Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2021

Ο καθηγητής Μικροβιολόγος Dr. Sucharit Bhakdi:Tα εμβόλια κατά COVID19 απέτυχαν γιατί αγνόησαν θεμελιώδεις αρχές της ανοσολογίας!

 

Ο Dr. Sucharit Bhakdi, MD, Γερμανο-ταυλανδέζος Καθηγητής Ιατρικής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg Mainz,κι επιδημιολόγος στην τελευταία δήλωση του σχετικά με τα εμβόλια Covid αποφαίνεται ότι τα εμβόλια κατά COVID19 απέτυχαν γιατί αγνόησαν θεμελιώδεις αρχές της ανοσολογίας!«Δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο που να βάζετε στους μυς σας που να μπορεί ποτέ να σας προστατεύσει από μια λοίμωξη του αναπνευστικού… όποιος λέει το αντίθετο είτε είναι αδαής είτε ψεύδεται».

Σε αυτό το βίντεο διάρκειας 10 λεπτών, ο Δρ. Sucharit Bhakdi τοποθετείται ως προς τον θεμελιώδη λόγο για το τρέχον κύμα των «προχωρημένων λοιμώξεων:» η αποτυχία των εμβολίων κατά του COVID έπρεπε να αναμένεται, επειδή οι θεμελιώδεις αρχές της ανοσολογίας αγνοήθηκαν στο σχεδιασμό τους.
Το πρώτο λάθος ήταν να εστιάσουμε στα αντισώματα αντί στην κυτταρική ανοσία (κυτταροτοξικά Τ-λεμφοκύτταρα) στην αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, παρόλο που η κυτταρική ανοσία είναι πολύ πιο σημαντική για την αντιική ανοσία από τα αντισώματα.


Το δεύτερο λάθος ήταν να παραμεληθεί η λειτουργική διάκριση μεταξύ των δύο μεγάλων κατηγοριών αντισωμάτων, που παράγει το σώμα για να προστατευτεί από παθογόνα μικρόβια:

  1. Η πρώτη κατηγορία (εκκριτική IgA) παράγεται από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος (λεμφοκύτταρα) που βρίσκονται ακριβώς κάτω από τους βλεννογόνους που καλύπτουν την αναπνευστική και εντερική οδό. Τα αντισώματα που παράγονται από αυτά τα λεμφοκύτταρα εκτοξεύονται μέσω και προς την επιφάνεια των επενδύσεων. Αυτά τα αντισώματα βρίσκονται έτσι στη θέση τους για να συναντήσουν ιούς που μεταδίδονται στον αέρα και μπορεί να είναι σε θέση να αποτρέψουν τη σύνδεση με τον ιό και τη μόλυνση των κυττάρων.
  2. Η δεύτερη κατηγορία αντισωμάτων (IgG και κυκλοφορούν IgA) εμφανίζονται στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτά τα αντισώματα προστατεύουν τα εσωτερικά όργανα του σώματος από μολυσματικούς παράγοντες που προσπαθούν να εξαπλωθούν μέσω της κυκλοφορίας του αίματος.

Ο Δρ Bhakdi, MD στη δήλωση του σχετικά με τα εμβόλια Covid αποφαίνεται: «Δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο που να βάζετε στους μυς σας που να μπορεί ποτέ να σας προστατεύσει από μια λοίμωξη του αναπνευστικού… όποιος λέει το αντίθετο είτε είναι αδαής είτε ψεύδεται».

https://dimpenews.com/

Ζούμε όπως παίξαμε

 Ειρήνη Κοκκορού


Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Μαρσέλ Μάους, μέσω του παιχνιδιού καθίσταται δυνατή η ανάγνωση μιας κοινωνίας. Η θέση μας σήμερα ως ενήλικες απέναντι στο παιχνίδι των παιδιών, καθρεφτίζει την κοινωνίας μας, η οποία μοιάζει να το αντιστρατεύεται. Κατά τον Φρόιντ, «Το αντίθετο του παιχνιδιού δεν είναι η σοβαρότητα , αλλά η πραγματικότητα», με τον σημερινό άνθρωπο να προσαρμόζεται εύκολα, πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να την αλλάξει.

Ο μεταβατικός χώρος του παιχνιδιού είναι το σημείο όπου το παιδί διερευνά το άγνωστο, βιώνοντας την ελευθερία της ύπαρξής του, αναδημιουργώντας τον εαυτό του και τον κόσμο του. Παίζοντας έτσι ως παιδί, είναι πιο πιθανό ως ενήλικας να είναι σε θέση να βιώνει τις επερχόμενες μεταβολές ως προκλήσεις και όχι ως μείζονα προσωπική αμφισβήτηση και να συμβάλλει στην δημιουργία του κόσμου του αύριο, απαρνούμενος τη θέση του παθητικού υποκειμένου.

Δυστυχώς σήμερα η παιγνιότητα, αν και πρωταρχική ιδιότητα του παιδιού, μοιάζει να μην του επιτρέπεται από τους ενήλικες. Ως εκπρόσωποι του καταναλωτισμού τείνουμε να συγχέουμε τα υλικά παιχνίδια με την πράξη του παιχνιδιού. Παρέχουμε στα παιδιά πληθώρα παιχνιδιών που τελούν στην υπηρεσία ενός μετρήσιμου γνωστικού στόχου, στομώνοντας έτσι την δημιουργικότητά τους. Ξεχνάμε πως «παίζω δεν σημαίνει τείνω προς ένα συγκεκριμένο στόχο αλλά είμαι δεκτικός στο απρόσμενο». Ξεχνάμε πως η λειτουργία του παιχνιδιού δεν αφορά την εξάρτηση του «έχω» μα την ελευθερία του «είναι». Μια χαρτοπετσέτα, ένα κουρελάκι μπορεί να «είναι» καπέλο, πουλί, αέρας, σύννεφο..ένας ολόκληρος κόσμος εν τη γενέσει του. Αυτή η δυνητικότητα συνιστά την συναρπαστικότητα του παιχνιδιού, την περιέργεια για το τι θα συμβεί μετά, την έκπληξη μπρος στο απρόσμενο, την δυναμική -του τι μπορώ να κάνω, την εξερεύνηση -του πώς μπορώ να είμαι.

Πόσο φοβόμαστε τελικά το παιχνίδι; Πόσο τρέμουμε την ελευθερία της αταξίας που δημιουργεί, των αναπόφευκτων αμφισβητήσεων που προκύπτουν από αυτό, ώστε να αισθανόμαστε την ανάγκη να το υποτάξουμε στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης, να το καθηλώσουμε σε ένα ακόμη προϊόν ή και παρεχόμενη υπηρεσία μέσω των εργαστηρίων παιχνιδιού για παιδιά και γονείς που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια.

Γιατί προωθούνται τα παιχνίδια -games εις βάρος του ελεύθερου παιχνιδιού – play;

Με τα games, διασφαλίζεται εκ των προτέρων, το σημείο λήξης του παιχνιδιού: νίκη, ήττα, ισοπαλία, σκορ. Αυτό που ορίζει τα games, δεν είναι η αυτοδιάθεση του παιδιού μα η φύση του αποτελέσματος. Με την αυστηρή δομή τους το ωθούν να δομεί με τη σειρά του, μια άμυνα απέναντι στο μη προβλέψιμο που προσφέρει το συμβολικό ελεύθερο παιχνίδι (play). Κι επειδή, «χωρίς καμία αμφιβολία θα ζήσουμε όπως παίξαμε»[1], μεγαλώνοντας εξακολουθούμε να παίζουμε με αφάνταστη σοβαρότητα παρόμοια παιχνίδια με τον εαυτό μας και τους άλλους. Χρειάζονται και τα games-παιχνίδια. Μα στον καιρό μας μοιάζει να υπερκαλύπτουν το μεταβατικό χώρο του συμβολικού παιχνιδιού. Κι έχει σημασία αυτό να το δούμε. Γιατί, ό,τι μας κρατά ως παιδιά περιορισμένους μέσα σε ένα συγκεκριμένο εύρος αλληλεπιδράσεων, χρησιμοποιώντας ένα επιβεβλημένο σύνολο κανόνων, εξακολουθεί και στη ζωή μας να μας κινεί και να θέτει όρια στο τι μπορούμε να κάνουμε, «φυλακίζοντάς» μας, σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο συμμόρφωσης κι εξάρτησης. Σίγουρα έτσι νοιώθουμε ασφαλείς. Κάθε ιδέα ενός μεγαλύτερου ή και διαφορετικού εύρους αλληλεπίδρασης μοιάζει τρομακτική ακόμη και για να την φανταστεί κανείς. Εύκολα μπορούμε να κάνουμε τις αναγωγές σε σχέση με την λειτουργία μας στην κοινωνία και τις αντιστάσεις μας στη δημιουργικότητα και την αλλαγή που οδηγούν σε νέους τρόπους ύπαρξης, συνοχής και αλληλεπίδρασης.

Στο ελεύθερο συμβολικό παιχνίδι, το παιδί ακολουθεί την εσωτερική του παρώθηση. Αφήνεται σε μια περιπέτεια, εξερευνώντας το άγνωστο μέσα κι έξω από τον εαυτό του, εμπιστευόμενο τη διαδικασία του παιχνιδιού. Αν αφιερώναμε λίγο χρόνο να το παρατηρήσουμε χωρίς να επεμβαίνουμε, θα ανακαλούσαμε την φράση του Σίλο: «Σου μιλώ για απελευθέρωση, για κίνηση, για διαδικασία». Παίζοντας μοιράζονται πράγματα και εμπειρίες, συναισθήματα, νέες αισθήσεις, δημιουργούνται αναφορές. Κι όλα αυτά τα γεννήματα της στιγμής τα υποδέχονται με χαρά και πνεύμα ανοίγματος. Μη προσδοκώντας κανένα όφελος, παρά μόνο ελπίζοντας στην επόμενη στιγμή.

Ο Λάο Τσε είχε πει:
«Του τροχού τον άξονα μοιράζονται τριάντα ακτίνες. Χρήσιμος όμως γίνεται από την κεντρική του τρύπα. Πλάσε κανάτι με πηλό. Χρήσιμο γίνεται από τον εσωτερικό του άδειο χώρο. Το όφελος λοιπόν έρχεται από τούτο που υπάρχει. Το χρήσιμο προκύπτει από εκείνο που λείπει».

Είναι ανάγκη να αφήνουμε κενό χώρο στα παιδιά να παίζουν ελεύθερα, χωρίς σκοπό. Αυτό μόνο αρκεί! Σήμερα αποτιμάται ως χάσιμο χρόνου το να μην κάνουμε τίποτα άλλο εκτός από το να παίζουμε, το να μην έχουμε άλλο σκοπό εκτός από το να γνωριστούμε. Κι όμως μέσω αυτού που παραχωρούμε οι ενήλικες στον εαυτό μας ως ευκαιρία για απόλαυση και παιχνίδι, μεταβιβάζουμε στα παιδιά το πιο ουσιώδες, την επιθυμία και την χαρά για ζωή.


————————

[1] Πατρίς Ιέρ, Τόπο στο παιχνίδι, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Eirini Kokorou
Η Ειρήνη Κοκκορού είναι 50 ετών, γεννήθηκε και μεγαλώνει στη Σπάρτη. Σπούδασε Κοινωνική Εργασία .Εδώ και είκοσι και πλέον χρόνια δουλεύει στην προσχολική εκπαίδευση με ομάδες ανάπτυξης και δημιουργικότητας. Με παιδιά και γονείς. Πιστεύει με πάθος στη μαθητεία και στην συν- κίνηση μέσω της συνάντησης. Ειδικεύεται στην εικαστική θεραπεία και παιδί.

http://sioualtec.blogspot.com/

Οι πολιτικές μετανάστευσης της πολιορκημένης Ε.Ε. θα είναι το ξίφος που θα την καρφώσει.

 Οι πολιτικές μετανάστευσης της πολιορκημένης Ε.Ε. θα είναι το ξίφος που θα την καρφώσει.

Martin Jay*,strategic culture, 27-11-21

Μετάφραση ΜΣτυλιανού

Οι προσφυγικές ροές δεν είναι τίποτα νέο. Και τα παιχνίδια που παίζουν οι φτωχότερες και ασθενέστερες χώρες με τη χρήση τους, υπάρχουν επίσης εδώ και λίγο καιρό.

Τα σύνορα της Λευκορωσίας είναι μόνο τα πιο πρόσφατα σε έναν μακρύ κατάλογο παραδειγμάτων για το πώς οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να αντεπιτεθούν στις χώρες που χρησιμοποιούν τους πρόσφυγες ως όπλο κατά της αποτυχημένης ηγεμονίας της ΕΕ. 

Για πολλούς ευρυμαθείς σχολιαστές που γνωρίζουν καλά την ΕΕ οι σκηνές στα σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας  κρίθηκαν λίγο «déja vu» (γνωστό θέαμα). Για άλλη μια φορά, οι αποτυχημένες πολιτικές της ΕΕ  για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών — οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι άμεσο αποτέλεσμα της στήριξης δικτατόρων ή των  γεωπολιτικών παρεμβάσεων της — επιστρέφουν αμέσως πίσω και χτυπούν τις Βρυξέλλες  στο πρόσωπο.

 Ίσως η Λευκορωσία χρησιμοποίησε τους Σύρους πρόσφυγες ως εργαλείο για να αντεπιτεθεί στις Βρυξέλλες και στη λεγόμενη εξωτερική πολιτική της που βασίζεται στις κυρώσεις. Για τους δημοσιογράφους και τους αναλυτές που είναι προαγωγοί αυτού του επιχειρήματος, μπορούμε να υποθέσουμε ότι πολλοί θα είναι υποστηρικτές του ίδιου του προγράμματος της ΕΕ και δεν μπορούν να δουν μια ευρύτερη εικόνα.

Μια τέτοια  θεώρηση μπορεί να συνοψιστεί με την φράση  «θερίζεις ό,τι σπέρνεις». Για δεκαετίες, ή σίγουρα από τότε που η ΕΕ μεταμορφώθηκε σε γεωπολιτικό παράγοντα, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας — η οποία εξουσιοδότησε τις Βρυξέλλες να έχουν πάνω από 120 «πρεσβευτές» σε όλο τον κόσμο και ένα πιο ενισχυμένο λόγο  στην εξωτερική πολιτική — είδαμε ένα τέτοιο δόγμα να γίνεται ραβδί για τη δική της ράχη.                                                                                

Στη Λιβύη, τα τελευταία χρόνια, οι δημοσιογράφοι έχουν δει μερικές από τις πιο βάρβαρες πράξεις ανθρώπινης σκληρότητας,  με τη σύγχρονη δουλεία και την σεξουαλική κακοποίηση να  διαπράττονται σε Αφρικανούς μετανάστες που εγκαταλείπουν τις χώρες τους, διοικούμενες  από τυράννους των οποίων οι φρικαλεότητες  σε βάρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους  αναγκάζουν να εγκαταλείπουν τις εστίες τους  «για μια καλύτερη ζωή.» Η ειρωνεία  του πράγματος είναι ότι οι ίδιοι  τύραννοι-κυβερνήτες υποστηρίζονται από τις Βρυξέλλες, μερικές φορές με  ποσά  εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, αρκεί να δείχνουν σεβασμό προς την ΕΕ, τη σημαία της και την παραληρηματική ηγεμονία της.

 Η Συρία είναι ένα άλλο παράδειγμα. Το 2007, η ΕΕ ήταν έτοιμη να δεχθεί τον Ασάντ ως νέο εταίρο στην περιοχή, αλλά στη συνέχεια αισθάνθηκε υποχρεωμένη να ακολουθήσει τις ΗΠΑ, εξοστρακίζοντάς τον αργότερα, αφού  είχε το θράσος να αντεπιτεθεί σε αυτό που ουσιαστικά ήταν μια, υποστηριζόμενη  από την Δύση, απόπειρα πραξικοπήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων  το 2011.
Στην  Λιβύη, οι χώρες της ΕΕ ήταν ευτυχείς να βομβαρδίσουν τη χώρα στο όνομα της λεγόμενης ειρηνευτικής πρωτοβουλίας που υπέγραψε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ — το οποίο τελικά δεν εξασφάλισε μια ειρηνική μετάβαση σε έναν πιο δυτικό δημοκρατικό σύστημα, αλλά στην φρικώδη δολοφονία του ίδιου του Κανταΐφι και σε μια δεκαετία εμφυλίου πολέμου που άφησε τη χώρα διχασμένη.

 Ακόμη και στο Μαρόκο, όπου παλαιοί σύμμαχοι όπως η Γαλλία και η Γερμανία εγκαταλείπουν την Ραμπάτ, βλέπουμε τους Μαροκινούς να ανταποκρίνονται στον τραμπουκισμό της ΕΕ ανοίγοντας τις πύλες σε χιλιάδες παράνομους Αφρικανούς μετανάστες που πέρασαν στην Ισπανία — ένα κόλπο, όχι αντίθετο με αυτό της Λευκορωσίας- για να στείλουν ένα μήνυμα ότι υπάρχει ένα όριο στο πόσο φτωχότερες χώρες στην περιφέρεια  χώρας-μέλους της ΕΕ θα ανεχθούν τις απειλές της εκτελεστικής εξουσίας των Βρυξελλών, που τελευταία είναι σε κατάσταση πανικού.

Οι προσφυγικές ροές δεν είναι τίποτα νέο. Και τα παιχνίδια που παίζουν οι φτωχότερες, ασθενέστερες χώρες με τη χρήση τους, υπάρχουν επίσης εδώ και λίγο καιρό. Ωστόσο η ΕΕ έχει μόνο τον εαυτό της να ψέξει , γιατί επέτρεψε να εκβιαστεί από τον αδέσποτο πρόεδρο της Τουρκίας, τον οποίο επλήρωσε για να μην  επιτρέψει  στους μετανάστες να φύγουν και να εισέλθουν στην ΕΕ  από τα ελληνικά σύνορα. Αυτό ήταν ένα σφάλμα  και έδειξε πόσο αδύναμο και αναποτελεσματικό είναι το  πρόγραμμα  της ΕΕ, καθώς αυτό που βλέπουμε σήμερα στα σύνορα της Πολωνίας  έχει τις ρίζες του στη συμφωνία με την Τουρκία μόλις πριν από μερικά χρόνια.

Οι απειλές για κυρώσεις είναι στην πραγματικότητα το μόνο που διαθέτει η ΕΕ. Αλλά με υποτονική ανάπτυξη και  υπό πολιτική κρίση, η οποία οδηγεί χώρες όπως η Πολωνία να εξετάζουν τακτικά την ιδέα ότι το έργο δεν αξίζει την ταλαιπωρία, ορισμένοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι  οι κυρώσεις της ΕΕ αποτελούν ούτως ή άλλως απειλή από μια τίγρη ξεδοντιασμένη.              

Οι αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν, τελικά, δεν ισοδυναμούν με τον μοχλό πίεσης που ελπίζαμε. Η Τεχεράνη προχωρεί σε ένα νέο οικονομικό μοντέλο, στο οποίο σε μεγάλη κλίμακα συμμετέχουν η Κίνα και η Ρωσία και σχεδόν φτάνει στα έσοδά της από το πετρέλαιο πριν από το 2015, με πωλήσεις στη μαύρη αγορά, τις οποίες η κυβέρνηση Μπάιντεν αρνείται να αντιμετωπίσει κατάματα.

Έτσι αυτές οι απειλές αντιμετωπίζονται με τέτοια ακροβατικά μετανάστευσης, τα οποία βλάπτουν την αξιοπιστία της ΕΕ, καθώς μόλις οι δημοσιογράφοι αρχίσουν να γράφουν για τη μετανάστευση, υπενθυμίζεται ότι η Συνθήκη Σένγκεν (για τα ανοικτά σύνορα) είναι κάτι που τα κράτη μέλη της ΕΕ ενεργοποιούν και απενεργοποιούν κατά βούληση, χωρίς η εκτελεστική εξουσία της ΕΕ να εκδίδει ακόμη και ένα ενοχλητικό δελτίο Τύπου.
Η ιστορία  της μετανάστευσης στη Λευκορωσία αφορά στην πραγματικότητα μια χώρα που αντιστέκεται στις κυρώσεις της ΕΕ για το καθεστώς της  και σε μια θεατρική επίδειξη σκληρότητας απέναντι στη Ρωσία. Σήμερα, είναι η Πολωνία στην πρώτη γραμμή και αντιμετωπίζει τους αριθμούς των μεταναστών, κάτι που προκαλεί  ειρωνεία, δεδομένου ότι η Πολωνία έχει τους δικούς της νόμους απώθησης, τους οποίους οι επικεφαλής της ΕΕ  καταγγέλλουν  ως παράνομους και έχουν προκαλέσει συζήτηση για  την πλήρη απομάκρυνση της Βαρσοβίας από την ΕΕ.                    

 Προηγουμένως ήταν η  Ελλάδα στα τουρκικά σύνορά της, που η πολιτική των Βρυξελλών απέτυχε θεαματικά και είδαμε ακροδεξιές πολιτοφυλακές να «κυνηγούν» Σύρους πρόσφυγες που κατάφεραν να περάσουν απέναντι. Σιγά-σιγά, ολόκληρος ο κόσμος ξυπνά σε αυτά τα νέα αντίποινα κατά των Βρυξελλών, καθώς η ΕΕ έχει αφήσει την ασθενέστερη πίεσή της να γίνει σαφώς ορατή. Ακόμη και οι πολιτικές της ίδιας της ΕΕ σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ελέγχει τους πολίτες της αφήνουν πολλά περιθώρια. Αλλά όσον αφορά τη μετανάστευση, υπάρχει μόνο αναποφασιστικότητα, σύγχυση και χάος.

Εάν οι Βρυξέλλες συνεχίσουν να διακινούν αυτή την παχυλή ιδέα ότι είναι μια υπερδύναμη και μπορούν να απειλήσουν χώρες που κάποτε αποκαλούσαν φίλους στην ευρω-φρασεολογία που ονομάζεται «γειτονιά δικτύου», τότε μπορούμε μόνο να περιμένουμε από περισσότερες χώρες να την χτυπήσουν εκεί που πονάει.

*Ο Μartin Jay είναι βραβευμένος δημοσιογράφος με έδρα το Μαρόκο, ανταποκριτής εκεί της Daily Mail, με προεργασία σε σχεδόν 50 χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής και σε σειρά σημαντικών διεθνών μέσων ενημέρωσης.

https://infognomonpolitics.gr/


Κι όταν ο Άγγελος με άγρια όψη ορθωθεί εμπρός σου Δέξου το, μην τραβηχτείς Ομάρ Καγιάμ

 



Η ζωή μας, ας το παραδεχτούμε, απλώς συμβαίνει. Συμβαίνει και συνοδεύεται από αμείλικτες ευθύνες. Χρειαζόμαστε χρήματα για να επιβιώσουμε, για να φροντίσουμε τα παιδιά μας, για να διατηρήσουμε την υγεία μας και για να πληρώσουμε τους λογαριασμούς που η κυβέρνηση χωρίς καμία λύπηση ακατάπαυστα μας ταχυδρομεί. Συνέχεια πρέπει κάτι να φροντίσουμε, κάτι να κυνηγάμε, με κάτι να αγχωθούμε. Και μόλις διανοηθούμε να ξεστομίσουμε ότι επιτέλους τα έχουμε όλα δρομολογήσει, ότι όλα τα έχουμε βάλει σε μια σειρά, εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός ένας οικογενειακός φίλος μπροστά μας, να μας περιγράψει γλαφυρά την τελευταία καταστροφή που του χτύπησε την πόρτα και να  μας ζητήσει τη συνδρομή μας στο πρόβλημά του. Μοιάζει σαν να έχει γίνει το άγχος, τρόπος ζωής για τους περισσότερους από μας.


Στην πραγματικότητα το στρες έχει ενσωματωθεί τόσο πολύ στην καθημερινότητά μας που αν κάποιος τολμήσει να πει πως η ζωή είναι σε γενικές γραμμές όμορφη και πως δεν έχει λόγο να παραπονιέται για όσα δυσάρεστα πιθανόν να του συμβαίνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει πιστευτός. Ο περίγυρος θα αποφανθεί ότι εσκεμμένα εθελοτυφλεί  ή θα χαρακτηριστεί ανεπανόρθωτα ρομαντικός. Δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς έχουμε καταχωρήσει στη μνήμη μας την λανθασμένη πεποίθηση ότι το άγχος στη ζωή μας είναι απόλυτα φυσιολογικό και ότι το να βιώνουμε στρεσογόνες καταστάσεις πολλές φορές είναι τιμητικό γιατί δηλώνει ότι είμαστε ζωντανοί, ότι έχουμε φιλοδοξίες για τη ζωή, ότι νοιαζόμαστε αληθινά για την οικογένεια και τη δουλειά μας, ότι είμαστε σημαντικοί και επιτυχημένοι και αυτή τη σημαντικότητα προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να προασπίσουμε. 


Υπάρχει άραγε κάποιος τρόπος ώστε να διεκπεραιώνουμε όλες τις υποχρεώσεις της ημέρας και να αντέχουμε να ακούμε τις συμφορές και τα παράπονα των φίλων μας χωρίς να χάνουμε την γαλήνη και την ηρεμία μας; Υπάρχει κάποιος τρόπος να βρισκόμαστε σωματικά σ’ αυτόν τον κόσμο, να συμμετέχουμε σε όλες τις καταστάσεις και τις συνθήκες αλλά να μην ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με τα συμβάντα  αυτού του κόσμου, που σημαίνει να μην ταυτιζόμαστε τόσο με κάθε γεγονός ώστε να φτάνουμε στο σημείο να ξεριζώνουμε τις τρίχες της κεφαλής μας από ανησυχία ή απογοήτευση;





«Το στρες ποτέ δεν μας δίνεται. Υπάρχουν άνθρωποι που χωρίζουν φιλικά. Υπάρχουν άνθρωποι που πακετάρουν τα πράγματά τους και μετακομίζουν χωρίς πένθιμες κωδωνοκρουσίες. Δεν υπάρχει στρεσογόνος παράγοντας εκεί έξω. Βιώνουμε το άγχος ή δεν το βιώνουμε ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας.» - Andrew Bernstein


Τι χαρακτηριστικά λοιπόν μπορεί να έχουν αυτοί οι άνθρωποι που μας περιγράφει ο παραπάνω σύγχρονος φιλόσοφος; Κατά ειρωνικό τρόπο, το περισσότερο άγχος δεν συμβαίνει στην παρούσα στιγμή. Συμβαίνει σαν αποτέλεσμα της σκέψης πάνω σε μια κατάσταση. Είτε επαναλαμβάνουμε στο νου μας ένα παρελθοντικό γεγονός και αφήνουμε τα συναισθήματα του παρελθόντος να μας αναστατώνουν ξανά και ξανά ή ανησυχούμε για ένα υποτιθέμενο μελλοντικό γεγονός που μπορεί και να μη συμβεί ποτέ (και τις περισσότερες φορές δε συμβαίνει). Χρησιμοποιούμε την φαντασία μας με τον χειρότερο τρόπο, προσπαθώντας να δημιουργήσουμε τα χειρότερα υποθετικά σενάρια εξέλιξης του δράματος της ζωής μας.  Μέσα στον νου μας εξελίσσεται διαρκώς μια μάχη που δυστυχώς έχει πάντα έναν μόνο νικητή. Ο νικητής καθορίζει ποιος είμαι τελικά και κατά συνέπεια, πως βλέπω τον κόσμο που με περιβάλλει. Είμαι άραγε εκείνος που τη στιγμή αυτή στέκεται μπροστά στον κόσμο με αμεσότητα και ζει αυθεντικά στο «τώρα»; Ή είμαι εκείνος που τη στιγμή αυτή ζει τη ζωή του μέσα από τη μνήμη του, με βάση αυτά που έχει μάθει από το παρελθόν; Όταν το «τώρα» κερδίζει, σε στιγμές εσωστρέφειας και χαλάρωσης, ανακαλύπτω τον κόσμο απ’ την αρχή και βιώνω γύρω μου το θαύμα. Σε στιγμές κινδύνου, υποθετικού ή πραγματικού, όπου το «εγώ» απειλείται, συνήθως αντιδρώ πάντα «από μνήμης», σύμφωνα με την εμπειρία που έχω συσσωρεύσει από το παρελθόν. 


Οι άνθρωποι λοιπόν που κατά τον Andrew Bernstein «χωρίζουν φιλικά», οι άνθρωποι που επιβιώνουν κάθε κρίσης, είναι οι άνθρωποι που ζουν τη στιγμή και βρίσκονται σε επαφή με τον ανώτερό τους εαυτό. Αν είσαι σε επαφή με τον εσώτερο εαυτό ΕΙΣΑΙ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ. Ζεις το ΤΩΡΑ. Γιατί μόνο στο τώρα μπορείς να ενθυμηθείς. Ζεις σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς να ανήκεις στον κόσμο αυτόν. Δε νοιώθεις φόβο και κίνδυνο. Αν δεν είσαι σε επαφή με τον εσώτερο εαυτό, αναμοχλεύεις τη μνήμη σου για να βρεις τον τρόπο να γλιτώσεις από την επικίνδυνη κατάσταση που ο νους σου επιμένει ότι βρίσκεσαι. Αυτή ακριβώς είναι η πάλη ανάμεσα στο «τώρα» και στη «ζωή μέσα από τη μνήμη»



Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε ποιοι άνθρωποι, ποια μέρη και ποιες καταστάσεις μας προκαλούν το μεγαλύτερο στρες στη ζωή μας και κατά συνέπεια μας αποσυνδέουν απ’ την παρούσα στιγμή, οφείλουμε να αποκτήσουμε επίγνωση των προτύπων της σκέψης μας. Πόσο συχνά σκεφτόμαστε συγκεκριμένα πράγματα και κυρίως ποια πεποίθηση κρύβεται πίσω από την σκέψη η οποία μας προκαλεί το άγχος; Για παράδειγμα, η επανάληψη ενός παρελθοντικού γεγονότος το οποίο συνεχίζει να μας εξοργίζει ξανά και ξανά, συνήθως απορρέει από την πεποίθηση ότι κάποιος έπρεπε να ενεργήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, τον τρόπο που εμείς προσδοκούσαμε να ενεργήσει. Η πεποίθηση ότι τα πράγματα πρέπει να εξελίσσονται όπως ακριβώς εμείς θέλουμε, μας δημιουργεί πάντα οργή και αγανάκτηση. Αλλά το σίγουρο είναι πως η ζωή ποτέ δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τον τρόπο που εμείς θα θέλαμε. Δε θέλουμε να έχουμε οικονομική κρίση, δε θέλουμε να αρρωσταίνουμε, να πέφτουμε σε μποτιλιάρισμα, να μένουμε άνεργοι, να μας απατάει ο σύντροφός μας. Δε θέλουμε να ακούμε κριτική από τους άλλους γιατί δεν αρέσει στον εγωκεντρικό μας εαυτό… Κι όμως όλα αυτά συμβαίνουν συχνά. Και όσο συντομότερα συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι κάθε μεμονωμένη κατάσταση στη ζωή μας δεν είναι δυνατόν να πηγαίνει όπως ακριβώς τη σχεδιάσαμε, τόσο γρηγορότερα θα μπορέσουμε να βρούμε την πραγματική γαλήνη μέσα στις καταιγίδες της ζωής. Ο εσωτερικός πυρήνας, το ειρηνικό κέντρο που βρίσκεται μέσα σε όλους μας, δεν έχει προσκολλήσεις σε αποτελέσματα. Δεν έχει «πρέπει» και «δεν πρέπει», δέχεται τη ζωή όπως έρχεται, γι’ αυτό σπάνια διαταράσσεται από τα αναπάντεχα γεγονότα της καθημερινότητας.


Είναι σήμερα τόσο μεγάλη η φασαρία του εξωτερικού κόσμου, ώστε η αίσθηση που αναδύει το εσωτερικό μας, η αίσθηση της ησυχίας και της πληρότητας δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή. Όταν η γαλήνη γίνεται τρόπος ζωής, τότε με φυσικότητα απομακρυνόμαστε από ανθρώπους, από μέρη και ακόμη και από πρότυπα σκέψης που διαταράσσουν αυτή τη γαλήνη. Από αυτή την κατάσταση της ύπαρξης, την κατάσταση της εγρήγορσης, είμαστε ικανοί να χειριστούμε τις απρόσμενες καταστάσεις της ζωής όπως αυτές παρουσιάζονται μπροστά μας. Τότε, οι προβληματικές καταστάσεις που μπορούν να αλλάξουν, αλλάζουν και οι άνθρωποι που μπορούν να απομακρυνθούν από τη ζωή μας απομακρύνονται.  Η ζωή γίνεται απίστευτα απλή. Όσο για τις καταστάσεις που μας προκαλούν άγχος και δεν μπορούν να επιλυθούν, μαθαίνουμε την τέχνη της αποδοχής. Αν προκύψει ένα πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί άμεσα να επιλυθεί, είμαστε αναγκασμένοι να το αποδεχτούμε όπως είναι και αφού δε μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε γι’ αυτήν. Την ίδια τακτική χρησιμοποιούμε και με τους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόμαστε. Πολύ συχνά, εμφανίζονται αρνητικοί άνθρωποι στη ζωή μας που παραπονιούνται συνεχώς για μικροπράγματα και επιμένουν από μας να εμπλακούμε στο δράμα τους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις εμείς καλούμαστε, όχι μόνον να ασκήσουμε την αποδοχή, (να αποδεχτούμε ότι τουλάχιστον για την ώρα είναι έτσι, δηλαδή αρνητικοί και γκρινιάρηδες) αλλά να ασκήσουμε επίσης την πρακτική της ανταπόκρισης αντί της αντίδρασης και αποφυγής. Αντί να πιαστούμε στα δίχτυα της αρνητικότητας τους και να υποφέρουμε μπορούμε να ανταποκριθούμε από το επίπεδο της συνειδητότητάς μας. Έτσι, αφού τους ακούσουμε προσεχτικά, μέσα από αυτό το επίπεδο της επίγνωσης, είτε θα τους προσφέρουμε μια συμβουλή που πιστεύουμε ότι μπορεί να τους βοηθήσει ή αν υπάρχει άλλος τρόπος βοήθειας θα εκτιμηθεί εκείνη τη στιγμή κατά πόσο είναι ωφέλιμος ώστε αυτός ο άνθρωπος  να ξεφύγει από τη δυσάρεστη κατάστασή του. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος ανταπόκρισης όταν αυτή προέρχεται από μια γνήσια περιοχή, την περιοχή της εγρήγορσης. Τελικά, είμαστε κάτι πέρα από τα φτωχά μας λόγια∙ Είμαστε! Ο κυριότερος τρόπος να συμπαρασταθούμε στους άλλους είναι να καταφέρουμε να θυμηθούμε τον αληθινό μας εαυτό.




“Νιώθω εντελώς ακίνητη και άδεια, όπως πρέπει να νιώθει το μάτι ενός ανεμοστρόβιλου που κινείται μονότονα στο κέντρο ενός μεγάλου σαματά!” 

 Sylvia Plath


Μπορεί στην αρχή να αισθάνομαι περίεργα, ίσως ακόμη και βαρετά μη συμμετέχοντας στο μάτι κάθε κυκλώνα. Συνήθως όταν ένα άτομο έχει τόσο πολύ εθιστεί στο χάος και το στρες στα πρώτα σημάδια εσωτερικής γαλήνης μπορεί να νιώσει περίεργα και άβολα. Αλλά τελικά αυτό που αρχίζει να συμβαίνει είναι τα μικρά πράγματα να αρχίσουν να του προκαλούν ενθουσιασμό και χαρά. Ένα καλό γεύμα, ο ποιοτικός χρόνος με ένα φίλο, μια ζεστή κούπα με καφέ, η ησυχία ενός μαγευτικού ηλιοβασιλέματος, αντικαθιστούν το άγχος και γίνονται η βασική διέγερσή μας. Και όταν καταφέρουμε να ανακαλύψουμε την αληθινή χαρά στα απλά και μικρά πράγματα, αντί να εξαρτιόμαστε από το στρες για να νιώσουμε ζωντάνια, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να μας πείσουν να πιαστούμε στις ασήμαντες εγωιστικές μας επιδιώξεις ή στην αρνητικότητα των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε. Μόλις βιώσουμε την ευλογία της εσωτερικής αταραξίας, η ευδαιμονία και η ευγνωμοσύνη γίνονται η φυσική μας κατάσταση, που μας επιτρέπει να δούμε την ομορφιά, την μαγεία και την έκπληξη σε κάθε ασήμαντη για τους άλλους έκφανση του βίου μας. 

 















Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

http://nekthl.blogspot.com/

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2021

Γκάντι: Ευτυχία είναι όταν αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία




 Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα) υπήρξε ένας σπουδαίος Ινδός πολιτικός,  επαναστάτης και ακτιβιστής.

Ήταν η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης, χωρίς χρήση βίας, εναντίον των καταπιεστών.

Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καθιερωθεί σαν ένα από τα παγκόσμια σύμβολα του 20ου αιώνα. Απέκτησε την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ και που στα σανσκριτικά σημαίνει “μεγαλόψυχος”.

Δολοφονήθηκε το 1947 από ένα φανατικό ινδουιστή, λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας.

Πολλές από τις ρήσεις του επηρέασαν τον κόσμο, πάντα με γνώμονα την αγάπη και τον σεβασμό στην ανθρώπινη φύση.

 

2. Τα εφτά που δεν πρέπει να έχεις: Πλούτο χωρίς μόχθο, Γνώση χωρίς χαρακτήρα, Πολιτική χωρίς αρχές, Απόλαυση χωρίς συναίσθημα, Εμπόριο χωρίς ήθος, Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά, Αγάπη χωρίς θυσία.

3. Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μου.

4. Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη.

5. Πρέπει να ζούμε σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο και να μελετάμε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα.

6. Ο Θεός δεν έχει θρησκεία.

7. Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.

 

9. Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.

 

11. Ευτυχία είναι όταν αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία.

12. Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.

13. Ο μόνος τύραννος που δέχομαι είναι η σκληρή φωνή μέσα μου.

14. Είναι καλύτερα να στέκεσαι όρθιος με σπασμένο και μπανταρισμένο κεφάλι, από το να σέρνεσαι με την κοιλιά για να γλιτώσεις το κεφάλι σου.

15. Ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες.

16. Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεών του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο.

17. Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στο κλουβί της φυλακής του.

18. Αυτοί που λένε πως η θρησκεία δεν έχει σχέση με την πολιτική, δεν ξέρουν τι είναι η θρησκεία.

19. Σχεδόν ό,τι κάνεις είναι ασήμαντο, αλλά είναι σημαντικό να το κάνεις.

20. Ο φόβος έχει κάποια χρησιμότητα, η δειλία όμως δεν έχει καμία.

21. Να χάνεις την υπομονή σου σημαίνει να χάνεις τη μάχη.

22. Αυτοί που ξέρουν πώς να σκέφτονται δεν χρειάζονται δασκάλους.

23. Είναι λάθος να παίρνεις υποχρεωτικά για λάθος εκείνο που δεν καταλαβαίνεις

24. Ο θυμός και η έλλειψη ανοχής είναι εχθροί της ορθής κρίσης.

25. Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.

26. Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν τη βλέπει κανείς.

27. Η γη παράγει αρκετά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, αλλά όχι την πλεονεξία όλων των ανθρώπων.

28. Μια θρησκεία που δεν λαμβάνει υπόψη της πρακτικά ζητήματα και δεν βοηθάει στη λύση τους, δεν είναι θρησκεία.

29. Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω.

30. Η μη-βία προϋποθέτει διπλή πίστη: πίστη στο Θεό και πίστη στον άνθρωπο.

 
31. Η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει έναν σκοπό που είναι δίκαιος.

32. Οι υπερβολικοί έπαινοι προσβάλλουν. Είσαι αναγκασμένος να πεις πως δεν τους αξίζεις.

33. Η υγιής δυσαρέσκεια είναι προάγγελος της προόδου.

34. Δικαιώματα που δεν προκύπτουν από ένα καθήκον που επιτελέσαμε καλά, δεν αξίζουμε να τα έχουμε.

35. Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια.

36. Ένας αδύναμος άνθρωπος είναι δίκαιος μόνο κατά τύχη. Ένας δυνατός, μη-βίαιος άνθρωπος είναι άδικος μόνο κατά τύχη.

37. Η δράση δηλώνει τις προτεραιότητες.

38. Τι γνώμη έχω για το Δυτικό πολιτισμό; Νομίζω πως θα ήταν καλή ιδέα.

39. Είναι καλύτερα να είμαστε βίαιοι, αν έχουμε βία μέσα μας, παρά να φοράμε το μανδύα της μη-βίας για να καλύψει την ανικανότητά μας.

40. Μπορεί να μην ξέρεις ποτέ τα αποτελέσματα όπου οδηγούν οι πράξεις σου. Αλλά αν δεν κάνεις τίποτα, δεν πρόκειται να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα.

https://www.dinfo.gr/

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ.....

 



.....Τα ονόματα εκφράζουν την φύση των πραγμάτων. Τα ονόματα είναι εν τέλει προσυμφωνημένες σημάνσεις των πραγμάτων. Η γνώση των ονομάτων είναι γνώση των πραγμάτων. Τα πράγματα έχουν τα ονόματα φύσει. Η γνώση των πραγμάτων καθιστά δυνατή την ονοματοδότηση τους. Τα ονόματα δίδονται θέσει και νόμω. Στην αντιπαράθεση «βάσει της φύσης τους» και «βάσει της εξουσίας»-φύσει και νόμω-όπως την βρίσκουμε στον Πλάτωνα (στον «Κρατύλο») στο ερώτημα περί της ουσίας και καταγωγής των ονομάτων, περιέχονται και οι περαιτέρω τοποθετήσεις για το θέμα. Σε αυτά τα δυο άκρα διίστανται τα πνεύματα από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα. Οι οπαδοί του Ηρακλείτου και οι σοφιστές, ο Πλάτων και σκεπτικοί, οι ρεαλιστές και οι νομιναλιστές της σχολαστικής φιλοσοφίας, τέλος ο ιδεαλισμός και σενσουαλισμός- όλα ηχώ της ίδιας πάντα θεμελιώδους αντιπαράθεσης. Και αν οι νεότεροι στοχαστές, με έντονο το διανοητικό στοιχείο, τείνουν προς τον σενσουαλισμό, οι παλαιότεροι, διαισθητικοί στοχαστές ήταν αναμφίβολα οπαδοί του ιδεαλισμού. Τι εξαιρετική διανοητική αντίθεση!

Όταν ένας διανοούμενος του 20ου αιώνα θέλει να σημάνει τον φανταστικό χαρακτήρα ενός Είναι, το φαινομενικό (Phantom) του πράγματος, τότε λέει πως αυτό είναι «απλά ένα όνομα». Και πράγματι για την κοινή, την ούτω καλούμενη «επιστημονική» τοποθέτηση, το όνομα είναι κάτι τυχαίο-flatus vocis-«ένας κενός ήχος, τίποτε άλλο». «Το όνομα», λέει ο ποιητής είναι «ήχος και καπνός»(Γκαίτε). Σε αντίθεση με αυτή την τοποθέτηση, η παλιά και μαζί της κάθε άμεση αντίληψη, βλέπει στο όνομα το κομβικό σημείο του Είναι, το νεύρο κρυμμένο στο βαθύτατο εσωτερικό του. Οι παλιοί θεωρούσαν το όνομα ουσία (SubstanzWesen), σπερματικό λόγο του αντικείμενου, εσωτερική σοφία του. «Το όνομα είναι η αληθής έκφραση αυτού που ανήκει στο ονομαζόμενο πράγμα», λέει ο Παχυμέρης. «Τα ονόματα», λέει, «είναι η δήλωση των πραγμάτων που βρίσκονται στα θεμέλια τους». Γι’αυτό δεν είναι δυνατόν να μεταφρασθεί το όνομα σε μια άλλη γλώσσα. Αν το κάνουμε αυτό, του κλέβουμε την μυστική του δύναμη. Ως φορέας της ουσίας «θεωρείται το όνομα μέρος της ουσίας του ανθρώπου, ο οποίος το φέρει, έτσι μέσω του ονόματος μπορεί η προσωπικότητα του να μεταφερθεί, να τοποθετηθεί ας το πούμε, σε άλλο μέρος»(Tylor). Άνθρωπος χωρίς όνομα δεν είναι άνθρωπος, γιατί του λείπει το πιο ουσιαστικό. «Ένα παιδί χωρίς όνομα είναι ένας μικρός διάβολος», λέει ο λαός. Το όνομα είναι η υλοποίηση, η συγκέντρωση καλότυχων ή απόκρυφων δυνάμεων, η μυστική ρίζα με την οποία ο άνθρωπος ενώνεται με άλλους κόσμους. Το όνομα επομένως είναι το πιο τρωτό μέλος του ανθρώπου. Και όχι μόνο αυτό. Το όνομα είναι η μυστική προσωπικότητα του ανθρώπου, το υπερβατικό του υποκείμενο. Αλλά και έτσι δεν εκφράζεται η πληρότητα της πραγματικότητας του ονόματος. «Επομένως, είναι σχετικά ανεξάρτητο από τον φορέα του, αλλά εξαιρετικά σημαντικό παράλληλο ον, που ταυτόχρονα αντιπροσωπεύει και επηρεάζει τον φορέα του. (Giesebrecht)» Επομένως δεν ανήκει το όνομα στον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος στο όνομα. Το όνομα είναι ένα ον δίπλα στα άλλα, κάτι ζωντανό, που δίνει ζωή, μεταφέρει ζωή. Πότε ευνοϊκό, πότε εχθρικό προς τον άνθρωπο. Σε πολλές παραδόσεις το όνομα εξισώνεται σχεδόν με τα Feruers ή Fravashis του Mazdaismus, τα Pitris της ινδικής θεοσοφίας, τα Seraphim των Εβραίων, τους ήρωες των Ελλήνων, τα ManusGenius Juno των Ρωμαίων, τους αγγέλους-λόγους του Φίλωνα, τους δαίμονες του νεοπλατωνισμού, τα Fylgien των Σκανδιναβών, και κάθε είδους προστάτες αγγέλους. «Nomina-numina» δεν είναι απλά δεισιδαιμονία, αλλά ο αληθινός ορισμός αυτού που τα nomina ήταν στην αρχαιότητα, γιατί το όνομα θεωρούνταν ζωντανό ον, ως εξαντικειμένευση της μυστικής ουσίας του κόσμου, ως ένα μοναδικό κύμα ή σταγόνα του ωκεανού της βούλησης του κόσμου. Και όχι μόνο αυτά. Το όνομα έχει ουράνια καταγωγή. Είναι ένα θεϊκό ον. Ενσαρκώνοντας το όνομα, το ζώο τοτέμ γίνεται ζώο-θεός, το άστρο άστρο-θεός, ο άνθρωπος αληθινός άνθρωπος, animal religiosum. Με το φάγωμα του κρέατος της θυσίας του τοτέμ, ο άνθρωπος ενώνεται με την μυστική ουσία του τοτέμ, και παίρνει ένα όνομα με χαρακτήρα τοτέμ (λύκος, αηδόνι, κριάρι, γεράκι...), και γίνεται για τους απογόνους του κάτι σαν τοτέμ. Η λατρεία των ζώων και των φυτών, συνδέεται στενά με την λατρεία της οικογενειακής εστίας , και αυτή με την τιμή προς τους προγόνους. Και περισσότερο ακόμα. Σας θυμίζω την θεωρία των Frazer και Grant Allen, βάσει της οποίας η εξημέρωση των ζώων και των φυτών δεν έχει να κάνει με την χρήση τους, αλλά είναι κάτι θρησκευτικό, που σκοπό έχει την λατρεία και όχι το όφελος. Όλες αυτές τις λατρείες ένα πράγμα τις συνδέει: η λατρεία του ονόματος. Στο όνομα του τοτέμ βρίσκεται η ζωντανή ενότητα όλων των μελών της οικογένειας. Το ίδιο, ή ορθότερα το ένα κοινό όνομα τους, στο οποίο λαμβάνουν μέρος όλα τα μέλη, το οποίο όλοι τους ακολουθούν, το οποίο όλοι τους ενσαρκώνουν, τους κάνει να έχουν την ίδια ουσία(σας παρακαλώ, μην συγχύσετε αυτή την αντίληψη περί ονόματος με την σημερινή, όπου το κοινό όνομα καθιστά τα μέλη απλώς όμοια ως προς την ουσία τους). Από εδώ προκύπτει η ενότητα του οικογενειακού ονόματος: WolkowSolowjowSokolowBaranow (λύκοι, αηδόνια, γεράκια, κριάρια). Ένα όνομα, ακόμα και αν δεν είναι όνομα ενός θεού, είναι κάτι θεϊκό. Θεϊκά είναι πάνω απ' όλα ονόματα που ανήκουν σε μεγάλους θεούς, τα θεοφόρα ονόματα, που φέρνουν ευλογία, που μεταμορφώνουν τους φορείς τους, και τους οδηγούν στο δικό τους δρόμο, που καθορίζουν την μοίρα τους, και τους προστατεύουν και φυλάνε. Οι ονοματοφόροι είναι στην ουσία τους θεοφόροι. Φέρουν τον θεό μέσα τους, είναι οι ίδιοι θεϊκοί, είναι θεοί. Όσο πιο προσεκτική η ματιά προς το όνομα (δικό μας ή ξένο), τόσο πιο μεγάλη η συνείδηση του εαυτού. Στην έκσταση της δημιουργίας, ο θεουργός έχει την συνείδηση ότι είναι θεός. Όλος ο κόσμος είναι διαποτισμένος από μαγικές και μυστικές δυνάμεις, και δεν υπάρχει τίποτα που τα δίκτυα του μάγου δεν μπορούν πιάσουν. Οι θεοί κυβερνούν πάνω απ’ όλα, γιατί γνωρίζουν  τα ονόματα όλων των πραγμάτων. Τα δικά τους ονόματα δεν γνωρίζει όμως κανείς. Αν άνθρωπος μάθαινε τα ονόματα των θεών, θα τους είχε κάτω από την εξουσία του.

Στην αναφορά προς τον φορέα του το όνομα έχει διπλή ιδιότητα. Κατά πρώτον αντιπροσωπεύει τον φορέα του, με το να υποδεικνύει ποιος και τι είναι κάποιος. Κατά δεύτερον βρίσκεται ενώπιον του φορέα του, και επιδρά πάνω του, πότε ως σημάδι των μελλόντων, πότε μέσω επικοινωνίας, πότε ως εργαλείο προσφώνησης. Αυτή η επίδραση μπορεί να είναι καλή και κακή, αναλόγως της βούλησης του φορέα του και αυτών που βρίσκονται ενώπιον αυτής της βούλησης.

Με τον τρόπο αυτό βλέπουμε πως το όνομα είναι το alter ego του φορέα του, που πότε είναι για τον φορέα του πνεύμα προστάτης, πότε ον που κυριαρχείται από εχθρικές δυνάμεις και για τον λόγο αυτόν φέρνει καταστροφή. Στο δεδομένο αυτό βασίζεται η διαδεδομένη υγιεινή του ονόματος,  που συνίσταται στο να προστατευθεί το όνομα από ξένους, να κρατηθεί το μυστικό του ονόματος, που επιτυγχάνεται με την βοήθεια ενός εκλεπτυσμένου συστήματος από προστατευτικά μέτρα, όπως ψευδώνυμα, πολυώνυμα, κρυπτώνυμα, μετωνυμίες...

Αν όμως το όνομα φέρει μέσα του μυστικές ενέργειες, τότε μπορεί κανείς απ' έξω να τις εκμεταλλευτεί. Όταν ο μάγος, ο γητευτής επικαλείται ξένα ονόματα, των ανώτερων όντων, αυτό του φέρνει τύχη και δύναμη. Μπορεί όμως να του φέρει και θάνατο. Για τον λόγο αυτό υπάρχουν τόσα πολλά ταμπού στα ονόματα, η απαγόρευση επίκλησης ορισμένων ονομάτων. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται ονόματα ασθενειών, ονόματα σκοτεινών δυνάμεων, οι «ακατάλληλες» λέξεις. Είναι δυνατόν να επικαλεστεί κάποιος ένα όνομα, και αν δεν μπορεί να το ελέγξει, να καταστραφεί. Το παντοδύναμο όνομα του Θεού προσδίδει εξουσία πάνω στην φύση, γιατί στον επικαλούμενο το όνομα αυτό, προσφέρεται η θεϊκή ενέργεια και η θεϊκή βοήθεια (από το όνομα). Με την μορφή αυτή, το όνομα έχει «δαιμονικό χαρακτήρα» για την πρωτόγονη ανθρωπότητα. «το όνομα είναι ένας ειρωνικός σωσίας του φορέα του, είτε είναι θεός είτε άνθρωπος. Το όνομα πρέπει να το χειρίζεται κανείς με άκρα προσοχή. Αν το κρατάει συνεχώς κλεισμένο, λόγω φόβου, αυτό έχει συνεχώς την δαιμονική τάση να εκδικείται. Να ξεφύγει δηλαδή σε μια ακατάλληλη στιγμή και  να πάει στα χείλη του εχθρού... Φαίνεται πως τον πιο μεγάλο φόβο για το όνομα τον έχουν οι θεοί, γι’ αυτό το φυλάνε επιμελώς... αλλά και οι άνθρωποι δεν φοβούνται τίποτα περισσότερο από το όνομα τους, και ντρέπονται να το εκφέρουν. Αυτή η πεποίθηση δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα μέρη της γης, αλλά εκδηλώνεται σχεδόν παντού.»(Giesebrecht)

Το όνομα του πράγματος είναι ιδέα-δύναμη-ουσία-λέξη, και με τον τρόπο αυτό εγγυάται η ενότητα της ουσίας του πράγματος μέσα στην πολλαπλότητα των εκφάνσεων του. Το όνομα είναι το Είναι το οποίο διατηρεί την ενότητα αυτή και προσδίδει μορφή στο πράγμα. Αν έχει έτσι το πράγμα, τότε είναι αυτονόητο, ότι όποια αλλαγή της βαθιάς ουσίας-η αλλαγή του θρησκευτικού περιεχομένου του πράγματος, η αλλαγή της θέσης του πράγματος στην αιώνια τάξη του άλλου κόσμου-και η αλλαγή του ονόματος του πράγματος, είναι αναγκαίως συσχετισμένα, όπως ένα αντικείμενο και η σκιά του. Για την συνείδηση των αρχαίων, όπως και για κάθε άμεση σχέση προς τον κόσμο, ολόκληρη η ζωή έχει ένα θρησκευτικό-θεουργικό χαρακτήρα. Κάθε τι το καθημερινό είναι μόνο η ορατή επιφάνεια της λατρείας. Σε όλες περιστάσεις της ζωής λάμπει το φως του επέκεινα. Γι’ αυτό είναι κατανοητό, μάλιστα αναγκαίο, να γίνονται μετονομασίες των διαφόρων καταστάσεων και περιστάσεων, οι οποίες υφίστανται μεταβολές στη διάρκεια της ζωής, ακόμα και για μεταβολές, οι οποίες στην διανοητική συνείδηση δεν συνδέονται με μεταβολές στην θρησκευτική ζωή. Ο γάμος μιας κόρης, η άνοδος ή πτώση του τσάρου, η ενηλικίωση, η πρόσληψη σε ένα γένος μέσω υιοθεσίας, η μύηση σε μυστήρια, η πρόσληψη σε μια αδελφότητα, η πολιτογράφηση σε μια άλλη χώρα, το σκλάβωμα ή η απελευθέρωση, η είσοδος μιας γυναίκας στην πορνεία, ο σύνδεσμος της φιλίας, το βάπτισμα, η κουρά, η χειροτονία, μια σοβαρή ασθένεια, τέλος ο θάνατος. Δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρουμε την ίδρυση μια νέας θρησκείας ή αίρεσης. Όλα αυτά ήταν για τον αρχαίο άνθρωπο έκφραση μιας εισόδου στο υπερβατικό, ένα πραγματικό θρησκευτικό άλμα, που ήταν συνδεδεμένο με μια αλλαγή στην λατρευτική τοποθέτηση του εν λόγω ανθρώπου, και γι’ αυτό ήταν ένα ρήγμα στην ταυτότητα του προσώπου αυτού, μια τομή στην συνέχεια της εσωτερικής του ζωής. Ένας άνθρωπος που υφίσταται μια θρησκευτική μεταβολή, ή που μετατίθεται σε ένα άλλο τόπο, δεν είναι πια, από μυστικιστικής άποψης, ο άνθρωπος που ήταν. Αυτή η αλλαγή της θρησκευτικής τοποθέτησης αντικατοπτρίζεται και στο όνομα. Λέω: «αντί-κατοπτρίζεται». Αλλά αυτός ο τρόπος έκφρασης είναι μοντέρνος, γιατί έτσι το όνομα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Είναι απλά μια προσθήκη στην ουσία. Για την συνείδηση των αρχαίων, το όνομα και η ουσία δεν είναι δυο εκφάνσεις που προϋποθέτουν η μια την άλλη, αλλά είναι ένα, όνομα-και-ουσία, ώστε η μεταβολή στο ένα να είναι ipsa re μεταβολή του άλλου: στον ήχο του ονόματος είναι μυστικά παρούσα η ουσία του ονόματος. Ο ήχος του ονόματος είναι ένας ήχος επέκεινα της ουσίας, και το υπεραισθητό είναι ενσαρκωμένο σωματικά, φυσικά, μέσα του. Έτσι είναι πιο σωστό να πούμε πως στην αλλαγή του ήχου του ονόματος αποκαλύπτεται η αλλαγή της ουσίας του ονόματος......

http://enaasteri.blogspot.com/

Η Ζωγράφος της Ψυχής

 


https://lilika-arnaki.blogspot.com/

Ξύδι χρήσεις αλλά και φαρμακευτικές ιδιότητες.

 

Το ξύδι είναι ένα συστατικό που έχουμε όλοι στην κουζίνα μας. Το χρησιμοποιούμε ως επί το πλείστον για το μαγείρεμα, καθώς δίνει μια ευχάριστη και ξεχωριστή γεύση στα γεύματά μας. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι το ξύδι έχει και άλλες χρήσεις αλλά και φαρμακευτικές ιδιότητες.

ΑΠΟΦΡΑΞΗ ΣΩΛΗΝΩΣΕΩΝ

Είναι ένας από τους χειρότερους εφιάλτες για μια νοικοκυρά. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να επιλυθεί το πρόβλημα, αλλά υπάρχει μια εύκολη λύση που μπορείτε να δοκιμάσετε – απλά ρίξτε ένα φλυτζάνι μαγειρική σόδα και ξύδι στον νεροχύτη, περιμένετε για λίγη ώρα να δράσει και στη συνέχεια ρίξτε άφθονο ζεστό νερό.

ΑΦΑΙΡΕΙ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΟΛΛΑΣ

Αν έχετε κολλώδη υπολείμματα κόλλας στους τοίχους ή σε άλλες επιφάνειες, απλά ψεκάστε λίγο λευκό ξύδι στην περιοχή και στη συνέχεια αφαιρέστε τη βρωμιά με μια πετσέτα.

ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΟΣΜΕΣ

Αν θέλετε να αποφύγετε τις οσμές που προέρχονται από τον κάδο απορριμάτων, το ξύδι είναι η καλύτερη λύση. Βρέξτε ένα κομμάτι ψωμιού με λευκό ξύδι, τοποθετήστε το στον κάδο και αφήστε το για μια νύχτα. Το πρωΐ, θα παρατηρήσετε ότι η οσμή έχει εξαφανιστεί και ο κάδος σας μυρίζει φρεσκάδα.

ΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ

Για να είναι το σπίτι σας πεντακάθαρο, σίγουρα χρησιμοποιείτε διαφορετικά προϊόντα καθαρισμού. Ωστόσο, αυτό μπορεί να απλοποιηθεί με τη χρήση του ξυδιού – είναι ένα καθαριστικό γενικής χρήσης για το σπίτι σας, που μπορεί να αφαιρέσει λεκέδες από οποιαδήποτε επιφάνεια. Γεμίστε μια φιάλη με νερό και λίγο ξύδι, στη συνέχεια προσθέστε μερικές σταγόνες από το αγαπημένο σας υγρό απορρυπαντικό και θα έχετε μια αποτελεσματική και ισχυρή λύση καθαρισμού.

ΑΠΩΘΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΥΓΕΣ

Για να απαλλαγείτε από τις μύγες στο σπίτι σας, το ξύδι μπορεί να βοηθήσει. Βάλτε λίγο ξύδι σε ένα ποτήρι και καλύψτε το με αυτοκόλλητη ταινία. Στη συνέχεια, τρυπήστε ένα κομμάτι στην κορυφή έτσι ώστε οι μύγες να μπορούν να μπουν μέσα, αλλά όχι να ξαναβγούν.

ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΙΣ ΖΑΡΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΣΑΣ

Εάν το πουκάμισό σας είναι τσαλακωμένο, αλλά δεν έχετε τη δυνατότητα ή τον χρόνο να το σιδερώσετε, θα κάνετε το εξής: Ρίξτε 1 μέρος ξύδι και 3 μέρη νερού σε ένα μπουκάλι με αντλία ψεκασμού, ψεκάστε το μείγμα στο πουκάμισό σας και αφήστε το να στεγνώσει. Μόλις στεγνώσει, οι ζάρες θα έχουν εξαφανιστεί.

ΓΡΑΤΖΟΥΝΙΕΣ ΣΕ ΕΠΙΠΛΑ

Εάν η γάτα σας αγαπάει τα ακριβά σας έπιπλα, δεν πρέπει να ανησυχείτε – ψεκάστε λίγο ξύδι στις γρατζουνιές και θα μείνουν μακριά.

ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

Εάν έχετε μια ωραία ανθοδέσμη και δεν θέλετε να μαραθεί γρήγορα, θα ρίξετε ένα μείγμα από νερό και ξύδι μέσα στο βάζο. Με αυτό τον τρόπο, θα απολαμβάνετε τα λουλούδια σας για μεγάλο χρονικό διάστημα.

ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΣΑΣ

Εάν τα γυαλιά σας έχουν γρατζουνιές, λεκέδες ή είναι γεμάτα σκόνη και δεν μπορείτε να τα καθαρίσετε καλά, δοκιμάστε το εξής: Ψεκάστε λίγο ξύδι στα γυαλιά και τρίψτε τα με ένα μαλακό πανί για να αφαιρέσετε εύκολα όλους τους λεκέδες και τη βρωμιά.

ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΑ ΣΚΕΥΗ

Εάν δεν μπορείτε να καθαρίσετε τους λεκέδες από τα τηγάνια και τις κατσαρόλες σας, προσθέστε 1-2 φλυτζάνια ξύδι και λίγο νερό μέσα σε αυτά και βράστε το μείγμα για 5 λεπτά. Στη συνέχεια, τρίψτε τα με ένα σφουγγαράκι και οι λεκέδες θα εξαφανιστούν αμέσως.

Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

Επιμέλεια Κειμένου & Μετάφραση: 

Πηγή: naturalhealingmagazine.net

Το σκοτάδι δεν μπορεί να καταπολεμήσει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό.

 




Αγάπη είναι ο ίδιος ο Θεός και όποιος μένει στην αγάπη, μένει στο Θεό και ο Θεός κατοικεί μέσα στην ψυχή του. (Α΄ Ιωάν. δ΄ 16).. Όποιος έχει αγάπη, δεν έχει φόβο στη ψυχή του, άρα ούτε αγωνία, ούτε άγχος. «φόβος δεν είναι εν τη αγάπη, αλλ’ η τελεία αγάπη έξω διώκει τον φόβο» (Α΄ Ιωάν. δ΄ 18).

Ο άνθρωπος που έχει μίσος είναι εκ του πονηρού βασανίζεται μέρα νύχτα γιατί σκέφτεται τον άνθρωπο που μισεί. Οι αρτηρίες της καρδιάς του συσπώνται και αισθάνεται πόνους στο στήθος, το στομάχι του πετρώνει και αισθάνεται ένα βάρος. Βρίζει τον εχθρό του και αισθάνεται μια προσωρινή ικανοποίηση. Πολλές φορές, μια άγρια χαρά γιατί πέτυχε να τον προσβάλλει και να τον εξουθενήσει.




Το μίσος το αντιμετωπίζουμε καθημερινά στην ζωή μας. Το βλέπουμε σε κάθε είδους διεκδικήσεις των ανθρώπων, είτε αυτές είναι για τα ποδοσφαιρικά, για τα κομματικά, για τα θρησκευτικά, για τα κληρονομικά και για κάθε είδους διεκδικήσεις. Πολλοί χρησιμοποιούν τρόπους και λόγια για να παρασύρουν τους άλλους στον φανατισμό και στο μίσος. Αυτό δημιουργεί πάντα άσχημες καταστάσεις που δεν μας ωφελούν, ούτε σαν άτομα, ούτε σαν οικογένειες, ούτε σαν κοινωνικό σύνολο.

Λένε ότι αγάπη και μίσος τέμνονται από μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Το μίσος και η αγάπη είναι δυο συναισθήματα που μπορούν να εναλλάσσονται πολύ εύκολα.

Αλλά γιατί αφού έχουμε αγαπήσει πριν, γιατί μετά να μισήσουμε; Όλα ξεκινούν εγκεφαλικά λένε οι επιστήμονες. Απεικονίσεις εγκεφάλων από ανθρώπους στους οποίους προβλήθηκαν εικόνες ατόμων που μισούσαν αποκάλυψαν δραστηριότητα που εν μέρει πραγματοποιείται στις ίδιες περιοχές που σχετίζονται με την αγάπη, σύμφωνα με τον Σεμίρ Ζέκι και τον Τζον Πολ Ρομάγια, του Κολλεγίου του Λονδίνου.

«Η σχέση αυτή μπορεί να αποδεικνύει το λόγο, που η αγάπη και το μίσος συνδέονται τόσο μεταξύ τους στη ζωή» αναφέρουν οι ερευνητές στη σχετική δημοσίευση.

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι υπάρχει ένα μοναδικό μοτίβο δραστηριότητας στον εγκέφαλο σχετικά με το μίσος. Στη μελέτη τους, οι ερευνητές έδειξαν σε 17 άντρες και γυναίκες, εικόνες ατόμων που οι ίδιοι είχαν αναφέρει ότι μισούν, μαζί με τρία ακόμη, οικεία πρόσωπα. Τα μισητά πρόσωπα ήταν όλα πρώην αισθηματικές σχέσεις ή ανταγωνιστές στη δουλειά, εκτός από την περίπτωση ενός διάσημου πολιτικού. Οι εγκεφαλικές απεικονίσεις έδειξαν ακολουθία δραστηριότητας σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου που οι επιστήμονες ονόμασαν «κύκλωμα του μίσους» που ενεργοποιήθηκε όταν τα άτομα είδαν πρόσωπα που απεχθάνονταν. Μάλιστα, το κύκλωμα αυτό ήταν διαφορετικό από αντίστοιχη εγκεφαλική δραστηριότητα που παρατηρείται στον φόβο, την απειλή και τον κίνδυνο. Μία από τις περιοχές που ενεργοποιεί το «κύκλωμα του μίσους» θεωρείται κρίσιμη στην πρόβλεψη των αντιδράσεων άλλων ανθρώπων, στοιχείο που θεωρείται κλειδί όταν κάποιος βρίσκεται αντιμέτωπος με άτομο που μισεί.

Επιπλέον, εγκεφαλική δραστηριότητα παρατηρήθηκε στον πρόσθιο κεντρικό λοβό, περιοχή που ενεργοποιείται όταν οι άνθρωποι βλέπουν ένα αγαπητό πρόσωπο. Οι επιστήμονες έχουν συνδέσει την περιοχή αυτή με επιθετικές συμπεριφορές, ανέφερε ο Ζέκι.

Παράλληλα, υπήρξαν και σημαντικές διαφορές. Mεγάλο μέρος του εγκεφαλικού φλοιού, περιοχής που συνδέεται με την κρίση και την αιτιολογία, απενεργοποιείται με το αίσθημα της αγάπης σε σχέση με το μίσος, ενώ οι επιστήμονες τόνισαν ότι οι ερωτευμένοι άνθρωποι συχνά είναι λιγότερο κριτικοί προς τον σύντροφό τους σε σχέση με κάποιον που μισούν.


Βέβαια η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που υπάρχει εξ΄ αρχής στην ψυχή του Ανθρώπου, φτάνει να μπορέσουμε να την αναδείξουμε υπερνικώντας το ΕΓΩ μας και τα πάθη μας. Από την άλλη μεριά το μίσος σχετίζεται άρρηκτα με το ΕΓΩ! Το πληγωμένο ΕΓΩ είναι αυτό που μας οδηγεί στο να μισήσουμε. Αν πραγματικά αγαπάμε κάτι τότε το ΕΓΩ έχει ήδη ισοπεδωθεί και δεν υπάρχει περίπτωση να μισήσουμε. Και όταν μισούμε κάτι ή κάποιον για κάτι θα πρέπει να ξέρουμε ότι το ίδιο στοιχείο υπάρχει και σε εμάς γιατί όπως είπε και ο Herman Hesse, “ Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει τον εαυτό μας. Κάτι που δεν έχουμε κι εμείς μέσα μας, δεν μπορεί ποτέ να μας συγκινήσει.”

Ό συ μισείς, ετέρω μη ποιήσεις. (Από την Αγία Γραφή)

Η μόνη απάντηση στο μίσος είναι η αγάπη. Όλα τα άλλα σε σκοτώνουν. (Γ. Ντυέρ)

Ποτέ μην είστε μικρόψυχοι. Να θυμάστε πάντα, οι άλλοι μπορεί να σας μισούν. Αυτοί που σας μισούν δεν κερδίζουν εκτός κι αν τους μισήσετε κι εσείς. Και μετά αυτοκαταστρέφεστε. (Ρ. Νίξον)

Το σκοτάδι δεν μπορεί να καταπολεμήσει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό. Το μίσος δεν μπορεί να καταπολεμήσει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό. (Μ. Λ. Κίνγκ)

http://nekthl.blogspot.com/