ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ. ΑΠΕΙΛΕΣ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΓΙΑ ΜΗΝΥΣΗ ''SLAPP'' ΚΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ !!! [ video ]

 

Σήμερα συνέβη κάτι που ΔΕΝ έχει συμβεί ξανά στη δημοσιογραφική και πολιτική ιστορία της χώρας. Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης με απείλησε με μήνυση SLAPP, Live μέσα στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών. Τον ευχαρίστησα για την απειλή, του είπα ότι εμείς παρότι ΔΕΝ έχουμε ασυλία θα ρωτάμε χωρίς φόβο και του επανέφερα το ερώτημα: Το λιμενικό στη Χίο έκανε επιχείρηση Διάσωσης ή αποτροπής;

«Να είστε πολύ προσεκτικός», «είστε σε εντεταλμένη υπηρεσία», «εκτός από θρασύς είστε και δειλός», «αρκετά με την ασυλία σας» μερικές μόνο από τις φράσεις που χρησιμοποίησε εναντίον μου, αποφεύγοντας να απαντήσει.

Εσείς τι καταλάβατε από την απάντησή του; Τι είπε; Ότι έκαναν επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής; 

Ο Μαρινάκης είναι ένα χαμαιτυπείο όπως είχε δηλώσει και ο πατήρ Μητσοτακης για τον ΣΚΑΙ. Η φυσική θέση και η κουλτούρα του είναι αυτή της αλητείας. Και φυσικά οι δηλώσεις αυτές βρίσκουν σύμφωνο και τον Πρωθυπουργό της χώρας. Δεν με εκπλήσσουν οι δηλώσεις του. Σχεδόν όλη η ΝΔ είναι μια στρατιά αλητηριων. Εξαιρούνται πολλοί λίγοι.

 Πάντως, από τότε που ο ''Μαύρος Πιτ'' της Ν.Δ. ήταν στην ''Ομαδα Αλητείας'' και απειλούσε δημόσια όπως «Τσίπρα αν ζούσαμε στον εμφύλιο από μένα θα πήγαινες», το λες και μια μικρή προσωπική πρόοδο ότι έφτασε πλέον, να απειλεί εντελώς ξεδιάντροπα δημοσιογράφο με μηνύσεις.

Άντε σε καμιά εικοσαριά χρόνια ακόμα μήπως γίνει και άνθρωπος. Αλλά μπαάάά. 

Ο Βορίδης απείλησε χθες ότι θα πάει στα δικαστήρια τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη και τον Νάσο Ηλιοπουλο για....''ηθική αυτουργία σε ψευδορκία μάρτυρα''. Ο Πλεύρης κατηγόρησε συνολικά την Αριστερά, λίγο πολύ, ως συνεργάτες των διακινητών, κοπιάροντας την μετεμφυλιακή ρητορεία περί  ''εσωτερικού εχθρού''. Παράλληλα μου επιτέθηκε προσωπικά στο Action, για την επίσκεψη στην Χίο που τους χάλασε το επικοινωνιακό αφήγημα.

 Ο Γεωργιάδης διασπείρει ψευδείς ειδήσεις (καθόλου πρωτότυπο) περί  ''καθοδήγησης των προσφύγων από ΜΚΟ'' και απαγορεύει σε στελέχη κομμάτων και σε βουλευτές να συνομιλήσουν με επιζώντες του ναυαγίου της Χίου στο νοσοκομείο ''Παίδων''. Ο Μαρινάκης απείλησε με μήνυση δημοσιογράφο στο κυβερνητικό briefing (όντως πρωτότυπο), σε ζωντανή μετάδοση, επειδή δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις του. Αυτό είναι ένα συγκεκριμένο μοτίβο αυταρχισμού, καθεστωτισμού και ανελευθερίας.

Ούτε ο Γεωργαλάς, υπουργός προπαγάνδας επί Χούντας δεν αντιμετώπισε έτσι πολιτικούς συντάκτες επί των ημερών του. Ξυπνήστε ρεεεε ! Σας λένε ότι θα σας βάλουν στο γύψο...

  jacobin.gr

Καλεντερίδης: Θράσος Ερντογάν! Ο πρωθυπουργός μιας κανονικής χώρας θα έκανε ό,τι ο Δένδιας

 Με αιχμές και καθαρή γλώσσα σχολίασε ο Σάββας Καλεντερίδης, σε παρέμβασή του στη «Ναυτεμπορική», την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα και τη συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Από την πρώτη στιγμή, έβαλε στο κάδρο το κυβερνητικό «κλίμα ικανοποίησης» και το αποδόμησε ως προσπάθεια πολιτικής διαχείρισης: οι πολιτικοί, είπε, συχνά «καλούνται να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και να δικαιολογήσουν τα δικαιολόγητα».

«Επίσκεψη εργασίας», αλλά… υποδοχή «δέκατης ταχύτητας»

Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε τη συνάντηση «μια επίσκεψη που έπρεπε να γίνει χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη σημασία στο περιεχόμενό της», φτάνοντας στο σημείο να τη βαφτίσει «τουριστική». Το επιχείρημά του πάτησε πάνω στο πρωτόκολλο: ανέφερε ότι, παρότι επρόκειτο για επίσκεψη εργασίας (άρα χωρίς κόκκινο χαλί), στην πράξη η τουρκική πλευρά επέλεξε να στείλει για υποδοχή πρόσωπο χαμηλής θεσμικής βαρύτητας — «μας έστειλαν τον… 10ο», όπως είπε, υποστηρίζοντας ότι αυτά μπορεί να φαίνονται «λεπτομέρειες», αλλά στη διπλωματία μετράνε.

Δύο «τορπιλισμοί»: NAVTEX και «απαράδεκτη» παρέμβαση Φιντάν

Στην καρδιά της κριτικής του έβαλε δύο κινήσεις που, κατά την εκτίμησή του, λειτούργησαν ως «τορπιλισμός» της συνάντησης:

1. Η NAVTEX 25 (που –όπως είπε– ήταν ακόμη ενεργή), χωρίς να υπάρξει, κατά τον ίδιο, καμία ουσιαστική δημόσια αναφορά στην κοινή παρουσία των δύο ηγετών. Υποστήριξε ότι θα έπρεπε να γίνει τουλάχιστον μια ρητή επισήμανση για αποφυγή ενεργειών που «χαλάνε το κλίμα», ώστε να καταγραφεί ότι το θέμα τέθηκε.

2. Η προγενέστερη τοποθέτηση του Χακάν Φιντάν, την οποία χαρακτήρισε πολιτικο-διπλωματικά «απίστευτη» και «απαράδεκτη», καθώς —όπως είπε— «παρουσίασε συνεργάσιμους» τον πρωθυπουργό και τον ΥΠΕΞ, ενώ «έδειξε» τον Νίκο Δένδια ως «σκληρό». Ο Καλεντερίδης το ερμήνευσε ως ωμή ανάμειξη στα εσωτερικά, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα όφειλε να απαντήσει με διάβημα πριν από την επίσκεψη.

«Κανονικό κράτος» και “απαντήσεις” στην τουρκική ατζέντα

Σε άλλο σημείο, επέμεινε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να συμπεριφέρεται σαν χώρα που «καταπίνει» προκλήσεις για να μη «χαλάσει το κλίμα». Έφερε ως παράδειγμα τη συζήτηση περί μειονότητας, λέγοντας ότι ο Ερντογάν μιλά με θράσος για «δικαιώματα» ενώ —κατά τον ίδιο— υπάρχει ιστορικό εκκαθάρισης του ελληνικού στοιχείου στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Στο ίδιο πνεύμα, υποστήριξε ότι η Αθήνα πρέπει σταθερά να δίνει «σωστές απαντήσεις», γιατί αλλιώς η Άγκυρα θα επιστρέφει επιθετικότερη σε κάθε κύκλο επαφών.

Βενιζέλος–Ινονού, όχι «Βενιζέλος–Ατατούρκ»

Ξεχωριστό βάρος έδωσε σε μια ιστορικο-πολιτική λεπτομέρεια, που την παρουσίασε ως ζήτημα ουσίας: επέμεινε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται τιμητικοί τίτλοι όπως «Ατατούρκ» από ελληνικά χείλη και ότι η σωστή αναφορά είναι οι συμφωνίες Βενιζέλου–Ινονού. Συνέδεσε μάλιστα την επίκληση εκείνης της «πεπατημένης» με την εξέλιξη του ζητήματος της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη, επισημαίνοντας τη μονομερή κατάργηση σχετικών πτυχών το 1964 και την έξωση εγκατεστημένων Ελλήνων.

Casus belli: «Το λέμε για εντυπώσεις;»

Στο θέμα του casus belli, εμφανίστηκε ιδιαίτερα κυνικός: τόνισε ότι η Τουρκία θα άρει την απειλή μόνο αν λάβει ισχυρές διαβεβαιώσεις —ιδανικά γραπτές— ότι η Ελλάδα δεν θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα. Άρα, υποστήριξε, όταν το θέτεις χωρίς συνολικό πλαίσιο, κινδυνεύεις να παίζεις στο γήπεδο των «εντυπώσεων» και όχι της στρατηγικής.

Η τουρκική «ατζέντα Ευρώπης»: τελωνειακή ένωση, “SAFE”, trade και ελληνικό «βέτο»

Σημαντικό κομμάτι της ανάλυσής του αφορούσε το γιατί η Τουρκία ήθελε τη συνάντηση τώρα. Εκτίμησε ότι η Άγκυρα ανησυχεί για εξελίξεις στην ευρωπαϊκή αγορά (εμπορικές συμφωνίες, προστατευτισμό τύπου “Made in Europe”) που μπορεί να πλήξουν τις εξαγωγές της, και γι’ αυτό επιδιώκει:

• επέκταση/αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης,

• ρυθμίσεις τύπου “made in Turk / made in Europe”,

• προώθηση θεμάτων που —όπως είπε— απαιτούν «πράσινο φως» από Ελλάδα και Κύπρο.

Εκεί έβαλε ένα καθαρό “αντίμετρο”: όσο ισχύουν προκλητικές κινήσεις όπως η NAVTEX, η Ελλάδα θα έπρεπε να δηλώνει ότι δεν συναινεί σε βήματα της Τουρκίας προς την Ε.Ε.

«Τα θετικά»: λιγότερη ρητορική για αποστρατιωτικοποίηση – αλλά προσοχή στα “πακέτα”

Παρά την κριτική, αναγνώρισε ως θετικό ότι ο Ερντογάν δεν έθεσε ονομαστικά το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών (αν και σημείωσε ότι υπήρχαν σχετικές αναφορές στο ευρύτερο πλαίσιο). Υποστήριξε ότι αυτό ίσως εξασφαλίστηκε στις προπαρασκευαστικές διαβουλεύσεις.

«Επτά συμφωνίες; Όχι. Δηλώσεις προθέσεων»

Αιχμηρός ήταν και στη δημόσια επικοινωνία. Υποστήριξε ότι δεν υπήρξαν «επτά συμφωνίες», αλλά κυρίως κοινές δηλώσεις και ένα memorandum of understanding, άρα μιλάμε για κείμενα προθέσεων που δεν ισοδυναμούν με δεσμευτικές διεθνείς συμφωνίες.

«Και στο τέλος… Γιαϊλαλί»

Στο κλείσιμο, ο Καλεντερίδης άνοιξε και το θέμα του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, τονίζοντας ότι κινδυνεύει σοβαρά αν επιστραφεί στην Τουρκία, ενώ χαρακτήρισε παράλογο να προβάλλεται ως εμπόδιο η συμμετοχή του στον τουρκικό στρατό, την ώρα που —όπως είπε— έχουν δοθεί άσυλα σε πλήθος επικίνδυνων ισλαμιστών.

Παρακολουθήστε την παρέμβαση Καλεντερίδη:

https://geopolitico.gr/

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

Δεν μπορείς να βαφτίζεις μια εθνική διπλωματική ήττα ως «θερμή υποδοχή», όταν στο αεροδρόμιο σε υποδέχεται ο Υπουργός Τουρισμού της Τουρκίας.

Δεν μπορείς να μιλάς για ουσιαστικό «διάλογο» όταν απέναντί σου έχεις μια χώρα που:

-Διατηρεί διαρκείς παράνομες NAVTEX στο Αιγαίο

-Κατέχει το 37% της Κύπρου εδώ και δεκαετίες

-Προωθεί αναθεωρητικά δόγματα τύπου «Γαλάζια Πατρίδα»

-Εργαλειοποιεί μεταναστευτικές ροές.

Ο διάλογος προϋποθέτει σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Χωρίς αυτόν, γίνεται άλλοθι στις επεκτακτικές βλέψεις του Ερντογάν.

Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει ότι «αν δεν υπάρξει συμφωνία μέσω διαλόγου, μπορούμε να προσφύγουμε σε διεθνές δικαστήριο», το ερώτημα που γεννάται είναι απλό:

αν πηγαίνουμε να ζητήσουμε αναγνώριση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων ή πάμε να τα διαπραγματευτούμε;

Η «καλή γειτονία» δεν είναι ευχή, είναι αποτέλεσμα πράξεων. Όταν οι πράξεις δείχνουν προκλήσεις και αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε οφείλεις να έχεις ξεκάθαρη στάση.

Η Ελλάδα χρειάζεται λαό με φρόνημα, δηλαδή ενημερωμένο και ενωμένο λαό, ο οποίος στηρίζει ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και ηγεσία, που δεν φοβάται να υπερασπιστεί δημόσια, καθαρά και τεκμηριωμένα τα εθνικά μας δικαιώματα.

Μαρία Καρυστιανού

Ο Ρ.Τ.Ερντογάν μπροστά στον Κ.Μητσοτάκη μίλησε για «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη

 

Επιμένει στη ρητορική του ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεων με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν δίστασε να μιλήσει για τουρκική μειονότητα στη Θράκη.

«Στη συνάντησή μας με τον Έλληνα πρωθυπουργό συζητήσαμε με σαφήνεια και ειλικρίνεια τις θέσεις μας για το Αιγαίο και την ανατολικη Μεσόγειο. Εμείς υποστηρίζουμε ότι παρόλο που τα υφιστάμενα ζητήματα είναι ακανθώδη, δεν είναι άλυτα, στη βάση του διεθνούς δικαίου, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση, επικοδομητικός διάλογος και βούληση για λύση. Με ικανοποίηση διαπίστωσα ότι συμφωνούμε με τον πολύτιμο φίλο μου Κυριάκο σε αυτό το θέμα. Όπως και σε όλους τους υπολοπους τομείς των σχέσεων μας, πιστεύουμε ότι θα σημειωθεί πρόοδος και στην επύλυση των προβλημάτων στο Αιγαίο.

Όσον αφορά το θέμα των ενοτήτων, που αποτελούν το ανθρώπινο στοιχείο των σχέσεων μας πρέπει να ενεργήσουμε με αίσθημα ιστορικής ευθύνης. Μοιράστηκα με τον κ. πρωθυπουργό τις προσδοκίες μας με το να ωφεληθεί πλήρως η τουρκική μειονότητα  δυτικής Θράκης από τις θρησκευτικές ελευθερίες και τις ελευθερίες στην εκπαίδευση»

https://www.pronews.gr/

Ἡ μείζων παράλειψις

 

  

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΤΤΑΚΗΣ

Πάντοτε οἱ προσωπικές σχέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στίς διεθνεῖς σχέσεις.

Ἔρχονται ἐποχές ὅμως πού δέν παίζουν ἁπλῶς ρόλο, ἀλλά τίς καθορίζουν. Γιά κάποιον λόγο, γιά τόν ὁποῖο δέν αἰσθάνθηκε ποτέ τήν ἀνάγκη νά δώσει ἐξηγήσεις, ἡ πολιτική μας ἡγεσία διέπραξε κάτι ἀδιανόητο καί πρωτοφανές γιά προηγμένη χώρα τοῦ δυτικοῦ κόσμου: Παραβίασε τήν ἀρχή τῆς οὐδετερότητας ἔναντι συμμάχου χώρας, ἐνεπλάκη στίς προεδρικές ἐκλογές τοῦ 2024 καί ἐτάχθη ἀπροκαλύπτως μέ κάθε τρόπο ὑπέρ ἑνός ὑποψηφίου, ὑποψηφίας γιά τήν ἀκρίβεια, τῆς «Δημοκρατικῆς» Κάμαλα Χάρρις. Ἐναντίον τοῦ Προέδρου Τράμπ!

Κορυφαῖα στελέχη τοῦ πολιτικοῦ καί ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου ρώτησαν ἀπορημένα ἐκείνη τήν ἐποχή τήν ἡγεσία μας γιατί τό πράττει αὐτό καί δέν κρατᾶ μιά «πισινή» γιά τήν πιθανότητα ἐκλογικῆς νίκης τοῦ Προέδρου Τράμπ, ἀλλά ἐκείνη μονότονα ἀπαντοῦσε: «Ἀποκλείεται νά ἐκλεγεῖ, θά ἀντιδράσει στό τέλος ὁ ἀμερικανικός λαός».

Ἀπό τῆς ἐκλογῆς τοῦ Προέδρου Τράμπ καί ἐφ’ ἑξῆς ἡ Ἑλλάς διαπραγματεύεται μέ ἀρνητικό συσχετισμό δυνάμεων ἐντός τοῦ πλέον διασπασμένου δυτικοῦ μπλόκ. Καί τό χειρότερο αὐτοῦ εἶναι πώς ἀντί νά ἐξομαλύνει κάπως τήν κατάσταση, μέ τόν τρόπο πού πολιτεύεται δυναμιτίζει περαιτέρω τό κλίμα καί αὐξάνει τήν ἀπόσταση. Εἴπαμε «ὄχι» στήν πρόταση Τράμπ γιά εἰρήνευση στήν Οὐκρανία καί κάναμε ὁτιδήποτε περνοῦσε ἀπό τό χέρι μας μαζί μέ ἄλλους γιά τήν ἀναζωπύρωση τοῦ πολέμου. Ἤμασταν στό «ναί μέν, ἀλλά» στήν ὑπόθεση τῆς Γροιλανδίας.

Ἀμφιταλαντευόμαστε τώρα γιά τό ἄν θά συμμετάσχουμε στό Συμβούλιο Εἰρήνης, τόν ἰδιωτικό ΟΗΕ τοῦ Τράμπ, τήν ὥρα πού σχεδόν ὅλες οἱ χῶρες τῆς Μεσογείου καί τῶν Βαλκανίων ἔχουν προσχωρήσει σέ αὐτόν. Ὁ δικός μας νοῦς εἶναι στήν διατήρηση τῶν ἰσορροπιῶν μέ τό Βερολῖνο καί στό πῶς θά τηρήσουμε ἕνα ἄρθρο τοῦ καταστατικοῦ χάρτη τοῦ ΟΗΕ ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται σέ μακρά περιδίνηση ἐδῶ καί χρόνια.

Ἀνεξαρτήτως τοῦ πῶς ἐξελίχθηκε λοιπόν ἡ χθεσινή ἐπίσκεψη τοῦ κυρίου Πρωθυπουργοῦ στήν Ἄγκυρα, τό πρόβλημά μας εἶναι ὅτι τό διεθνές, περιφερειακό καί διμερές περιβάλλον ἔχει ναρκοθετηθεῖ καί μέ δική μας εὐθύνη. Μεγάλη εὐθύνη. Τό ἐπίσημο δόγμα τῆς ἑλληνικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς εἶναι νά ἀποφευχθεῖ πάσῃ θυσίᾳ κάθε συνάντηση κορυφῆς μέ τόν Πρόεδρο Τράμπ ἀπό τόν φόβο τῆς ἐπιδιαιτησίας του ὑπέρ τῆς Τουρκίας στό Αἰγαῖο καί στήν Μεσόγειο. Ἤδη ἀνέβαλε τήν ἀνακοινωθεῖσα ἐπίσκεψή του στήν Ἀθήνα ὁ Ἀμερικανός ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Μάρκο Ρούμπιο, στόν ὁποῖο εἶχε ἐπενδύσει τίς ἐλπίδες της ἡ Κυβέρνηση (ὑποτίθεται ὅτι ἔχει ἄλλη ἄποψη γιά τήν Τουρκία ἀπό τόν πρέσβυ Μπάρακ καί τόν γαμπρό Κοῦσνερ) καί αὐτό ἦταν ἕνα σόκ.

Τό ἀκόμη μεγαλύτερο θά ἔρθει ὅταν ἡ πρέσβυς Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ σέ συνεργασία μέ τό ἐνεργειακό λόμπυ τῆς Κυβερνήσεως καταφέρει νά «προσγειώσει» τόν Πρόεδρο Τράμπ στήν Ἀθήνα τόν Ἰούλιο, στόν δρόμο γιά τήν Σύνοδο Κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ στήν Τουρκία. Γιατί ἄν συμβεῖ αὐτό καί διεξαχθεῖ στό ἔδαφός μας ἡ Διεθνής Διάσκεψη Ἀσφαλείας γιά τήν Μεσόγειο, ἡ Ἑλλάς θά κληθεῖ νά ὑπογράψει ἐπώδυνες συμφωνίες διαμοιρασμοῦ τοῦ ἐθνικοῦ μας πλούτου. Συμφωνίες γιά τίς ὁποῖες ὑπάρχει ἤδη μεγάλο διπλό ρῆγμα στό ἐσωτερικό τῆς Κυβέρνησης. Κατά συνέπεια, ἡ ἔλλειψη διαθέσεως γιά πρόσβαση στόν Πρόεδρο Τράμπ στά χρόνια τῶν διώξεών του καί ἡ καταγγελία τοῦ Τραμπισμοῦ ἀπό τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς ἴσως καί νά μήν εἶναι μιά συγχωρητέα πρωτοβουλία.

Στό μέτρο πού στέρησε ἀπό τήν Ἑλλάδα καθοριστικά ἐρείσματα στό Ὀβάλ Γραφεῖο καί τυχόν θά πλήξει τά στρατηγικά συμφέροντα τοῦ Ἑλληνισμοῦ σέ μιά ἀμειγῶς, γιά αἰῶνες, δική του περιοχή, αὐτό θά πρέπει νά χαρακτηριστεῖ «πράξη μεγίστης ἐθνικῆς ἀνοησίας». Ἡ μείζων παράλειψη οἰκοδομήσεως σχέσεων μέ τόν ἡγέτη τῆς ὑπερδυνάμεως ἰσοδυναμεῖ μέ ἐσχάτη ἐθνική ἀνοησία. Εἶναι νωρίς ἀκόμη γιά νά προεξοφλήσουμε μέ σιγουριά τί θά μᾶς φέρει τό νέο ἔτος καί βαθιά μέσα μας ἐλπίζουμε νά βρεθεῖ ὁ ἄγνωστος σημαίνων Ἕλλην Ἀπόδημος πού θά ἀγγίξει τόν ψυχισμό τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου, θά τοῦ γυρίσει τά μυαλά καί θά σώσει τήν παρτίδα. Εἴθε. ΕΣΤΙΑ

https://enaasteri.blogspot.com/

Πριν από 120 χρόνια περίπου ο Κωστής Παλαμάς γράφει ένα ποίημα πιο επίκαιρο από ποτέ

 Το 1908 η Ελλάδα για άλλη μια φορά είναι ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τις ήττες, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια. Ο λαός πεινάει. Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία και ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε».

Με ποιητική ακρίβεια, μιλά ευθέως για «την πόρνη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει σκλάβος». 110 χρόνια μετά ο ποιητής είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Κρίμα που δε διαβάσαμε τους στίχους του όταν έπρεπε.

“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 1943. Μία μέρα αργότερα, τελέστηκε η κηδεία του, η οποία εξελίχτηκε σε κορυφαία αντιστασιακή εκδήλωση ενάντια στη γερμανική κατοχή.

https://www.dinfo.gr/

Η Ελβετία χωρίς τον Ιωάννη Καποδίστρια δεν θα ήταν αυτό που είναι

 

Ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας. ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, έμεινε στην ιστορία ως κορυφαίος διπλωμάτης.

Οι κινήσεις του σε μια ταραγμένη εποχή, άλλαξαν το μέλλον της Ευρώπης. Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτός ήταν ο εμπνευστής και ο δημιουργός του ουδέτερου κράτους της Ελβετίας, με το πανίσχυρο τραπεζικό σύστημα.

Οι εμφύλιες έριδες και τα τοπικά συμφέροντα στην Ελλάδα, οδήγησαν στη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της, ενώ οι Ελβετοί σήμερα απολαμβάνουν την οργάνωση και τη δομή ενός κράτους-πρότυπο, που τους προσέφερε ο οραματιστής Έλληνας. Απαλλαγμένοι από οικονομικά βάσανα και δυσβάστακτους δανεισμούς.

Μία εντοιχισμένη πλάκα στο σπίτι που βρίσκεται στο νούμερο 10 της Rue de l’ Hotel de Ville, σε απόσταση αναπνοής από το δημαρχείο της πόλης, πληροφορεί τους επισκέπτες ότι «Εδώ κατοικούσε από το 1822 έως το 1827 ο Ιωάννης Καποδίστριας από την Κέρκυρα, υπουργός του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄, πολίτης της Γενεύης και της Λωζάνης».

Η τεράστια προσφορά του Καποδίστρια

Από τότε ακόμη που ο Καποδίστριας ήταν υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και μεσουρανούσε στην ευρωπαϊκή διπλωματία, έστελνε συνεχώς στην αγωνιζομένη Ελλάδα πολεμοφόδια και τρόφιμα. Ταυτόχρονα, σπούδαζε με δικές του δαπάνες πολλούς Ελληνόπαιδες στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, για να προετοιμάζει τους μορφωμένους επιστήμονες σε όλους τους κλάδους, οι οποίοι θα επάνδρωναν τις διάφορες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους μόλις θα ελευθερωνόταν από την Οθωμανική κυριαρχία.

Όταν ο Καποδίστριας το 1822 υπέβαλε την παραίτησή του από το Ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, ο τσάρος Αλέξανδρος δεν τη δέχθηκε και του έδωσε άδεια επ΄ αόριστον με όλα όμως τα προνόμια του αξιώματός του. Στη Γενεύη που εγκαταστάθηκε, έπρεπε να κατοικήσει σε «ένα μέγαρο, να έχει τέσσερις άμαξες και ικανόν υπηρετικόν προσωπικόν». Αντί όμως αυτού, ο Καποδίστριας κατοικούσε σε «δύο πτωχικά δωμάτια, είχε μόνο μία άμαξα και έναν υπηρέτη». Όταν οι πάντες, διπλωμάτες, αριστοκράτες και απλοί άνθρωποι τον ρωτούσαν κατάπληκτοι, εκείνος απαντούσε:

«Όταν, αφού εκτύπησα πρώτον τας θύρας των μεγάρων των πλουσίων, ηναγκάσθην κατόπιν να κτυπήσω και τας θύρας των πτωχών, ζητώντας τόν οβολόν τους, προκειμένου να στείλω τρόφιμα και πολεμοφόδια εις τον αγωνιζόμενον ελληνικόν λαόν, έπρεπε να ημπορώ να τους λέγω: Έδωσα πρώτος εγώ τα πάντα. Κανόνισα να μη εξοδεύσω δια τον εαυτό μου και δια τον υπηρέτην μου περισσότερα από 60 φράγκα τον μήνα».

Ο ελληνισμός της Γενεύης

Ο Ελληνισμός είναι ιδιαίτερα ζωντανός στη Γενεύη. Το πνευματικό του κέντρο είναι το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambesy, που ιδρύθηκε πριν 40 χρόνια και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο διαχριστιανικό διάλογο. Σε απόσταση αναπνοής, ο ναός του Αγίου Παύλου είναι το σημείο της κυριακάτικης συνάντησης των Ελλήνων της Γενεύης.

Πόλη του Καλβίνου και του Ρουσό, η Γενεύη καθρεφτίζει την ομορφιά της στα νερά της λίμνης Λεμάν και του ποταμού Ροδανού. Εκεί ζουν σήμερα περίπου 5.000 Έλληνες. Όχι εφοπλιστικές οικογένειες, όπως κάποτε, αλλά επιστήμονες, τραπεζίτες, χρηματιστές, στελέχη πολυεθνικών εταιρειών, αρχιτέκτονες, γιατροί κ.ά.

Οι ελληνικοί και φιλελληνικοί σύλλογοι

Αρκετοί σύλλογοι Ελλήνων και Φιλελλήνων, δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή της Γενεύης και της Λωζάνης. Όπως η Ελληνική Κοινότητα Γενεύης, που ιδρύθηκε το 1962 από τον Ιωάννη Λάτση, ο Σύλλογος Ελλήνων Γενεύης, η Ελληνική ΕΣΤΙΑ Λωζάνης, ο Σύλλογος Ελληνίδων Κυριών και ο Ελληνοελβετικός Σύλλογος Γενεύης Jean-Gabriel Eynard - μια οργάνωση που η ιστορία της πάει αρκετά πίσω, γύρω στο 1919, σε ένα γκρουπ Γενοβέζων και Ελλήνων συγκεντρωμένων, αρχικά, γύρω από τον ιστορικό και δημοσιογράφο Edouard Chapuisat. Η association ανέδειξε την ιδέα του ελληνισμού με σημαντικές εκδηλώσεις, όπως και τον φιλελληνισμό, γι' αυτό της δόθηκε συμβολικά το όνομα του φιλέλληνα Jean-Gabriel Enuard και σήμερα μετράει πάνω από 400 μέλη φιλέλληνες και Έλληνες.

Kι ακόμη ο Ελληνοελβετικός Σύλλογος «Η Φιλία» και ο Ελληνοελβετικός Σύλλογος Λωζάνης, που ιδρύθηκε στο 1919 με πρόεδρο τον γιατρό Francis Messerli και με σκοπό να ενισχύσει τις σχέσεις φιλίας ανάμεσα στην Ελλάδα και το καντόνι του Vaud. Yπάρχουν επίσης το Ίδρυμα Αλληλεγγύης Λωζάνης, ο Διεθνής Σύλλογος Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, η Επιτροπή Ελλήνων Επιστημόνων Ευρώπης, η Ελληνική Ορθόδοξη Ενορία Γενεύης, η Ελληνική Ορθόδοξη Ενορία Λωζάνης. Και βέβαια, το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα του Ορθοδόξου Κέντρου του Chambesy. Άτυπα, αλλά με ιδιαίτερη δημιουργικότητα και ζωντάνια δραστηριοποιούνται η Θεατρική Ομάδα και ο Σύλλογος Βιβλιόφιλων Κυριών.

Ο Καποδίστριας και τα δημοψηφίσματα

Η κυριαρχία στην Ελβετία, είναι πραγματικά στα χέρια του λαού. Αν μαζευτούν εκατό χιλιάδες υπογραφές πολιτών, μπορούν να προτείνουν νόμο για ψήφιση, ή ειδικό δημοψήφισμα, Εξάλλου, βασικό χαρακτηριστικό της άμεσης δημοκρατίας της Ελβετίας είναι τα συχνά δημοψηφίσματα, αρκετές φορές εντός του ίδιου έτους, τα οποία αφορούν νόμους και νομοσχέδια καθώς επίσης και τον προϋπολογισμό.

Συνολικά, από το 1848 μέχρι το 2007, διενεργήθηκαν 543 ψηφοφορίες, 221 υποχρεωτικά δημοψηφίσματα, 254 δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία πολιτών και 2370 προαιρετικά δημοψηφίσματα! Στην Ελλάδα, δημοψηφίσματα είχαμε μόνο για πολιτειακά αλλά ποτέ για εθνικά, κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, παρά την σχετική πρόβλεψη του άρθρου 44 του Συντάγματος.

Αυτό το δημοκρατικό ριζοσπαστικό Σύνταγμα της Ελβετίας, έχει την απαρχή του στον Ιωάννη Καποδίστρια και στις προσπάθειές του να συνενώσει τα καντόνια της χώρας, εξασφαλίζοντας παράλληλα την ανεξαρτησία της. Όταν το 1809, ο Ιωάννης Καποδίστριας ξεκίνησε να εργάζεται στην διπλωματική υπηρεσία του Τσάρου Αλεξάνδρου της Ρωσίας, η πρώτη σημαντική αποστολή που ανέλαβε, τον Νοέμβριο του 1813, συνίστατο στην απεμπλοκή της Ελβετίας από την γαλλική κυριαρχία του Ναπολέοντα.

Κατάφερε με την σπάνια μαεστρία και πολιτική του αντίληψη να εξασφαλίσει την ενότητα, την ανεξαρτησία και την ουδετερότητα της Ελβετίας, η οποία επιπλέον, βρισκόταν στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου των καντονιών. Και στη συνέχεια, συνέταξε ο ίδιος προσωπικά, το νέο Σύνταγμα για τα 19 καντόνια της χώρας, ως συστατικά μέρη της νέας Ελβετίας.

Έκτοτε, το ελβετικό Σύνταγμα εμπλουτίστηκε και ανανεώθηκε, προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις της εποχής. Όμως, οφείλει την δημοκρατικότητά του, στην διπλωματική ιδιοφυΐα του άξιου και φλογερού συμπατριώτη μας, Ιωάννη Καποδίστρια.

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/