Kάποια δεδομένα, ως τροφή για σκέψη: Είναι γνωστό ότι ο ήλιος παράγει πολύ μεγαλύτερες ελκτικές δυνάμεις που έλκουν τη Σελήνη σε σχέση με αυτές που η Γη έλκει το "δορυφόρο" της. Για να υπάρχει λοιπόν εξισορρόπηση δεν θα έπρεπε η σελήνη να βρίσκεται σε κοντινότερη απόσταση ως προς τη Γη? Αυτό όμως δεν συμβαίνει, κάτι που αποτελεί μια διόλου αμελητέα "παραδοξότητα", καθώς θα' λεγε κανείς ότι από κάπου αντλεί η Σελήνη αντίρροπες δυνάμεις αντίστασης στην έλξη του αστεριού, λες και αξιοποιεί κάποιο ακατανόητο ακόμη σ' εμάς είδος..."καυσίμου"! Και πώς εξηγείται ότι η Σελήνη αποτελεί σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα τον μόνο δορυφόρο που περιστρέφεται στο επίπεδο της εκλειπτικής, με κλίση 5 μοιρών, τη στιγμή που κάθε άλλος δορυφόρος κάνει περιστροφή γύρω από τον ισημερινό του πλανήτη του? Με αποτέλεσμα να συμβαίνει το μοναδικό φαινόμενο του να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο η Γη, η Σελήνη και ο Ήλιος! Συν άλλη μια μοναδικότητα στο ηλιακό σύστημα: Η τροχιά της Σελήνης γύρω από τη Γη είναι καθαρά κυκλική, ενώ αν "υποτασσόταν" στη γήινη έλξη θα ακολουθούσε μια ελλειψοειδή κι επιμήκη τροχιά, όπως δηλαδή οι υπόλοιποι δορυφόροι των πλανητών στην ηλιακή μας γειτονιά...Αρκετές "παραδοξότητες" (και υπάρχουν και ακόμη περισσότερες!) μαζεμένες, δεν νομίζετε?
Aλλά και..."Δεν μπορεί να ήταν όλοι ηλίθιοι, οι "φωτοδότες του σύγχρονου πολιτισμού" και πυλώνες της αρχαίας σοφίας, ο Δημόκριτος, ο Αναξαγόρας, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ή ο Αριστοτέλης που δίδασκαν για μια εποχή που η γη δεν διέθετε τη σελήνη, ενώ ο τελευταίος έγραφε ότι οι πανάρχαιοι Πελασγοί που ζούσαν στην Αρκαδία, πριν την εγκατάσταση των Ελλήνων, ονομάζονταν και Προέλληνες (Προ-σελήνιοι), καθώς η σελήνη ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ακόμη!" (από την ανάρτηση του μεθεπόμενου "αιρετικού" link)
Οπότε, πόσο "αιρετική" για το "επιστημονικό ιερατείο" μπορεί τελικά να είναι μια ανάρτηση σαν αυτή? : Καλώς ορίσατε στο σκάφος σε τροχιά με τη διαδεδομένη ονομασία "Σελήνη" ! ( " Οι λεγόμενες σεληνιακές θάλασσες δεν είναι τίποτε άλλο από ενισχύσεις του εξωτερικού φλοιού, που κατασκευάσθηκαν χάρη στην άντληση της λάβας απ’ τον πυρήνα. Οι θάλασσες αυτές δεν είναι τίποτε περισσότερο από εκρήξεις των δοκών αντιστήριξης, που ενίσχυσαν τα αδύνατα σημεία του φλοιού». Mιχαήλ Βάζιν και Αλεξάντερ Στσερμπάκωφ, Ρώσοι αστροφυσικοί, οι οποίοι για να καταλήξουν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα στηρίχτηκαν σε πολλά σοβαρότατα επιστημονικά στοιχεία σχετικά με τη γεωμορφολογία της σελήνης, τελείως "ανορθόδοξη", για τα οποία οι "ειδικοί" της ΝeverAStraightAnswer-NASA απλώς καταπίνουν τη γλώσσα τους ή αλλάζουν θέμα συζήτησης..")
Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκεται το πολιτικό σκηνικό της χώρας μετά τις αποκαλύψεις της εφημερίδας «Εστία» σχετικά με τους «μυστικούς» όρους στη σύμβαση του Ελληνικού Δημοσίου με τον ενεργειακό κολοσσό Chevron. Το δημοσίευμα προκάλεσε την άμεση και σφοδρή παρέμβαση του πρώην Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κάνει λόγο για «Πρέσπες του Αιγαίου» και έμμεση απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Το Χρονικό της Αντιπαράθεσης
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η κυβέρνηση, πιεζόμενη από τις αποκαλύψεις, αναγκάστηκε να παραδεχθεί μέσω ανώνυμων κύκλων την ύπαρξη μυστικών διαβουλεύσεων με τη Λιβύη και την Αίγυπτο για τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών. Η «Εστία» υποστηρίζει ότι οι διαπραγματεύσεις αυτές αποκλίνουν από τη σταθερή εθνική θέση της «μέσης γραμμής» (Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας), προκαλώντας εύλογες ανησυχίες για εδαφικές υποχωρήσεις.
Οι Καταγγελίες Σαμαρά: «Νομοθετούμε την αποχώρησή μας»
Ο Αντώνης Σαμαράς, με μια ιδιαίτερα αιχμηρή δήλωση, έθεσε δύο κρίσιμα ερωτήματα, ζητώντας άμεσες απαντήσεις:
Η Σύμβαση με τη Chevron: Ο πρώην Πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι στη σύμβαση —η οποία εγκρίθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο— περιλαμβάνονται όροι που προβλέπουν την αποχώρηση της εταιρείας από περιοχές που «ενδέχεται να μην αποτελούν μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ». Αναρωτήθηκε σκωπτικά: «Νομοθετούμε για πιθανή αποχώρηση από τα οικόπεδά μας; Η Ελλάδα συζητάει τα κυριαρχικά της δικαιώματα;»
Το Επεισόδιο στην Κάσο: Ο κ. Σαμαράς ανέδειξε τη διάσταση απόψεων μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας. Ενώ ο Έλληνας ΥΠΕΞ, κ. Γεραπετρίτης, δήλωσε ότι οι έρευνες ολοκληρώθηκαν κανονικά, ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος παραδέχθηκε ότι υπήρξε παρεμπόδιση από την Τουρκία.
Η Απάντηση της Κυβέρνησης
Κυβερνητικές πηγές απέρριψαν τις αιτιάσεις Σαμαρά ως «εκτός πραγματικότητας», υποστηρίζοντας τα εξής:
Νομικές Ρήτρες: Οι όροι περί αποζημιώσεων είναι «συνήθεις» και αποσκοπούν στη διασφάλιση του Δημοσίου σε περίπτωση μελλοντικών οριοθετήσεων που θα αποφασίσει η ίδια η Ελληνική Πολιτεία.
Κυριαρχία: Τόνισαν ότι «κυριαρχικά δικαιώματα δεν χάνονται μέσω συμφωνιών με ιδιωτικές εταιρείες», μια διατύπωση που η «Εστία» ερμηνεύει ως έμμεση παραδοχή ότι η σύμβαση όντως περιλαμβάνει «αστερίσκους» για την ελληνική δικαιοδοσία.
Τα Σημεία Τριβής στη Σύμβαση Chevron
Όρος Σύμβασης
Ερμηνεία «Εστίας» / Σαμαρά
Κυβερνητική Θέση
Πρόνοια για αποχώρηση
Προαναγγελία εκχώρησης θαλάσσιων οικοπέδων
Τυπική νομική εξασφάλιση του Δημοσίου
Απώλεια οριοθετημένης περιοχής
Αποδοχή τουρκικών ή λιβυκών διεκδικήσεων
Διασφάλιση κατά μελλοντικών δικαστικών αποζημιώσεων
Μυστικές Τεχνικές Επιτροπές
Διαπραγμάτευση εις βάρος της μέσης γραμμής
Προκαταρκτικές συζητήσεις με Αίγυπτο & Λιβύη
Η εφημερίδα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να διαχειριστεί τις αντιδράσεις μέσω της «αοριστίας», την ώρα που το καλώδιο στην Κάσο και οι όροι της Chevron συνθέτουν ένα σκηνικό που παραπέμπει σε μια νέα, επώδυνη διπλωματική υποχώρηση στο Αιγαίο.
Τα πράγματα είναι διαφορετικά, ωστόσο, και η συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή μάς λέει ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Washington και Τεχεράνης στη Γενεύη είναι πιθανότατα απλώς το απαραίτητο διάλειμμα για να ολοκληρωθούν οι παρατάξεις, ώστε ο Τραμπ να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε πέρυσι το Ισραήλ και να τηρήσει την υπόσχεσή του προς τους Εβραίους για να επανεκλεγεί.
Ο Costantino Ceoldo αντιπαραβάλλει την εύθραυστη κυριαρχία της Βενεζουέλας με την πολιτισμική αυτοσυνειδησία του Ιράν και αναρωτιέται αν η επικείμενη σύγκρουση θα αποφασίσει τη μοίρα της πολυπολικής τάξης.
Είναι αναμφίβολα αλήθεια ότι τα δύο έθνη είναι διαφορετικά, πλήρως και αθεράπευτα. Η Βενεζουέλα είναι ένα νεαρό έθνος που έχει βιώσει μειωμένη κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της σύντομης ύπαρξής του, και αυτό αποδείχθηκε ξεκάθαρα πρόσφατα όχι μόνο με την απαγωγή του νόμιμου προέδρου της, Nicolás Maduro, από την Washington, η οποία πραγματοποιήθηκε με τη συγκεκριμένη βοήθεια διεφθαρμένων τοπικών προδοτών, αλλά και από τη συμπεριφορά της μετά την απαγωγή, η οποία δείχνει σαφώς ότι η κατάσταση που δημιουργήθηκε ωφελεί και πολλούς πρώιμους τσαβιστές που πάντοτε δήλωναν πιστοί.
Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, είναι ένα αρχαίο έθνος του οποίου η ιστορία εκτείνεται σε περισσότερα από χίλια χρόνια και το οποίο, ως κέντρο βασιλείων και αυτοκρατοριών, έχει προσφέρει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα επιστήμη, φιλοσοφία, ιατρική, ποίηση, θεολογία και υψηλό μυστικισμό.
Μπορεί επομένως να ειπωθεί ότι οι Βενεζουελάνοι δεν γνωρίζουν πραγματικά ότι αποτελούν λαό. Οι Ιρανοί, αντίθετα, το γνωρίζουν, και αυτή η γνώση του ανήκειν σε μια χιλιετή παράδοση έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα, ακριβώς χάρη στην επανάσταση του Χομεϊνί.
Η μορφή του Ιμάμη Χομεϊνί είναι πιο σύνθετη απ’ ό,τι πιστεύεται στη Δύση, όπου η πολιτική προπαγάνδα και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έχουν επιτυχώς εδραιώσει την ιδέα ότι ο Ρουχολάχ Χομεϊνί ήταν απλώς ένας γέρος με γενειάδα και σκυθρωπή όψη, φανατικός, ανίκανος για αληθινή αγάπη και παράλογα πρόθυμος να βυθίσει το έθνος του σε έναν θρησκευτικό Μεσαίωνα όπου οι γυναίκες είναι οικιακές δούλες και όπου ακόμη και οι άνδρες πρέπει να προσέχουν αν παρεκκλίνουν από την καθιερωμένη ορθοδοξία. Όμως χάρη στην Ισλαμική Επανάσταση του Χομεϊνί, το Ιράν πέρασε από το να είναι ένα έθνος δεμένο με λουρί υπό τον Σάχη Mohammad Reza Pahlavi, που λειτουργούσε ως προσωρινός διευθύνων σύμβουλος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αγγλίας, σε ένα ανεπτυγμένο έθνος που διεκδίκησε ξανά το δικαίωμα να αποφασίζει για το δικό του πεπρωμένο.
Οι συνθήκες ζωής του πληθυσμού βελτιώθηκαν σημαντικά σε σύγκριση με την εποχή των Pahlavi και των αγγλοαμερικανών κυρίων τους, και κανείς δεν εμπόδισε την τοπική και ασφαλή comprador bourgeoisieαστική τάξη να συνεχίσει να πλουτίζει κάνοντας μπίζνες και φτύνοντας στο πιάτο από το οποίο τρώει κάθε μέρα.
Φυσικά, οι φιλελεύθεροι και οι φεμινίστριες διαμαρτύρονται για ( παράδειγμα) το τσαντόρ που επιβάλλεται στις Ιρανές γυναίκες και ούτω καθεξής (sic). Αλλά το κάνουν από χώρες όπου οι γυναίκες μπορούν να κερδίζουν πολλά χρήματα πουλώντας τον εαυτό τους στο OnlyFans και σε άλλες παρόμοιες πλατφόρμες, ίσως χλευάζοντας εκείνες τις άλλες γυναίκες που επιμένουν να βγάζουν τα προς το ζην σε εργοστάσια ή γραφεία. Το κάνουν από χώρες όπου οι εργαζόμενοι συχνά έχουν καταντήσει αναλώσιμα εργαλεία, κακοπληρωμένα και σύντομα προς αντικατάσταση από την τεχνητή νοημοσύνη. Το κάνουν από χώρες όπου οι ελίτ (sic) αναρωτιούνται δημόσια, χωρίς φόβο τιμωρίας, τι να κάνουν με τους φτωχούς, αποκαλώντας τους ταυτόχρονα «άχρηστους καταναλωτές», όπως συνέβη στο Νταβός πριν από μερικά χρόνια. Πάνω απ’ όλα, το κάνουν από χώρες όπου η δημοσιοποίηση των αρχείων Epstein αποκάλυψε μια κόλαση απανθρωπιάς αλλά δεν οδήγησε ακόμη στην αναγκαία σειρά δικαστικών ερευνών με στόχο την τιμωρία των φρικτών εγκλημάτων που διέπραξαν ο Epstein και οι προστάτες του.
Θα πρέπει επομένως να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν κρίνουμε τα αναπόφευκτα ελαττώματα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η οποία καταδικάστηκε εξαρχής από τη δυτική προπαγάνδα επειδή είναι εγγενώς εχθρική προς την εκφυλισμένη πορεία της συλλογικής Δύσης, η οποία, με τα πολλά και διαφορετικά μέτρα και σταθμά που διαρκώς προσαρμόζει, επιδιώκει τα δικά της συμφέροντα και εκείνα των συμμάχων και κυρίων της, είτε φανερών είτε κρυφών.
Τα πράγματα είναι διαφορετικά, ωστόσο, και η συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή μάς λέει ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Washington και Τεχεράνης στη Γενεύη είναι πιθανότατα απλώς το απαραίτητο διάλειμμα για να ολοκληρωθούν οι παρατάξεις, ώστε ο Τραμπ να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε πέρυσι το Ισραήλ και να τηρήσει την υπόσχεσή του προς τους Εβραίους για να επανεκλεγεί.
Δεν είναι εύκολο να προβλέψει κανείς πώς θα εξελισσόταν μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι το Πεντάγωνο χρησιμοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη Claude της Anthropic για να προετοιμάσει την απαγωγή του Nicolás Maduro και καυχήθηκε δημόσια γι’ αυτό.
Το Claude, επομένως, θα έχει αναπτύξει και διάφορα σενάρια για την ιρανική περίπτωση, παρουσιάζοντας ένα φάσμα βέλτιστων λύσεων που κάνουν τη βενεζουελάνικη περιπέτεια να μοιάζει με περίπατο στο πάρκο: αυτό είναι εμφανές από τη συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή και μας λέει επίσης κάτι για τον πανικόβλητο φόβο του Ντόναλντ Τραμπ μήπως εμπλακεί σε ένα λουτρό αίματος αμερικανικών δυνάμεων που θα πληγούν από ιρανικούς υπερηχητικούς πυραύλους, μόλις λίγους μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026.
Το στοίχημα του Ντόναλντ είναι αξιοσημείωτο, αλλά το Ισραήλ θέλει την καταστροφή του Ιράν και την υποταγή όσων απομείνουν, ώστε να κυριαρχήσει σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή μέσω οργανωμένου χάους και να αποτρέψει την ανάδυση νέων περιφερειακών παικτών που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν το Τελ Αβίβ.
Η πτώση της Δαμασκού και ο επακόλουθος, αναπόφευκτος μετασχηματισμός της Συρίας σε ένα «Chaosthan» αποτέλεσαν σοβαρό πλήγμα για τη Ρωσία, η οποία έχασε τόσο έναν παραδοσιακό σύμμαχο όσο και περιθώριο ελιγμών στη Μέση Ανατολή. Η πτώση της Τεχεράνης και η καταστροφή του Ιράν θα ήταν ακόμη σοβαρότερο πλήγμα για το Κρεμλίνο, έστω και μόνο λόγω της εγγύτητας ενός Ιράν υπό δυτικό έλεγχο στα σύνορα της Ρωσίας. Θα αποτελούσε επίσης σοβαρό πλήγμα για την Κίνα, η οποία βασίζεται στο ιρανικό πετρέλαιο.
Πάνω απ’ όλα, η ήττα της Τεχεράνης θα επιβεβαίωνε για ακόμη μία φορά ότι η συλλογική Δύση είναι ανίκητη και μπορεί να συντρίψει όλους τους αντιπάλους της, όσο χρόνο κι αν χρειαστεί. Η νοητική μόλυνση που θα προκαλούσε μια τέτοια επιβεβαιωμένη πεποίθηση θα είχε καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ωστόσο, το Ιράν των Αγιατολάχ δεν είναι το Ιράκ του Saddam Hussein, ούτε η Βενεζουέλα του Nicolás Maduro . Ούτε είναι το Ιράν των κυβερνοσεναρίων του Claude.
Δεν είναι τα αεροπλανοφόρα, τα μαχητικά αεροσκάφη και οι πύραυλοι που προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία στην κινεζική ηγεσία. Είναι κάτι λιγότερο ορατό αλλά δυνητικά πιο αποσταθεροποιητικό:η ικανότητα των σύγχρονων υπηρεσιών πληροφοριών να αποδομούν ένα κράτος εκ των έσω. Και για το Πεκίνο, η περίπτωση του Ιράν αποτελεί πλέον το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα για το πώς ο πόλεμος αλλάζει μορφή.
Σύμφωνα με τον ενημερωτικό ιστότοπο, thecradle.co που ειδικεύεται σε ασιατικά γεωπολιτικά θέματα, το Πεκίνο θεωρεί πως οι επιχειρήσεις των ισραηλινών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ιδίως μετά το 2015 και με ιδιαίτερη ένταση στην περίοδο 2025–2026, είναι ενδεικτικές της διαμόρφωσης ενός νέου πεδίου αντιπαράθεσης.
Πιο συγκεκριμένα, η ικανότητα της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad να εγκαθιστά δίκτυα πρακτόρων, να αποκτά πρόσβαση σε ευαίσθητες βάσεις δεδομένων, να παρεμβαίνει σε συστήματα ραντάρ και να διευκολύνει πλήγματα ακριβείας εντός ιρανικού εδάφους ερμηνεύεται από Κινέζους αναλυτές ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που η στρατιωτική θεωρία του Πεκίνου αποκαλεί πόλεμο της ψηφιακής εποχής και των “έξυπνων” συστημάτων.
Πόλεμος πληροφοριών πριν από τη στρατιωτική σύγκρουση
Ο στρατιωτικός αναλυτής Φου Τσιανσάο, πρώην αξιωματικός και σχολιαστής θεμάτων αεροπορικής ισχύος, έχει χαρακτηρίσει τη διείσδυση και τη φερόμενη αποδυνάμωση ιρανικών συστημάτων αεράμυνας ως «νέο πρότυπο πολέμου πληροφοριών». Τα ισραηλινά πλήγματα του 2025, τα οποία – σύμφωνα με διεθνείς εκτιμήσεις – συνάντησαν περιορισμένη αντίσταση, ενίσχυσαν αυτή την ερμηνεία.
Κατά τον ίδιο, η στρατηγική αυτή σηματοδοτεί μια ουσιαστική μετατόπιση: αντί για άμεση αντιπαράθεση με τα αμυντικά συστήματα ενός κράτους, επιδιώκεται η εσωτερική τους αποδόμηση. Με άλλα λόγια, η αποτροπή εξουδετερώνεται πριν ακόμη εμφανιστούν τα αεροσκάφη στον εναέριο χώρο επιχειρήσεων.
Παρόμοιες ανησυχίες έχει εκφράσει και ο στρατιωτικός σχολιαστής Γιαν Γουέι, ο οποίος εστιάζει περισσότερο στη θεσμική διάσταση. Κατά την άποψή του, η διείσδυση σε ευαίσθητες ιρανικές εγκαταστάσεις ανέδειξε όχι απλώς τεχνολογικά κενά, αλλά βαθύτερες δομικές αδυναμίες. Νομικές δικλείδες ασφαλείας και τυπικά πρωτόκολλα, υποστηρίζει, δύσκολα μπορούν να αποτρέψουν επιχειρήσεις πληροφοριών που εκμεταλλεύονται γραφειοκρατικά κενά και εσωτερικά σημεία πρόσβασης.
Η καθηγήτρια Λι Λι, ειδική σε θέματα Δυτικής Ασίας, έχει επισημάνει ότι οι κυβερνοεπιχειρήσεις και οι στοχευμένες παρεμβάσεις σε ερευνητικά κέντρα και υποδομές λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές επιθέσεις, τέτοιου είδους ενέργειες θολώνουν τα όρια μεταξύ κατασκοπείας και δολιοφθοράς, καθιστώντας την αντίδραση πιο περίπλοκη.
Ο Τιαν Γουενλίν, επικεφαλής ερευνητικού ινστιτούτου για τη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Ρενμίν, προειδοποιεί ότι η διαρκής πίεση μέσω τέτοιου είδους υβριδικών επιχειρήσεων θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν σε ταχύτερη ανάπτυξη στρατηγικών δυνατοτήτων, ακόμη και στο πυρηνικό πεδίο, επιδιώκοντας να θωρακίσει τη θέση του απέναντι σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων απειλών.
Κινέζοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράν ανέδειξαν ευρύτερες δομικές αδυναμίες στα συστήματα ασφάλειας και διοίκησης. Σχόλια σε κινεζικές στρατιωτικές και πολιτικές πλατφόρμες αναφέρονται σε κενά στην εσωτερική αξιολόγηση προσωπικού, στην ψηφιακή ασφάλεια και στον συντονισμό μεταξύ υπηρεσιών. Στο Πεκίνο, η υπόθεση ερμηνεύεται ως προειδοποιητικό σήμα: ο πόλεμος πληροφοριών μπορεί να εκμεταλλευτεί διοικητικές ρωγμές με την ίδια ευκολία που εκμεταλλεύεται στρατιωτικές αδυναμίες.
Η βασική ανάγνωση στους κινεζικούς κύκλους πολιτικής είναι προληπτική. Σε μια εποχή ψηφιακής διασύνδεσης, η κυριαρχία δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική ισχύ, αλλά και από την ανθεκτικότητα των συστημάτων. Εάν ένα κράτος με εκτεταμένους μηχανισμούς ασφαλείας μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοιας κλίμακας διείσδυση, παρόμοιες μέθοδοι – σημειώνουν Κινέζοι σχολιαστές – θα μπορούσαν να στοχεύσουν κρίσιμες υποδομές και αλλού, συμπεριλαμβανομένων εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων που συνδέονται με την κινεζική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος».
Ο κρίσιμος ρόλος του Ιράν στην κινεζική “ζώνη”
Η σχέση Κίνας – Ιράν εντάσσεται σε μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό. Το Ιράν κατέχει κομβική γεωγραφική θέση, συνδέοντας την Ανατολική Ασία με τη Δυτική Ασία και, μέσω αυτής, με την Ευρώπη. Θαλάσσιοι διάδρομοι όπως τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ αλ Μαντάμπ έχουν κρίσιμη σημασία για την κινεζική ενεργειακή ασφάλεια και τις εμπορικές ροές.
Για το Πεκίνο, η αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν θα είχε μόνο περιφερειακές συνέπειες. Θα επηρέαζε άμεσα αλυσίδες εφοδιασμού και επενδύσεις υποδομών που εντάσσονται στο ευρύτερο κινεζικό δίκτυο διασυνδέσεων.
Στο πλαίσιο αυτό, η κινεζική διπλωματία επαναλαμβάνει σταθερά τη στήριξη στην ιρανική κυριαρχία, αντιτασσόμενη σε μονομερείς πιέσεις. Καθώς οι αναφορές περί διείσδυσης ξένων υπηρεσιών πληροφοριών εντάθηκαν την περίοδο 2025–2026, η Κίνα εμβάθυνε τη συνεργασία της με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές και αναλυτικές αναφορές, η συνεργασία επεκτάθηκε σε κοινές αξιολογήσεις ψηφιακών ευπαθειών, διαδρομών διείσδυσης και διοικητικών αδυναμιών. Η κινεζική προσέγγιση δεν περιορίστηκε στη διαχείριση μεμονωμένων περιστατικών, αλλά εστίασε στη συστημική ανθεκτικότητα.
Η Κίνα προώθησε παράλληλα την υιοθέτηση κινεζικών ψηφιακών και κρυπτογραφικών συστημάτων, υποστηρίζοντας ότι η «ψηφιακή κυριαρχία» αποτελεί κρίσιμο στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η ενίσχυση εναλλακτικών τεχνολογικών υποδομών, όπως η αξιοποίηση του κινεζικού δορυφορικού συστήματος πλοήγησης Μπέιντου.
Δημοσιεύματα κάνουν επίσης λόγο για αναβαθμίσεις ραντάρ και συστημάτων αεράμυνας, καθώς και για ενίσχυση διαστημικών δυνατοτήτων επιτήρησης μέσω κινεζικών δορυφορικών δικτύων.
Το Ιράν στην κινεζική αρχιτεκτονική ασφάλειας
Πέρα από τη διμερή διάσταση, το Πεκίνο επιδιώκει να εντάξει το Ιράν σε πολυμερείς μηχανισμούς. Η πλήρης ένταξη του Ιράν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ενίσχυσε, σύμφωνα με κινεζικές αναλύσεις, τη θεσμική του διασύνδεση με ένα ευρύτερο ευρασιατικό δίκτυο ασφάλειας. Αν και ο οργανισμός δεν έχει επισήμως ρόλο απέναντι σε συγκεκριμένες υπηρεσίες πληροφοριών, λειτουργεί ως δίαυλος ανταλλαγής δεδομένων και συντονισμού μεταξύ των κρατών-μελών.
Η ενσωμάτωση αυτή έχει τόσο επιχειρησιακή όσο και πολιτική σημασία, καθώς υποδηλώνει ότι οι πιέσεις προς την Τεχεράνη αποκτούν ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση. Η ασφάλεια αποτελεί μόνο μία πτυχή της κινεζικής στρατηγικής. Η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν, με τις ενεργειακές ροές να κατέχουν κεντρικό ρόλο. Η μακροπρόθεσμη συμφωνία συνεργασίας των δύο χωρών προβλέπει εκτεταμένες επενδύσεις σε ενέργεια, υποδομές και βιομηχανία.
Παράλληλα, εναλλακτικοί μηχανισμοί συναλλαγών, συμπεριλαμβανομένων ανταλλακτικών ρυθμίσεων, επιτρέπουν τη συνέχιση της οικονομικής συνεργασίας παρά τις διεθνείς πιέσεις. Για το Πεκίνο, η οικονομική συνέχεια λειτουργεί ως παράγοντας στρατηγικής σταθερότητας. Οι εμπορικές και επενδυτικές διασυνδέσεις δημιουργούν, όπως εκτιμούν Κινέζοι αναλυτές, μηχανισμούς απορρόφησης κραδασμών σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής ρευστότητας.
Η καθημερινή κατανάλωση τζίντζερ, ιδιαίτερα ως τσάι, συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο υπέρτασης και στεφανιαίας νόσου.
Το τζίντζερ είναι ένα ισχυρό, επιστημονικά τεκμηριωμένο φάρμακο για τη ναυτία από εγκυμοσύνη, χημειοθεραπεία και ναυτία κίνησης.
Οι αντιφλεγμονώδεις ενώσεις του μπορούν να ανακουφίσουν αποτελεσματικά τον πόνο από την αρθρίτιδα, τις κράμπες της περιόδου και άλλες παθήσεις.
Το τζίντζερ βοηθά στην πέψη επιταχύνοντας την γαστρική κένωση και μειώνοντας το φούσκωμα και τη ζύμωση.
Ενώ είναι ασφαλές για τους περισσότερους, το τζίντζερ μπορεί να αραιώσει το αίμα, απαιτώντας προσοχή για όσους λαμβάνουν αντιπηκτικά.
Για αιώνες, το τζίντζερ αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των παραδοσιακών ιατρείων, εκτιμώμενο για την ανακούφιση από τη ναυτία στο στομάχι και την ανακούφιση από τους πόνους. Σήμερα, ένα αυξανόμενο σύνολο αυστηρών επιστημονικών ερευνών όχι μόνο επικυρώνει αυτές τις αρχαίες χρήσεις, αλλά αποκαλύπτει και νέα οφέλη, τοποθετώντας αυτή την ταπεινή ρίζα ως έναν ισχυρό σύμμαχο κατά των χρόνιων παθήσεων. Από τη μείωση του κινδύνου καρδιακών παθήσεων έως τον ανταγωνισμό των σύγχρονων φαρμάκων για τον πόνο και τη ναυτία, το τζίντζερ βιώνει μια αναγέννηση, υποστηριζόμενη από κλινικές δοκιμές και μελέτες μεγάλης κλίμακας που επιβεβαιώνουν την ιδιότητά του ως μια τρομερή λειτουργική τροφή.
Μια ασπίδα κατά των χρόνιων ασθενειών
Η αναδυόμενη επιδημιολογική έρευνα παρέχει αδιάσειστα στοιχεία για τον ρόλο του τζίντζερ στη μακροπρόθεσμη υγεία. Μια σημαντική εγκάρσια μελέτη του 2026 που δημοσιεύτηκε σε επιστημονικό περιοδικό με αξιολόγηση από ομοτίμους, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 4.600 ενήλικες, διαπίστωσε μια σαφή συσχέτιση: η καθημερινή κατανάλωση τζίντζερ συσχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο υπέρτασης και στεφανιαίας νόσου. Η μελέτη σημείωσε ότι η πιθανότητα ασθένειας μειώθηκε καθώς αυξήθηκε η ημερήσια πρόσληψη τζίντζερ, υποδηλώνοντας προκαταρκτικά ότι μια ημερήσια πρόσληψη 2 έως 4 γραμμαρίων - μια ποσότητα που επιτυγχάνεται εύκολα μέσω του τσαγιού - θα μπορούσε να προσφέρει προληπτικά οφέλη. Αυτό τοποθετεί το τζίντζερ όχι μόνο ως αντιδραστική θεραπεία για οξέα συμπτώματα, αλλά και ως πιθανό συστατικό μιας προληπτικής, προληπτικής στρατηγικής υγείας.
Ένας πρωταθλητής για την πεπτική και μεταβολική υγεία
Η φήμη του τζίντζερ για την καταπράυνση του στομάχου είναι από τα πιο τεκμηριωμένα οφέλη του. Η σύγχρονη έρευνα το εξηγεί αυτό μέσω της τζιντζερόλης, μιας βιοδραστικής ένωσης που προάγει την ταχύτερη γαστρική κένωση, μετακινώντας την τροφή πιο αποτελεσματικά μέσω του πεπτικού συστήματος. Αυτή η δράση βοηθά στην ανακούφιση του φουσκώματος, των αερίων και της δυσφορίας. Επιπλέον, έξι από τις επτά τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές έχουν επιβεβαιώσει αυτό το προ-πεπτικό αποτέλεσμα. Πέρα από την οξεία ανακούφιση, το τζίντζερ δείχνει πολλά υποσχόμενο για ευρύτερη μεταβολική λειτουργία. Συστηματικές ανασκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση του βάρους επηρεάζοντας τις διαδικασίες απορρόφησης και αποθήκευσης λίπους και μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση του ελέγχου του σακχάρου στο αίμα, προσφέροντας υποστηρικτικά οφέλη για παθήσεις όπως ο διαβήτης τύπου 2.
Ισχυρή ανακούφιση από τον πόνο και τη φλεγμονή
Οι αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες του τζίντζερ αποτελούν σημαντικό επίκεντρο της σύγχρονης έρευνας, με σημαντικές επιπτώσεις στη διαχείριση του πόνου. Πολλαπλές μελέτες που αφορούν ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα έχουν διαπιστώσει ότι η συμπλήρωση τζίντζερ μειώνει την παραγωγή προφλεγμονωδών μορίων, ανακουφίζοντας από τον πόνο και την δυσκαμψία χωρίς τις ανεπιθύμητες ενέργειες που είναι κοινές με ορισμένα συνταγογραφούμενα αντιφλεγμονώδη. Η αποτελεσματικότητά του επεκτείνεται και σε άλλες επώδυνες παθήσεις:
Για την πρωτοπαθή δυσμηνόρροια (κράμπες περιόδου), το τζίντζερ έχει αποδειχθεί σε έξι τυχαιοποιημένες δοκιμές ότι είναι εξίσου αποτελεσματικό με τα κοινά από του στόματος φάρμακα όπως η ιβουπροφαίνη και το μεφεναμικό οξύ.
Η έρευνα υποστηρίζει επίσης τη χρήση του για μυϊκούς πόνους, ημικρανίες και χρόνιες παθήσεις πόνου, προσφέροντας μια πολλά υποσχόμενη φυσική εναλλακτική λύση.
Μια ανώτερη θεραπεία για τη ναυτία
Ίσως μια από τις πιο ισχυρές και καλά τεκμηριωμένες εφαρμογές του τζίντζερ είναι η αντιεμετική του δράση. Κλινικές μελέτες δείχνουν σταθερά ότι το τζίντζερ είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό στη μείωση της ναυτίας και στην πρόληψη του εμέτου, ξεπερνώντας το εικονικό φάρμακο και ανταγωνιζόμενο τα σύγχρονα φάρμακα σε διάφορα πλαίσια. Είναι ιδιαίτερα πολύτιμο για τη ναυτία που σχετίζεται με την εγκυμοσύνη, τη χημειοθεραπεία και την μετεγχειρητική ανάρρωση, παρέχοντας μια φυσική και προσιτή επιλογή όπου πολλές φαρμακευτικές εναλλακτικές λύσεις είναι περιορισμένες ή έχουν παρενέργειες. Αυτή η αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα ενισχύει την αιώνια χρήση του για παθήσεις του στομάχου με ισχυρά, σύγχρονα στοιχεία.
Πλοήγηση στη χρήση και την ασφάλεια
Η ενσωμάτωση του τζίντζερ στην καθημερινή ρουτίνα είναι απλή, συχνά μέσω της παρασκευής φρέσκου ή αποξηραμένου τζίντζερ σε τσάι. Οι τυπικές ερευνητικές δόσεις για θεραπευτικά αποτελέσματα κυμαίνονται από 1 έως 4 γραμμάρια ημερησίως, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με ένα έως αρκετά φλιτζάνια τσάι. Ωστόσο, η ισχύς του απαιτεί προσοχή. Το τζίντζερ έχει αναγνωρισμένη αντιπηκτική δράση, που σημαίνει ότι τα άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτικά ή αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα πρέπει να συμβουλεύονται έναν πάροχο υγειονομικής περίθαλψης πριν από την τακτική χρήση. Η κατανάλωση περισσότερων από 4 γραμμαρίων ημερησίως μπορεί επίσης να προκαλέσει γαστρεντερικές διαταραχές ή να αλληλεπιδράσει με φάρμακα για τον διαβήτη και την αρτηριακή πίεση.
Μια ρίζα για το μέλλον
Το ταξίδι του τζίντζερ από αρχαίο μπαχαρικό σε αντικείμενο εντατικής κλινικής έρευνας υπογραμμίζει μια ευρύτερη τάση: την επιστημονική επανεκτίμηση των παραδοσιακών θεραπειών. Τα στοιχεία πλέον σκιαγραφούν την εικόνα ενός πολύπλευρου θεραπευτικού παράγοντα ικανού να επηρεάσει τα πάντα, από την κυτταρική φλεγμονή έως τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Για το άτομο που λαμβάνει υπόψη την υγεία του, αντιπροσωπεύει μια σπάνια σύγκλιση γαστρονομικής απόλαυσης, ιστορικής σοφίας και αποδεδειγμένου επιστημονικού οφέλους. Καθώς η έρευνα συνεχίζει να βελτιώνει την κατανόησή μας για τη βέλτιστη χρήση, το τζίντζερ εδραιώνει τη θέση του όχι ως απλή λαογραφία, αλλά ως ένα νόμιμο και ισχυρό εργαλείο στην επιδίωξη της ολιστικής υγείας, συνδέοντας τη σοφία του παρελθόντος με την ιατρική σαφήνεια του παρόντος.
Και επί Τσίπρα το ίδιο. Ο βολεμένος αρχηγός της νεολαίας του σύριζα είχε διορίσει μετακλητούς όλο του το σόι και δεν έβλεπε τίποτα. Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε την ανοιχτή επιστολή που του είχε στείλει κάποιος τότε :
Άκου Ιάσονα,
Ο παππούς μου ήρθε από τη Σμύρνη μικρό παιδί το 22 και δούλεψε – όσο πρόλαβε να ζήσει – φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά. Αφού έφυγε, πήρε τα ηνία η γιαγιά μου και έγινε μοδίστρα για να ζήσει τέσσερα παιδιά. Δεν ήταν όμως κανένας τους λαϊκός δικαστής.
Ο πατέρας μου κουβαλούσε κλουβάκια για πουλιά από τα έξι του και για να παντρευτεί και να τους φτάνουν τα χρήματα με τη μητέρα μου άνοιξε δικό του μαγαζί. Κατασκεύαζε εξαρτήματα πλοίων. Από αυτό το μαγαζί, σπούδασε τρία παιδιά. Και αυτός έφυγε πριν προλάβει να πάρει σύνταξη Ιάσονα. Δεν ήταν ποτέ σε συνδικαλιστική οργάνωση ή κόμμα.
Εμείς, η τρίτη γενιά, δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα Ιάσονα. Οι δύο από εμάς στο εξωτερικό σε πολυεθνικές εταιρείες. Ο τρίτος είναι ακόμα Ελλάδα.
Όταν Ιάσονα οι σύντροφοι του αδερφού σου κάναν καταλήψεις, εγώ έφερνα γλυκά ή παρακάλαγα για να πάρω άδεια εισόδου στο γραφείο μου και να βγάλω δουλειά για το διδακτορικό μου ή να τελειώσω κάποιο παραδοτέο ερευνητικού έργου το οποίο καθυστερούσε όλη την κοινοπραξία. Κάποιες φορές, έμπαινα κρυφά μέσα από τις υπόγειες στοές που ενώνουν κτίρια μεταξύ τους στην πανεπιστημιούπολη και φρόντιζα να κάνω ησυχία για να μη με ακούσουν. Ξέχασα να σου πω επίσης, πως άμα οι σύντροφοι σου έκαναν κατάληψη στην πρυτανεία, εγώ δεν πληρωνόμουν γιατί οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν μπορούσαν να εκδώσουν τις εντολές πληρωμής για τις υποτροφίες. Και δεν ήμουν μόνος: ήμασταν και είμαστε πολλοί Ιάσονα.
Τώρα Ιάσονα είμαι στη Γερμανία και αναπνέω ελευθερία. Και το χρωστάω σε εσένα και στους υπόλοιπους κρατικοδίαιτους που χάρη στην ακόρεστη δίψα σας για αδικαιολόγητα προνόμια, αλώσατε μια χώρα. Και παρά τη ζημιά που η φάρα σας πήγε να κάνει το πρώτο επτάμηνο, εγώ το πρόσωπό μου το κράτησα. Με νύχια και με δόντια, αλλά το κράτησα. Κράτησα για τον εαυτό μου και την οικογένεια μου –και για παλιούς συνεργάτες και φίλους – την εικόνα ότι κάποιοι Έλληνες ανήκουν ακόμα στην Ευρώπη.
Εσύ διόρισες μία ολόκληρη οικογένεια (έστω και ως μετακλητούς) στο Δημόσιο με βάση τα αγωνιστικά σας παράσημα, εγώ είμαι περήφανο μέλος μιας οικογένειας που δεν είχε ούτε έναν κομματικά διορισμένο άνθρωπο στο παλμαρέ της. Και δε μας χαλάει αυτό. Κάθε μέρα, βάζουμε και ένα πετραδάκι στη ζωή, χτίζουμε τη φήμη μας και την καριέρα μας και επαναευφερισκουμε τον εαυτό μας.
Αυτά είναι τα δικά μας αγωνιστικά παράσημα Ιάσονα. Μπορεί να μην είναι αριστερά αλλά είναι ιδρωμένα και ξενυχτισμένα. Και είμαστε τόσο μα τόσο περήφανοι που δε πάθαμε υπερκόπωση από την οργάνωση καταλήψεων Ιάσονα. Και είμαστε ακόμα πιο περήφανοι που μπορούμε να σε κοιτάμε Ιάσονα και να σε φτύνουμε. Γελώντας. Οικογενειακώς.
Δε χρωστάμε σε κανέναν Ιάσονα. Δεν σκύψαμε το κεφάλι ποτέ και δε γλείψαμε κανέναν. Ποτέ. Είμαστε η σιωπηλή πλειοψηφία που ακόμα το παλεύει. Που θεωρεί το να είσαι κομματικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ως προσβολή και όχι ως τιμή.
Όμως ξέρεις κάτι Ιάσονα: Έχουμε και κάποια κοινά. Και εμένα η πολιτική με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει. Είμαι και εγώ μέλος πολιτικού κόμματος. Ενός πολύ πολύ μικρού, το οποίο δεν έχει βάλει ούτε έναν στο δημόσιο. Και είμαι μέλος γιατί είμαι σίγουρος πως αν εκλεγόταν ποτέ, δε θα έβαζε ούτε έναν. Ούτως ή άλλως αν μάθαινα ότι διόριζε έστω και έναν, θα αποχωρούσα: ελεύθερα, όπως και ελεύθερα εντάχθηκα. Και για αυτό ακόμα, μπορώ να σε λοιδορώ διπλά.
Ξέρεις γιατί κοντά στα 40 μου εντάχθηκα; Γιατί δεν μπορούσα να βλέπω εσένα και τη φάρα σου να καταδυναστεύετε την πατρίδα μου Ιάσονα.
Τέλος μία συμβουλή Ιάσονα. Φιλική και αδερφική αν θες. Θα μπορούσα να είμαι ο μεγαλύτερος αδερφός σου, οπότε διάβασέ την.
Μη μας μοστράρεις τις οικογενειακές αγωνιστικές σου δάφνες με περηφάνια. Θα σε κράξουμε Ιάσονα. Και οι μέσα και οι έξω. Και θα σε κράξουμε αλύπητα, γιατί αποτελείς παράδειγμα προς αποφυγήν και γιατί εσύ και οι σύντροφοί σου δεν είστε όλα τα άρθρα του Συντάγματος: είστε όλα τα άρθρα του βιβλίου που γράφει τις αιτίες για το χάλι αυτής της χώρας.
