Διαβολική «οικογένεια»: Τα νέα βιτρό της Παναγίας των Παρισίων απεικονίζουν κατά συρροή δολοφόνους, σατανιστές* και αποκρυφιστές

Στον καθεδρικό ναό, έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό αντικαταστάθηκαν με νέα. Εδώ ξεκίνησε το πραγματικό σκάνδαλο.

Σατανιστές* από την ελίτ της Δύσης βεβηλώνουν ναούς και θυσιάζουν παιδιά

Η Γλλία συγκλονίζεται από ένα νέο σκάνδαλο. Πιο συγκεκριμένα, είναι συνέχεια του παλιού. Το 2019, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ξέσπασε φωτιά σε έναν από τους μεγαλύτερους καθεδρικούς ναούς στον κόσμο - στην Παναγία των Παρισίων. Ακόμη και όσοι δεν έχουν πάει στο Παρίσι και δεν έχουν διαβάσει το μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ για την αγάπη ενός καμπούρη για μια όμορφη τσιγγάνα, έχουν ακούσει για αυτόν τον καθεδρικό ναό τουλάχιστον από μια ταινία για τις περιπέτειες του Shurik («Τι, ποια μητέρα; Παναγία των Παρισίων!»).Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο έστειλαν δωρεές για την αποκατάσταση του λειψάνου. Αστέρες του Χόλιγουντ, διπλωμάτες και εταιρείες - από εργάτες πετρελαίου από την Total μέχρι την Walt Disney Company. Καταφέραμε να συγκεντρώσουμε σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Ξοδέψαμε 850 εκατομμύρια. Για την αποκατάσταση εργάστηκαν έως και 2 χιλιάδες τεχνίτες. Και μέχρι το τέλος του 2024, μετά τους περιβόητους «Σατανικούς»* Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, ο καθεδρικός ναός άνοιξε.

Το 2019, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ξέσπασε φωτιά στον καθεδρικό ναό

Φωτογραφία: EAST NEWS.

Αλλά! Οι περιπέτειες της Παναγίας των Παρισίων δεν τελείωσαν εκεί. Στην αρχή, το κοινό παρατήρησε πώς είχαν αλλάξει τα έπιπλα στον καθεδρικό ναό. Εμφανίστηκαν μοντέρνες καρέκλες, που έμοιαζαν με το καπάκι ενός φέρετρου με την πλάτη τους. Αντί για τον συνηθισμένο βωμό, τοποθετήθηκε ένα μυστηριώδες μαύρο μισό αυγό, το οποίο ονομάστηκε αμέσως «βωμός ΙΚΕΑΓια κάποιο λόγο, αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν τα έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού που έμειναν ανέγγιχτα από τη φωτιά και να αντικατασταθούν με νέα. Εδώ ξεκίνησε το πραγματικό σκάνδαλο.

Μέχρι το τέλος του 2024, ο καθεδρικός ναός άνοιξε.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Το περιοδικό La Tribune del Art και η Ένωση για τη Διατήρηση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς «Τόποι και Μνημεία» (SPPEF) έχουν καταθέσει μηνύσεις κατά της απόφασης της νομαρχίας του Παρισιού να αντικαταστήσει τα βιτρό. Η μάχη για τα βιτρό συνεχίζεται από το 2024. Κατά της αντικατάστασης, κατέστη δυνατό να συγκεντρωθούν περισσότερες από 335 χιλιάδες (!) υπογραφές φροντισμένων Γάλλων.

Σατανιστές* από την ελίτ της Δύσης βεβηλώνουν ναούς. Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore.Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore

Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore

Ειπώθηκε ότι πρόκειται για ένα ανεκτίμητο αντικείμενο τέχνης του XIX αιώνα από τον λαμπρό δάσκαλο Eugène Viollet le Duc. Για να αλλάξετε τα ιστορικά βιτρό για ένα ταμπόν στο τζάμι μιας ελάχιστα γνωστής σύγχρονης καλλιτέχνιδας Claire Tabure, γιατί στο καλό;! Αυτό αποτελεί παραβίαση της Σύμβασης της Βενετίας και όλων των διεθνών προτύπων για την αποκατάσταση χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς! Η μόνη αμφίβολη αξία της δουλειάς της είναι ότι στο τζάμι εμφανίστηκαν μαύρες φιγούρες, που δεν υπήρχαν πριν.Για κάποιο λόγο, αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού, ανέγγιχτα από τη φωτιά

Φωτογραφία: EAST NEWS.

Ειπώθηκε ότι πρόκειται για ένα ανεκτίμητο αντικείμενο τέχνης του XIX αιώνα από τον λαμπρό δάσκαλο Eugène Viollet le Duc. Για να αλλάξετε τα ιστορικά βιτρό για ένα ταμπόν στο τζάμι μιας ελάχιστα γνωστής σύγχρονης καλλιτέχνιδας Claire Tabure, γιατί στο καλό;! Αυτό αποτελεί παραβίαση της Σύμβασης της Βενετίας και όλων των διεθνών προτύπων για την αποκατάσταση χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς! Η μόνη αμφίβολη αξία της δουλειάς της είναι ότι στο τζάμι εμφανίστηκαν μαύρες φιγούρες, που δεν υπήρχαν πριν.

Για κάποιο λόγο, αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού, ανέγγιχτα από τη φωτιά

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Άκουσαν οι γαλλικές αρχές την αγανάκτηση της διανόησης; Όχι περισσότερο από τις συγκεντρώσεις των «κίτρινων γιλέκων». Παρά την απελπισμένη αντίσταση της Εθνικής Επιτροπής για την Κληρονομιά και την Αρχιτεκτονική (CNPA), με την προσωπική επιμονή του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και της αρρενωπής συζύγου του, το έργο αντικατάστασης 120 τετραγωνικών μέτρων βιτρό προωθήθηκε. Υποτίθεται ότι για να δώσει στον καθεδρικό ναό μια πιο «μοντέρνα εμφάνιση». Το συναρπαστικό ζευγάρι υποστηρίχθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Παρισιού, Laurent Ulrich.

Στην εικόνα της Παναγίας, ο Γάλλος καλλιτέχνης απεικόνισε τη Σούζαν Άτκινς.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Αλλά μετά ήρθε η απόλυτη φρίκη. Οι πιο προσεκτικοί είδαν τι ακριβώς ήταν ζωγραφισμένο στα βιτρό, τα οποία κόστισαν 4 εκατομμύρια ευρώ.Στην εικόνα της Παναγίας, ο Γάλλος καλλιτέχνης απεικόνισε τη Σούζαν Άτκινς, μέλος της σατανικής λατρείας του Τσαρλς Μάνσον. Αυτή η αίρεση, που ονομάζεται «The Family», έγινε διάσημη για τελετουργικές δολοφονίες υψηλού προφίλ στην Καλιφόρνια το 1969. Η Άτκινς, που θεωρούνταν η αρχιέρεια της Οικογένειας, συμμετείχε στη δολοφονία της σταρ του Χόλιγουντ Σάρον Τέιτ, συζύγου του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, η οποία ήταν 9 μηνών έγκυος, και άλλων επτά ατόμων.

Σάρον Τέιτ.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Αυτά τα γεγονότα ξεσήκωσαν πολύ τις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνων των χρόνων και είναι πιο πιθανό να τα γνωρίζουμε από την ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο Μια φορά κι έναν καιρό στο Χόλιγουντ. Ο δημοφιλής σκηνοθέτης, από συνήθεια, ερμήνευσε ελεύθερα τα γεγονότα. Στην ταινία, η Σούζαν Άτκινς (ο Μάνσον την αποκαλούσε «κόρη του διαβόλου» στα γραπτά του) καίγεται με φλογοβόλο, αν και στην πραγματικότητα έζησε στη φυλακή μέχρι την ηλικία των 61 ετών. Και τώρα απαθανατίζεται στο «βιτρό» της Παναγίας των Παρισίων.

Ο Τσαρλς Μάνσον απεικονίζεται επίσης στο νέο «βιτρό».Φωτογραφία: EAST NEWS.

Ο επικεφαλής της αίρεσης «Οικογένεια», ένας από τους πιο διάσημους κατά συρροή δολοφόνους, ο μανιακός-αποκρυφιστής Τσαρλς Μάνσον, απεικονίζεται επίσης στο νέο «βιτρό» - με τη μορφή αποστόλου. Μεταξύ των μορφών που περιέβαλλαν την Παναγία, οι ανήσυχοι Καθολικοί αναγνώρισαν τον Aleister Crowley (θεωρητικό του σατανισμού*), τον Mikhail Popkov (έναν κατά συρροή δολοφόνο με το παρατσούκλι "The Beast from Angarsk", του οποίου η ιστορία εμπνεύστηκε στο έργο του από τον σύζυγο της Claire Tabure, μουσικό Nathan Thelen), τον William Winnie Westcott (έναν από τους ιδρυτές του Ερμητικού Τάγματος "Χρυσή Αυγή", μέντορας του Crowley) και τον Steve "Clem" Grogan (δολοφόνος, μέλος της αίρεσης "Οικογένεια").

Η οικογένεια του Τσαρλς Μάνσον..Φωτογραφία: Κοινωνικά δίκτυα.

Επιπλέον, ο «απόστολος» με πράσινο χιτώνα (πιθανώς ο Τσαρλς Μάνσον) που κοιτάζει την Παναγία του Άτκινς έχει μια αξιοσημείωτη «ακατάλληλη λεπτομέρεια», δηλαδή μια στύση, σύμφωνα με τη διατύπωση των σχολιαστών. «Πρόκειται για επανεξέταση της πολιτιστικής κληρονομιάς», «οι συμπτώσεις είναι τυχαίες» και γενικά «η σύγχρονη τέχνη είναι αρκετά προκλητική», καθησυχάζουν τους αγανακτισμένους χριστιανούς οι υποστηρικτές των νέων βιτρό.

Οι πιο προσεκτικοί είδαν τι ακριβώς ήταν ζωγραφισμένο στα βιτρό. Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore

ΌΤΑΝ ΒΥΘΊΖΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΆΤΟΗ 

η 45χρονη καλλιτέχνης Claire Tabouret (γράφεται Tabouret στα γαλλικά) δεν είναι χριστιανή. Αποκαλεί τον εαυτό της «ενεργειακή θεραπεύτρια». Ζει σε ένα σπίτι στο Λος Άντζελες διακοσμημένο με τα σύμβολα του Βρετανικού Τεκτονικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής, ζωγράφισε τα θύματα της αποκρυφιστικής αίρεσης - τη Σάρον Τέιτ και τη Ρόζμαρι Λαμπιάνκα. Και αγόρασε μέρος του Barker Ranch, ένα από αυτά όπου κρύβονταν ο Charles Manson και η αίρεση της οικογένειας. Εκεί συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Καλλιτέχνης Claire Tabur

Γράφεται ότι η Madame Tabure είναι μέλος της μασονικής στοάς «Memphis-Mizraim» («Mizraim» είναι «Αίγυπτος» στα εβραϊκά), γεγονός που προκαλεί ανησυχία σε θρησκευτικές προσωπικότητες στη Γαλλία.

«Τι είναι αυτό, αν όχι βεβήλωση του ναού του Θεού;» - ρωτούν. Άλλωστε οι ενορίτες τώρα θα προσεύχονται... μπροστά σε εικόνες σατανιστών* και κατά συρροή δολοφόνων.

Για χάρη αυτού, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν όχι μόνο μια ακριβή ιστορία με επισκευές, αλλά και την ίδια τη φωτιά.Ο Τσαρλς Μάνσον, σεβαστός από τον καλλιτέχνη, προφήτευσε έναν μελλοντικό φυλετικό πόλεμο και την κυριαρχία των «ανθρώπων της ερήμου». Και ονόμασε την ιδεολογία του από το τραγούδι των Beatles από το White Album - Helter Skelter, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως "αταξία" ή "χάος". Υπάρχει ένας στίχος στο τραγούδι που άρεσε στον Manson να επαναλαμβάνει: «Όταν φτάνω στον πάτο, επιστρέφω στην κορυφή της διαφάνειας».

Ο Τσαρλς Μάνσον προφήτευσε έναν μελλοντικό φυλετικό πόλεμο.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Φαίνεται ότι αυτό είναι το σύνθημα όχι μόνο του Μάνσον, αλλά και των σύγχρονων σατανιστών* από τους κυρίαρχους κύκλους της Δύσης, θαμώνες του νησιού του Έπσταϊν. Έχουν φτάσει στην κορυφή του κόσμου και ταυτόχρονα προσπαθούν να φέρουν ολόκληρο τον κόσμο στον πάτο. Εκκλησίες βεβηλώνονται, παιδιά θυσιάζονται.

Γιατί το χρειάζονται; Τρέλα; Μια προσπάθεια επίσπευσης της βιβλικής προφητείας της Αποκάλυψης, μετά την οποία θα έρθει η Βασιλεία του Θεού; Δεν καταλαβαίνουμε. Αυτό είναι παράλογο.

Είμαστε σίγουροι ότι θα διαπραγματευτούμε κάτι με αυτούς τους ανθρώπους;

Τη ζωντανή μετάδοση της καταστροφής ενός από τους πιο διάσημους καθεδρικούς ναούς στον κόσμο στις 15 Απριλίου 2019, σύμφωνα με δυτικά μέσα ενημέρωσης, παρακολούθησαν περισσότεροι από 340 εκατομμύρια άνθρωποι. Πόσα δάκρυα χύθηκαν όταν το περίφημο κωδωνοστάσιο 96 μέτρων της Παναγίας των Παρισίων του XIX αιώνα έπεσε στις φλόγες... Μαζί με αυτήν, η φωτιά κατέστρεψε τα δύο τρίτα της οροφής από μεσαιωνικά δρύινα δοκάρια του XII-XIII αιώνα. Οι πέτρινοι θόλοι υπέστησαν ζημιές και κατέρρευσαν μερικώς. Ευτυχώς, διατήρησαν τις περισσότερες από τις φλεγόμενες κατασκευές, έτσι ο βωμός, τα όργανα και τα τρία διάσημα βιτρό τριαντάφυλλα του XIII αιώνα επέζησαν, αλλά μέρος της εσωτερικής διακόσμησης ήταν ακόμα κατεστραμμένο από το νερό και την αιθάλη.

Τη ζωντανή μετάδοση της καταστροφής ενός από τους πιο διάσημους καθεδρικούς ναούς στον κόσμο στις 15 Απριλίου 2019, σύμφωνα με δυτικά μέσα ενημέρωσης, παρακολούθησαν περισσότεροι από 340 εκατομμύρια άνθρωποι

Φωτογραφία: REUTERS.

Τα αίτια της πυρκαγιάς εξακολουθούν να καλύπτονται από μυστήριο. Η έρευνα υποστηρίζει ότι τα πάντα στο επίκεντρο της πυρκαγιάς κάηκαν τόσο πολύ που είναι αδύνατο να διαπιστωθεί η αλήθεια. Την ίδια ώρα, οι Γάλλοι ντετέκτιβ είναι σίγουροι ότι η φωτιά ήταν τυχαία - «τυχαία». Δύο βασικές εκδοχές: ένα άσβεστο τσιγάρο που άφησε ένας εργάτης (την ώρα της πυρκαγιάς, μέρος του κτιρίου βρισκόταν στη σκαλωσιά) ή ένα βραχυκύκλωμα - επίσης πιθανώς λόγω εργασιών αποκατάστασης.

Φωτογραφία: REUTERS.

Με φόντο την αδυναμία των αρχών να δώσουν τελική απάντηση, γύρω από τη φωτιά ξέσπασαν πολλές θεωρίες συνωμοσίας. Το πρώτο είναι ότι ο καθεδρικός ναός πυρπολήθηκε ως σύμβολο των διαμαρτυριών των «κίτρινων γιλέκων» ενάντια στις πολιτικές του Μακρόν. Το δεύτερο είναι ότι ο εμπρησμός ήταν μια προγραμματισμένη σατανική τελετουργία και ο Μακρόν, ως «άνθρωπος των Ρότσιλντ», έκρυψε την αλήθεια από το κοινό. Το τρίτο έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές κατά την αποκατάσταση - μια συνωμοσία για την ανοικοδόμηση του καθεδρικού ναού ως μασονικού ναού και ακόμη και του «Ναού του Αντίχριστου». Τα πρώτα της επιχειρήματα γκρεμίστηκαν από την πραγματικότητα: η μασονική «σκακιέρα» και ο «έναστρος ουρανός» στα θησαυροφυλάκια ήταν μέρος της αρχικής διακόσμησης του καθεδρικού ναού. Και τότε εμφανίστηκαν νέα βιτρό...

* - "Διεθνές Κίνημα Σατανισμού"* - η οργάνωση αναγνωρίζεται ως εξτρεμιστική και απαγορεύεται στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Читайте на WWW.KP.RU: https://www.kp.ru/daily/277787.5/5256098/ 

https://enaasteri.blogspot.com/

Ο εφιάλτης έρχεται Τα Τύμπανα της Μόρια: Η Αμερική στα Άκρα

 

Τζ. Μάτσον Χάινινγκερ

Ο εφιάλτης έρχεται

Τα Τύμπανα της Μόρια: Η Αμερική στα Άκρα

Τα τελευταία χρόνια έχω γράψει περισσότερα από ένα δοκίμια για καθένα από αυτά τα ζητήματα. Έτσι, πολλά από αυτά που ακολουθούν είναι λιγότερο λεπτομερή από αυτά που έχω πει και γράψει προηγουμένως — αλλά σήμερα το πρωί, στα τέλη Μαΐου 2026, καθώς περιμένω να ανατείλει ο ήλιος και να βάψει τον δυτικό ουρανό ροζ,

Αυτές είναι οι σκέψεις που με περιβάλλουν καθώς υπαγορεύω σε αυτό το περίεργο μικρό, πανταχού παρόν gadget που ονομάζεται smartphone.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος τραγωδίας που καταλήγει σε φάρσα — όχι επειδή η ταλαιπωρία είναι εξωπραγματική, αλλά επειδή οι αρχιτέκτονες της καταστροφής προχωρούν με τόσο χαρούμενη, εκούσια τύφλωση που ένας παρατηρητής θα μπορούσε σχεδόν να γελάσει αν το διακύβευμα δεν ήταν τόσο οριστικό. Ζούμε τώρα μέσα σε αυτή την τραγωδία. Και η αυλαία πέφτει.

Οι πόλεμοι που προσποιούμαστε είναι νίκες

Ας ξεκινήσουμε με το αίμα, γιατί από εκεί ξεκινούν οι απαιτήσεις της ειλικρίνειας. Για πάνω από δύο χρόνια, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών - και υπό τα δύο κόμματα, αν και με διαφορετικό βαθμό ενθουσιασμού - ουσιαστικά χειροκρότησε μια γενοκτονία στη Γάζα, παρέχοντας τα όπλα, την διπλωματική κάλυψη και τη θεσμική σιωπή που την κατέστησε δυνατή. Όσοι μίλησαν δεν συζητήθηκαν. Καταφρονήθηκαν, δυσφημίστηκαν και καταστράφηκαν οι καριέρες τους. Η κριτική της ισραηλινής κρατικής πολιτικής συγχωνεύτηκε συστηματικά με το μίσος για τον εβραϊκό λαό - ένα ρητορικό τέχνασμα που δεν εξυπηρετούσε ούτε την αλήθεια ούτε την πραγματική ασφάλεια των εβραϊκών κοινοτήτων, αλλά εξυπηρετούσε εξαιρετικά καλά την εξουσία. Η ελευθερία του λόγου, αυτή η θεμελιώδης αμερικανική αξίωση, αποδείχθηκε ότι είναι υπό όρους, διαθέσιμη μόνο σε εκείνους των οποίων η διαφωνία δεν κοστίζει τίποτα.

Έπειτα ήρθε ο άνθρωπος που έκανε εκστρατεία υπέρ της ειρήνης. Η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ έφτασε υποσχόμενη το τέλος του ξένου τυχοδιωκτισμού, την επιστροφή σε κάτι που ονομαζόταν «Πρώτα η Αμερική». Αυτό που ακολούθησε ήταν το αντίθετο: μια σειρά από στρατιωτικές ενέργειες, προκλήσεις και αυτό που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως η χειρότερη στρατηγική στρατιωτική καταστροφή που έχουν υποστεί οι Ηνωμένες Πολιτείες στη ζωντανή μνήμη - μια ταπείνωση τόσο βαθιά που οι στρατιωτικοί ιστορικοί θα γράφουν γι' αυτήν για γενιές, υποθέτοντας ότι έχουν απομείνει λειτουργικά πανεπιστήμια για να τα στεγάσουν.

Αλλά το να μιλάμε μόνο για πολιτική σημαίνει ότι χάνουμε την πιο τρομακτική αλήθεια: ο άνθρωπος που εκτελεί αυτές τις αποφάσεις δεν είναι απλώς παραπλανημένος. Είναι, με την πιο κλινική έννοια της λέξης, άρρωστος. Η μεγαλοπρέπεια δεν είναι μια στάση - είναι ένας καταναγκασμός. Η τιμωρία δεν είναι στρατηγική - είναι μια ψυχολογική ανάγκη, τόσο αντανακλαστική και ακυβέρνητη όσο η αναπνοή. Δεν μπορεί να διακρίνει το συμφέρον του έθνους από το δικό του εγώ επειδή, στο επίπεδο της ψυχολογίας του, δεν υπάρχει τέτοια διάκριση. Το έθνος είναι το εγώ του. Αυτό που τον κολακεύει είναι η καλή πολιτική. Αυτό που τον απειλεί είναι η προδοσία. Αυτό δεν είναι το προφίλ ενός εκκεντρικού στελέχους ή ακόμα και ενός κυνικού αυταρχικού που παίζει ένα μακροχρόνιο παιχνίδι. Αυτό είναι το προφίλ ενός ανθρώπου που ανήκει σε ένα ήσυχο δωμάτιο με επενδυμένους τοίχους, όχι στο Δωμάτιο Καταστάσεων με πυρηνικούς κώδικες. Η ιστορία έχει ξαναδεί τέτοιους ανθρώπους - και η ιστορία δεν καταγράφει καλά τα τέλη τους, ούτε τα τέλη των εθνών αρκετά ανόητα για να τους παραδώσουν την εξουσία. Φαντάζεται τον εαυτό του Λουδοβίκο ΙΔ΄, που ανακαινίζει την πρωτεύουσα με φύλλα χρυσού και αυτοκρατορικό μεγαλείο, ενώ τα θεμέλια της δημοκρατίας καταρρέουν κάτω από τα μαρμάρινα πατώματα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, τουλάχιστον, καταλάβαινε την πολιτική τέχνη. Αυτό που έχουμε είναι η ματαιοδοξία χωρίς την ικανότητα - η μεταμφίεση της αυτοκρατορίας ακριβώς τη στιγμή που η αυτοκρατορία χάνει τον δρόμο της.

Η Οικονομία που Παραισθησιάσαμε

Για τριάντα χρόνια, η Αμερική πήρε μια απόφαση τόσο καταστροφική στην απλότητά της που οι μελλοντικοί ιστορικοί - και πάλι, υποθέτοντας ότι υπάρχουν - θα εκπλήσσονται που κανείς δεν την σταμάτησε. Αποφασίσαμε ότι η κατασκευή πραγμάτων ήταν κάτω από τις δικές μας περιστάσεις. Η μεταποίηση μεταφέρθηκε στην Κίνα, στο Βιετνάμ, οπουδήποτε η εργασία ήταν φθηνότερη και οι περιβαλλοντικοί κανονισμοί πιο ευνοϊκοί. Θα ήμασταν η οικονομία των ιδεών, η οικονομία των υπηρεσιών, η χρηματοπιστωτική οικονομία. Θα σκεφτόμασταν τις μεγάλες σκέψεις και θα αφήναμε τους άλλους να λερώνουν τα χέρια τους.

Αυτό που αντικατέστησε την κατασκευαστική βιομηχανία δεν ήταν η ιδιοφυΐα. Ήταν η μόχλευση. Τα χρηματοοικονομικά μέσα πολλαπλασιάζονταν σαν ιικά κύτταρα, το καθένα τροφοδοτούμενο από το τελευταίο, μέχρι που η «οικονομία» έγινε σε μεγάλο βαθμό μια παράσταση - ένα θέατρο αποτιμήσεων, παραγώγων και πληθωρισμού τιμών περιουσιακών στοιχείων που καταγράφεται ως πλούτος σε υπολογιστικά φύλλα, ενώ δεν παράγει τίποτα που να μπορεί να φάει ένας πεινασμένος ή να φορέσει ένας κρυωμένος. Η χρηματιστηριακή αγορά ανέβηκε. Η μεσαία τάξη όχι.

Σε αυτό το κενό όρμησε η οικονομία των δεδομένων, η οποία υποσχόταν να αποτελέσει το νέο θεμέλιο της αμερικανικής υπεροχής. Θα γνωρίζαμε τα πάντα - κάθε κλικ, κάθε αναζήτηση, κάθε αγορά, κάθε ψίθυρο - και αυτή η παντογνωσία θα μετατρεπόταν σε μόνιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Έτσι, χτίσαμε κέντρα δεδομένων, τεράστιες μεγάλες εκτάσεις, τους νέους καθεδρικούς ναούς του έθνους μας - που εμφανώς στερούνταν αρχιτεκτονικής ομορφιάς ή οποιωνδήποτε ροζ παραθύρων. Σε μια οικονομία απογυμνωμένη από μεταποίηση, από όγκο ναυτιλίας και από γνήσια βιομηχανική παραγωγή, τα δεδομένα που επεξεργάζονται αυτά τα κέντρα είναι σε μεγάλο βαθμό το αρχείο των Αμερικανών που πουλάνε πράγματα ο ένας στον άλλον, παρακολουθούν ο ένας τον άλλον, επιβλέπουν ο ένας τον άλλον. Τα βασικά παγκόσμια δεδομένα - τα ναυτιλιακά μανιφέστα, οι αποδόσεις της μεταποίησης, οι γεωργικές παραγωγές - ανήκουν ολοένα και περισσότερο σε άλλα έθνη, επειδή αυτά είναι που κάνουν στην πραγματικότητα αυτά τα πράγματα.

Ο πλούτος που φαίνεται να αυξάνεται στις αγορές οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε αυτές τις αμοιβαία ενισχυόμενες τεχνολογικές επιχειρήσεις, με την αποτίμηση της καθεμίας να εξαρτάται από την αποτίμηση των άλλων, ένας κλειστός βρόχος που δημιουργεί την εντύπωση παραγωγικότητας ενώ η φυσική οικονομία από κάτω λιμοκτονεί σιωπηλά. Πρόκειται για ένα σχέδιο Πόντσι σε πολιτισμική κλίμακα.

Η ίδια η γη αποτυγχάνει

Ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη τους πολέμους, την οικονομική απάτη και την κατάρρευση της θεσμικής νομιμότητας — η χώρα βρίσκεται σε κρίση.

Ο υδροφορέας Ogallala, ο οποίος αρδεύει τον σιτοβολώνα της Αμερικής σε οκτώ πολιτείες των Μεγάλων Πεδιάδων, εξαντλείται εδώ και μισό αιώνα. Οι αγρότες αντλούν από αυτόν ταχύτερα από ό,τι επαναφορτίζεται — σε ορισμένες περιοχές ο ρυθμός επαναφόρτισης μετριέται σε ίντσες ανά αιώνα — και τώρα πλησιάζει σε ζώνες εξάντλησης που θα καταστήσουν τεράστιες εκτάσεις της τρέχουσας γεωργικής γης απλώς μη βιώσιμες. Αυτό ήταν ήδη μια έκτακτη ανάγκη πριν από τον τελευταίο γύρο χειμώνων με χαμηλό χιονοστιβάδα. Τώρα είναι μια επιταχυνόμενη καταστροφή, επειδή η μειωμένη χιονοστιβάδα των βουνών σημαίνει ότι τα ποτάμια ρέουν χαμηλότερα το καλοκαίρι, πράγμα που σημαίνει ότι η γεωργική ζήτηση για υπόγεια ύδατα αυξάνεται ακριβώς καθώς μειώνονται τα αποθέματα.

Η λίμνη Μιντ, η δεξαμενή που καθορίζει την παροχή νερού για δεκάδες εκατομμύρια στα νοτιοδυτικά, προβλέπεται να φτάσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Το φράγμα Χούβερ ήδη περιορίζει την παραγωγή ενέργειας. Το Φοίνιξ, το Λας Βέγκας, το Λος Άντζελες - πόλεις που χτίστηκαν με την τολμηρή υπόθεση ότι η έρημος θα μπορούσε να αρδεύεται επ' αόριστον - αντιμετωπίζουν μια κρίση που καμία πολιτική άρνηση δεν μπορεί να αναβάλει για πολύ περισσότερο.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη, όποια και αν είναι η θέση της τρέχουσας κυβέρνησης σχετικά με την ύπαρξή της, συνεχίζεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πολιτικές προτιμήσεις. Το ρεύμα των αεροσκαφών αποσταθεροποιεί. Ο καιρός γίνεται πιο ακραίος και λιγότερο προβλέψιμος. Οι γεωργικές εποχές αλλάζουν. Ο ασφαλιστικός κλάδος - ο οποίος, σε αντίθεση με τους πολιτικούς, πρέπει στην πραγματικότητα να τιμολογεί τον κίνδυνο - αποσύρεται σιωπηλά από τις παράκτιες και επιρρεπείς σε πυρκαγιές αγορές, κάτι που είναι ίσως το πιο ειλικρινές σημάδι που υπάρχει για το πού οδεύει το φυσικό μέλλον.

Η Σύγκλιση

Αυτό που καθιστά αυτή τη στιγμή ιστορικά μοναδική — και αυτό που της δίνει ένα βάρος που η Μεγάλη Ύφεση και ακόμη και το Dust Bowl δεν είχαν ακριβώς — είναι η σύγκλιση. Η δεκαετία του 1930 ήταν τρομερή. Αλλά η γη δεν είχε ακόμη εξαντληθεί από τον υδροφόρο ορίζοντα, το κλίμα δεν είχε ακόμη αποσταθεροποιηθεί δομικά, η βιομηχανική βάση δεν είχε ακόμη εξαχθεί και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ακόμη μια αυτοκρατορία σε φθίνουσα πορεία. Το πιο κρίσιμο είναι ότι τη δεκαετία του 1930 παρέμενε ένας συνεκτικός θεσμικός μηχανισμός — κακοποιημένος, διεφθαρμένος, αλλά παρών — ικανός για ένα New Deal, ικανός να κινητοποιήσει, ικανός για μεταρρύθμιση.

Ποιοι θεσμοί απομένουν σήμερα που θα μπορούσαν να εκτελέσουν κάτι ισοδύναμο; Το Κογκρέσο έχει γίνει ένα εκτελεστικό όργανο. Οι ρυθμιστικές αρχές έχουν συστηματικά διαλυθεί ή καταληφθεί. Η δικαστική εξουσία έχει αναδιαμορφωθεί ως πολιτικό όργανο. Ο στρατός μόλις υπέστη μια καταστροφή που θα χρειαστεί χρόνια για να διεκπεραιωθεί. Το καθεστώς του δολαρίου ως αποθεματικού, που εδώ και καιρό αποτελούσε το στήριγμα της αμερικανικής οικονομικής ισχύος, αντιμετωπίζει συντονισμένη πρόκληση από εμπορικά μπλοκ που έχουν κουραστεί να επιδοτούν την αμερικανική κατανάλωση.

Η αυτοκρατορία βρίσκεται στο τελικό της κεφάλαιο. Οι αυτοκρατορίες δεν καταλήγουν πάντα σε δραματική κατάρρευση — μερικές φορές απλώς γίνονται λιγότερο σχετικές, πιο αργές, φτωχότερες, λιγότερο ικανές να προβάλλουν δύναμη ή να απαιτούν σεβασμό. Αλλά όταν η παρακμή μιας αυτοκρατορίας συμπίπτει με περιβαλλοντική κρίση, οικονομική απάτη σε συστημική κλίμακα και ηγεσία που αντιδρά στην έκτακτη ανάγκη με ματαιοδοξία και πολεμική, η παρακμή επιταχύνεται πέρα ​​από οτιδήποτε θα υποδήλωνε ιστορικό προηγούμενο.

Το Πλοίο και ο Πάγος

Βρισκόμαστε στον Τιτανικό. Η σύγκριση είναι σχεδόν υπερβολικά ευγενής, επειδή ο Τιτανικός ήταν τουλάχιστον ένα όμορφο πλοίο, και τουλάχιστον το παγόβουνο ήταν ατύχημα. Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι το αποτέλεσμα επιλογών - μακριές αλυσίδες επιλογών που έγιναν από ανθρώπους που γνώριζαν καλύτερα, που συμβουλεύτηκαν από ειδικούς που αγνοήθηκαν, που προειδοποιήθηκαν από δεδομένα που απορρίφθηκαν. Η ορχήστρα παίζει. Η σαμπάνια ρέει. Οι επιβάτες της πρώτης θέσης παραμένουν σίγουροι ότι πλοία αυτού του μεγέθους απλά δεν βυθίζονται.

Το κάνουν. Βυθίζονται γρήγορα. Και όταν το νερό φτάνει στα κάτω καταστρώματα, η απόσταση μεταξύ του πανικού των προνομιούχων και της παραίτησης όσων βρίσκονται ήδη κάτω από το νερό αποδεικνύεται πολύ μικρή.

Ακόμα και η ειρήνη αύριο - ξαφνική, θαυματουργή, πλήρης - θα μας άφηνε τουλάχιστον έξι μήνες μακριά από οτιδήποτε έμοιαζε με σταθερότητα, και μέχρι τότε οι καταρρακτώδεις οικονομικές επιπτώσεις, οι ρήξεις στην εφοδιαστική αλυσίδα, οι υποχρεώσεις χρέους και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη θα τροφοδοτούσαν μια παγκόσμια οικονομική συρρίκνωση που κάνει το 2008 να μοιάζει με τριμηνιαία ύφεση. Ο λιμός δεν είναι μια μελοδραματική πρόβλεψη. Είναι το αριθμητικό αποτέλεσμα της διαταραγμένης εμπορικής δραστηριότητας στον αγροτικό τομέα, των εξαντλημένων υδροφορέων, των αναπτυσσόμενων περιοχών που έχουν υποστεί κλιματική πίεση και των αλυσίδων εφοδιασμού που έχουν ήδη διασπαστεί από χρόνια εμπορικού πολέμου και στρατιωτικών συγκρούσεων.

Δεν υπάρχει καθαρός τρόπος να τελειώσει ένα δοκίμιο σαν κι αυτό, επειδή η κατάσταση δεν προσφέρει ένα καθαρό τέλος. Αυτό που απομένει — αυτό που παρέμενε πάντα στα πιο σκοτεινά σημεία της ιστορίας — είναι η υποχρέωση να βλέπουμε καθαρά, να λέμε τι είναι αλήθεια και να αρνούμαστε τις βολικές μυθοπλασίες που κρατούν τη μουσική να παίζει ενώ το πλοίο βυθίζεται. Αυτό, τουλάχιστον, είναι που απαιτεί η στιγμή.

Κόντα: Το Έγγραφο που μας Καταδίκασε

Ναι, βρισκόμαστε σε ένα τρομερό χάος. Είναι ένα χάος που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας — εμείς, λόγω της φύσης μας και του συστήματός μας, είμαστε υπεύθυνοι για αυτόν τον εφιάλτη. Και αν είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να εντοπίσουμε τη σήψη στη ρίζα της.

Έχω πειστεί ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί η χώρα είναι να εγκαταλειφθεί το Σύνταγμα και να υιοθετηθεί ένα νέο.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Τζέφερσον ήταν η πρώτη απάτη. Πήρε την θεμελιώδη τριάδα του Τζον Λοκ - ζωή, ελευθερία και ιδιοκτησία - και την αντάλλαξε με την ευτυχία. Ακούγεται γενναιόδωρη, ακόμη και όμορφη. Δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Εννοούσε ιδιοκτησία: σκλάβοι, γη και πλούτος της ελίτ. Η ευτυχία ήταν η πιο ανόητη, η όμορφη λέξη που έκανε το έγγραφο να τραγουδάει ενώ ο μηχανισμός του αποκλεισμού βούιζε από κάτω του. Βουτιάμε σε αυτή τη μελωδία εδώ και δυόμισι αιώνες.

Πήραμε ένα έγγραφο που είχε σχεδιαστεί για να εμποδίσει τον απλό άνθρωπο να έχει λόγο και το νομπελοποιήσαμε. Το κάναμε ένα θαύμα του κόσμου, ένα ιερό κείμενο, ουσιαστικά μια γραφή - ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας μηχανισμός που κατασκευάστηκε από πλούσιους λευκούς δουλοκτήτες σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο στη Φιλαδέλφεια για να κρατούν την περιουσία τους και να διασφαλίζουν ότι ό,τι κι αν ακολουθούσε, οι έξω από τις πόρτες, όπως αποκαλούσαν τον απλό λαό, δεν θα προλάβαιναν ποτέ. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων ήταν μια δεύτερη σκέψη. Ψίχουλα πεταμένα στο πλήθος για να αποτραπεί μια άλλη εξέγερση.

Θυμηθείτε τι πραγματικά πυροδότησε τη Συνταγματική Συνέλευση: την Εξέγερση του Shays. Οι αγρότες - βετεράνοι του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, άνδρες που είχαν αιμορραγήσει για την υπόσχεση της ελευθερίας - εξεγέρθηκαν ενάντια στις τράπεζες και τους πιστωτές που έκλεβαν τα αγροκτήματα και τα μέσα διαβίωσής τους. Η απάντηση της άρχουσας τάξης δεν ήταν η μεταρρύθμιση. Ήταν η ενοποίηση. Μια ομάδα πλούσιων ανδρών κλειδώθηκε σε ένα δωμάτιο, έκλεψε μερικά όμορφα λόγια από τον Διαφωτισμό και διαμόρφωσε ένα σύστημα όπου ο λαός που μόλις είχε κερδίσει μια επανάσταση δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να απειλήσει τον λαό που κατείχε τα πάντα.

Όπως υποστηρίζει ο Robert Ovetz στο βιβλίο του «Εμείς οι Ελίτ» και όπως υποστήριξε πριν από αυτόν ο Charles Beard στο βιβλίο του «Οικονομική Ερμηνεία του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών» (1913), το Σύνταγμα δεν σχεδιάστηκε για να διευκολύνει ουσιαστικές συστημικές αλλαγές, αλλά για να αποτρέψει οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης των ιδιοκτητών — και έκτοτε έχει επιτελέσει αυτή τη λειτουργία με αξιοσημείωτη συνέπεια.

Αυτό το έγγραφο είναι ο λόγος που είμαστε σε αυτό το χάος. Είναι το σασί πάνω στο οποίο έχει χτιστεί κάθε επόμενη βλάβη. Δεν μπορείς να επισκευάσεις το αυτοκίνητο αλλάζοντας τα ελαστικά. Πρέπει να το λιώσεις και να ξεκινήσεις από την αρχή.

Τι θα μπορούσαμε να χτίσουμε; Υπάρχει ένα πλαίσιο που αξίζει να εξεταστεί - το Phoenix America - το οποίο δεν ξεκινά με θυμό αλλά με μια πιο ριζοσπαστική προϋπόθεση: ότι οι άνθρωποι, αν τους δοθεί μια πραγματική ευκαιρία, θα επιλέξουν να δημιουργήσουν, να συνεισφέρουν, να συνδεθούν, να γίνουν. Υποστηρίζει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε την τεχνολογική ικανότητα - τα ρομπότ, τις μηχανές, την αφθονία - να σηκώσουμε μόνιμα την μπότα της σπανιότητας από τον λαιμό του απλού ανθρώπου. Τα μόνα πράγματα που στέκονται ανάμεσα σε κάθε Αμερικανό και μια ζωή με γνήσιο δημιουργικό σκοπό είναι το έγγραφο που γράφεται από τους δουλοκτήτες, το Κογκρέσο που υπηρετεί τους δισεκατομμυριούχους και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί τους πολλούς φτωχούς και τους λίγους απίστευτα πλούσιους.

Δεν μιλάμε για την καταστροφή της Αμερικής. Μιλάμε για την επιτέλους οικοδόμηση της — της εκδοχής που πάντα υπόσχονταν και πάντα αρνούνταν. Ο φοίνικας δεν θρηνεί την τέφρα. Αναγεννάται από αυτήν. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι το αν έχουμε το συλλογικό θάρρος και τη διαύγεια να ανάψουμε αυτή τη φωτιά, πριν το πλοίο τελειώσει να βυθίζεται.

Χρειαζόμαστε ένα νέο σύστημα. Χρειαζόμαστε ένα νέο σύνταγμα.

Παρακαλώ εξετάστε το Phoenix America — ίσως είναι το πιο σημαντικό πράγμα που θα διαβάσετε φέτος.

Φοίνιξ Αμερική: Ένα Νέο Έθνος που Αναδύεται.

Τζ. Μάτσον Χάινινγκερ

·

10 Απρ

Φοίνιξ Αμερική

Διαβάστε ολόκληρη την ιστορία








https://heininger.substack.com/