Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Ποια είναι η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που αρνήθηκε να βραβευθεί από βουλευτή της ΝΔ

 


Κοβέσι Λάουρα φίλοι

Ιωαννης Σειτανακης 

Η δασκάλα του Έβρου Χαρά Νικοπούλου ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα στην καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση προς τιμήν των προσώπων που προσέφεραν και προσφέρουν στην Ελλάδα αλλά και στην ορεινή κοινότητα Κέλλης του Δήμου Αμυνταίου.
Η Χαρά Νικοπούλου, αρνήθηκε να λάβει την τιμητική πλακέτα από τα χέρια του βουλευτή Ν.Δ. Φλώρινας, Στάθη Κωνσταντινίδη, λέγοντας: «Δεν μπορώ να πάρω την πλακέτα από έναν βουλευτή που έχει υπογράψει το ΦΕΚ 240 που παραχωρεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας».
Η «ψυχρολουσία» για τον βουλευτή Φλωρίνης ήταν τέτοια που αμήχανος κατέβηκε από τη σκηνή προσπαθώντας να δικαιολογήσει γιατί ψήφισε την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας.
«Αν νομίζετε ότι εμείς είμαστε προδότες κάνετε μεγάλο λάθος», της απάντησε αποχωρώντας ο κ. Κωνσταντινίδης.
«Η Ιστορία θα το δείξει», του απάντησε η ηρωική δασκάλα.
Το επεισόδιο θα έπαιρνε έκταση αν η ίδια δεν έβαζε «νερό στο κρασί» της όταν ο κ. Κωνσταντινίδης την αποκάλεσε Χρυσαυγίτισσα!( σ.σ. ὅταν δέν ἔχει ἐπιχειρήματα ὁ «μικρός», γυρίζει ἀλλοῦ τήν κουβέντα)
Αργότερα, με δάκρυα στα μάτια, είπε το παράπονό της στον στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη: «Ρίχτηκε πάνω μου όλη η Τουρκιά, ε, όχι και οι δικοί μας».
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης 9 Μαΐου, με πρωτοβουλία του Τοπικού Συμβουλίου Κέλλης σε συνεργασία με τον Δήμο Αμυνταίου, όπου τιμήθηκαν, εκτός της Χαράς Νικοπούλου, οι δασκάλες Καραλή Σβάρνα Αρσινόη, Σταγγόλη Ανδρονίκη και Αλεξανδρή Ρούλα, η Ενωση Επιστημόνων Γυναικών Αθηνών, οι μαθητές που πέτυχαν στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές καθώς και ο τ. Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και υπουργός Εθνικής Αμυνας, Φράγκος Φραγκούλης, ο οποίος ήταν κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης.
Τι έγινε με την τουρκική σκευωρία το 2010
Το 2010, στο στόχαστρο μερίδας Ελλήνων μουσουλμάνων, εγκάθετων του τουρκικού προξενείου, μπήκε η δασκάλα στο χωριό Μεγάλο Δέρειο, του νομού Εβρου, με κατηγορίες αντίστοιχες με εκείνες που αντιμετώπισε προ τριετίας ο Δανός σκιτσογράφος των «σκίτσων του Μωάμεθ».
Τουρκόφωνες εφημερίδες της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης αλλά και τουρκικές ιστοσελίδες εμφανίζουν τη δασκάλα να έχει ζητήσει από τους μαθητές της να ζωγραφίσουν την εικόνα του Αλλάχ και την κατηγορούν για ιεροσυλία και προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων των μαθητών της.
Για κατασκευασμένα δημοσιεύματα έκανε λόγο η ίδια, ενώ ο δικηγόρος της διαμηνύνησε ότι θα κινηθούν δικαστικά εναντίον όλων όσοι θέλουν να ακυρώσουν το έργο μιας χαρισματικής παιδαγωγού σε μια τόσο «ευαίσθητη» περιοχή.
Την έδειραν τουρκόφωνοι
Δεν είναι η πρώτη φορά που η χριστιανή δασκάλα μπαίνει στο στόχαστρο τουρκοφρόνων της περιοχής. Στο παρελθόν είχε πέσει θύμα άγριου ξυλοδαρμού, διώχθηκε από το σπίτι που της είχε παραχωρηθεί από το ελληνικό δημόσιο, ενώ δέχεται μέχρι και σήμερα απειλές, με την ανοχή μάλιστα αιρετών τοπικών αρχόντων, καθώς ευθυγραμμίζονται με τους υποκινητές, μάλλον για ψηφοθηρικούς λόγους.
Στις αρχές του Δεκέμβρη, η Χαρά Νικοπούλου δίδασκε στην Α΄ τάξη του δημοτικού το γράμμα «θήτα». Βάσει του προγράμματος διδασκαλίας ζήτησε από τους μαθητές να της πουν κάποιες λέξεις που αρχίζουν από το συγκεκριμένο γράμμα του αλφαβήτου.
Οι μαθητές της είπαν τις λέξεις: θάλασσα, θρανίο, θησαυρός και Θεός. Στηριζόμενη λοιπόν στις λέξεις που ήξεραν ήδη τα παιδιά, τους ανέθεσε τη συνηθισμένη εργασία της αντιγραφής λέξεων και όχι απεικονίσεις των λέξεων αυτών, όπως ισχυρίζονται οι κατήγοροί της.
Στα τετράδια των μαθητών την επόμενη ημέρα ήταν αποτυπωμένες οι λέξεις αυτές ως ορθογραφία και ο χαρακτηρισμός «μπράβο» σε όλα τα παιδιά, χωρίς παρατήρηση για καμία λέξη.
Τόσο η ίδια η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου όσο και το περιβάλλον της γνωρίζουν ότι οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος της από μερίδα μουσουλμάνων που εμφανίζεται πιστή στο τουρκικό προξενείο έχουν ως στόχο να εκδιώξουν τη δασκάλα και τον σύζυγό της από το χωριό του Εβρου, επειδή κατά τα λεγόμενα των ίδιων, «φρενάρει» την αλλοτρίωση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των Πομάκων κατοίκων της περιοχής.
Την ίδια ώρα η πλειονότητα των Ελλήνων μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής σπεύδει να υποστηρίξει την «ηρωική δασκάλα», όπως οι ίδιοι την αποκαλούν, αποτελώντας στόχο πολλές φορές για τους σκληροπυρηνικούς ομοθρήσκους τους.
Ο διευθυντής του σχολείου, οι μαθητές και οι γονείς, είναι αποφασισμένοι να σταθούν στο πλευρό της και να υποστηρίξουν την αλήθεια, όπως επισημαίνει ο δικηγόρος, Ευτύχιος Νικόπουλος.
«Καλοστημένο σκηνικό και οργανωμένη επίθεση»
Ο δικηγόρος της δασκάλας και αδερφός της, Ευτύχιος Νικόπουλος, κάνει λόγο για ένα καλοστημένο σκηνικό και μια οργανωμένη επίθεση, που στόχο έχει να δοκιμάσει την ανεκτικότητα της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας.
«Τα συκοφαντικά και κατασκευασμένα δημοσιεύματα μερίδας του τουρκικού Τύπου δημιουργούν προβληματισμό και αγανάκτηση» δήλωνε τότε στο Εθνος ο Ευτύχιος Νικόπουλος. «Η απεικόνιση του Αλλάχ ή των προφητών είναι απαγορευμένη στη μουσουλμανική θρησκεία. Η αλήθεια αποδεικνύεται από έγγραφα, διότι, όπως είναι γνωστό, οι εργασίες που δίνονται από τον δάσκαλο για τις πρώτες τάξεις του δημοτικού είναι γραπτές και περιλαμβάνουν αντιγραφή και ορθογραφία.
Η Χαρά Νικοπούλου γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν υπάρχουν απεικονίσεις του Αλλάχ ή των προφητών στη μουσουλμανική θρησκεία. Τα ψευδή δημοσιεύματα αποκαλύπτονται και από το γεγονός ότι σε αυτά υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες, όπου εμφανίζονται διαμαρτυρόμενοι «για τις μεθόδους της δασκάλας τους» μαθητές της πέμπτης τάξης δημοτικού, ενώ η Χαρά διδάσκει στην πρώτη και δευτέρα τάξη.
Η δασκάλα του Δερείου έχει ήδη προσφύγει στη δικαιοσύνη και θα ασκήσει όλα τα νόμιμα δικαιώματά της». Η επιλογή της Χαράς Νικοπούλου να μεταδώσει στους μαθητές τις αρχές της ελεύθερης σκέψης και της ανεξιθρησκείας ενοχλεί κάποιους ακραίους μουσουλμάνους.
Κατηγορίες και στα τουρκικά ΜΜΕ
Στο site της τουρκικής εφημερίδας Millet παρουσιάζεται η Χαρά Νικοπούλου σαν μια δασκάλα που δεν γνωρίζει επαρκώς την ισλαμική θρησκεία και επιβάλλει στους μαθητές της να απεικονίσουν το πρόσωπο του Αλλάχ.
Η τουρκόφωνη εφημερίδα της Θράκης Birlik κατηγορεί την Ελληνίδα δασκάλα ότι με την «εντολή» της προκάλεσε προβληματισμό στους γονείς, αλλά και στα παιδιά, τα οποία την επόμενη μέρα πήγαν στο σχολείο? κλαίγοντας.
Εγινε δημότης στο ακριτικό χωριό
Η Χαρά Νικοπούλου μένει εδώ και τέσσερα χρόνια στο Μεγάλο Δέρειο μαζί με τον σύζυγό της. Η κατοικία τους είναι ιδιοκτησία του Δήμου Ορφέος, ενώ ανάλογες υπάρχουν σε κάθε Πομακοχώρι, προκειμένου να διαμένουν όσοι από τους εκπαιδευτικούς επιλέγουν να μην πηγαινο έρχο νται καθημερινά από τα αστικά κέντρα του νομού στα χωριά.
Η δασκάλα με τον σύζυγό της έγιναν δημότες Ορφέα μεταφέροντας και τα εκλογικά τους δικαιώματα στο χωριό, προκειμένου να εγκλιματιστούν πλήρως και να γίνουν «κομμάτι» του πληθυσμού. Παρόλο που οι συνθήκες διαβί ω σης είναι δύσκολες, επέλεξε να μείνει εκεί όπου διορίστηκε, εγκαταλείποντας τις ανέσεις των μεγάλων αστικών κέντρων, στα οποία είχε τη δυνατότητα να διαμένει.
Τάχθηκε να υπηρετήσει την ακριτική περιοχή, γιατί πιστεύει ότι είναι περισσότερο χρήσιμη στα παιδιά του Μεγάλου Δερείου της Θράκης. Φαίνεται, όμως, ότι η δασκάλα με την επιλογή της αυτή και την προσπά θεια να μεταδώσει στους μαθητές τις αρχές της ελεύθερης σκέψης, της ανεξιθρησκείας και της ισοτιμίας, που χαρακτηρίζουν την ελληνική δημοκρατία προκάλεσε όσους προσπαθούν να εκτουρκίσουν, τους Ελληνες μουσουλμάνους της Θράκης.

<p>Πηγή: <a target="_blank"

Με την ψήφο μας δεν επιλέγουμε μόνο το πολιτικό παρόν. Συνδιαμορφώνουμε το μέλλον που θα παραδώσουμε στα παιδιά και στις επόμενες γενιές.



 Η Δημοκρατία δεν αναζητά σωτήρες, αλλά πολίτες με ευθύνη!

Ηλίας Α. Λεοντάρης*

Καθώς πορευόμαστε σε μια μακρά προεκλογική περίοδο υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα που μια κοινωνία οφείλει να θέτει στον εαυτό της, ιδιαίτερα όταν διαπιστώνει ότι οι θεσμοί της εξακολουθούν να λειτουργούν τυπικά, αλλά η εμπιστοσύνη των πολιτών προς αυτούς δοκιμάζεται καθημερινά.

Μερικά τέτοια ερωτήματα είναι και τα εξής!

Τι σημαίνει σήμερα να είσαι πολιτικός;

Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός της συμμετοχής κάποιου στην πολιτική ζωή;

Ποια προσόντα, ποιες αρχές και ποιες αξίες πρέπει να χαρακτηρίζουν εκείνον στον οποίο εμπιστευόμαστε την εκπροσώπησή μας στο Κοινοβούλιο;

Μεγαλώσαμε με μια αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς, σύμφωνα με την οποία η συμμετοχή στα κοινά αποτελούσε πρωτίστως πράξη προσφοράς. Ο πολιτικός αναλάμβανε δημόσια ευθύνη, υπηρετούσε την κοινωνία και την πατρίδα και αξιολογούνταν από το έργο, τη συνέπεια, την εντιμότητα και την προσωπική του στάση.

Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων που εισέρχονταν στην πολιτική με οικονομική άνεση και αποχωρούσαν χωρίς να έχουν αυξήσει την περιουσία τους. Είχαν όμως κερδίσει κάτι που δεν αποτιμάται σε χρήματα. Την εκτίμηση και τον σεβασμό της κοινωνίας.

Ασφαλώς, δεν πρέπει να εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Η πελατειακή πολιτική, οι κομματικές εξαρτήσεις, οι προσωπικές εξυπηρετήσεις και οι πολιτικές συναλλαγές δεν αποτελούν σημερινές ανακαλύψεις. Υπήρχαν πάντα θα έλεγε κάποιος.

Εκείνο που πρέπει, όμως, να μας προβληματίζει είναι η έκταση, η κανονικοποίηση και η κοινωνική ανοχή και αποδοχή συμπεριφορών που φαίνεται να έχουν αποκτήσει πλέον χαρακτηριστικά πολιτικής κουλτούρας.

Σήμερα, η πολιτική εικόνα εμφανίζεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αντίληψη της δημόσιας αποστολής και να προσεγγίζει μια νέα πραγματικότητα, εκείνη της μετατροπήε της πολιτικής σε επαγγελματική σταδιοδρομία, σε μηχανισμό προσωπικής ανέλιξης και σε μερικές περιπτώσεις σε μέσο διασφάλισης οικονομικών και άλλων προνομίων.

Όταν η πολιτική υπηρετεί την πολιτική επιβίωση

Παρακολουθούμε πολιτικές μετακινήσεις από κόμμα σε κόμμα, μεταβολές πολιτικών θέσεων και ιδεολογικών προσανατολισμών, συχνά χωρίς επαρκή εξήγηση προς τους πολίτες που εμπιστεύθηκαν την ψήφο τους σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

Ασφαλώς, η πολιτική σκέψη δεν είναι στατική. Ένας άνθρωπος δικαιούται να αναθεωρήσει τις απόψεις του, να διαφωνήσει με την ηγεσία του κόμματός του ή ακόμη και να αλλάξει πολιτικό χώρο. Αυτό που οφείλει, όμως, είναι να εξηγήσει με ειλικρίνεια τους λόγους της επιλογής του και να αναλάβει την πολιτική ευθύνη απέναντι στους ψηφοφόρους του.

Το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή πολιτικής τοποθέτησης. Είναι η ευκολία με την οποία η πολιτική προσαρμογή εμφανίζεται να υπαγορεύεται ή και να εξυπηρετεί ανάγκες προσωπικής επιβίωσης, επανεκλογής ή διεκδίκησης μιας θέσης στην εξουσία.

Παράλληλα, παρατηρούμε την ενίσχυση της οικογενειακής διαδοχής στην πολιτική. Ονόματα και πολιτικά αξιώματα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η πολιτική εκπροσώπηση μπορεί να αποτελεί οικογενειακή υπόθεση. Δεν επιλήψιμο ένα παιδί πολιτικού να επιλέξει να ασχοληθεί με τα κοινά.

Η πολιτική δραστηριότητα όμως δεν μπορεί να αποτελεί οικογενειακό προνόμιο, όπως δεν μπορεί να αποτελεί και λόγο αποκλεισμού κάποιου από τη δημόσια ζωή. Σ’ αυτη την περίπτωση το ερώτηματα είναι διαφορετικά!

Με ποια κριτήρια αξιολογείται ο διάδοχος;

Με βάση την προσωπική του διαδρομή, τις γνώσεις, την επαγγελματική εμπειρία, τις ικανότητες και την κοινωνική του προσφορά ή με βάση κυρίως το επώνυμο που κληρονόμησε και την πολιτική αναγνωρισιμότητα της οικογένειάς του;

Η δημοκρατία δεν απαγορεύει την οικογενειακή συνέχεια. Απαιτεί, όμως, η κάθε νέα υποψηφιότητα να κερδίζει αυτοτελώς την εμπιστοσύνη των πολιτών.



Συνεδρίαση της Ολομέλειας, 16 Νοεμβρίου 2011 (φωτογραφία αρχείου). Φωτ.: Λουκάς Παπαδήμος – Πρωθυπουργός της Ελλάδας / Flickr / Wikimedia Commons · CC BY-SA 2.0.

Βουλευτής!!! Εκπρόσωπος του λαού ή διαχειριστής προσωπικών εξυπηρετήσεων;

Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Έχουμε διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη ότι ο βουλευτής της περιφέρειάς μας είναι ο προσωπικός μας εκπρόσωπος, ο άνθρωπος που θα λύσει το πρόβλημά μας, θα μεσολαβήσει για την υπόθεσή μας, θα τηλεφωνήσει στον υπουργό ή στον αρμόδιο υπηρεσιακό παράγοντα και θα εξασφαλίσει την ικανοποίηση του αιτήματός μας. Ο Βουλευτής είναι ο «σωτήρας» μας!

Τον συναντούμε στα καφενεία, στους γάμους, στα πανηγύρια, στις επετείους, στις κηδείες και στα μνημόσυνα. Τον βλέπουμε να φωτογραφίζεται με υπουργούς, περιφερειάρχες και δημάρχους. Τον ακούμε να ανακοινώνει ότι, ύστερα από δική του προσωπική παρέμβαση, εξασφαλίστηκε ένα ποσό 1.000 ευρώ για έναν πολιτιστικό ή χορευτικό σύλλογο ή ότι προωθήθηκε η χρηματοδότηση ενός έργου στην εκλογική του περιφέρεια.

Και εμείς αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που έκανε (και ανακοίνωσε στα Social Media) αλλά και δικαιωμένοι για την «επιλογή» μας! Αναρωτηθήκαμε, όμως, ποτέ αν αυτή είναι η κύρια αποστολή ενός βουλευτή;

Η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι ένας χώρος στον οποίο οι 300 εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού καλούνται πρωτίστως να διαχειρίζονται ατομικά και τοπικά αιτήματα. Είναι ο θεσμός της νομοθετικής εξουσίας. Ο Βουλευτής καλείται να συμμετέχει στη διαμόρφωση του νομοθετικού πλαισίου της χώρας, να εκπροσωπεί τους πολίτες, να ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο στην κυβέρνηση και να συμβάλλει στη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας του κράτους. Αυτή είναι η θεσμική του αποστολή.

Εννοείται οτι ο βουλευτής πρέπει να γνωρίζει τα προβλήματα της εκλογικής του περιφέρειας, να μεταφέρει τις ανάγκες των πολιτών και να διεκδικεί την ισότιμη ανάπτυξή της. Άλλο, όμως, η θεσμική διεκδίκηση και άλλο η προσωπική διαμεσολάβηση για την εξυπηρέτηση επιμέρους αιτημάτων.

Κανένας πολίτης δεν πρέπει να χρειάζεται τη γνωριμία ή τη μεσολάβηση ενός βουλευτή για να απολαμβάνει ένα νόμιμο δικαίωμά του. Η ισονομία δεν μπορεί να εξαρτάται από την πρόσβαση σε ένα πολιτικό γραφείο.

Τα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων (2008). Φωτ.: P. Vasiliadis / Wikimedia Commons · CC BY-SA 3.0.

Μια ακόμη απλή ερώτηση! Τι κάνει ο βουλευτής στη Βουλή;

Ας αναρωτηθούμε κάτι πολύ απλό.

Έχουμε αναζητήσει ποτέ στοιχεία για την κοινοβουλευτική δραστηριότητα του βουλευτή που ψηφίζουμε;

Γνωρίζουμε πόσο συχνά συμμετέχει στις εργασίες της Βουλής και των κοινοβουλευτικών επιτροπών;

Σε ποια νομοσχέδια έχει τοποθετηθεί;

Πόσες φορές έχει αναλάβει εισηγητικό ρόλο;

Ποιες ερωτήσεις έχει καταθέσει;

Ποια ζητήματα έχει αναδείξει;

Πώς έχει τοποθετηθεί σε κρίσιμες νομοθετικές πρωτοβουλίες;

Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι τι έχει ψηφίσει κάθε φορά και γιατί;

Δεν υποστηρίζω ότι η αξία ενός βουλευτή μετριέται αποκλειστικά από τον αριθμό των ομιλιών του ή από τον χρόνο που καταλαμβάνει στο βήμα της Βουλής. Η κοινοβουλευτική εργασία περιλαμβάνει και σημαντική δραστηριότητα που δεν είναι πάντοτε ορατή στην τηλεοπτική εικόνα.

Ωστόσο, η παρουσία, η συμμετοχή, η προετοιμασία, η τεκμηρίωση των θέσεων και η συνέπεια στις κοινοβουλευτικές υποχρεώσεις αποτελούν στοιχεία που μπορούν και πρέπει να αξιολογούνται.

Έχει ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζουμε αν ο εκπρόσωπός μας μελετά τα νομοσχέδια, αν συμμετέχει ουσιαστικά στη διαμόρφωσή τους και αν ασκεί πραγματικό έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία.

Η εικόνα που επικρατεί είναι ότι η παρουσία του περιορίζεται όταν το απαιτεί η κομματική πειθαρχία, μετατρέποντας την κοινοβουλευτική του ιδιότητα σε έναν αριθμό που προστίθεται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή μειοψηφία. Η κομματική πειθαρχία αποτελεί στοιχείο της κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Δεν μπορεί, όμως, να καταργεί τη συνείδηση, την κρίση και την προσωπική ευθύνη του εκλεγμένου εκπροσώπου. Ο βουλευτής δεν εκλέγεται για να απενεργοποιήσει τη σκέψη του. Εκλέγεται για να τη θέσει στην υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος.

Ο υπουργός και η αντίληψη του καθήκοντος

Ένα ακόμη ζήτημα που αξίζει να μας απασχολήσει είναι η αντίληψη με την οποία ορισμένοι υπουργοί παρουσιάζουν τον απολογισμό της θητείας τους.

Ιδιαίτερα όταν πλησιάζει η ώρα της αποχώρησης από το υπουργικό αξίωμα ή της διεκδίκησης της επανεκλογής τους, ακούμε συχνά έναν κατάλογο έργων που προωθήθηκαν στην εκλογική τους περιφέρεια.

Έργα υποδομών, χρηματοδοτήσεις, παρεμβάσεις, προγράμματα και εγκρίσεις παρουσιάζονται ως προσωπικές επιτυχίες, ως αποτέλεσμα της δικής τους πολιτικής παρέμβασης.

Και εύλογα διερωτάται πολίτης. Κύριε υπουργέ, είστε υπουργός της Ελλάδας ή της εκλογικής σας περιφέρειας;

Γιατί θεωρείτε ότι ο ρόλος σας εξαντλείται στα έργα που υλοποιήθηκαν στην εκλογική σας περιφέρεια;

Οφείλετε να υπηρετείτε το σύνολο της επικράτειας και όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από την εκλογική τους περιφέρεια ή όχι;

Θα ήταν περισσότερο ενδιαφέρον να ακούμε από κάθε υπουργό έναν διαφορετικό απολογισμό! Τα δέκα έργα που προώθησε σε κάθε νομό της χώρας, ανάλογα βεβαίως με τις αρμοδιότητες και το αντικείμενο του υπουργείου του και όχι τα τα δέκα έργα που προώθησε στην περιφέρειά του. Και επιπλέον,

Ποια προβλήματα αντιμετώπισε;

Ποιες περιφέρειες ενίσχυσε;

Ποιες ανισότητες περιόρισε;

Ποιες πολιτικές εφαρμόστηκαν με εθνικά και όχι με εκλογικά κριτήρια;

Ο υπουργός δεν είναι εκπρόσωπος μιας περιφέρειας. Είναι μέλος της κυβέρνησης και έχει ευθύνη για τη χώρα. Η ισόρροπη ανάπτυξη δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο προσωπικής πολιτικής διαπραγμάτευσης ούτε προεκλογικό αντάλλαγμα.

Το «Πόθεν Έσχες» των πολιτικών μας! Γνωρίζουμε πραγματικά το «πόθεν»;

Ένα ακόμη ζήτημα που συνδέεται άμεσα με την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους πολιτικούς έιναι και ο θεσμός ή η δήλωση του «Πόθεν Έσχες».

Πρόκειται για έναν θεσμό που αποσκοπεί στη διαφάνεια, στην πρόληψη της διαφθοράς και στον έλεγχο της περιουσιακής κατάστασης όσων ασκούν δημόσια εξουσία.

Ωστόσο, ο τίτλος του θεσμού δημιουργεί μια εύλογη προσδοκία. Ήτοι, να γνωρίζουμε όχι μόνο τι περιουσία διαθέτει ένας πολιτικός, αλλά και από πού προέρχεται αυτή.

Στην κοινή αντίληψη των πολιτών, αυτό που κυρίως βλέπουμε είναι το «Έσχες». Ακίνητα, καταθέσεις, συμμετοχές, εισοδήματα και λοιπά περιουσιακά στοιχεία. Το κρίσιμο ερώτημα όμως παραμένει και είναι το «Πόθεν;».

Πώς αποκτήθηκαν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία;

Πώς δικαιολογούνται οι μεταβολές της περιουσιακής κατάστασης;

Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος της προέλευσης των εισοδημάτων και της νομιμότητας των αποκτήσεων;

Δεν ισχυρίζομαι οτι η αύξηση της περιουσίας ενός πολιτικού αποτελεί από μόνη της ένδειξη παρανομίας. Ο έλεγχος όμως πρέπει να είναι πραγματικός, τεκμηριωμένος και αποτελεσματικός, με σεβασμό στη νομιμότητα και στα δικαιώματα όλων.

Η διαφάνεια δεν μπορεί να εξαντλείται στη δημοσιοποίηση αριθμών. Πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικό έλεγχο και σαφείς απαντήσεις.


Κάλπη από τις βουλευτικές εκλογές της 21ης Μαΐου 2023. Φωτ.: FocalPoint / Wikimedia Commons · CC BY-SA 4.0.

Η ευθύνη του ψηφοφόρου! Συμμετοχή και συνειδητή επιλογή

Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι το πρόβλημα αφορά αποκλειστικά το πολιτικό προσωπικό. Δεν είναι όμως έτσι.

Θα ήταν εύκολο να αποδώσουμε όλες τις ευθύνες στους πολιτικούς και να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε συμμετοχή στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.

Αλλά η δημοκρατία δεν λειτουργεί χωρίς τους πολίτες της. Και η ποιότητα της πολιτικής εκπροσώπησης δεν είναι άσχετη με τα κριτήρια βάσει των οποίων επιλέγουμε και τελικά εκλέγουμε τους εκπροσώπους μας.

Η ευθύνη του ψηφοφόρου έχει δύο εξίσου σημαντικές και αδιαχώριστες διαστάσεις, τη συμμετοχή και την επιλογή.

Η συμμετοχή

Η αποχή από τις εκλογές είναι πράξη αδιαφορίας με συνέπειες. Δεν αποτελεί ουδέτερη στάση ούτε μπορεί να θεωρηθεί αυτομάτως διαμαρτυρία προς το πολιτικό σύστημα.

Όταν ο πολίτης απέχει, παραιτείται οικειοθελώς από τη δυνατότητα να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Αφήνει σε άλλους την απόφαση για το ποιοι θα τον εκπροσωπήσουν, ποιοι θα νομοθετήσουν για λογαριασμό του και ποιοι θα διαχειριστούν τις τύχες της χώρας.

Ασφαλώς, η συμμετοχή στις εκλογές δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι κάποιος πρέπει να επιλέξει έναν υποψήφιο που δεν τον εκφράζει. Σημαίνει, όμως, ότι δεν εγκαταλείπει το δικαίωμά του να συμμετέχει στη διαμόρφωση της συλλογικής απόφασης.

Η ψήφος είναι δικαίωμα, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και ευθύνη.

Η επιλογή-εκλογή.

Δεν αρκεί να συμμετέχουμε. Πρέπει να γνωρίζουμε και ποιον επιλέγουμε. Εμείς τους εκλέγουμε. Εμείς τους αναδεικνύουμε. Εμείς, τελικά, ανανεώνουμε ή τερματίζουμε την πολιτική τους διαδρομή. Και εδώ βρίσκεται η δική μας μεγάλη αντίφαση.

Ενώ διαμαρτυρόμαστε για το πολιτικό σύστημα, εξακολουθούμε συχνά να αξιολογούμε τους υποψήφιους βουλευτές με κριτήρια που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματική αποστολή τους.Επικρατεί η τάση του….

Ποιος μας γνωρίζει προσωπικά;

Ποιος μας χαιρέτησε;

Ποιος ήρθε στον γάμο του παιδιού μας;

Ποιος παρευρέθηκε στην εκδήλωση του συλλόγου μας;

Ποιος τηλεφώνησε στον υπουργό για να εξασφαλίσει μια μικρή χρηματοδότηση για τον τόπο μας; Και τελικά,

ποιος θα μας εξυπηρετήσει;

Δεν αναζητούμε εκείνον με τις περισσότερες γνώσεις, που διαθέτει την απαιτούμενη επαγγελματική και κοινωνική διαδρομή, που έχει αποδείξει την ικανότητά του να αναλαμβάνει ευθύνες και μπορεί να εκπροσωπήσει με επάρκεια τα συμφέροντα της χώρας.

Αντί να αναζητούμε τον καλύτερο εκπρόσωπο, αναζητούμε συχνά τον καλύτερο προσωπικό μας διαμεσολαβητή.

Και αυτό είναι ένα λάθος που δεν αφορά τους πολιτικούς. Αφορά εμάς, τους εκλογείς, τους ψηφοφόρους.

Με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέγουμε τον εκπρόσωπό μας;

Πριν αποφασίσουμε ποιον θα ψηφίσουμε, οφείλουμε να αναζητούμε απαντήσεις σε ορισμένα απλά, αλλά ουσιαστικά ερωτήματα.

1. Ποια είναι η προσωπική του διαδρομή;

Τι έχει κάνει στην προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική του ζωή;

Πώς συμπεριφέρθηκε στις ευθύνες που ανέλαβε; αν ανέλαβε!

Ποιες αρχές και αξίες αποδεικνύουν τη συνέπεια του χαρακτήρα του;

2. Ποια είναι η επαγγελματική του πορεία;

Ποιες γνώσεις διαθέτει;

Ποια επαγγελματική εμπειρία έχει αποκτήσει;

Έχει διοικήσει ανθρώπους και οργανισμούς;

Έχει αναλάβει δύσκολες αποφάσεις;

Έχει αποδείξει ότι μπορεί να παράγει έργο και να αναλαμβάνει την ευθύνη των αποτελεσμάτων του;

Δεν είναι απαραίτητο ένας βουλευτής να έχει την ίδια επαγγελματική αφετηρία ή το ίδιο επιστημονικό υπόβαθρο με κάποιον άλλο. Είναι όμως απαραίτητο να διαθέτει επάρκεια, κρίση, υπευθυνότητα και διάθεση ουσιαστικής συμμετοχής. Δε συγκρίνουμε, κρίνουμε!

3. Ποια είναι η κοινοβουλευτική του δραστηριότητα;

Πόσο συμμετείχε στις εργασίες της Βουλής;

Ποια νομοσχέδια υποστήριξε ή αμφισβήτησε;

Ποιες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες ανέλαβε;

Ποιες ερωτήσεις κατέθεσε;

Πώς άσκησε τον έλεγχο στην κυβέρνηση;

4. Πώς ψήφισε σε κρίσιμα ζητήματα;

Ακολούθησε την κομματική γραμμή χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση ή δικαιολόγησε τον εαυτό του και τη στάση του με βάση την προσωπική του πολιτική κρίση και το δημόσιο συμφέρον;

Δεν θέλουμε ένα βουλευτή που διαφωνεί διαρκώς με το κόμμα του. Ζητούμε από τον κάθε βουλευτή να έχει άποψη, να την τεκμηριώνει και να μην εγκαταλείπει την προσωπική του ευθύνη πίσω από την κομματική πειθαρχία.

5. Τι υποσχέθηκε και τι πραγματοποίησε;

Ποιές δεσμεύσεις ανέλαβε;

Ποιές υλοποίησε;

Πώς αντιμετώπισε τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες;

Είχε συνέπεια λόγων και έργων;

6. Ποια είναι η σχέση του με την εξουσία και το προσωπικό όφελος;

Αντιμετωπίζει την πολιτική ως δημόσια αποστολή ή ως επαγγελματική εξασφάλιση;

Πώς διαχειρίζεται τα προνόμια και τις υποχρεώσεις του αξιώματός του;

Υπάρχει διαφάνεια και λογοδοσία;

Αυτά είναι μερικά από τα κριτήρια που θα έπρεπε να μας απασχολούν πολύ περισσότερο από την προσωπική οικειότητα, την αναγνωρισιμότητα και την ικανότητα ενός υποψηφίου να εξασφαλίζει μικρές ή μεγάλες εξυπηρετήσεις.

Είναι εύκολο να αναζητήσει κανείς αυτές τις πληροφορίες. Τα κοινοβουλευτικά πρακτικά, οι ονομαστικές ψηφοφορίες, οι κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης και οι δημόσιες πολιτικές δεσμεύσεις αποτελούν διαθέσιμα στοιχεία, τα οποία μπορούμε να αναζητήσουμε και να αξιολογήσουμε.

Δεν χρειάζεται να είμαστε ειδικοί στην πολιτική επιστήμη για να κρίνουμε έναν υποψήφιο. Χρειάζεται να ενδιαφερθούμε ουσιαστικά για το ποιος θα μας εκπροσωπήσει.

Υπάρχει μια αγγλική διατύπωση που αποδίδει, κατά τη γνώμη μου, με εξαιρετική σαφήνεια την αντίληψη που θα έπρεπε να διέπει την εκλογική μας συμπεριφορά.

«I choose my representative by his record». Επιλέγω τον εκπρόσωπό μου με βάση το ιστορικό του, τη διαδρομή του, τις πράξεις του και τα αποτελέσματά του.

Όχι με βάση το επώνυμό του. Όχι με βάση τις υποσχέσεις του. Όχι με βάση την προσωπική εξυπηρέτηση που μου προσέφερε. Όχι επειδή ανήκει στο κόμμα που παραδοσιακά ψηφίζει η οικογένειά μου. Αλλά με βάση αυτό που έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει. Αυτός ο τρόπος επιλογής απαιτεί μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Μια κουλτούρα στην οποία ο ψηφοφόρος δεν αντιμετωπίζει την ψήφο του ως προσωπική υποχρέωση ή ως αντάλλαγμα, αλλά ως πράξη ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και στην πατρίδα.


Το βήμα της Πνύκας στην Αθήνα (2023). Φωτ.: philip.mallis / Wikimedia Commons · CC BY-SA 2.0.

Η πολιτική χρειάζεται ξανά περιεχόμενο και η δημοκρατία ενεργούς πολίτες

Δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι. Θα ήταν άδικο και επικίνδυνο να ισοπεδώσουμε ανθρώπους που υπηρετούν με συνέπεια, εντιμότητα και πραγματική διάθεση προσφοράς.

Υπάρχουν πολιτικοί που διαθέτουν ικανότητες, αρχές και προσωπική αξιοπρέπεια. Υπάρχουν άνθρωποι που εισέρχονται στην πολιτική με διάθεση να προσφέρουν και όχι να εξυπηρετηθούν. Αυτούς οφείλουμε να αναζητούμε, να αναδεικνύουμε και να στηρίζουμε.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να απαξιώσουμε την πολιτική. Είναι να αποκαταστήσουμε την αξία της.

Ως πολίτες δεν πρέπει να απομακρυνθούμε από τους πολιτικούς αλλά να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας πάνω σε διαφορετική βάση. Δηλαδή, τη θεσμική εκπροσώπηση, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Δεν απαιτώ από τον βουλευτή μου προσωπική εξυπηρέτηση. Απαιτώ να συνδράμει, με το ρόλο του, τη λειτουργία ενός κράτους στο οποίο δεν θα χρειαζόμαστε προσωπικές εξυπηρετήσεις και πολιτικούς «σωτήρες».

Η δημοκρατία δε χρειάζεται σωτήρες. Έχει θεσμούς, κανόνες, δικαιώματα, υποχρεώσεις και πολίτες που οφείλουν να συμμετέχουν ενεργά στη λειτουργία της.

Η ψήφος μας δεν είναι ένα προσωπικό δώρο προς τον υποψήφιο. Είναι μια προσωρινή εντολή εκπροσώπησης, η οποία συνοδεύεται από απαιτήσεις, έλεγχο και λογοδοσία.

Και αυτή η εντολή πρέπει να ανανεώνεται μόνο όταν ο εκπρόσωπός μας έχει αποδείξει ότι την αξίζει.

Ίσως, πριν αναζητήσουμε τα λάθη των πολιτικών μας, θάπρεπε να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς λάθος όταν τους επιλέγουμε.

Γιατί η ποιότητα της πολιτικής εκπροσώπησης δεν είναι αποκλειστική ευθύνη εκείνων που εκλέγονται. Είναι και ευθύνη εκείνων που τους εκλέγουν.

Και αν θέλουμε μια καλύτερη Βουλή, μια αποτελεσματικότερη κυβέρνηση και μια πολιτική που θα υπηρετεί πραγματικά το δημόσιο συμφέρον, πρέπει να αρχίσουμε από την κάλπη.

Να ενημερωνόμαστε. Να συμμετέχουμε. Να αξιολογούμε. Να επιλέγουμε με κριτήρια. Να απαιτούμε λογοδοσία.

Να σταματήσουμε να ψηφίζουμε εκείνον που μας εξυπηρετεί και να αρχίσουμε να επιλέγουμε εκείνον που μπορεί να μας εκπροσωπήσει και τούτο διότι δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που διαμορφώνουν την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Είναι και οι πολίτες που τους επιλέγουν.

Στον Αβραάμ Λίνκολν αποδίδεται η ιστορική διατύπωση: «The ballot is stronger than the bullet». «Η ψήφος είναι ισχυρότερη από τη σφαίρα». Ο Λίνκολν χρησιμοποίησε πράγματι επανειλημμένα την αντιπαραβολή της ψήφου με τη σφαίρα, υπερασπιζόμενος την εκλογική και συνταγματική διαδικασία ως ειρηνική οδό επίλυσης των πολιτικών διαφορών.

Και ίσως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι η δύναμη της ψήφου δεν περιορίζεται στην επιλογή εκείνων που θα κυβερνήσουν τη χώρα για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Επεκτείνεται πολύ πέρα από αυτά. Γιατί με την ψήφο μας δεν επιλέγουμε μόνο το πολιτικό παρόν. Συνδιαμορφώνουμε το μέλλον που θα παραδώσουμε στα παιδιά και στις επόμενες γενιές.

Η ψήφος μπορεί να γίνει η ισχυρότερη εγγύηση για το μέλλον τους. Μπορεί, όμως, αν χρησιμοποιηθεί χωρίς κρίση, γνώση και ευθύνη, να υπονομεύσει τις προοπτικές τους. Αυτή, δυστυχώς, δε μπορούμε να μεταφέρουμε στους άλλους.

*Αντιστράτηγος εα

Επίτιμος Δκτης 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ,

Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΦ-Κύπρος &

Επίτιμος Συντονιστής ΠΠ Θεσσαλίας

https://www.anixneuseis.gr/

Η ΕεΣΣΔ (EuSSR) : Η Μεγαλύτερη Φυλακή του Κόσμου Μέσα στον μηχανισμό καταστολής της ΕΕ: Η μαρτυρία ενός διαφωνούντος για τη λογοκρισία, τον «νομικό πόλεμο» και την εξόντωση στην Ευρώπη του 21ου αιώνα



Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Hans Vogel

Η EuSSR, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της, παρουσιάζεται ως προπύργιο της ελευθερίας και της «δημοκρατίας». Αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός συνεχούς προπαγανδιστικού βομβαρδισμού που στοχεύει τόσο στους κατοίκους της ΕΕ όσο και στο κοινό στον υπόλοιπο κόσμο. Αν και πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν την φθηνή (αλλά στην πραγματικότητα δαπανηρή) προπαγάνδα της ΕΕ, ευτυχώς ο αριθμός των σκεπτικιστών αυξάνεται.

Ωστόσο, οι περισσότεροι δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι ο̲ι̲ ̲ά̲ρ̲χ̲ο̲υ̲σ̲ε̲ς̲ ̲ε̲λ̲ί̲τ̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲Ε̲Ε̲ ̲λ̲ε̲ι̲τ̲ο̲υ̲ρ̲γ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲κ̲α̲λ̲ά̲ ̲σ̲υ̲ν̲τ̲ο̲ν̲ι̲σ̲μ̲έ̲ν̲ο̲,̲ ̲ε̲κ̲τ̲ε̲τ̲α̲μ̲έ̲ν̲ο̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ύ̲ ̲α̲π̲ο̲τ̲ε̲λ̲ε̲σ̲μ̲α̲τ̲ι̲κ̲ό̲ ̲μ̲η̲χ̲α̲ν̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲σ̲τ̲ο̲λ̲ή̲ς̲.̲ ̲Όσο η κριτική και η δυσαρέσκεια παραμένουν αόριστες και περισσότερο ή λιγότερο αμορφές και ανοργάνωτες, επιτρέπεται σε κάποιον να εκφράζει διαφωνούσες απόψεις για οτιδήποτε επιθυμεί. Τ̲η̲ ̲σ̲τ̲ι̲γ̲μ̲ή̲ ̲ό̲μ̲ω̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲ν̲α̲φ̲έ̲ρ̲ο̲ν̲τ̲α̲ι̲ ̲σ̲υ̲γ̲κ̲ε̲κ̲ρ̲ι̲μ̲έ̲ν̲α̲ ̲σ̲τ̲ο̲ι̲χ̲ε̲ί̲α̲,̲ ̲λ̲ε̲π̲τ̲ο̲μ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ε̲ς̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ο̲ν̲ό̲μ̲α̲τ̲α̲,̲ ̲η̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲σ̲τ̲ο̲λ̲ή̲ ̲μ̲π̲α̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲σ̲ε̲ ̲δ̲ρ̲ά̲σ̲η̲.̲

Ο μηχανισμός καταστολής δεν δημιουργήθηκε από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά κατασκευάστηκε προσεκτικά. Επιπλέον, για να είναι η κατασκευή αυτή ανθεκτική, πρώτη προϋπόθεση ήταν η ύπαρξη στέρεων θεμελίων. Για τον λόγο αυτό, η κοινή γνώμη διαμορφώθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε η «πολιτική ορθότητα» να καταστεί διακριτικό χαρακτηριστικό. Όλο και περισσότερο, όσοι υποστήριζαν απόψεις που έρχονταν σε σύγκρουση με την πολιτική ορθότητα βρέθηκαν απομονωμένοι στις κοινωνικές συναναστροφές. Το ίδιο το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας διευρυνόταν και εξελισσόταν συνεχώς, έτσι ώστε τελικά να περιλαμβάνει όχι μόνο ορισμένες απόψεις, αλλά και λέξεις και εκφράσεις που κηρύχθηκαν ακατάλληλες για ανθρώπινη χρήση. Κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή γλώσσα υποβλήθηκε σε αυτή τη σκόπιμη παραμόρφωση του λεξιλογίου, η οποία περιελάμβανε επίσης γελοία νέα, επινοημένη ορολογία. Βασικά, ήταν ο ακαδημαϊκός κόσμος (κυρίως τα πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνιολογίας, ψυχολογίας και γλωσσολογίας) και τα μέσα ενημέρωσης (τόσο τα κρατικά όσο και αυτά που ανήκαν σε λίγες μεγάλες εταιρείες) που έθεσαν έτσι τα θεμέλια και διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή του μηχανισμού καταστολής.

Στα αρχικά στάδια του μηχανισμού καταστολής, η λειτουργία και ο στόχος του, ακόμη και η ίδια η ύπαρξή του, δεν ήταν ακόμη σαφώς εμφανείς. Για παράδειγμα, κατά τα έτη 1999-2002, όταν εγώ ο ίδιος έγινα στόχος καταστολής, μου πήρε κάποιο χρόνο να το συνειδητοποιήσω. Ως καθηγητής ιστορίας της Λατινικής Αμερικής (με ειδίκευση στην Αργεντινή) στο Πανεπιστήμιο του Leiden, ήμουν βασικός συμμετέχων στην εθνική συζήτηση για την πρόσφατη ιστορία της Αργεντινής. Όταν το 1999 έγινε γνωστό ότι ο τότε πρίγκιπας της Ολλανδίας Willem Alexander είχε μια Αργεντινή σύντροφο ονόματι Máxima Zorreguieta, αυτό σηματοδότησε την αρχή μιας έντονης εθνικής συζήτησης. Μεταξύ των οπαδών της πολιτικής ορθότητας επικράτησε αρκετή αγανάκτηση, επειδή ο πατέρας της νύφης είχε διατελέσει υπουργός στην στρατιωτική δικτατορία του Videla κατά τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ως εκ τούτου, οι υποστηρικτές της πολιτικής ορθότητας ήθελαν να τον εμποδίσουν να παραστεί στον γάμο της κόρης του, που είχε προγραμματιστεί για το 2002. Η άποψή μου ήταν ότι, αν δεν επιτρεπόταν στον πατέρα της νύφης να παραστεί, τότε δεν θα έπρεπε να προσκληθούν ούτε οι διευθύνοντες σύμβουλοι των περισσότερων κορυφαίων ολλανδικών εταιρειών. Άλλωστε, λίγοι γνώριζαν ότι, μαζί με τις ΗΠΑ, η ολλανδική κυβέρνηση και οι ολλανδικές μεγάλες επιχειρήσεις αποτελούσαν τους κύριους υποστηρικτές του διασυρμένου στρατιωτικού καθεστώτος της Αργεντινής. Δεν έπρεπε ποτέ να το επισημάνω αυτό, μαζί με πολλές άλλες «ζουμερές» λεπτομέρειες σχετικά με τις ολλανδο-αργεντινικές σχέσεις. Ως εκ τούτου, άρχισα να λαμβάνω έμμεσες και άμεσες απειλές θανάτου και έγινα στόχος δυσφήμισης από τα μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να χάσω τη θέση μου στο πανεπιστήμιο. Σε μια εποχή που κανείς με σώας τας φρένας δεν θα το συνειδητοποιούσε καν, ήμουν απλώς θύμα κυβερνητικής λογοκρισίας. Οι περισσότεροι πίστευαν την επίσημη εκδοχή ότι ήμουν πράγματι ένας «ακροδεξιός εξτρεμιστής».

Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, καθώς υπό τις σημερινές συνθήκες θα με είχαν ρίξει στη φυλακή με κατασκευασμένες, ή ακόμα και εντελώς πλαστές κατηγορίες, όπως αυτές που απαγγέλθηκαν εναντίον του Julian Assange και του Russell Brand.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών, περίπου από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της (συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου ως πρώην κράτους-μέλους) έχουν οικοδομήσει ένα αυταρχικό κράτος όπου η καταστολή είναι αδίστακτη, ταχεία και τις περισσότερες φορές αρκετά αποτελεσματική. Όλα αυτά έχουν γίνει πίσω από το παραπέτασμα των «δημοκρατικών αξιών», των οποίων η ΕΕ αυτοαποκαλείται υπερασπιστής.

Μετά την κατεδάφιση των τριών κτιρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου (WTC) στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου, ο χαρακτηρισμός «υποστηρικτής θεωριών συνωμοσίας» έγινε ένας από τους αγαπημένους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την επίσημη εκδοχή για το γεγονός αυτό. Φυσικά, εκτός από άλλους αγαπημένους όρους όπως «φασίστας» και «ακροδεξιός», «ακροδεξιά» και «ρατσιστής», η απόλυτη προσβολή για κάθε διαφωνούντα ήταν και παραμένει ο όρος «αντισημίτης», ο οποίος όμως παραμένει όπλο τελευταίας λύσης. Ωστόσο, είναι καλό να θυμόμαστε την πραγματική έννοια αυτού του όρου: υποδηλώνει κάποιον που μισούν οι Εβραίοι.

Κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, ο αριθμός των θυμάτων της λογοκρισίας της ΕΕ και της καταστολής της ελευθερίας του λόγου έχει αυξηθεί εντυπωσιακά, φτάνοντας εύκολα τις δεκάδες χιλιάδες. Τα περισσότερα από τα ονόματά τους δεν γίνονται ευρέως γνωστά, αλλά μερικά επιλέγονται ως παραδείγματα για να δείξουν ότι η καταστολή της ΕΕ δεν γνωρίζει έλεος. Ο κατάλογος των πιο εξέχοντων θυμάτων σήμερα περιλαμβάνει: τον Γερμανό δικηγόρο Reiner Fuellmich, ο οποίος φυλακίστηκε σε ένα μπουντρούμι επειδή τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά εναντίον των κατασταλτικών κυβερνητικών πολιτικών κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Σόου του Covid»· τον Micha Kat, έναν Ολλανδό δημοσιογράφο που διώκεται για περισσότερα από είκοσι χρόνια επειδή αποκάλυψε το εκτεταμένο δίκτυο παιδεραστίας της ελίτ στις Κάτω Χώρες· τον Martin Sellner, Αυστριακό ακτιβιστή και ηγέτη ενός αναπτυσσόμενου κινήματος που απαιτεί την απέλαση («Remigration») των εισβολέων από τον Τρίτο Κόσμο που καθιστούν τις ευρωπαϊκές πόλεις ανασφαλείς· τον Arno van Kessel, έναν από τους Ολλανδούς δικηγόρους που κατέθεσε αγωγή εναντίον του Bill Gates, του Mark Rutte και του Albert Bourla για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Σόου του Covid», και ο οποίος φυλακίστηκε με βάση πλαστά αποδεικτικά στοιχεία, με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του κράτους· Ο Jacques Baud, ο Ελβετός εμπειρογνώμονας σε θέματα στρατού και ασφάλειας που ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες, στον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αρνηθεί την πρόσβαση στους τραπεζικούς του λογαριασμούς, επειδή έκανε ανεπιθύμητα σχόλια για τα γεγονότα στην Ουκρανία· και ο Dieudonné M’bala M’bala, ο̲ ̲κ̲α̲υ̲σ̲τ̲ι̲κ̲ά̲ ̲σ̲α̲τ̲ι̲ρ̲ι̲κ̲ό̲ς̲ ̲Γ̲ά̲λ̲λ̲ο̲ς̲ ̲κ̲ω̲μ̲ι̲κ̲ό̲ς̲ ̲s̲t̲a̲n̲d̲-̲u̲p̲ ̲μ̲ε̲ι̲κ̲τ̲ή̲ς̲ ̲α̲φ̲ρ̲ι̲κ̲α̲ν̲ι̲κ̲ή̲ς̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲γ̲ω̲γ̲ή̲ς̲,̲ ̲σ̲τ̲ο̲ν̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ο̲ ̲α̲π̲α̲γ̲ο̲ρ̲ε̲ύ̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲μ̲φ̲α̲ν̲ί̲ζ̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲δ̲η̲μ̲ό̲σ̲ι̲α̲ ̲ο̲π̲ο̲υ̲δ̲ή̲π̲ο̲τ̲ε̲ ̲σ̲τ̲η̲ ̲Γ̲α̲λ̲λ̲ί̲α̲.

Το απώτερο όπλο για την αντιμετώπιση των πραγματικών και αδιόρθωτων σκληροπυρηνικών αντιφρονούντων, ειδικά των πολιτικών, είναι η φυσική εξόντωση. Όσοι από αυτούς τολμούν να εκφράσουν απόψεις που αποκλίνουν υπερβολικά από την επίσημα επιτρεπόμενη αφήγηση τείνουν να γίνονται θύματα «μοναχικών σκοπευτών» ή να πεθαίνουν ως αποτέλεσμα κάποιου «ατυχήματος».

Από τα πρώτα θύματα ήταν ο Ολλανδός πολιτικός και υπέρμαχος της πλήρους εθνικής κυριαρχίας Pim Fortuyn, ο οποίος π̲υ̲ρ̲ο̲β̲ο̲λ̲ή̲θ̲η̲κ̲ε̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲π̲α̲ρ̲ο̲ι̲μ̲ι̲ώ̲δ̲η̲ ̲«̲μ̲ο̲ν̲α̲χ̲ι̲κ̲ό̲ ̲δ̲ο̲λ̲ο̲φ̲ό̲ν̲ο̲»̲ ̲τ̲ο̲ ̲2̲0̲0̲2̲ ̲σ̲ε̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲χ̲ώ̲ρ̲ο̲ ̲σ̲τ̲ά̲θ̲μ̲ε̲υ̲σ̲η̲ς̲ ̲κ̲ο̲ν̲τ̲ά̲ ̲σ̲τ̲α̲ ̲σ̲τ̲ο̲ύ̲ν̲τ̲ι̲ο̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲κ̲ρ̲α̲τ̲ι̲κ̲ή̲ς̲ ̲τ̲η̲λ̲ε̲ό̲ρ̲α̲σ̲η̲ς̲. Ο Fortuyn, ένας αμετανόητος κριτικός του Ισλάμ, ο οποίος ήθελε να θέσει αυστηρά όρια στην περαιτέρω μετανάστευση από τον ισλαμικό κόσμο, ήταν επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος και, ως εκ τούτου, δύσκολο να εκβιαστεί. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι το κόμμα του ήταν έτοιμο να αναδειχθεί νικητής στις επικείμενες γενικές εκλογές. Μόλις δύο ημέρες πριν, δολοφονήθηκε, αλλά το κόμμα του κέρδισε ακόμα μία στις έξι ψήφους. Το 2004, δολοφονήθηκε ο εξαιρετικά δημοφιλής Ολλανδός σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Theo van Gogh, ο οποίος ήταν ε̲π̲ί̲σ̲η̲ς̲ ̲σ̲η̲μ̲α̲ν̲τ̲ι̲κ̲ό̲ς̲ ̲επικριτής ̲τ̲ο̲υ̲ ̲Ι̲σ̲λ̲ά̲μ̲ και της αυξανόμενης επιρροής του στη δημόσια ζωή. Αυτές οι δύο δολοφονίες εμπόδισαν τις Κάτω Χώρες να απελευθερωθούν από την επιρροή της ΕΕ στην πολιτική και την κοινωνία τους. Για την ΕΕ, αυτό θα ήταν καταστροφή, καθώς η αποχώρηση των Κάτω Χωρών θα είχε ωθήσει και άλλα κράτη μέλη να αποχωρήσουν από την ΕΕ, οδηγώντας τελικά στην πλήρη κατάρρευσή της.

Πριν από περίπου είκοσι χρόνια στην Αυστρία, ο Jörg Haider, ηγέτης του εθνικιστικού «δεξιού» Κόμματος της Ελευθερίας (FPÖ), το οποίο αντιτιθόταν στη μετανάστευση κυρίως από ισλαμικές χώρες, είχε καταστεί μακράν ο πιο δημοφιλής πολιτικός της χώρας. Με τουλάχιστον το ένα τέταρτο των ψήφων, φαινόταν απλώς θέμα χρόνου πριν ο Haider γίνει πρωθυπουργός. Δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθεί ότι, μόλις αναλάμβανε την εξουσία, ο Haider θα έπαιρνε τελικά μέτρα για να αποχωρήσει η Αυστρία από την ΕΕ. Στις 11 Οκτωβρίου 2008, δύο εβδομάδες αφότου το νέο κόμμα που ίδρυσε και ηγούνταν είχε κερδίσει το 10% των ψήφων στις γενικές εκλογές, ο Haider σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα. Το 2010, ο Πολωνός Πρόεδρος Lech Kaczyński σ̲κ̲ο̲τ̲ώ̲θ̲η̲κ̲ε̲ ̲ό̲τ̲α̲ν̲ ̲τ̲ο̲ ̲α̲ε̲ρ̲ο̲π̲λ̲ά̲ν̲ο̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ο̲ ̲τ̲α̲ξ̲ί̲δ̲ε̲υ̲ε̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲α̲ρ̲α̲σ̲τ̲ε̲ί̲ ̲σ̲ε̲ ̲τ̲ε̲λ̲ε̲τ̲ή̲ ̲μ̲ν̲ή̲μ̲η̲ς̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲π̲ε̲σ̲ό̲ν̲τ̲ε̲ς̲ ̲σ̲τ̲ρ̲α̲τ̲ι̲ώ̲τ̲ε̲ς̲,̲ ̲σ̲υ̲ν̲ε̲τ̲ρ̲ί̲β̲η̲. Δεδομένου ότι ο εξαιρετικά δημοφιλής Kaczyńsk αντιτάχθηκε σθεναρά σε κάθε μορφή παραφροσύνης σχετικά με το φύλο, θεωρήθηκε κίνδυνος για τις «ευρωπαϊκές αξίες», κάτι που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό ένα αεροπορικό δυστύχημα που περιβάλλεται από μυστήριο.

Ω̲σ̲τ̲ό̲σ̲ο̲,̲ ̲ο̲ι̲ ̲ε̲ξ̲ο̲ν̲τ̲ώ̲σ̲ε̲ι̲ς̲ ̲α̲ν̲ε̲π̲ι̲θ̲ύ̲μ̲η̲τ̲ω̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ώ̲ν̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲λ̲ή̲γ̲ο̲υ̲ν̲ ̲μ̲ε̲ρ̲ι̲κ̲έ̲ς̲ ̲φ̲ο̲ρ̲έ̲ς̲ ̲σ̲ε̲ ̲α̲π̲ο̲τ̲υ̲χ̲ί̲α̲.̲ Αυτή ήταν η περίπτωση του Σλοβάκου ηγέτη Robert Fico, ο οποίος ασκεί κριτική στην ΕΕ και κατάφερε με δυσκολία να επιβιώσει μετά από απόπειρα δολοφονίας από έναν μοναχικό οπλοφόρο.

Μόλις πρόσφατα, στις 4 Νοεμβρίου, ο Γερμανός πολιτικός Hubert Aiwanger, ένας «δεξιός λαϊκιστής», ηγέτης του Κόμματος των Ελεύθερων Ψηφοφόρων στη Βαυαρία και μέλος της βαυαρικής κυβέρνησης ως υπουργός Οικονομίας, αλλά και επικριτής της μετανάστευσης και των πολιτικών της ΕΕ, βρέθηκε νεκρός σε ένα φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου στο Βερολίνο. Οι εικασίες σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του εξακολουθούν να είναι έντονες, αν και πολλά από τα στοιχεία φαίνεται να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια συνηθισμένη εκκαθάριση κατόπιν εντολής κάποιας ανώτερης οντότητας.

Αν εξετάσουμε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, φαίνεται ότι η καταστολή των ανεπιθύμητων ιδεών ακολουθεί τέσσερα στάδια, με το πρώτο να είναι η αναστολή της πρόσβασης στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά στο Facebook, το TikTok και το X, για «παραβίαση των κοινοτικών προτύπων». Αυτό απαιτεί τη στενή συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών φορέων και των ιδιωτικών επιχειρήσεων που ελέγχουν τα εν λόγω μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η «σκιώδης απαγόρευση» (shadow banning) θα πρέπει επίσης να θεωρηθεί μέρος αυτού του πρώτου σταδίου για την αποσιώπηση των ανεπιθύμητων απόψεων.

Το δεύτερο στάδιο θα ήταν να κατηγορηθούν όσοι υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις για «ρητορική μίσους», «αντισημιτισμό» και άλλες παρόμοιες παράλογες και αυθαίρετες έννοιες. Μέχρι τώρα, τα δικαστικά όργανα σε ολόκληρη την ΕΕ και την Αγγλία έχουν πλέον προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταγγελίες με μεγάλη σοβαρότητα.

Το τρίτο στάδιο θα ήταν αυτό που σήμερα ονομάζεται «lawfare», δηλαδή η καταπολέμηση κάποιου μέσω έμμεσων ή κατασκευασμένων κατηγοριών, κατά προτίμηση με στόχο την επιβολή μακροχρόνιων ποινών φυλάκισης, με αποτέλεσμα το εν λόγω άτομο να προτιμήσει να σιωπήσει για πάντα.

Το τέταρτο στάδιο είναι αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «κινητικό στάδιο». Είναι εκείνο στο οποίο χρησιμοποιείται βία, αλλά πάντα στις σωστές δόσεις, δηλαδή ακριβώς όση χρειάζεται για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου ή την εξάλειψη ενός συγκεκριμένου στόχου. Αυτό είναι το στάδιο όπου εξαλείφονται οι ανυπότακτοι πολιτικοί, καθώς και οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι, επιστήμονες και αντιφρονούντες με υπερβολικά μεγάλη υποστήριξη. Ωστόσο, δεν χρειάζεται πάντα να είναι μόνο ωμή σωματική βία. Η παρέμβαση της ΕΕ στις προεδρικές εκλογές του 2024 στη Ρουμανία, με στόχο τον Călin Georgescu, ο οποίος θεωρούνταν ο πιο πιθανός νικητής. Ωστόσο, θεωρήθηκε εμπόδιο επειδή ήταν υπερβολικά ανεξάρτητος και πολύ διατεθειμένος να αρνηθεί να ακολουθήσει τις εντολές των ευρωκρατών των Βρυξελλών. Στη συνέχεια, ο Georgescu έγινε στόχος μιας ευρείας εκστρατείας νομικών επιθέσεων και δυσφήμισης, με σκοπό να τον απομακρύνουν για πάντα από την πολιτική. Το καλό είναι, φυσικά, ότι του επιτράπηκε να παραμείνει ζωντανός. Αυτοί οι ευρωκράτες έχουν ακόμα λίγη ανθρωπιά μέσα τους!

Η πιο πρόσφατη κινητική επέμβαση υπό την καθοδήγηση της ΕΕ έλαβε χώρα πρόσφατα στην Πολωνία, μια χώρα που δεν βαδίζει ακόμη πλήρως σε αρμονία με τα βασικά κράτη-μέλη της ΕΕ. Για παράδειγμα, η Πολωνία εξακολουθεί να έχει το δικό της νόμισμα. Ο Πρόεδρος Donald Tusk οργάνωσε ένα πραξικόπημα, προσπαθώντας να εξαλείψει το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας, ακριβώς τη στιγμή που ο Πολωνός Πρόεδρος Karol Nawrocki βρισκόταν εκτός χώρας σε αποστολή στο εξωτερικό. Προκειμένου να βοηθήσει τον Tusk να πραγματοποιήσει το πραξικόπημα, η ΕΕ είχε αποστείλει γερμανικά στρατιωτικά και αστυνομικά αποσπάσματα στη Βαρσοβία. Όταν το πραξικόπημα αρχικά απέτυχε λόγω αδεξιότητας και δημόσιων διαμαρτυριών, οι επικυρίαρχοι της ΕΕ οργάνωσαν μια τρομοκρατική επιχείρηση στην Κρακοβία, με πρωταγωνιστή έναν τρανσέξουαλ αριστερό «woke» τρελό. Λίγοι πίστεψαν την επίσημη εκδοχή ότι ο τρελός δράστης, που σκότωσε έξι άτομα, ήταν ένας δεξιός τρομοκράτης που είχε σταλεί από τον Πούτιν.

Τα τελευταία γεγονότα στην Πολωνία είναι ανησυχητικά, στο βαθμό που η̲ ̲Ε̲υ̲ρ̲ω̲π̲α̲ϊ̲κ̲ή̲ ̲Ε̲π̲ι̲τ̲ρ̲ο̲π̲ή̲,̲ ̲ο̲ι̲ ̲μ̲η̲ ̲ε̲κ̲λ̲ε̲γ̲μ̲έ̲ν̲ο̲ι̲ ̲η̲γ̲έ̲τ̲ε̲ς̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲Ε̲Ε̲,̲ ̲γ̲ί̲ν̲ο̲ν̲τ̲α̲ι̲ ̲τ̲ό̲σ̲ο̲ ̲α̲π̲ε̲λ̲π̲ι̲σ̲μ̲έ̲ν̲ο̲ι̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ρ̲ο̲σ̲π̲ά̲θ̲ε̲ι̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲ρ̲α̲τ̲η̲θ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲ε̲ξ̲ο̲υ̲σ̲ί̲α̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ρ̲ο̲ω̲θ̲ή̲σ̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ο̲λ̲ο̲κ̲λ̲η̲ρ̲ω̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲α̲τ̲ζ̲έ̲ν̲τ̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲,̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲έ̲τ̲ο̲ι̲μ̲ο̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲ά̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲α̲ ̲π̲ά̲ν̲τ̲α̲.̲ Κατά κάποιον τρόπο, το τελευταίο επεισόδιο στην Πολωνία είναι επίσης παρηγορητικό, καθώς προφανώς τα πράγματα ενδέχεται να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Η πρόσφατη εναλλακτική έκθεση βιβλίου στο Halle της Γερμανίας, όπου ο συντάκτης του AUF1, Stefan Magnet εκφώνησε μια φλογερή και πολύ εύγλωττη ομιλία, δ̲η̲λ̲ώ̲ν̲ο̲ν̲τ̲α̲ς̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲τ̲ο̲ ̲σ̲ύ̲σ̲τ̲η̲μ̲α̲ ̲π̲λ̲έ̲ο̲ν̲ ̲ρ̲ί̲χ̲ν̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲μ̲ά̲σ̲κ̲ε̲ς̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲α̲υ̲τ̲ό̲ ̲θ̲α̲ ̲δ̲η̲μ̲ι̲ο̲υ̲ρ̲γ̲ή̲σ̲ε̲ι̲ ̲ν̲έ̲ε̲ς̲ ̲δ̲υ̲ν̲α̲τ̲ό̲τ̲η̲τ̲ε̲ς̲,̲ ̲α̲π̲ο̲τ̲ε̲λ̲ε̲ί̲ ̲έ̲ν̲α̲ ̲ε̲ν̲θ̲α̲ρ̲ρ̲υ̲ν̲τ̲ι̲κ̲ό̲ ̲σ̲η̲μ̲ά̲δ̲ι̲. Επιπλέον, είναι σκόπιμο να έχουμε κατά νου τις παρατηρήσεις που διατύπωσε το 2010 στο Γερμανικό Κοινοβούλιο ο καθηγητής Peter Kruse, ο οποίος δήλωσε ότι τελικά θ̲α̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲α̲δ̲ύ̲ν̲α̲τ̲ο̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲ ̲κ̲ρ̲ά̲τ̲ο̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲δ̲ι̲α̲τ̲η̲ρ̲ή̲σ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲έ̲λ̲ε̲γ̲χ̲ο̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲δ̲ι̲α̲δ̲ι̲κ̲τ̲ύ̲ο̲υ̲,̲ ̲ε̲μ̲π̲ο̲δ̲ί̲ζ̲ο̲ν̲τ̲α̲ς̲ ̲τ̲ο̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲α̲ρ̲α̲μ̲ε̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲έ̲ν̲α̲ς̲ ̲χ̲ώ̲ρ̲ο̲ς̲ ̲ό̲π̲ο̲υ̲ ̲ο̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ί̲τ̲ε̲ς̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲π̲ι̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ο̲ύ̲ν̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲ο̲ρ̲γ̲α̲ν̲ώ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲δ̲ρ̲α̲σ̲τ̲η̲ρ̲ι̲ό̲τ̲η̲τ̲ε̲ς̲.̲ ̲Α̲υ̲τ̲ό̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ε̲π̲ί̲σ̲η̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲ξ̲η̲γ̲ή̲σ̲ε̲ι̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲ν̲η̲σ̲υ̲χ̲ί̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲φ̲α̲ί̲ν̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ρ̲ο̲κ̲α̲λ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲ο̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲έ̲ς̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲Ε̲Ε̲.̲

Η φυλακή της ΕΕ τελειοποιείται κάθε μέρα, και φαίνεται ότι οι 450 εκατομμύρια κρατούμενοί της είναι καταδικασμένοι για πάντα, αντιμετωπίζοντας ολοένα και περισσότερους περιορισμούς και περιορισμούς. Όμως δεν υπάρχει δομή, ούτε σύστημα, ούτε κτίριο που να διαρκεί για πάντα. Για να γκρεμιστούν τελικά τα τείχη της φυλακής και οι φράχτες από συρματόπλεγμα, πρέπει πρώτα να ψηλώσουν, να επεκταθούν και να ενισχυθούν.

Απλώς πρέπει να είμαστε λίγο πιο υπομονετικοί. Η ΕΣΣΔ κατάφερε με το ζόρι να επιβιώσει από το 1917 έως το 1991: λιγότερο από τα τρία τέταρτα ενός αιώνα. Η̲ ̲E̲u̲S̲S̲R̲ ̲ι̲δ̲ρ̲ύ̲θ̲η̲κ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ ̲1̲9̲9̲3̲ ̲κ̲α̲ι̲,̲ ̲μ̲ε̲τ̲ά̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲μ̲ό̲λ̲ι̲ς̲ ̲τ̲ο̲ ̲έ̲ν̲α̲ ̲τ̲ρ̲ί̲τ̲ο̲ ̲ε̲ν̲ό̲ς̲ ̲α̲ι̲ώ̲ν̲α̲,̲ ̲α̲ρ̲χ̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲ή̲δ̲η̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲α̲ρ̲ο̲υ̲σ̲ι̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲ε̲λ̲λ̲ε̲ί̲ψ̲ε̲ι̲ς̲ ̲τ̲ό̲σ̲ο̲ ̲σ̲ο̲β̲α̲ρ̲έ̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲η̲ ̲κ̲α̲τ̲ά̲ρ̲ρ̲ε̲υ̲σ̲ή̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲φ̲α̲ί̲ν̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲λ̲η̲σ̲ι̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲γ̲ρ̲ή̲γ̲ο̲ρ̲α̲.̲