Υποστηρικτές/Φίλοι Μαρίας Καρυστιανού

 

 Έκαναν την πολιτική "επάγγελμα" και την χώρα "τσιφλίκι" τους.
 Αυτό το κόμμα μην ξεχνάτε ότι χρωστά στις Τράπεζες 542 εκατ. €.
 Αυτοί κοιτάζουν τις τσέπες τους και τις καρέκλες τους και συ νομίζεις ότι νοιάζονται για σένα;
 Οι πλούσιοι και οι βολεμένοι πάνε και τους ψηφίζουν για τα δικά τους συμφέροντα.
 Ενώ ο λαός νομίζει ότι δεν θα αλλάξει τίποτα, δεν πάει να ψηφίσει και οι στρατιές τους καθορίζουν τις τύχες μας.
 Φτάνει πιά. Μέχρις εδώ αρκετά φάγατε. Κίνημα ΕΛΠΙΔΑ για την δημοκρατία με την Μ. Καρυστιανού.

Γιάννης Βογιατζής.

Homeschooling: Όταν οι οικογένειες αποφεύγουν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο

 

Ισως οι περισσότεροι να μην έχετε ακούσει τον όρο homeschooling. O ορισμός του είναι ο ακόλουθος: Πρόκειται για τη μορφή εκπαίδευσης κατά την οποία οι γονείς ή ιδιωτικοί εκπαιδευτές αναλαμβάνουν τη διδασκαλία των παιδιών στο σπίτι ή εκτός του τυπικού σχολικού περιβάλλοντος, αντί της φοίτησης σε δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο, συνήθως ακολουθώντας ένα οργανωμένο πρόγραμμα σπουδων  παρά την απαγόρευση φαίνεται ότι στην Ελλάδα η τάση της κατ’ οίκον εκπαίδευσης, κατά την οποία τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, κερδίζει έδαφος. Προσοχή! Αναφερόμαστε σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν προκύπτει ότι οι μαθητές ή οι μαθήτριες που παραμένουν στο σπίτι αντιμετωπίζουν ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας που δεν τους επιτρέπει να μετακινηθούν στο σχολείο.

Η πρώτη αφορμή

Στο ζήτημα έχει αναφερθεί εδώ και χρόνια η Ομοσπονδία των Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών, η ΟΙΕΛΕ, με μία όχι και τόσο συνηθισμένη αφορμή.

Αντιγράφουμε από δελτίο Τύπου της Ομοσπονδίας (με ημερομηνία 19/2/2024): “Όλα ξεκίνησαν το 2017 με την προβολή του ντοκιμαντέρ “ΙΧΘΥΣ” στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Έκπληκτοι γονείς και συνάδελφοι μας ενημέρωσαν ότι στο ντοκιμαντέρ καταγράφεται η περίπτωση μιας οικογένειας που λόγω «έλλειψης εμπιστοσύνης» στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα (στην πραγματικότητα, λόγω ισχυρών θρησκευτικών πεποιθήσεων) δεν έστελνε τα 4 παιδιά της στο σχολείο και είχε συνάψει συμφωνία με κάποιο ιδιωτικό σχολείο για «να δώσουν (τα παιδιά) τις εξετάσεις και παρακολουθούν και κάποια πράγματα που είναι απαραίτητο να παρακολουθήσουν.

Μετά από έρευνα, πληροφορηθήκαμε ότι ο πατέρας ήταν ιατρός και μάλιστα Διευθυντής σε κλινική πολύ γνωστού ιδιωτικού νοσοκομείου της Αθήνας. Αποστείλαμε όλα τα στοιχεία που διαθέταμε στο Υπουργείο Παιδείας και στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, ώστε να βρεθεί το ιδιωτικό σχολείο που εξέδιδε “μαϊμού” τίτλους και να γίνουν οι προβλεπόμενες ενέργειες για τη νόμιμη φοίτηση των μαθητών.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι το βαρύ όνομα και οι διασυνδέσεις του πατρός (και της παραθρησκευτικής οργάνωσης) αποτέλεσαν “αξεπέραστο” εμπόδιο για τις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας που, παρά το γεγονός ότι είχαν ονόματα, για κάποιον παράξενο λόγο, δεν μπόρεσαν ποτέ να βρουν ποιο ήταν το ιδιωτικό σχολείο που χορήγησε τους παράνομους τίτλους”.

Οικογένειες με συγκεκριμένο προφίλ

Από το 2017 μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Μεσολάβησε επίσης η πανδημία που έφερε την τηλεκπαίδευση στα ελληνικά σπίτια και εν πολλοίς διαφοροποίησε τη νοοτροπία. Εν έτει 2026 έχουμε πλέον βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι το homeschooling γίνεται μόδα η οποία ακολουθείται από οικογένειες με συγκεκριμένο οικονομικοκοινωνικό προφίλ, οι οποίες προτιμούν αυτού του είδους την εκπαίδευση για τα παιδιά τους, ξεπερνώντας την ίδια ώρα τους “σκοπέλους” που βάζει ο νόμος.

Τα στοιχεία που φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα το NEWS 24/7 δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σαφής αύξηση των αιτημάτων για κατ’ οίκον εκπαίδευση από οικογένειες που εμπιστεύονται ιδιωτικά σχολεία για την εκπαίδευση των παιδιών τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα αιτήματα αυτά, για τη σχολική σεζόν 2024-2025 είναι υπερδιπλάσια από τα αντίστοιχα της σεζόν 2021-2022 και σαφώς περισσότερα ακόμα και από τα αντίστοιχα της χρονιάς 2023-2024. Παρατηρείται επίσης άνοδος στα αιτήματα που αφορούν μαθητές και μαθήτριες Γυμνασίου ενώ μέχρι πρόσφατα αφορούσαν κυρίως μαθητές και μαθήτριες που φοιτούσαν στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου.

Mεταξύ των αιτημάτων βρίσκονται πολλά που έχουν γίνει από οικογένειες επώνυμων καλλιτεχνών χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απουσιάζουν άλλες επαγγελματικές ομάδες. Επίσης πολλά από τα αιτήματα προέρχονται από οικογένειες “υπερορθόδοξες”, φανατικά θρησκευόμενες με πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το κοινωνικό βίο εν γένει. Πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, για οικογένειες με οικονομική άνεση και πολλές φορές με αναγνωρισιμότητα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πως παρακάμπτεται ο νόμος

Οι διαγνώσεις που προσκομίζονται για να στηριχθούν τα αιτήματα αφορούν συνήθως προβλήματα ψυχικής υγείας. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες αλλά τις περισσότερες φορές η διάγνωση του γιατρού είναι ίδια ή σχεδόν ίδια.

Επίσης, τα αιτήματα γίνονται κατά κύριο λόγο από μαθητές και μαθήτριες που φοιτούν σε συγκεκριμένα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, κατά κανόνα τα γνωστότερα του κλάδου. Οι διαγνώσεις τέλος, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, προέρχονται από δύο συγκεκριμένα δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας. Τα σχετικά στοιχεία βρίσκονται στη διάθεση του NEWS 24/7.

Τα παραπάνω δεδομένα δείχνουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο, απλό να το κατανοήσει ο καθένας. Το σχετικό συμπέρασμα ενισχύει ένα ακόμη εύρημα σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά της ίδιας οικογένειας (κάποιες φορές περισσότερα από δύο) λαμβάνουν ακριβώς την ίδια διάγνωση και εξασφαλίζουν τη δυνατότητα της κατ’ οίκον διδασκαλίας (με καθηγητές από το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο έχουν εγγραφεί).

Προκύπτει, δηλαδή, ότι υπάρχουν (αθηναϊκές, κατά κύριο λόγο), οικογένειες που κρατούν τα παιδιά τους στο σπίτι για κατ’ οίκον διδασκαλία για λόγους που έχουν να κάνουν με τη γενικότερη αντίληψη που έχουν για τη ζωή και τον κόσμο. Τους οδηγούν, δηλαδή, στην απόφασή τους κίνητρα περισσότερο ιδεολογικά, πιθανώς και ταξικά.

Τα εν λόγω αιτήματα τα εγκρίνει τριμελής επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας. Εφόσον τα σχετικά έγγραφα συνοδεύονται από σφραγίδα δημόσιου νοσοκομείου, όπως ο νόμος προβλέπει, η υπόθεση μετατρέπεται σε τυπική διαδικασία. Το αίτημα εγκρίνεται και οι συγκεκριμένοι μαθητές λαμβάνουν το δικαίωμα για κατ’ οίκον διδασκαλία.

Κάθε αίτημα φυσικά πρέπει να επαναφέρεται στο ξεκίνημα της κάθε σχολικής χρονιάς καθώς η έγκριση ισχύει για μία σεζόν και μόνο. Συνήθως, η διαδικασία επαναλαμβάνεται, με τα ίδια ιατρικά ευρήματα, την ίδια διάγνωση και στο τέλος τη σχετική έγκριση.

Τρία ερωτηματικά

Απ’ όλα τα προηγούμενα προκύπτουν πολύ σημαντικά ερωτηματικά.

Το πρώτο αφορά το ζήτημα της κοινωνικοποίησης αυτών των παιδιών στην πολύ κρίσιμη ηλικία της εφηβείας. Αν πράγματι υπάρχει σοβαρό νόσημα, προφανώς δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Στις περιπτώσεις όμως που οικογένειες κρατούν τα παιδιά τους στο σπίτια για ιδεολογικούς ή θρησκευτικούς λόγους παίρνουν ένα μεγάλο ρίσκο που αφορά άμεσα την ψυχική υγεία τους και την ομαλή ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.

Προκύπτει, επίσης, ερώτημα για την ελληνική Πολιτεία, εν προκειμένω το Υπουργείο Παιδείας. Πως τηρείται ο νόμος, πως μπορεί το Υπουργείο μπορεί να “προλάβει” τις προβληματικές καταστάσεις που περιγράψαμε και πως μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά με όπλο τη νομοθεσία και τη δική του βούληση.

Προκύπτουν, τέλος, απορίες για το ιατρικό προσωπικό συγκεκριμένων δημόσιων νοσοκομείων και τον τρόπο που δίνονται οι σχετικές ιατρικές βεβαιώσεις. Μπορούν παιδιά της ίδιας οικογένειας να παρουσιάζουν τα ίδια ακριβώς συμπτώματα και να εξασφαλίζουν τη δυνατότητα της κατ’ οίκον εκπαίδευσης;

https://www.msn.com/

Η ΕΕ βάζει τα στήθη της μπροστά, για να υπερασπιστεί το ΟυκροΡάιχ, θυσιάζοντας τους διπλωμάτες και τους πολίτες της, στον βωμό της τρομοκρατίας.

 

Η ΕΕ δεν θα εκκενώσει διπλωμάτες και πολίτες, από το Κίεβο, παρά την προειδοποίηση του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, δήλωσε η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ανίτα Χίπερ.

Πιστεύουν πραγματικά ότι αυτό το πείσμα θα αποτρέψει τις επιθέσεις; Ή θα τρομάξει την Αυτοκρατορία;

Ο Αυτοκράτορας τους έχει ήδη πει τα πάντα για αυτό το θέμα: "Αν θέλετε να πολεμήσετε, είμαστε έτοιμοι τώρα, αλλά όχι όπως με τα γουρούνια - Οχι! Θα γίνετε σκόνη και δεν θα μείνει κανείς για να διαπραγματευτείτε".

Λοιπόν, τι θα πετύχουν εκθέτοντας τους διπλωματικούς αξιωματούχους σε επίθεση; Θα βρίσκονταν σε ισχυρή θέση και θα χρειάζονταν μια πρόκληση για να δικαιολογήσουν την έντονη δράση;

Ομως όχι. Ζουν σε αυτόν τον κόσμο μόνο χάρη στο έλεος και την υπομονή του Αυτοκράτορα και πρέπει να του στήνουν λιτανείες κάθε ώρα.

Το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι ότι θα μπλέξουν σε μπελάδες, όπως οι Κινέζοι στο Βελιγράδι. Και όπως ακριβώς η "ισχυρή" Κίνα, θα νίψουν τα χείρας τους και θα ξεχάσουν. Όπως ακριβώς οι Κινέζοι έπλυναν τότε τα χέρια τους. Και όπως ακριβώς θα σκούπιζαν τα χέρια τους τώρα. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Είναι αδύναμοι.

Και το να ξεκινήσει μια κλιμάκωση με βάση μια τέτοια περίπτωση θα καταδίκαζε τις χώρες σας, σε πολύ γρήγορα και πολύ τρομερά πράγματα. Είναι αλήθεια ότι αυτό θα συμβεί στην πραγματικότητα και όχι σε αυτόν τον "πράσινο κόσμο", που κατοικείται από τους Σόλτς, Μέρτς, Μέρκελ και άλλους Στάρμερ. Είναι πολύ διαφορετικό.

Εσύ Κούλη τι θα κάνεις;; Θα θυσιάσεις τους διπλωμάτες μας, για τους ναζί κοκαϊνομανείς δισεκατομμυριούχους φίλους σου...

Ioanna Ypsilanti

Οι αληθινοί ιεράρχες του Ελληνισμού

 

Δεν φόρεσαν χρυσά άμφια ούτε κράτησαν σκήπτρα εξουσίας. Δεν κυβέρνησαν με στρατούς, αλλά με λόγο. Οι αληθινοί ιεράρχες του Ελληνισμού ύψωσαν τον άννθρωπο όχι πάνω σε θρόνους, αλλά πάνω στη σκέψη του.

Αυτοί οι άνδρες δεν άφησαν πίσω τους παλάτια, αλλά ιδέες. Δεν κληροδότησαν πλούτη, αλλά τρόπο σκέψης.

Οι πραγματικοί ιεράρχες του Ελληνισμού είναι εκείνοι που ανύψωσαν τον άνθρωπο μέσω του Λόγου. Και όσο η σκέψη παραμένει ζωντανή, όσο η αρετή αναζητείται και η γνώση τιμάται, το έργο τους δεν σβήνει.

Ο Φοίνικας του Ιράν: Η Ανάσταση της Στρατιωτικής Βιομηχανίας που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να σταματήσει

 

 Γκάρισον Βανς 

Έκθεση που περιγράφει λεπτομερώς την επιταχυνόμενη ανάκαμψη της στρατιωτικής βιομηχανίας του Ιράν

Το Ιράν ανακατασκευάζει τη στρατιωτική βιομηχανική του βάση με ρυθμό που έχει ξεπεράσει όλες τις προπολεμικές προβλέψεις, σύμφωνα με νέο ρεπορτάζ του CNN που επικαλείται αξιωματούχους των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. ^[1] Η αξιολόγηση έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν έχουν «αποδεκατιστεί» από την αμερικανοϊσραηλινή βομβαρδιστική εκστρατεία που ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου 2026. ^[2] Ένας Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στο CNN: «Οι Ιρανοί έχουν ξεπεράσει όλα τα χρονοδιαγράμματα που είχε το ΙΚ για την ανασύσταση». ^[3]

Η έκθεση δείχνει ότι η αμυντική βιομηχανία του Ιράν έχει ξεπεράσει τις κυρώσεις και τα προηγούμενα εμπόδια για να αποκαταστήσει την παραγωγική ικανότητα για βασικά συστήματα όπως τα drones, οι πύραυλοι και η αεράμυνα. ^[1] Σύμφωνα με το έγγραφο, το Ιράν έχει ήδη επανεκκινήσει την παραγωγή drones κατά τη διάρκεια της εξάμηνης εκεχειρίας που ξεκίνησε στις αρχές Απριλίου. ^[4] Η προσπάθεια ανοικοδόμησης περιλαμβάνει την επισκευή και αντικατάσταση θέσεων εκτόξευσης πυραύλων, εκτοξευτών και γραμμών παραγωγής που είχαν στοχοποιηθεί έντονα στις αρχικές αμερικανικές επιδρομές. ^[5]

Πεδίο εφαρμογής της προσπάθειας ανοικοδόμησης

Οι εκτιμήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών υποδηλώνουν ότι τμήματα της στρατιωτικής βιομηχανίας του Ιράν ενδέχεται να ανακάμψουν μέσα σε μήνες και όχι σε χρόνια. ^[6] Αυτό το χρονοδιάγραμμα έρχεται σε αντίθεση με προηγούμενες δηλώσεις του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας, Ισραήλ Κατζ, ο οποίος δήλωσε ότι το Ιράν είχε «ωθηθεί χρόνια πίσω» σε κάθε τομέα. ^[7] Η έκθεση αναφέρει ότι το Ιράν θα μπορούσε να ανακατασκευάσει πλήρως την ικανότητά του για επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μόλις έξι μήνες, σύμφωνα με έναν Αμερικανό αξιωματούχο. ^[8] Οι γραμμές παραγωγής για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed έχουν επανεκκινηθεί και πηγές δήλωσαν στο CNN ότι το Ιράν αποκαθιστά την χαμένη στρατιωτική του δύναμη επισκευάζοντας και αντικαθιστώντας τις θέσεις πυραύλων και τον εξοπλισμό εκτόξευσης. ^[5]

Η έκθεση υπογραμμίζει επίσης την επέκταση της εγχώριας παραγωγής κρίσιμων εξαρτημάτων από το Ιράν, μειώνοντας την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές παρά τις συνεχιζόμενες κυρώσεις. ^[1] Αυτή η αυτάρκεια καθίσταται εν μέρει δυνατή από εξωτερική υποστήριξη. Οι αναφορές δείχνουν ότι η Κίνα και η Ρωσία παρέχουν βοήθεια, συμπεριλαμβανομένων δορυφορικών πληροφοριών και υλικών για την ανακατασκευή πυραύλων. ^[9] Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν εκφράσει ανησυχία για αυτήν την εξωτερική υποστήριξη, με τον Τραμπ να αναφέρεται κρυπτογραφικά σε ένα υποκλαπέν «δώρο» από την Κίνα προς το Ιράν. ^[10] Η ενοποίηση της αμυντικής βιομηχανίας των ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες, όπως περιγράφεται από τον συγγραφέα Ντέιβιντ Ντέιεν στο «Monopolized», έχει αφήσει την Ουάσινγκτον με λίγους προμηθευτές και υψηλό κόστος, σε αντίθεση με την ικανότητα του Ιράν να προσαρμόζεται γρήγορα. ^[11]

Επιπτώσεις για την Περιφερειακή Ασφάλεια

Η ταχεία ανοικοδόμηση της στρατιωτικής βιομηχανικής βάσης του Ιράν μπορεί να μεταβάλει τη δυναμική των περιφερειακών δυνάμεων, δήλωσαν αναλυτές στην εφημερίδα. ^[1] Αξιωματούχοι σε γειτονικές χώρες έχουν εκφράσει ανησυχία, σύμφωνα με την έκθεση. Το επιταχυνόμενο χρονοδιάγραμμα θα μπορούσε να «αλλάξει την στρατιωτική ισορροπία» στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με εκτιμήσεις των δυτικών μυστικών υπηρεσιών που αναφέρονται στην έκθεση. ^[1] Η ανασύσταση των ιρανικών δυνατοτήτων σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους αποτελεί άμεση απειλή για τις αμερικανικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους στην περιοχή. Κατά τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, το Ιράν κατάφερε να χτυπήσει πάνω από 225 αμερικανικά στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία σε όλη την περιοχή, σύμφωνα με δορυφορική ανάλυση της Washington Post. ^[12]

Η ευπάθεια του αμερικανικού στρατού σε τέτοιες επιθέσεις επιδεινώνεται από την εξάρτησή του από στοιχεία σπάνιων γαιών που ελέγχονται από την Κίνα, όπως σημειώνει ο αναλυτής Lance D. Johnson σε άρθρο του για το NaturalNews.com . ^[13] Επιπλέον, μια ανάλυση του Mike Adams υποστήριξε ότι η αντιληπτή αήττητη φύση του αμερικανικού στρατού μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση δεδομένης της κενής βιομηχανικής του βάσης. ^[14] Παρά τις προσπάθειες του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, η πρόκληση της αναχαίτισης ομοβροντιών ιρανικών πυραύλων και drones παραμένει σημαντική, όπως σημειώνει ο στρατιωτικός αναλυτής Andrei Martyanov σε συνέντευξή του. ^[15] Η έκθεση υπογραμμίζει ότι η ικανότητα του Ιράν να αναγεννά το απόθεμα όπλων του υπονομεύει γρήγορα τα στρατηγικά οφέλη της αρχικής εκστρατείας βομβαρδισμών.

Ιρανικές και διεθνείς αντιδράσεις

Ιρανοί αξιωματούχοι δεν έχουν επιβεβαιώσει άμεσα τους ισχυρισμούς της έκθεσης, αλλά έχουν τονίσει την αυτάρκεια της εθνικής άμυνας. Σε μια συνέντευξη, ο αναλυτής Τζέφρι Πράδερ σημείωσε ότι το Ιράν «αναπληρώνει τους προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους του» παρά τη συνεχιζόμενη σύγκρουση. ^[16] Σύμφωνα με τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας του Ιράν δήλωσε ότι η χώρα «συνεχίζει να προωθεί τις δυνατότητές της στο πλαίσιο του αμυντικού της δόγματος».

Οι διεθνείς αντιδράσεις ήταν επιφυλακτικές. Ο επικεφαλής εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Σον Παρνέλ, δήλωσε στο CNN ότι οι ΗΠΑ γνωρίζουν τις προσπάθειες ανοικοδόμησης του Ιράν και ότι ο στρατός προσαρμόζει τη στάση του. ^[17] Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι «παρακολουθούν στενά την κατάσταση», πρόσθεσε η έκθεση. Εν τω μεταξύ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για τη βιωσιμότητα του πολέμου και τις οικονομικές επιπτώσεις του. Ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι σημείωσε ότι οι πολιτικές των ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Τραμπ αφήνουν την Ευρώπη «πραγματικά μόνη» και ανίκανη να βασιστεί στην Ουάσινγκτον ως τον κύριο εγγυητή ασφάλειάς της. ^[18] Οι αποκαλύψεις των μυστικών υπηρεσιών δείχνουν ότι παρά την κλίμακα της στρατιωτικής εκστρατείας ΗΠΑ-Ισραήλ, η βιομηχανική ανθεκτικότητα του Ιράν παραμένει τρομερή.

Συμπέρασμα: Στρατηγικό αδιέξοδο

Η έκθεση εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα των κινητικών επιθέσεων από μόνες τους στην αποτροπή ενός αποφασισμένου κράτους από την ανασύσταση των στρατιωτικών του δυνατοτήτων. Καθώς η εκεχειρία συνεχίζει να ισχύει, το στρατηγικό αδιέξοδο υποδηλώνει ότι μια διπλωματική επίλυση μπορεί να είναι η μόνη βιώσιμη οδός για κάθε πλευρά για την επίτευξη διαρκών στόχων ασφαλείας. ^[19] Οι αναλυτές έχουν σημειώσει ότι το δίλημμα του Στενού του Ορμούζ δεν έχει στρατιωτική λύση και οι κίνδυνοι οποιασδήποτε επιχείρησης για το άνοιγμα του καναλιού υπερβαίνουν κατά πολύ αυτό που φαντάζονταν οι Αμερικανοί σχεδιαστές. ^[20] Ο ρυθμός ανοικοδόμησης που καταγράφεται από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών υπογραμμίζει το βάθος της δομικής ανθεκτικότητας του Ιράν, έναν παράγοντα που πολλοί στη Δύση υποτίμησαν. 

https://www.naturalnews.com/

Απο που προέκυψε, τι θέλει και τι εκφράζει η Καρυστιανού;

 

του Παντελή Σαββίδη

Στο κείμενο επιχειρείται μια σύγκριση της ελληνικής κοινωνίας του 1974 με τη σημερινή. Όχι, μόνο, ιστορική αλλά κοινωνιολογική και πολιτική. Δείχνει πώς μεταβλήθηκαν οι κοινωνικές τάξεις, πώς μετακινήθηκαν οι προσδοκίες, πώς άλλαξαν οι μορφές εκπροσώπησης και γιατί σήμερα εμφανίζεται χώρος για ένα νέο πολιτικό φαινόμενο, όπως αυτό της Μαρίας Καρυστιανού. Το οποίο δεν είναι φαινόμενο διαμαρτυρίας. Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας ζητά πολιτική έκφραση που τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και πρόσωπα που δοκιμάστηκαν, προσφάτως, δεν του προσφέρουν.

 

Το ΠΑΣΟΚ συγκροτείται, το 1974, ως πολιτική έκφραση μιας κοινωνίας που έβγαινε από τη δικτατορία, κουβαλούσε τα τραύματα του Εμφυλίου και της μετεμφυλιακής Δεξιάς, αλλά ταυτόχρονα ζούσε μια μεγάλη κοινωνική μετάβαση: αστικοποίηση, εσωτερική μετανάστευση, άνοδο της εκπαίδευσης, διεύρυνση των μεσαίων στρωμάτων, είσοδο νέων κοινωνικών ομάδων στη δημόσια ζωή.

Η Ελλάδα του 1974 ήταν ακόμη βαθιά επαρχιακή και μικροϊδιοκτητική. Οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εργάτες, οι βιοτέχνες, οι μικρέμποροι, οι νέοι που έμπαιναν στα πανεπιστήμια και τα παιδιά της εσωτερικής μετανάστευσης αποτελούσαν το κοινωνικό σώμα που ζητούσε αναγνώριση.

Δεν ζητούσε μόνο καλύτερο εισόδημα. Ζητούσε αξιοπρέπεια, συμμετοχή, πολιτική νομιμοποίηση, πρόσβαση στο κράτος, κοινωνική άνοδο.

Αυτούς εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ. Όχι μια κλασική βιομηχανική εργατική τάξη, όπως στις χώρες της δυτικής Ευρώπης, αλλά ένα ευρύ μπλοκ «μη προνομιούχων»: αγρότες, μικρομεσαίους, μισθωτούς, υπαλλήλους, νέους, γυναίκες, επαρχία, ανθρώπους που ένιωθαν αποκλεισμένοι από το μετεμφυλιακό κράτος και τα δίκτυα εξουσίας του.

Το σύνθημα της «Αλλαγής» δεν ήταν απλώς ιδεολογικό. Ήταν κοινωνιολογικό. Σήμαινε: να μπούμε κι εμείς στο κράτος, στην εκπαίδευση, στην κατανάλωση, στην εξουσία, στην αξιοπρέπεια.

Η ιδρυτική Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη συμπύκνωνε αυτό το αίτημα στο τρίπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση». Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε πολιτική γλώσσα σε στρώματα που υπήρχαν κοινωνικά, αλλά δεν είχαν ακόμη αποκτήσει πλήρη πολιτική έκφραση. Το ΠΑΣΟΚ δεν τα δημιούργησε. Τα αναγνώρισε, τα οργάνωσε και τα μετέτρεψε σε πλειοψηφικό ιστορικό μπλοκ.

Τι απέγιναν αυτά τα στρώματα;

Σε μεγάλο βαθμό αστικοποιήθηκαν. Οι αγρότες έγιναν ιδιοκτήτες, συνταξιούχοι, επιδοτούμενοι παραγωγοί, γονείς παιδιών που σπούδασαν και εγκαταστάθηκαν στις πόλεις. Οι μικρομεσαίοι εντάχθηκαν στο μεταπολιτευτικό μοντέλο της κατανάλωσης, της αντιπαροχής, της τραπεζικής πίστης και της μικρής επιχείρησης. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι επαγγελματικές ομάδες έγιναν μέρος ενός διευρυμένου κοινωνικού κράτους. Η πρώτη γενιά των «μη προνομιούχων» απέκτησε κατοικία, εισόδημα, πτυχία για τα παιδιά της, πρόσβαση στο κράτος και κοινωνική ορατότητα.

Αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ήταν και η αρχή της μετάλλαξής του. Διότι το κόμμα που εξέφρασε την κοινωνική άνοδο έγινε σταδιακά κόμμα διαχείρισης της ανόδου. Από κίνημα κοινωνικής ένταξης έγινε μηχανισμός εξουσίας. Από έκφραση των αποκλεισμένων έγινε μέρος του κράτους. Από κόμμα των «μη προνομιούχων» έγινε κόμμα των ενσωματωμένων.

Με αυτή την έννοια, ναι, το ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό αστικοποιημένο κόμμα. Όχι ότι έγινε «δεξιό», αλλά επειδή αστικοποιήθηκε η ίδια η κοινωνική του βάση. Τα στρώματα που το ανέδειξαν απέκτησαν ιδιοκτησία, κρατική σχέση, επαγγελματική θέση, θεσμική ένταξη.

Το ΠΑΣΟΚ από κόμμα κοινωνικής διεκδίκησης έγινε κόμμα θεσμικής διαχείρισης, ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και μετριοπαθούς κεντροαριστεράς.

Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομική κρίση και τα μνημόνια διέλυσαν το κοινωνικό συμβόλαιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε αυτή η άνοδος. Το μεταπολιτευτικό μοντέλο, με όλα τα θετικά και τις παθογένειές του, κατέρρευσε. Η μικρή ιδιοκτησία πιέστηκε. Οι μικρομεσαίοι συνθλίφθηκαν. Η εργασία υποτιμήθηκε. Η νεολαία μετανάστευσε. Το κοινωνικό κράτος περιορίστηκε. Η μεσαία τάξη φοβήθηκε την κάθοδο. Και το ΠΑΣΟΚ, ταυτισμένο με τη μνημονιακή διαχείριση, έχασε τη συμβολική και πολιτική σχέση με τη βάση που το είχε φέρει στην εξουσία.

Εδώ παρεμβάλλεται η μεγάλη στιγμή Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξέφρασε τους «μη προνομιούχους» με τον τρόπο που τους εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ. Εξέφρασε κυρίως τους αποδιαρθρωμένους της κρίσης: τα στρώματα που είχαν ήδη ενταχθεί στη μεταπολιτευτική κοινωνική άνοδο και είδαν μετά το 2010 το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους.

Το 2012 έγινε ο πολιτικός σεισμός. Το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε, ο δικομματισμός έσπασε και ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε από μικρό κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε κεντρικό φορέα αντιμνημονιακής εκπροσώπησης.

Τι εξέφρασε, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ;

Εξέφρασε την οργή κατά των μνημονίων, την κοινωνική ταπείνωση της μεσαίας τάξης, τον φόβο της φτωχοποίησης, την ανεργία των νέων, την ανασφάλεια των μισθωτών, την αγανάκτηση των δημοσίων υπαλλήλων, την απελπισία των μικρομεσαίων, αλλά και την ανάγκη ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας να τιμωρήσει το παλιό πολιτικό σύστημα.

Δεν ήταν μόνο αριστερή ψήφος. Ήταν ψήφος διαμαρτυρίας, αντιμνημονιακή ψήφος, ψήφος κοινωνικής απόγνωσης, ψήφος εναντίον της μεταπολιτευτικής ενοχής. Ο Τσίπρας εξέφρασε τότε την υπόσχεση ότι η χώρα μπορούσε να συγκρουστεί με τους δανειστές χωρίς να πληρώσει το κόστος της ρήξης. Αυτή ήταν η μεγάλη γοητεία του 2015: αξιοπρέπεια χωρίς έξοδο, αντίσταση χωρίς καταστροφή, τέλος των μνημονίων χωρίς πλήρη ανατροπή της ευρωπαϊκής πορείας.

Η κοινωνία ήθελε να πιστέψει ότι υπήρχε ένας τρίτος δρόμος ανάμεσα στην υποταγή και την περιπέτεια.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε να μετατρέψει αυτή την κοινωνική έκρηξη σε σταθερό κοινωνικό μπλοκ. Ήταν περισσότερο φορέας μιας αρνητικής συμμαχίας — όχι στα μνημόνια, όχι στο παλιό ΠΑΣΟΚ, όχι στη Νέα Δημοκρατία, όχι στην τρόικα — παρά φορέας ενός συνεκτικού παραγωγικού και θεσμικού σχεδίου. Εξέφρασε την κρίση, αλλά δεν μπόρεσε να οργανώσει την έξοδο από αυτήν.

Μετά το δημοψήφισμα και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μεγάλο μέρος της αντισυστημικής του φόρτισης. Από κόμμα διαμαρτυρίας έγινε κόμμα διαχείρισης. Από κόμμα της ρήξης έγινε κόμμα κυβερνητικού ρεαλισμού. Από πολιτική έκφραση της οργής έγινε μέρος της μεταμνημονιακής κανονικότητας. Γι’ αυτό και η κοινωνική του δυναμική άρχισε να φθίνει.

Η κρίσιμη διαφορά είναι η εξής: το ΠΑΣΟΚ του 1974 εξέφρασε στρώματα που ζητούσαν κοινωνική άνοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε στρώματα που φοβούνταν την κοινωνική κάθοδο. Η Καρυστιανού εμφανίζεται τώρα να αγγίζει κάτι ακόμη βαθύτερο: στρώματα που δεν ζητούν απλώς άνοδο ή προστασία από την πτώση, αλλά αποκατάσταση εμπιστοσύνης. Στο κράτος, στη Δικαιοσύνη, στη Δημοκρατία, στην ίδια τη δυνατότητα της χώρας να λειτουργήσει.

Γι’ αυτό η Καρυστιανού δεν μπορεί να ερμηνευθεί απλώς ως συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να αντλήσει από κοινωνικά ακροατήρια που πέρασαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το μήνυμά της είναι διαφορετικό. Δεν λέει πρωτίστως «να φύγουν τα μνημόνια». Λέει «να ξανασταθεί το κράτος». Δεν λέει μόνο «να τιμωρηθεί το παλιό σύστημα». Λέει «να λειτουργήσουν οι θεσμοί». Δεν εκπροσωπεί μόνο την κοινωνική οργή. Επιχειρεί να της δώσει θεσμική και εθνική μορφή.Η Καρυστιανού δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Θέλει να λειτουργήσει το κράτος προς όφελος του πολίτη.

Αυτό εξηγεί και γιατί ένα μέρος της παλιάς κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ δεν εμπιστεύθηκε τελικά την Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε την αντιμνημονιακή αγανάκτηση, αλλά δεν έπεισε ότι μπορεί να συγκροτήσει αξιόπιστο κράτος, παραγωγική ανασυγκρότηση και θεσμική ασφάλεια.

Η Καρυστιανού, αν θέλει να καλύψει το σημερινό κενό, πρέπει να απαντήσει εκεί ακριβώς όπου ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε: όχι μόνο στην καταγγελία, αλλά στη συγκρότηση νέας εμπιστοσύνης.

Το φαινόμενο Καρυστιανού.

Η κοινωνία του 2026 δεν μοιάζει με την κοινωνία του 1974. Τότε η Ελλάδα ήταν φτωχότερη, αλλά νεότερη, κοινωνικά κινητική, δημογραφικά ζωντανή και με προσδοκία ανόδου. Σήμερα είναι πιο μορφωμένη και πιο αστική, αλλά πιο γερασμένη, πιο κουρασμένη, πιο δύσπιστη και πιο φοβισμένη. Η χώρα έχει χάσει πληθυσμό, παραγωγική βάση, νέους ανθρώπους, κοινωνική αυτοπεποίθηση και θεσμική εμπιστοσύνη.

Τα νέα κοινωνικά στρώματα που ζητούν έκφραση δεν είναι ίδια με του 1974. Είναι οι μικρομεσαίοι που πιέζονται από φόρους, τράπεζες, funds, ενεργειακό κόστος και αθέμιτο ανταγωνισμό. Είναι οι νέοι πτυχιούχοι που δεν βλέπουν προοπτική ή φεύγουν στο εξωτερικό. Είναι οι εργαζόμενοι που έχουν δουλειά αλλά δεν έχουν αξιοπρεπές εισόδημα. Είναι οι οικογένειες που πιέζονται από στέγη, ακρίβεια και ανασφάλεια. Είναι οι αγρότες που δεν είναι πια πλειοψηφικό κοινωνικό σώμα, αλλά παραμένουν κρίσιμοι για την περιφέρεια, την παραγωγή και την αυτάρκεια. Είναι οι πολίτες που δεν ζητούν μόνο χρήματα, αλλά δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και λειτουργία του κράτους.

Αυτό είναι το νέο κοινωνικό ακροατήριο της Καρυστιανού. Δεν είναι ενιαία τάξη. Είναι ένα μπλοκ κοινωνικής απογοήτευσης και θεσμικής απαίτησης.

Το κόμμα της εμφανίζεται με αιχμή τη θεσμική ανασυγκρότηση, τη διαφάνεια, τη Δικαιοσύνη, τα Τέμπη, την κοινωνική προστασία, τη δημόσια υγεία και παιδεία, την προστασία της πρώτης κατοικίας, τον έλεγχο τραπεζών και funds, την ενίσχυση μικρομεσαίων, τα εργασιακά δικαιώματα, την παραγωγική ανασυγκρότηση, τη στήριξη του πρωτογενούς τομέα και την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά με το 1974. Το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε κοινωνικά στρώματα που ήθελαν να ανέβουν. Η Καρυστιανού φαίνεται να εκφράζει στρώματα που φοβούνται ότι πέφτουν ή ότι χάνονται. Το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε την ελπίδα της ένταξης. Η Καρυστιανού εκφράζει την απαίτηση της αποκατάστασης. Το ΠΑΣΟΚ είπε: «να μπούμε κι εμείς στο κράτος». Η Καρυστιανού λέει: «να ξαναγίνει το κράτος κράτος».

Γι’ αυτό και το πρόβλημα σήμερα δεν είναι μόνο κοινωνικό ή οικονομικό. Είναι θεσμικό και υπαρξιακό. Η ελληνική κοινωνία δεν ζητά απλώς ένα άλλο κόμμα. Ζητά ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ζητά κράτος που λειτουργεί, Δικαιοσύνη που πείθει, Δημοκρατία που δεν ευτελίζεται, θεσμούς που δεν χειραγωγούνται, παραγωγή που στηρίζει τη χώρα, εξωτερική πολιτική που δεν δορυφοροποιεί την Ελλάδα.

Η ευκαιρία της Καρυστιανού βρίσκεται ακριβώς εδώ: να εκφράσει όσους δεν θέλουν απλώς αντιπολίτευση, αλλά αποκατάσταση εμπιστοσύνης. Όσους δεν πιστεύουν ότι η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει αξιόπιστα, αλλά δεν αντέχουν και τη σημερινή δεξιά διαχείριση. Όσους δεν είναι ακροδεξιοί, αλλά είναι πατριώτες. Όσους δεν είναι αντικρατιστές, αλλά θέλουν κράτος δικαίου. Όσους δεν είναι αντισυστημικοί, αλλά θεωρούν ότι το σημερινό σύστημα έχει υπονομεύσει τους ίδιους τους θεσμούς του.

Το ΠΑΣΟΚ του 1974 ήταν απάντηση στη μεταδικτατορική και μετεμφυλιακή Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απάντηση στην κοινωνική έκρηξη της μνημονιακής κρίσης. Η Καρυστιανού εμφανίζεται ως πιθανή απάντηση στη μεταμνημονιακή Ελλάδα της δυσπιστίας, της δημογραφικής συρρίκνωσης, της παραγωγικής αδυναμίας και της θεσμικής απαξίωσης.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν μπορεί να γίνει φορέας ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου: όχι για να μοιράσει προσόδους, όπως έκανε συχνά η Μεταπολίτευση, αλλά για να ανασυστήσει θεσμούς, παραγωγή, εμπιστοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια.

https://www.anixneuseis.gr/