσιακά στοιχεία και δυνητικές πηγές κέρδους στη διάθεσή του. Την εκτίμηση πως το συγκεκριμένο πρότζεκτ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επερχόμενη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ μας την επιβεβαίωσαν και στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης που ήταν παρόντες στις παρουσιάσεις. Κι όταν ρώτησαν κατά πόσο θα μπορούν να διακόψουν το συμβόλαιο σε περίπτωση αλλαγής ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ΕΥΔΑΠ, η απάντηση που εισέπραξαν ήταν αρνητική.

Κρατική η ΕΥΔΑΠ …όπου την συμφέρει

Θα μπορούσε ωστόσο κάποιος να αντιτείνει ότι ακόμη και στην περίπτωση που γίνει ιδιωτική η ΕΥΔΑΠ αν ο νέος επενδυτής αναλάβει να κάνει τις απαραίτητες επενδύσεις στα νησιά, που είναι το πρόβλημα; Εδώ πραγματικά αξίζουν θαυμασμού οι κουτοπονηριές που μηχανεύεται το ελληνικό δημόσιο ώστε να εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του δημοσίου για να χαρίζει εκατομμύρια ευρώ στους ιδιώτες. Αναφέρει κατά λέξη η σύμβαση στο άρθρο 4.1: «Οι συμβαλλόμενοι φορείς για την εκτέλεση της προγραμματικής σύμβασης και των προσαρτημάτων της μπορεί να χρηματοδοτούνται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων μέσω προγραμμάτων συγχρηματοδοτούμενων από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή προγραμμάτων που χρηματοδοτούνται αμιγώς από εθνικούς πόρους, τον τακτικό προϋπολογισμό ή άλλα εθνικά ή περιφερειακά προγράμματα, καθώς και από τους προϋπολογισμούς και τα κεφάλαια των συμβαλλόμενων φορέων. Είναι δυνατή η χρηματοδότηση των συμβαλλόμενων και από φορείς του δημόσιου τομέα που δεν μετέχουν στην προγραμματική σύμβαση». Στο επόμενο άρθρο το 4.2, το υπονοούμενο γίνεται πιο …σαφές: «Το ελληνικό δημόσιο θα μεριμνήσει για την δέσμευση σχετικών δαπανών από αναπτυξιακά προγράμματα βάσει των προβλέψεων των επιχειρησιακών σχεδιασμών και των σχετικών πράξεων κάθε έργου». Με απλά λόγια, ο ιδιώτης θα κερδίζει από επενδύσεις που θα χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ ή το ΠΔΕ, με τσάμπα δημόσιο χρήμα δηλαδή, το οποίο θα δίνεται στην ιδιωτική ΕΥΔΑΠ με την επίκληση του κοινωφελούς της έργου.
Αν ήταν όμως έτσι, αν δηλαδή προέχει το κοινωφελές έργο, θα έπρεπε αυτή η πολιτική να αντανακλάται και στα τιμολόγια. Οι καταναλωτές δηλαδή να μην χρεώνονται για τις υπηρεσίες της ΕΥΔΑΠ με ανταποδοτικό τρόπο. Αυτή η δέσμευση όμως δεν δόθηκε στους δημάρχους, όπως μας τόνισε ο δήμαρχος των Λειψών Μπενέτος Σπύρου στη συζήτηση που είχαμε στο πλαίσιο της έρευνάς μας. Η σύμβαση αντίθετα δεν επιτρέπει στα δημοτικά συμβούλια να συνδιαμορφώνουν τις τιμές και να μπορούν έτσι να βάζουν τουλάχιστον ένα φρένο σε περιπτώσεις άγριας κερδοσκοπίας. Αναφέρει χαρακτηριστικά στο άρθρο 4.5: «Ο κάθε συμβαλλόμενος ΟΤΑ θα εκχωρήσει προς την ΕΥΔΑΠ Νήσων ΑΕ τα προσδιοριζόμενα ως κατωτέρω πάσης φύσεως τέλη σχετικά με την ύδρευση και αποχέτευση». Πρόβλεψη που, πέραν των καταστροφικών οικονομικών συνεπειών, αποδυναμώνει και την τοπική αυτοδιοίκηση όπως εύστοχα παρατηρεί στη συνέχεια η Μαρία Κανελλοπούλου εκ μέρους της Πρωτοβουλίας Save Greek Water στο πλαίσιο της έρευνάς μας. Συνεχίζει η σύμβαση της ΕΥΔΑΠ σχετικά με την τιμολόγηση, στο επόμενο άρθρο 4.6: «Ειδικότερα οι συμβαλλόμενοι ΟΤΑ συναινούν στην από δω και δια της υπογραφής της ειδικής προγραμματικής σύμβασης εφαρμογής υποκατάστασή τους από την ΕΥΔΑΠ Νήσων στην είσπραξη των επιβαλλόμενων τελών και αξίας καταναλισκόμενου ύδατος, απ’ ευθείας από τους δημότες εκάστου συμβαλλόμενου ΟΤΑ. Το ύψος των εκάστοτε τελών προσδιορίζεται διά του επιχειρηματικού σχεδιασμού και των προβλέψεων κόστους – οφέλους και υπόκειται στον ετήσιο έλεγχο του δημοτικού συμβουλίου». Έναν έλεγχο δηλαδή θα κάνουν και τίποτε περισσότερο. Καμιά δυνατότητα παρέμβασης ώστε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες ή οικονομικές δραστηριότητες που χρήζουν στήριξης να πληρώνουν χαμηλότερα τιμολόγια! Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται σα να λέει η ΕΥΔΑΠ στους δημοτικούς αξιωματούχους που θα χάσουν από τα χέρια τους κλασσικά μέσα άσκησης κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Ευτυχώς όμως τους πήραν χαμπάρι νωρίς…

Νεοαποικιακή και λεόντειος συμφωνία

Ο λεόντειος, ετεροβαρής υπέρ της ΕΥΔΑΠ και σε βάρος των νησιωτών χαρακτήρας της σύμβασης αποκαλύπτεται κι από άλλα άρθρα της. Για παράδειγμα η σύμβαση καρμπόν που διακινείται από τις Οινούσες μέχρι την Λευκάδα προβλέπει 20ετή διάρκεια. Περίοδος πολύ μεγάλη, που προκάλεσε την αντίδραση δημάρχων και δημοτικών συμβούλων.
Η εμπορευματοποίηση του νερού που αντιμετωπίζεται σαν ένα οποιοδήποτε προϊόν ή πρώτη ύλη για πλουτισμό του ιδιωτικού τομέα, μέσα από τα σχέδια της ΕΥΔΑΠ Νήσων, προκάλεσε πολλές κοινωνικές διαμαρτυρίες. Η πιο σημαντική ήταν στην Λευκάδα το 2011, όταν εμπορικοί σύλλογοι και χιλιάδες κάτοικοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στην απόφαση του δήμου να υπογράψει την αποικιοκρατική αυτή σύμβαση, που παραπέμπει σε ό,τι έκαναν οι εταιρείες ύδρευσης στην Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’80. Ευτυχώς όμως για τους Λευκαδίτες  ο γενικός γραμματέας της αποκεντρωμένης διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας, Ιονίου με απόφασή του στις 11 Οκτωβρίου 2011 ακύρωσε την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Λευκάδας επειδή είναι «ελλιπής και αόριστη»! Ευτυχώς…

Μ. Κανελλοπούλου (Save Greek Water):

Κοινωνική και όχι ιδιωτική διαχείριση του συλλογικού αγαθού, νερό

Για το θέμα απευθυνθήκαμε και στην Μαρία Κανελλοπούλου, που δραστηριοποιείται ενεργά στην πρωτοβουλία Save Greek Water η οποία προσπαθεί να αποτρέψει το ξεπούλημα του υδάτινου πλούτου στους ιδιώτες:
«Ακόμη και να ήταν μια κρατική ΕΥΔΑΠ που θα αναλάμβανε την διαχείριση του νερού και της αποχέτευσης στα νησιά, με τις πρακτικές που έχει σήμερα η εταιρία, ύστερα από τη εισαγωγή της στο χρηματιστήριο επί Σημίτη που λίγο πολύ λειτουργεί ήδη με λογικές ελεύθερης αγοράς, (κερδοφορία, απομείωση της κοινωνικής πολιτικής), αυτή η εξέλιξη θα αποδομούσε τον ίδιο τον θεσμό της τοπικής αυτο-διοίκησης, και θα απομάκρυνε την όποια προσπάθεια για κοινωνική διαχείριση του συλλογικού φυσικού αγαθού που λέγεται νερό και μάλιστα στις προβληματικότατες περιπτώσεις των νησιών όπου ο πόρος αυτός είναι πολυτιμότερος απ’ οτιδήποτε άλλο και αποτελεί πόρο στρατηγικής σημασίας.
Πόσο μάλλον τώρα που οι κάτοικοι έχουν καταλάβει πολύ καλά ότι η ΕΥΔΑΠ Νήσων τους «προτείνει» συμβάσεις εν όψει της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ. Προς το παρόν η ΕΥΔΑΠ δεσμεύεται με ενιαία τιμολόγηση με υπουργική απόφαση. Ποιος εξασφαλίζει στους κατοίκους  των νησιών ότι λόγω των έργων υποδομής, αναγκαίων ή μη (το δεύτερο είναι μια συχνή περίπτωση και πραγματικά δεν μπορεί κανείς ρυθμιστικός φορέας ακόμη και καλής πρόθεσης να το ελέγξει) και κοστολογημένων κατά το δοκούν, που θα προκύψουν ο ιδιώτης δεν θα μετακυλήσει το κόστος αυτό στις δικές τους τσέπες.
Η γενικότερη τάση των πολυεθνικών του νερού είναι αντί για έργα διαχείρισης και προστασίας των υδατικών πόρων να προχωράνε σε μεγάλα κοστοβόρα έργα αφαλατώσεων. Αν η ΕΥΔΑΠ Νήσων βάλει χέρι στα νησιά δεν θα αργήσουμε να δούμε μετά την ιδιωτικοποίηση της εταιρίας, την υλοποίηση αυτής της πρακτικής για την οποία όσοι είμαστε ευαίσθητοι σε θέματα δημοκρατίας και περιβάλλοντος έχουμε πάρα πολλές ενστάσεις και ανησυχίες.

Μπενέτος Σπύρου (Δήμαρχος Λειψών):

Εκτόξευση τιμολογίων, άσκοπες επενδύσεις

Ένας από τους δήμαρχους που απέρριψε την πρόταση της ΕΥΔΑΠ ήταν και ο δήμαρχος Λειψών, Μπενέτος Σπύρου. Η άποψή του έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί στον οικονομολόγο Μπενέτο Σπύρου οφείλεται κατά μεγάλο μέρος ένα μικρό «θαύμα» που έχει συντελεστεί στο μικρό αυτό νησί των Δωδεκανήσων που έχει καταφέρει να αποκαταστήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό συνθήκες βιώσιμης ανάπτυξης. Αποτέλεσμα είναι μέσα σε μια δεκαετία να διπλασιάσει τον πληθυσμό του που φτάνει πλέον τους 750 κατοίκους, εκ των οποίων τα 140 είναι παιδιά που φοιτούν σε 3 δημοτικά σχολεία! Γι’ αυτόν τον λόγο πιθανά ο Σπύρος Μπενέτος (που έχει θητεύσει σε πολλές και διαφορετικές θέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης) εκλέγεται δήμαρχος επί επτά ολόκληρες τετραετίες, από το 1987! Να αναφερθεί ότι το παράδειγμα των Λειψών έγινε πρόσφατα θέμα και εξώφυλλο από το ιταλικό περιοδικό Geo που είχε τίτλο «Μαθήματα οικονομίας από ένα μικρό νησί στην καρδιά του Αιγαίου»! Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν την διδακτική ώρα με θέμα «ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων»…
«Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να τονίσουμε ότι σε μια χώρα στην οποία αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματα, υπάρχουν ζητήματα με την υφαλοκρηπίδα και ανακαλύπτονται συνεχώς γκρίζες ζώνες δεν θα έπρεπε καν να τίθενται σε συζήτηση θέματα όπως η ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων.
Για τους Λειψούς, το ζητούμενο ήταν και παραμένει μια ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Εμείς αντιδράσαμε στην πρόταση της ΕΥΔΑΠ για τον απλό λόγο ότι έχουμε τέτοιο σχέδιο, σε μια προσπάθεια να μην πηγαίνει χαμένη ούτε μια σταγόνα νερού, ανεξάρτητα από το αν προέρχεται από βροχή, λύματα ή ο,τιδήποτε άλλο. Από το 1991 έχει εκπονηθεί τέτοιο σχέδιο στη βάση μιας πλήρους υδρογεωλογικής μελέτης που έγινε από το ΙΓΜΕ. Ξέρουμε πολύ καλά τι νερό υπάρχει και τι δεν υπάρχει. Σε αυτό το πλαίσιο οι Λειψοί δεν έχουν επιτρέψει να γίνει ούτε μια αυθαίρετη γεώτρηση, αντίθετα φυσικά με άλλα νησιά που έχουν μετατραπεί σε …σφουγγάρια. Να υπογραμμίσω μάλιστα ότι σε αυτή την προσπάθεια ποτέ δεν είχαμε το κράτος αρωγό. Ανέκαθεν ήταν εμπόδιο. Θέλετε λόγω ξεροκεφαλιάς, θέλετε λόγω της προτίμησης που έδειχναν στους ιδιώτες, το αποτέλεσμα ήταν ποτέ η κυβέρνηση να μην στηρίξει τέτοιες πρωτοβουλίες.
Προσωπικά έθεσα μερικά πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα στον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΥΔΑΠ Νίκο Μπάρδη και στα στελέχη της επιχείρησης που παρουσίασαν το σχέδιο, τα οποία ούτε καν απαντήθηκαν, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να μας πετάξουν έξω από τις συζητήσεις. Το μυαλό τους ήταν σε ένα και μοναδικό στόχο: Να υπογράψουμε τις συμβάσεις. Τα ερωτήματα που έθετα ήταν: Ποιος θα διαχειρίζεται τα δίκτυα και τα ρολόγια; Σε περίπτωση βλάβης τι θα γίνεται; Θα πρέπει να περιμένουμε την άδεια από την Αθήνα για να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες επιδιόρθωσης; Επίσης, οι αναγκαίες, κι αν όχι τώρα αλλά στο μέλλον, επεκτάσεις και διορθώσεις θα γίνουν με ανταποδοτικό τρόπο; Σε μια τέτοια περίπτωση, μην κοροϊδευόμαστε, το νερό θα φτάσει για τους συμπατριώτες μας 10-15 ευρώ το κυβικό μέτρο. Θα δουλεύουν για να πληρώνουν τον λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ. Το σημαντικότερο είναι πως η ΕΥΔΑΠ δεν είχε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος, αλλά επεδίωκε να αντιμετωπίσει τις ανάγκες με νέες επενδύσεις, στην αφαλάτωση για παράδειγμα, υποτιμώντας την σημασία που έχει σήμερα να κάνουμε τα νησιά μας βιώσιμα 365 μέρες τον χρόνο κι όχι μόνο για την τουριστική περίοδο, οπότε οι ανάγκες για νερό αυξάνονται δύο ακόμη και τρεις φορές. Εμείς, με αυτή την παραδοχή εντάξαμε στον σχεδιασμό όχι μόνο λιμνοδεξαμενές, πηγάδια και υδρομαστευτικές τομές, αλλά επίσης χαρακτηρίσαμε υποχρεωτικό για κάθε νέο σπίτι που κατασκευάζεται να έχει δεξαμενή νερού. Επίσης δώσαμε σημασία στην συμβολή των αναβαθμίδων, καθώς η συνεισφορά τους δεν έγκειται μόνο στο να κρατούν την γη, αποτρέποντας το χώμα να καταλήξει στην θάλασσα, αλλά και το νερό που με αυτό τον τρόπο συγκρατείται. Αφού λοιπόν γίνουν όλα αυτά, μετά θα πεις ότι χρειάζομαι τόσα επιπλέον κυβικά μέτρα νερού. Στο μυαλό των στελεχών της ΕΥΔΑΠ όμως ήταν να υπογράψουμε την σύμβαση και τίποτε παραπάνω.
Τέλος, αξίζει να τονίσουμε ότι για την σημερινή προβληματική κατάσταση που επικρατεί στην διαχείριση των υδάτων της νησιώτικης Ελλάδας, επάνω στην οποία πατάει η ΕΥΔΑΠ για να εμφανιστεί ως σωτήρας, έχει σημαντική ευθύνη και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, που όλα τα προηγούμενα χρόνια όταν μπορούσαν αν βρεθούν πόροι δεν έκανε το παραμικρό».

Βαγγέλης Δημούδης (πρόεδρος ομοσπονδίας εργαζομένων ΕΥΔΑΠ):

Η ΕΥΔΑΠ να μείνει στο δημόσιο, να διδαχτούμε από το εξωτερικό!

Για το θέμα μιλήσαμε με τον Βαγγέλη Δημούδη, πρόεδρο της ομοσπονδίας εργαζομένων στην ΕΥΔΑΠ, διοικητικό υπάλληλο της εταιρείας στην οποία εργάζεται από το 1995. «Γενικά μιλώντας, η επέκταση της ΕΥΔΑΠ εκτός του λεκανοπεδίου και η συνακόλουθη μεταφορά τεχνογνωσίας για την παροχή φθηνού και ποιοτικού νερού δεν μας βρίσκει αντίθετους. Συμφωνούμε, υπό έναν πολύ αυστηρό όρο όμως: η ΕΥΔΑΠ να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο γιατί μόνο τότε μπορεί να υπάρχει εγγύηση ότι οι καταναλωτές θα έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες που προσφέρει μέχρι σήμερα η υπηρεσία: χαμηλά τιμολόγια, άριστη ποιότητα νερού κι επίσης καθαριότητα και δημόσια υγεινή που παρέχεται στους πολίτες μέσω ενός δικτύου και ενός βιολογικού καθαρισμού που έχει αποδειχθεί από τους καθαρότερους σε όλη την Ευρώπη. Σε περίπτωση που προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση όλα αυτά τα πλεονεκτήματα θα χαθούν. Αρκεί μια ματιά στο τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στο Λονδίνο για παράδειγμα η ιδιωτικοποίηση της εταιρείας ύδρευσης συνοδεύτηκε με αύξηση των τιμολογίων κατά 260% ενώ στο Παρίσι με ετήσιες αυξήσεις κατά 14%, μέχρι που στις αρχές του 2009 με τέλη του 2010, η υπηρεσία επανήλθε στον δήμο. Υπάρχει επίσης κι ένα οικονομικό σκάνδαλο», συνεχίζει ο πρόεδρος των εργαζομένων, Βαγγέλης Δημούδης. «Αν πωληθεί η εταιρεία με την υπάρχουσα χρηματιστηριακή αξία το τίμημα θα φτάσει τα 250 εκ. ευρώ. Στην καλύτερη περίπτωση 400 εκ. αν μπουν στην συμφωνία και όπσιονς. Ξέρουμε όμως, με βάση εκτιμήσεις του 2010, ότι η καταγεγραμμένη αξία των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας είναι 2 – 2,5 δισ. ευρώ. Αν δε ξεκινούσε κάποιος σήμερα να φτιάξει από την αρχή το δίκτυο θα έπρεπε να πληρώσει τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ. Υπάρχει και κάτι ακόμη: Το δημόσιο και η τοπική αυρτοδιοίκηση οφείλουν στην ΕΥΔΑΠ 750-800 εκ. ευρώ. Εύκολα μπρούμε να υποθέσουμε ότι αν ιδιωτικοποιηθεί η εταιρεία ο αγοραστής θα ξεκινήσει απαιτώντας την άμεση καταβολή των συγκεκριμένων οφειλών, οπότε μονομιάς θα βρεθεί να κάθεται σε ένα βουνό ρευστού τουλάχιστον διπλάσιας αξίας από τα χρήματα που κατέβαλε για να αγοράσει την εταιρεία»!
«Οι σημαντικότερες όμως επιπτώσεις θα αφορούν τους πολίτες που θα πουν το νερό …νεράκι μιας και θα βρεθούν αντιμέτωποι με εξωφρενικές αυξήσεις. Κάντε μόνο την εξής σύγκριση: Το μπουκαλάκι του νερού του μισού λίτρου που πωλείται στο εμπόριο στοιχίζει μισό ευρώ, όσο ακριβώς πουλάει σήμερα η ΕΥΔΑΠ το ένα κυβικό μέτρο νερού, δηλαδή τα χίλια λίτρα. Όσο για την ποιότητα δείτε σε πόσες ευρωπαϊκές το νερό της βρύσης χρησιμοποιείτε αποκλειστικά και μόνο για την υγιεινή, ενώ για πόσιμο αγοράζουν από το εμπόριο. Τέλος, υπάρχει και η διάσταση της απασχόλησης. Στην ΕΥΔΑΠ κάποτε εργάζονταν 5.000 εργαζόμενοι. Σήμερα οι μισοί, 2.500. Και σίγουρα όταν έρθουν οι ιδιώτες θα προχωρήσουν σε περαιτέρω απολύσεις μιας κι η μείωση του προσωπικού και του εργατικού κόστους είναι ο πιο εύκολος δρόμος για εύκολα κέρδη».
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ /http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/

Υποχρεωτική δήλωση των αγροτεμαχίων

---

---

Τι προβλέπει διάταξη του νέου φορολογικού νομοσχεδίου, που περιλαμβάνει τις τελικές ρυθμίσεις για την επιβολή του ενιαίου φόρου στα ακίνητα

Την υποχρεωτική δήλωση όλων των εκτός σχεδίου πόλεων εκτάσεων προβλέπει διάταξη που περιλαμβάνεται στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί εντός της επόμενης εβδομάδας.
Στόχος της ρύθμισης είναι να επεκταθεί το σύστημα αντικειμενικού προσδιορισμού της αξίας των ακινήτων στο σύνολο της χώρας, τα ενταχθούν τα εκτός σχεδίου ακίνητα στον νέο ενιαίο φόρο ακινήτων, καθώς και να ολοκληρωθεί το ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο.
Έτσι, το ΥΠΟΙΚ θα στείλει ηλεκτρονικό προσκλητήριο σε όσους έχουν στην κατοχή τους ακίνητα και αγροτεμάχια, τα οποία μέχρι σήμερα εξαιρούνται από τις αντικειμενικές αξίες. Σύμφωνα με τη διάταξη «φυσικά πρόσωπα, τα οποία κατά την 1-1-2013 έχουν εμπράγματα δικαιώματα σε γήπεδα εκτός σχεδίου πόλης ή οικισμού υποχρεωτική δήλωση των αγροτεμαχιώνποχρεούνται να συμπληρώσουν, τροποποιήσουν και οριστικοποιήσουν την περιουσιακή τους κατάσταση όπως αυτή αποτυπώνεται στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Πληροφορικών Συστημάτων. Νομικά πρόσωπα τα οποία κατά την 1-1-2013 έχουν εμπράγματα δικαιώματα σε ακίνητα υποχρεούνται σε ηλεκτρονική υποβολή δήλωσης στοιχείων ακινήτων μέχρι 31-3-2013 στην οποία θα περιλαμβάνεται η περιουσιακή τους κατάσταση, όπως είναι διαμορφωμένη κατά την 31-12-2012».
Να σημειωθεί πως όσοι αποφύγουν να δηλώσουν την ιδιοκτησία τους ή προβούν σε ελλιπή ή ανακριβή δήλωση θα βρεθούν αντιμέτωποι με αυτοτελές πρόστιμο από 117 έως 1.170 ευρώ ή σε περίπτωση που προκύπτει φόρος για τα ακίνητα προσαύξηση του οφειλόμενου φόρου κατά 1% κάθε μήνα.

Πηγή: voria.gr

Σαν σήμερα: Το Βλογημένο Μαντρί

Σαν σήμερα: Το Βλογημένο Μαντρί

Δωρεάν παπούτσια, καπέλλα και "καταπολέμηση της ανεργίας" σε προσφορά εφημερίδας το...1933

Κι όμως ..."προσφορές" και δώρα έδιναν οι εφημερίδες στους αναγνώστες τους δεκαετίες πριν...

Δεκαετία '30. Η εφημερίδα "Αλλαγή" προσφέρει δωρεάν υποδήματα "εις όλους τους αναγνώστας".

Με 20 δραχμάς και 100 φύλλα της εφημερίδας "Εσπερινή" οι αναγνώστες εξασφάλιζαν "το θερινό καπέλλο τους" καθώς και "λαιμοδέτας".

Πάλι η "Εσπερινή" εξασφάλιζε εργασία, άγνωστο πώς, στους αναγνώστες της... με κουπόνια.

(εξαιτίας του ιδιοκτήτη της Εσπερινής Πέτρου Γιάνναρου και των κουπονιών που έδινε μέσω της εφημερίδας για την απόκτηση οικοπέδων, πήρε το όνομά της η περιοχή της Πετρούπολης)

kolotoubes.blogspot.gr

Φυγή..

Φυγή..

Τεντωμένη αρτηρία η προσποίηση ζωής
βαρέθηκε να μηρυκάζει φόβους
και δραπετεύει
ώρα που ο χρόνος διυλίζεται στο ασαφές του Αύριο.
Οδύνη η εγκατάλειψη
καθώς η επιθυμία αλλάζει κατεύθυνση.
Πατρίδα κι έρωτας ίδια ραγισματιά.
Αίματα και θραύσματα
αλλοιωμένη Ιστορία
εξουσίας κατάχρηση
άνθρωποι, τόποι, πειθαρχημένοι χρόνοι
ξαφνιάζονται
από το '' άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν''
Σάλαγος και τρόμος η απροσμέτρητη απελπισία
στο δρόμο της φυγής.

Δεν έχει σύνορα το αίμα.

ΒΕΡΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ-ΠΕΤΣΑ

"Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, πλέον"!!!

"Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, πλέον"!!!

Καινοφανείς αντιλήψεις περί του Χριστιανισμού εκφράστηκαν από τον Τούρκο υπουργό Περιβάλλον και Αστικοποίησης, Ερντογκάν Μπαϊρακτάρ, ο οποίος υποστήριξε ότι "Ο Χριστιανισμός έχει πάψει να αποτελεί θρησκεία και μετεξελίχθηκε σε...
πολιτισμό, ο οποίος όμως δεν διδάσκει, ούτε προσφέρει έναν ξεχωριστό τρόπο ζωής, ειρήνη και ευτυχία"!

Ενώ προφανώς ο ισλαμισμός που είναι θρησκεία, τα προσφέρει όλα αυτά!

Ο Τούρκος υπουργός κατά την διάρκεια συνεδρίου που διοργανώθηκε από το τμήμα γυναικών του κυβερνώντος ισλαμικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) υποστήριξε ότι "Η θρησκεία των τριών μεγαλύτερων χωρών στον πλανήτη δεν είναι η μουσουλμανική και αυτό πρέπει να το αλλάξουμε (σ.σ.: Πως;) . Από την Κίνα, την Ινδία και τις ΗΠΑ, μόνο η τελευταία μπορεί να θεωρηθεί ως χριστιανική – μονοθεϊστική – χώρα. Αλλά στις ΗΠΑ η πνευματικότητα και το θρησκευτικό συναίσθημα μειώνεται διαρκώς. Στον κόσμο υπάρχουν 2,5 δισεκατομμύρια χριστιανοί που έχουν απολέσει την πνευματικότητά τους. Ο χριστιανισμός δεν είναι πλέον θρησκεία. Είναι πλέον πολιτισμός. Αλλά δεν μπορεί αν είναι έτσι μια θρησκεία. Μια θρησκεία διδάσκει, είναι τρόπος ζωής που προσφέρει στο άτομο ειρήνη και ευτυχία»

Αυτά, για όποιον αμφιβάλει για τις προθέσεις των "μετριοπαθών" ισλαμιστών του ΑΚΡ...

Από:  defencenet.gr

Σου κλέβουν την ζωή, αλλά δεν το ξέρεις ακόμη…

  filologos10

Πριν δυο χρόνια, στην απαρχή της βαθιάς κρίσης, μιλώντας με ένα υψηλόβαθμο στέλεχος Γαλλικής Τράπεζας που δραστηριοποιείται στη χώρα μας, τον ρώτησα το εξής απλό: «Τώρα που ο κόσμος δυσκολεύεται να υποστηρίξει τα δάνεια του, τι σκέφτεστε να κάνετε; Μήπως αρχίσετε να κάνετε κατασχέσεις ακινήτων που είναι υποθηκευμένα;»
Η απάντηση του ήταν ξεκάθαρη: «Αν χωρίς ρευστότητα οι Τράπεζες προχωρούσαν σε…κατασχέσεις ακινήτων θα σήμανε την κατάρρευση της Τραπεζικής αγοράς. Δεν μπορεί μια Τράπεζα να πάρει ακίνητα αν δεν έχει ρευστό. Θα ήταν καταστροφικό και ούτε που το σκεφτόμαστε».
Σήμερα, με την αναχρηματοδότηση των Τραπεζών να προχωρά κανονικά μέσα από τα μνημόνια και τους πολίτες της χώρας να εξαθλιώνονται για να εξασφαλιστεί αυτή, οι Τράπεζες επανακάμπτουν και αποκτούν την πολυπόθητη ρευστότητα.
Μέχρι και πρότινος, οι Τράπεζες παρακαλούσαν τους δανειολήπτες να προσέρχονται στα οικεία καταστήματα για να κάνουν διακανονισμούς καταβάλλοντας μικροποσά, προκειμένου να εμφανίζουν κίνηση οι καρτέλες τους. Και όλοι χαρήκαμε, γιατί θεωρήσαμε ότι γλυτώσαμε τα χειρότερα.
Αμέσως μετά τις εκλογές και τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνασπισμού Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, οι δανειολήπτες αισθάνθηκαν έναν διαφορετικό άνεμο να φυσά απ την πλευρά των Τραπεζών. Τα τηλεφωνήματα δεν ήταν πλέον από εισπρακτικές εταιρείες μόνο αλλά και από δικηγορικά γραφεία.
Οι δικηγόροι των Τραπεζών εξηγούν στους δανειολήπτες ότι αν δεν ανταποκριθούν στις δανειακές τους συμβατικές υποχρεώσεις, οι Τράπεζες θα αναγκαστούν να καταγγείλουν τις δανειακές συμβάσεις πετυχαίνοντας δικαστικά να κάνουν το συνολικό ποσό ΑΜΕΣΑ ΑΠΑΙΤΗΤΟ!
Πολλοί δανειολήπτες που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους έλαβαν στην πορεία και έγγραφα εξώδικα, με τα οποία ενημερώνονταν από τις Τράπεζες για τον άμεσο κίνδυνο να καταπέσει η δανειακή τους σύμβαση.
Σε όλο αυτό το διάστημα, η κυβέρνηση μιλάει για την ανάγκη εκταμίευσης της «δόσης» για να σωθεί η χώρα στη ζώνη του ευρώ!
Και όπως όλοι γνωρίζουμε, σχεδιάζει μέτρα που θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια τους πολίτες σε απόλυτη αδυναμία να υποστηρίξουν τις δανειακές τους συμβάσεις με τις Τράπεζες. Γιατί αν σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό πολιτών δεν μπορεί…, φανταστείτε τι θα συμβεί μετά την εφαρμογή των νέων μέτρων.
Και ως του θαύματος ανοίγει η συζήτηση για την κατάργηση του νόμου που απαγορεύει στις Τράπεζες να κατάσχουν την πρώτη και κύρια κατοικία των δανειοληπτών τους!
Οι Τράπεζες επανακάμπτουν αποκτώντας ρευστότητα απ τον ιδρώτα του λαού, γιατί έτσι το σχεδίασαν οι κρατούντες. Και ο υποστηρικτικός τους μηχανισμός των μεγάλων ΜΜΕ που είτε ανήκουν σε Τραπεζίτες είτε διαπλέκονται με αυτούς εξασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα τους με δάνεια, με τον ίδιο τρόπο που διαπλέκονται με την εξουσία εξασφαλίζοντας ασυλία στην μη καταβολή των ασφαλιστικών και φορολογικών εισφορών, όχι απλά δεν μιλά για τις δραματικές εξελίξεις και το «μεγάλο κόλπο» που βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά κάνουν ότι είναι δυνατόν να πείσουν τις μάζες ότι δίχως τη δόση η χώρα θα καταστραφεί.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο βέβαια, ότι σε θέσεις κλειδιά των κυβερνήσεων σε αυτή την κρίση βρέθηκαν πρόσωπα που προέρχονται από το Τραπεζικό σύστημα. Αυτοί ξέρουν πώς να υλοποιήσουν το «μεγάλο κόλπο» για να φτάσουμε στην «τελική λύση». Οι πολιτικοί μαθαίνουν και εκπαιδεύονται…
Φτάσαμε λοιπόν στο παρά πέντε.
Το προσεχές έτος θα καταργηθεί η απαγόρευση της κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας και θα ξεκινήσει το τσουνάμι της κατάσχεσης περιουσιών που σήμερα αν και επιτρέπονται δεν γίνονται ακόμα για τους λόγους που προανέφερα.
Εύλογα βέβαια αναρωτιέται κανείς:
Και τι θα τα κάνουν οι Τράπεζες τα σπίτια (και όχι μόνο); Σε ποιους θα τα πουλήσουν; Ποιος έχει χρήματα να αγοράσει σπίτι σήμερα; Και πόσο λογικό είναι να πετάξουν οι Τράπεζες στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες και χιλιάδες επαγγελματίες (απ τις επιχειρήσεις τους) για να μείνουν όλα αυτά άδεια κι έρημα χωρίς να μπορούν οι Τράπεζες να κερδίσουν ρευστό από αυτά; Πολύ λογική απορία.
Πριν λίγες μέρες κάποιοι μπορεί να διάβασαν μια είδηση που πέρασε στα ψιλά…
Ο Λάτσης πούλησε την Τράπεζα του (Eurobank) στην Εθνική και αποχώρησε οριστικά απ το Τραπεζικό σύστημα που είναι στις μέρες μας «υψηλού ρίσκου». Και στράφηκε σε επενδύσεις real estate!
Σε μια εποχή που δεν κουνιέται φύλλο στην αγορά ακινήτων ο Λάτσης στρέφεται σε αυτήν! Και τι θα κάνει; Θα κτίζει σπίτια να τα πουλάει στους πολίτες που δεν μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειο της πρώτης κατοικίας που ήδη τους βαραίνει; Μα είναι τρελός αυτός ο Λάτσης;
Το πιο πιθανό λοιπόν, είναι πως ο Λάτσης και άλλοι που ετοιμάζονται να παίξουν δυνατά στο χώρο της αγοράς ακινήτων, ούτε τρελοί είναι ούτε άσχετοι. Μάλλον έξυπνοι είναι και με εξασφαλισμένες πληροφορίες για ότι πρόκειται να συμβεί στο αμέσως προσεχές διάστημα.
Αφού λοιπόν άνοιξε η συζήτηση για να επιτραπεί η κατάσχεση και της πρώτης κατοικίας και με δεδομένο ότι οι δανειολήπτες θα βρεθούν μετά την εφαρμογή ακόμα πιο σκληρών μέτρων σε ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις, οδηγούμαστε στη διαμόρφωση μιας κατάστασης που θα φέρει τις Τράπεζες (πιθανόν και το Δημόσιο έναντι οφειλετών) σε απόλυτα πλεονεκτική θέση.
Κάθε Βορίδης που εμφανίζεται και λέει: «είμαι υπέρ της κατάσχεσης και της πρώτης κατοικίας» , δεν είναι απλά ένας κακός άνθρωπος που δεν λυπάται τους κακόμοιρους μικροϊδιοκτήτες.
Είναι ο «λαγός» που τον αμολούν στο ξέφωτο ενός σκοτεινού δάσους για να παίξει συγκεκριμένο παιχνίδι πληρώνοντας το τίμημα που του αναλογεί σε εκείνους που του εξασφάλισαν την πολιτική του ανέλκυση.
Τον κάθε «Βορίδη» τον έβαλαν στα σπίτια μας και τον μετέτρεψαν από φιλοχουντικό κατακάθι σε μορφή της σύγχρονης πολιτικής ζωής του τόπου, οι καναλάρχες που όπως περιέγραψα πιο πάνω διατηρούν αρρήκτους δεσμούς με το Τραπεζικό κατεστημένο της χώρας.
Αύριο, η υποτιθέμενη «εθνοσωτήριος κυβέρνηση» θα βγει μπροστά και θα αναγγείλει μέτρα προστασίας των δανειοληπτών που κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο, επειδή η κακιά Τρόικα θα έχει πετύχει την κατάργηση του νόμου για την προστασία της πρώτης κατοικίας.
Και θα νομοθετήσουν ένα σύστημα «εγγύησης» της πρώτης κατοικίας στο οποίο θα λαμβάνουν μέρος οι φιλεύσπλαχνες Τράπεζες με κάποιες ακόμα πιο φιλεύσπλαχνες μεγάλες (κι όταν λέω «μεγάλες» εννοώ ΜΕΓΑΛΕΣ!!!)
Εταιρείες Real Estate!
Οι Τράπεζες θα καταγγέλλουν τις δανειακές συμβάσεις και θα κάνουν όλο το ανατοκισμένο ποσό άμεσα απαιτητό. Στη συνέχεια και εφόσον θα υπάρχει αδυναμία καταβολής του από τους δανειολήπτες θα τους καλούν για να τους προτείνουν την κατά το νόμο… εναλλακτική λύση για να μην βρεθούν στο δρόμο.
Εκεί θα εμφανίζεται η Εταιρεία (του Λάτση επί παραδείγματι) και θα παριστάνει τον «εγγυητή» του ποσού που απαιτεί η Τράπεζα, έναντι μηνιαίου μισθώματος που θα συμφωνείται για να παραμένει ο δανειολήπτης στο σπίτι του με την ψευδαίσθηση ότι κάποτε μπορεί να επανακτήσει τον τίτλο του υποθηκευμένου του ακινήτου.
Οι τράπεζες (τους) θα εξασφαλίζουν εγγυήσεις για το ποσό και οι εταιρείες αυτές θα κονομάνε τρελά κατέχοντας στο χαρτοφυλάκιο τους χιλιάδες τίτλους ακινήτων που κάποτε ανήκαν στους απλούς μεροκαματιάρηδες πολίτες.
Το ίδιο ακριβώς μοντέλο μπορεί να εφαρμοστεί (και θα εφαρμοστεί) για υποχρεώσεις έναντι της Εφορίας, των Ασφαλιστικών Ταμείων κ.α.
Οι πιο αδύναμοι, που θα αθετούν τους όρους της «εγγύησης» που παρέχει η Εταιρεία θα πετιούνται στο δρόμο ή στην καλύτερη περίπτωση θα υπογράφουν τη δέσμευση του λογαριασμού μισθοδοσίας ή και θα αναγκάζονται να παραχωρήσουν κάποιο χωραφάκι ή οικόπεδο που έχουν κληρονομήσει στο χωριό απ τους γονείς τους.
Στη Νέα Τάξη πραγμάτων, που ευαγγελίζονται οι θιασώτες της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» η ιδιοκτησία θα είναι προνόμιο λίγων και εκλεκτών και η οριακή επιβίωση καθημερινός Γολγοθάς των πολλών και αδύναμων.
Μιλάμε για τον απόλυτο έλεγχο των μαζών, που εξαθλιωμένες θα άγονται και θα φέρονται από κυβερνήσεις που θα φροντίζουν για την «δημοκρατική ομαλότητα» και θα επαίρονται για τις δικλείδες ασφαλείας που βάζουν για να έχουμε ένα πιάτο φαγητό, στοιχειώδη παιδεία (επικίνδυνο πράγμα η παιδεία ενός λαού για εκείνους που θέλουν να τον ελέγχουν) και στοιχειώδη δημόσια υγεία.
Αν όλα τα παραπάνω φαντάζουν ως «σενάρια επιστημονικής φαντασίας», τότε σίγουρα το σύστημα έχει πετύχει τους σκοπούς του και οι ελπίδες να αντιδράσουμε ως κοινωνία είναι απειροελάχιστες.
Νομίζω ότι οι διαφαινόμενες εξελίξεις δίνουν μια απάντηση στην πρεμούρα των κρατούντων να πείσει την κοινή γνώμη ότι η παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη είναι πρωτεύον Εθνικός στόχος.
Και μη χειρότερα…
kostasxan

"Οίκος Προσευχής και Μαθητείας" στο Petriplatz του Βερολίνου

"Οίκος Προσευχής και Μαθητείας" στο Petriplatz του Βερολίνου

Το εντυπωσιακό τέμενος ("House of Prayer and Learning") που βλέπετε σε ψηφιακή απεικόνιση  θ' ανεγερθεί στην κεντρική συνοικία Mitte του Βερολίνου, στο σημείο όπου βρισκόταν κάποτε η εκκλησία του Αγίου Πέτρου. 

Έχουν σχεδιαστεί τρεις διαφορετικοί χώροι προσευχής - ένας για Χριστιανούς, ένας για Μουσουλμάνους και ένας για Εβραίους, οι οποίοι θα ενώνονται με κεντρικό χωλ, όπου θα μπορούν να διοργανώνονται κοινές τελετές και εκδηλώσεις. (πηγή)

Παραθέτω ενδιαφέροντα αποσπάσματα σε μετάφραση από άρθρο των Alberto Izzo and Partners που θα βρείτε εδώ:

«H πολυπλοκότητα του σχεδιασμού του έργου για τον Οίκο Προσευχής και Μαθητείας στο Petriplatz, Βερολίνο - η οποία περιλαμβάνει θέματα που σχετίζονται με την αρχιτεκτονική, την αρχαιολογία, τη λειτουργική οργάνωση και τη σχέση με την πόλη - πρέπει να βρει σύνθεση σ’ ένα κτίριο που εκφράζει μια σαφή ιδέα για το τι μπορεί να είναι ένας χώρος που αποπνέει υπέρβαση και χρησιμοποιείται για προσευχή.

Αυτό το θέμα, που είναι δύσκολο και εκπληκτικό ταυτόχρονα, μας αναγκάζει να σκεφτούμε για την ουσία της αρχιτεκτονικής και - κατά μία έννοια - για την προέλευσή της. 

Προσευχή, λατρεία, αναζήτηση υπέρβασης, η διευθέτηση ενός φυσικού χώρου για να δώσει μορφή στη σχέση μεταξύ ανθρώπου και Θεού, έχουν δημιουργήσει, από τότε που άρχισε ο χρόνος, ένα θεμελιώδες θέμα για την αρχιτεκτονική. (...)

 Φυσιολογικά, ακόμη και σήμερα, οι οίκοι προσευχής μας βασίζονται στις συνθήκες της ετερότητάς τους, της διαφορετικότητας, του διαχωρισμού από την υπόλοιπη πόλη ή τον κατοικημένο χώρο. 

Ακόμα κι αν μπορούμε να προσευχηθούμε παντού, ακόμη και αν μπορούμε να νιώσουμε την παρουσία του Θεού παντού και σε κάθε στιγμή της ζωής μας - ανεξάρτητα από το όνομα που δίνουμε στο Θεό - πάντα χρειαζόμαστε να ανεγείρουμε κτίρια στα οποία μπορούμε να μοιραστούμε με άλλους ανθρώπους την προσευχή μας και την αναζήτηση για πνευματική υπέρβαση. Ως εκ τούτου, ακόμη και σήμερα χτίζουμε ναούς που διαχωρίζονται από την υπόλοιπη πόλη. 

Στο έργο του σχεδιασμού του Οίκου Προσευχής και Μαθητείας στο Petriplatz βρίσκουμε την ανάγκη να σκεφτούμε αυτά τα θέματα, αλλά βρίσκουμε κάτι περισσότερο καθώς και διαφορετικό. Υπάρχουν νέες απαιτήσεις σχετικά με το νόημα που αυτό το κτίριο θα πρέπει να εκφράσει, για τη θέση του στα ερείπια μιας παλιάς εκκλησίας και τη σχέση της με το πλαίσιο και την πόλη του Βερολίνου. (...)

 Στην ουσία, πρέπει να δώσουμε μορφή σ’ ένα κτίριο όπου (πιστοί) είναι δυνατόν να προσεύχονται και να διαλογίζονται - σύμφωνα με τις τρεις διαφορετικές θρησκείες, Εβραϊκή, Χριστιανική και Μουσουλμανική - και όπου ο διάλογος και η πολιτιστική και πνευματική ανταλλαγή μεταξύ των τριών θρησκειών μπορεί επίσης να διεξαχθεί. (...)

Ο κοινός χώρος αντιπροσωπεύει σαφώς το κέντρο του Οίκου και σχηματίζει μια ενότητα με τους τρεις ανεξάρτητους χώρους λατρείας. Δίνει σαφή μορφή στη συγκέντρωση των ανθρώπων και αντιπροσωπεύει την ενέργεια αυτής της σύναξης, αυτής της συγκέντρωσης των πολλών σε ένα. 

Έχει ένα ουσιαστικό πνευματικό νόημα: την τάση του ενός προς την ενότητα, το όραμα που και οι τρεις θρησκείες μοιράζονται, του θείου και του υπερβατικού.  

Αυτός είναι ένας χώρος όπου ο διάλογος και η επικοινωνία μεταξύ των διαφόρων θρησκειών μπορεί να συμβεί. Αλλά μπορεί επίσης να είναι ένας χώρος όπου η πολυπλοκότητα της σχέσης μεταξύ των θρησκειών βρίσκει τη μορφή της. 

 Έχει σχεδιαστεί ώστε να είναι σε θέση να συγκεντρώνει τους οπαδούς των τριών θρησκειών στη μόνη μεγάλη αγκαλιά του πολιτισμού που προορίζεται ως όχημα της γνώσης. Είναι ένας τόπος συνάντησης (του πιστού) με τους άλλους και με τον εαυτό του, όπου θα θέσει τον εαυτό του για ν’ ακούσει τη Θεότητα. Το ν’ ακούει κανείς είναι ένα σημαντικό κοινό σημείο για τις τρεις θρησκείες όπου όλοι τοποθετούνται στην οπτική γωνία μιας εξ αποκαλύψεως πίστης.

Φανταζόμαστε αυτόν τον κοινό κεντρικό χώρο ως μια μεγάλη βιβλιοθήκη, που οι τοίχοι της καλύπτονται εξ ολοκλήρου με βιβλία, σαν μεγάλα ράφια. Τα βιβλία είναι η φυσική απόδειξη του πολιτισμού που υπήρξε (και υπάρχει ακόμη) εκφραζόμενος από τις τρεις θρησκείες. Νομίζουμε ότι η γνώση που βρίσκεται στα βιβλία, και επίσης ο τρόπος που αυτή η γνώση μπορεί να μεταδοθεί από αυτό το αρχείο μπορεί να αντικατοπτρίζει επαρκώς την πολυπλοκότητα της σχέσης μεταξύ των τριών θρησκειών.

Αυτό το δωμάτιο θα κρατήσει κυριολεκτικά στους τοίχους του την ουσία αυτής της άλλης πραγματικότητας, όχι αυτού του κόσμου, που είναι συγκεντρωμένη μέσα στις γραφές, στις προσευχές μας και στους ύμνους.

 Είναι ο τόπος για να διασφαλιστεί η ειρηνική και αρμονική συνύπαρξη των θρησκειών μέσω συνάντησης, ακοής και διαλόγου.» 

Ας ευχηθούμε το φιλόδοξο αυτό εγχείρημα να πετύχει, και ο Οίκος Προσευχής και Μαθητείας στο Petriplatz του Βερολίνου να συμβάλει ουσιαστικά στην ειρηνική και αρμονική συνύπαρξη των τριών θρησκειών, με ό,τι θετικό αυτό συνεπάγεται για την παγκόσμια ειρήνη και ιδιαίτερα για την ειρήνη στην ταραγμένη Μέση Ανατολή.   

Βεβαίως, υψηλότερος στόχος από αυτόν είναι να γνωρίσουμε την Αλήθεια, οπότε τα τείχη των θρησκειών αυτόματα θα πέσουν. Διότι η Αλήθεια είναι μία και απλή, και δεν χρειάζεται χιλιάδες τόμους βιβλίων για να περιγραφεί.   Άλλωστε, το μόνο "βιβλίο" στο οποίο έχει βάλει την υπογραφή του ο Θεός είναι το ΣΥΜΠΑΝ, ο δε Νόμος του είναι γραμμένος μέσα μας, αρκεί να θελήσουμε να τον διαβάσουμε με τα μάτια του πνεύματος. Και όποιος "γνωρίζει" το Θεό, κι όχι απλά τα περί Θεού που έγραψαν διάφοροι, έστω φωτισμένοι, δεν έχει, δε χρειάζεται θρησκεία.

 Όσο για τα τεμένη, όσο θαυμαστά και μεγαλεπίβολα κι αν είναι, δεν είναι απαραίτητα διότι ο Θεός δεν περιορίζεται σε χειροποίητους ναούς, αφού "Εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν".

 Μαρία Σεφέρου

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ

ΤΕΛΕΙΑ & ΠΑΥΛΑ

Δεν αφήνει το πνεύμα των ημερών τη διάθεση ανεπηρέαστη:
Δεν ξέρω πώς νιώθει κάποιος, που περνά από το ένα έτος στο άλλο. Κάποτε μετρούσαμε μόνο έτη στις ρυτίδες του καθρέπτη. Αναπολούσαμε αναμνήσεις και κάνοντας το σταυρό μας ελπίζαμε για το αύριο, στο νέο έτος. Αφήναμε τα καλά πίσω και πηγαίναμε για τα καλύτερα. Σαρκαζόμασταν ότι μεγαλώσαμε..κι ας είμασταν μικροί.
Σήμερα όμως είναι αλλιώς. Αφήνουμε πίσω τα καλύτερα και πάμε σε ό,τι από αυτά απέμεινε και μάλλον στα χειρότερα. Δεν ξέρω, αν ποτέ αυτό έχει ξανασυμβεί στην Ελλάδα. Το καλό να είναι πέρυσι και το χειρότερο, με βεβαιότητα, φέτος και στα επόμενα.
Αλήθεια, ποια η διαδρομή του καλού στο μέλλον; Πόσα κακά θα διαβεί για να ρθει; Το μέλλον! Λες και θα ρθει μόνο του. Λες και κάποιοι δεν το όρισαν πώς θα είναι.
Ας πάψουμε την αυταπάτη μας. Μέλλον δεν υπάρχει, όσο υπάρχει παρόν με τους πρωταγωνιστές του σήμερα ή μάλλον του κακού χθές. Γιατί είπαμε, υπάρχει και το καλό χθές. 
Οι πρωταγωνιστές όμως αυτοί ανήκουν στη θέση τους, όπως η ιστορία θα καταδείξει: στο θέατρό τους. Όχι όμως στη σκηνή του. Ούτε καν εκεί. Αλλά στην κερκίδα, στην τελευταία σειρά. Εκεί που ούτε το φως του προβολέα δε θα τους φωτίζει.  
Τέλος πάντων. Ας ελπίσουμε στην αρχή του επόμενου, έστω κι αν έτσι συντηρούμε ακόμη την αυταπάτη μας.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ-ΕΡΓΑΤΟΛΟΓΟΣ

Όλοι οι Αδέσποτοι ενωμένοι, μία γροθιά για να ξετινάξουμε την κατοχή και τους δωσίλογους της κυβέρνησης Τσολάκογλου!

Όλοι οι Αδέσποτοι ενωμένοι, μία γροθιά για να ξετινάξουμε την κατοχή και τους δωσίλογους της κυβέρνησης Τσολάκογλου!

 

sibilla