Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

Π Φιλόθεος Φάρος: Σε χασικλήδες και πoρνες είδα περισσότερο Θεό απ’ ότι σε υποτιθέμενους ευσεβείς

 


Μερικοί από εσάς μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία του, αρκετοί μόνο το «Έρωτος Φύσις» εξαιτίας του οποίου πολλοί τον χαρακτήρισαν «επαναστάτη ή αναρχικό παπά», άλλοι, πάλι, τον ακούτε για πρώτη φορά.

Άλλοι πιστεύετε στον Θεό και άλλοι όχι. Το βέβαιο είναι πως, όλοι είμαστε φτιαγμένοι απ’ το ίδιο ύφασμα και άνθρωπος χωρίς ανησυχίες δεν υπάρχει. Εδώ μερικές σκέψεις του από μια συνέντευξη.

«Μεγάλωσα στην Τρούµπα, ο πατέρας µου είχε εκεί κουρείο. Έτσι είχα την ευκαιρία να γνωριστώ µε τους χασικλήδες και τις πορνες της περιοχής. Σας διαβεβαιώνω, πως σ’ αυτούς τους ανθρώπους είδα περισσότερο Θεό απ’ ό,τι σε υποτιθέμενους ευσεβείς. Γιατί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς»

«Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας».

«Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;

Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.

«Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα; Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή.»

«Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…»

«Στην πραγματικότητα έγινα ιερέας για να καλύψω δικές µου ανάγκες, για να σώσω εμένα…Μεγάλωσα σ’ ένα πολύ προβληματικό περιβάλλον, µε δυο γονείς που δεν είχαν καμιά επικοινωνία και τίποτα κοινό µεταξύ τους. Ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός.. Ήθελα να πιαστώ από κάπου, έψαχνα ένα καταφύγιο. Και το βρήκα στα λόγια των πατέρων της Εκκλησίας. Είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να γνωρίζει τον εαυτό του, αλλά και τα κίνητρά του. Δεν έχει σημασία τι κάνουμε και τι λέμε, αλλά γιατί το κάνουμε και γιατί το λέμε. Κυρίως το πρόβλημα δεν είναι «πόσα έχουμε», αλλά πώς τα διαχειριζόμαστε

«Λίγο πριν χειροτονηθώ είχα πάει ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος και εκμυστηρεύτηκα στον ηγούμενο της Μονής Διονυσίου πως δεν είχα αρκετή πίστη. Μα θέλετε να γίνετε παπάς και δεν έχετε αρκετή πίστη; µε ρώτησε. Μαζί µου ήταν τότε ο καθηγητής Θεολογίας Σάββας Αγουρίδης, ο οποίος του είπε, τι νομίζετε γέροντα, πως µόνο σαρκικές έγνοιες ταλαιπωρούν τους ανθρώπους; Είναι και οι υπαρξιακές.

«Η δυσκολία είναι ότι φοβόμαστε πως αν αφεθούμε, δεν θα ερωτευτούμε αυτόν που «πρέπει». Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, αλλά µία διαρκής αναζήτηση. Για να τον ζήσεις όσο γίνεται ουσιαστικότερα, πρέπει να ασχοληθείς µε την ωριμότητά σου. Ο Χριστός λέει «αν θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, πρέπει να τη χάσεις». Στον έρωτα πρέπει να δοθείς µέχρι θανάτου, αν θέλεις να βιώσεις την πληρότητά του.

«Ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αγωνία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι θα «καταλήξει» στο μηδέν. Γι’ αυτό είναι πολύ επιρρεπής σε οποιονδήποτε του προσφέρει κάποια διέξοδο, κάποια «θεραπεία» γι’ αυτήν την αγωνία του θανάτου. Η πραγματική χριστιανική παράδοση δεν αναζητεί αλλού τη ζωή, αλλά εδώ και τώρα. Υποσχόμαστε τη μετά θάνατον ζωή, όταν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα τώρα.

«Αδικίες υπάρχουν επειδή ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αν δεν είναι ελεύθερος να κάνει κακό, παύει να είναι ελεύθερος.

«Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες των μεταναστών; Αν αγαπάς έναν άνθρωπο, σκέφτεσαι ποιες είναι οι δικές του πραγματικές ανάγκες. Η κοινωνία μας διέπεται από μια στάση, η οποία για μένα είναι παρακμιακή, που λέει πως, αν αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον χαϊδεύεις. Αυτό δεν είναι αγάπη. Όταν ένας άνθρωπος έχει λιποθυμήσει, χρειάζεται ένα χαστούκι, όχι ένα χάδι.

«Δεν ξέρω τι πάει να πει ευτυχία. Για µένα καταλληλότερη λέξη είναι η «πληρότητα». Να αισθάνεσαι μέσα σου «γεμάτος». Χαρά, αγαλλίαση, συγκίνηση! Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω και στιγμές δυσφορίας, απογοητεύσεις, στιγμές πικρίας… Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μου είναι εσωτερική γαλήνη.

https://www.dinfo.gr/

Η Επόμενη Οικονομική Κρίση στην Ελλάδα δεν θα είναι Οικονομική ή Πολιτική.

Από την τριβή στην ορμή: η κρίση παραγωγικότητας στην Ελλάδα


Θοδωρής Γεωργεδάκης · The Growth Igniter

Εδώ και μια δεκαετία περιμένουμε την επόμενη κρίση από τη λάθος κατεύθυνση.

Την ψάχνουμε στον πληθωρισμό, στις αγορές, στη γεωπολιτική, στον επόμενο εμπορικό πόλεμο.

Κοιτάμε τον ορίζοντα για την καταιγίδα, και δεν προσέχουμε ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια μας έχει ήδη αρχίσει να υποχωρεί.

Η επόμενη κρίση που θα κρίνει μια μικρή, ανοιχτή οικονομία όπως η ελληνική δεν θα είναι οικονομική.

Ούτε πολιτική.

Δεν θα έρθει με σειρήνα, δεν θα έχει πρωτοσέλιδο, δεν θα τη φέρει μια κυβέρνηση ούτε θα τη λύσει μια άλλη.

Θα έρθει από μέσα, από τον τρόπο που δουλεύουν οι επιχειρήσεις μας.

Και έχει ήδη έρθει.

Την ονομάζουμε κρίση παραγωγικότητας, κι αυτό είναι το πιο ευγενικό της όνομα.

Στην ουσία είναι κρίση ορμής.

Και η ορμή δεν χάνεται από έλλειψη προσπάθειας.

Χάνεται από τριβή.

Για χρόνια στηρίξαμε την ανάπτυξη σε δύο πράγματα: στην κατανάλωση και στη δημόσια δαπάνη.

Και τα δύο έχουν φτάσει στα όριά τους.

Το διαθέσιμο εισόδημα πιέζεται, οι ανισότητες διευρύνονται, η καταναλωτική βάση μένει στάσιμη.

Την ίδια ώρα ο πληθυσμός γερνάει.

Η Ευρώπη γερνάει, η Ελλάδα γερνάει πιο γρήγορα, και οι δεξιότητες που ζητάει η νέα οικονομία δεν βρίσκονται εύκολα στην αγορά.

Λιγότεροι άνθρωποι καλούνται να παράγουν περισσότερη αξία, με εργαλεία φτιαγμένα για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Μένει ένας μόνο πραγματικός μοχλός ανάπτυξης.

Η παραγωγικότητα.

Ο μόνος τρόπος να ανέβει το βιοτικό επίπεδο χωρίς τεχνητές ενέσεις ζήτησης και χωρίς νέους πληθωριστικούς κύκλους.

Θα το πω με τον τρόπο που δουλεύω τα τελευταία χρόνια, μέσα από την εξίσωση της ορμής:

Momentum = (Ωφέλιμη Ενέργεια − Τριβή) × Ευθυγράμμιση

Κοιτάξτε τι κάνει η δημογραφία σε αυτή την εξίσωση.

Μικραίνει την Ωφέλιμη Ενέργεια.

Λιγότερα χέρια, λιγότερες ώρες, λιγότερες διαθέσιμες δεξιότητες.

Η πρώτη μεταβλητή στερεύει, και δεν γυρίζει πίσω με ευχολόγια.

Τι κάνουν οι περισσότερες επιχειρήσεις μπροστά σε αυτό;

Σπρώχνουν πιο δυνατά.

Περισσότερες ώρες, περισσότερη προσπάθεια, περισσότερη πίεση στους ίδιους ανθρώπους.

Προσπαθούν να κερδίσουν ορμή ζορίζοντας μια μεταβλητή που ήδη αδειάζει.

Δουλεύουν πιο σκληρά.

Όχι πιο έξυπνα.

Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: φθορά, κόστος, περιθώρια που στενεύουν, άνθρωποι που φεύγουν.

Αν η Ωφέλιμη Ενέργεια πέφτει, η ανάπτυξη κρύβεται σε δύο μόνο σημεία.

Στη μείωση της Τριβής και στην αύξηση της Ευθυγράμμισης.

Εκεί ζει η παραγωγικότητα.

Πουθενά αλλού.

Εδώ μπαίνει η τεχνητή νοημοσύνη.

Όχι ως «ακόμη μία τεχνολογία».

Ως εργατικό δυναμικό, και κυρίως ως μοχλός που δρα ακριβώς εκεί που πονάει η εξίσωση.

Στην τριβή.

Αναλαμβάνει τις επαναλαμβανόμενες διαδικασίες.

Παράγει αναλύσεις σε χρόνο που πριν ήταν αδιανόητος.

Επιταχύνει αποφάσεις.

Απελευθερώνει ανθρώπους από δουλειά που δεν έπρεπε ποτέ να κάνουν άνθρωποι.

Και όμως, στις περισσότερες επιχειρήσεις το αποτέλεσμα είναι μηδαμινό.

Όχι γιατί η τεχνολογία απέτυχε.

Γιατί την έβαλαν στο λάθος σημείο.

Το μεγαλύτερο λάθος είναι ένα και επαναλαμβάνεται παντού.

Ψηφιοποιούμε την τριβή μας.

Παίρνουμε μια κουρασμένη, παλιά διαδικασία και της φοράμε ένα chatbot από πάνω.

Αυτοματοποιούμε το πρόβλημα, αντί να το καταργήσουμε.

Γιατί δεν δουλεύει;

Επειδή η τριβή δεν ζει μέσα στα τμήματα.

Ζει ανάμεσά τους.

Στα σημεία που η πληροφορία περνάει από το ένα χέρι στο άλλο, που περιμένει μια έγκριση, που χάνεται ένα context, που κανείς δεν έχει την πλήρη εικόνα.

Ένα chatbot πάνω σε μια σπασμένη ροή δεν διορθώνει τη ροή.

Την κάνει απλώς πιο γρήγορα σπασμένη.

Η τεχνολογία μόνη της δεν σώζει κανέναν.

Ο ανασχεδιασμός σώζει.

Δεν χρειάζεστε ένα εργαλείο που απαντάει.

Χρειάζεστε ένα σύστημα από agents που συνεργάζονται.

Δεν χρειάζεστε μια δεξαμενή δεδομένων.

Χρειάζεστε μια υποδομή που βγάζει αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο.

Δεν χρειάζεστε εκπαίδευση σε εργαλεία.

Χρειάζεστε αλλαγή στη λογική με την οποία παίρνετε αποφάσεις.

Οι επιχειρήσεις που θα ξεχωρίσουν δεν θα είναι αυτές που «έβαλαν AI».

Θα είναι αυτές που ξανασχεδίασαν τον τρόπο λειτουργίας τους με βάση το τι μπορεί πια να κάνει η μηχανή.

Και τότε η εξίσωση γυρίζει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η τριβή πέφτει.

Η ταχύτητα ανεβαίνει.

Τα λάθη λιγοστεύουν.

Οι άνθρωποι μετακινούνται σε ρόλους μεγαλύτερης αξίας, που σημαίνει ότι η Ωφέλιμη Ενέργεια του καθενός ανεβαίνει, ακόμη κι όταν τα κεφάλια είναι λιγότερα.

Αυτό δεν είναι «βελτίωση».

Είναι ορμή.

Και η ορμή απέναντι σε έναν ανταγωνιστή που ακόμη πειραματίζεται είναι πλεονέκτημα που δεν καλύπτεται εύκολα.

Για την Ελλάδα το στοίχημα είναι διπλό.

Το μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας μας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ξεκινάει από χαμηλή παραγωγικότητα.

Αυτό είναι το κακό νέο.

Το καλό νέο είναι ότι, όταν υπάρχει σωστή καθοδήγηση και κίνητρο, η υιοθέτηση γίνεται γρήγορα.

Μια επιχείρηση με χαμηλή βάση έχει περισσότερη τριβή να κόψει, άρα και μεγαλύτερο περιθώριο για άλμα.

Το παράθυρο δεν θα μείνει ανοιχτό για πάντα.

Μιλάμε για δύο χρόνια, όχι για δέκα.

Και κάθε χρόνο που η χώρα γερνάει, η εξίσωση γίνεται πιο δύσκολη.

Απόδειξη για τα παραπάνω είναι πως η Ελλάδα συρρικνώνεται.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια περίοδο έντονης δημογραφικής συρρίκνωσης, καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ότι ο πληθυσμός της χώρας θα μειωθεί στα 7,6 εκατομμύρια έως το 2080.

Αυτή η εξέλιξη, που οφείλεται στην υπογεννητικότητα και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, θα οδηγήσει σε διαρκή γήρανση του πληθυσμού και συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού.

Οι αρνητικές προοπτικές για το ασφαλιστικό σύστημα και την οικονομία καθιστούν το δημογραφικό μια κρίσιμη πρόκληση για τις επιχειρήσεις και την κοινωνία.

Οι οικονομίες, όπως και οι επιχειρήσεις, σπάνια καταρρέουν με πάταγο.

Χάνουν ορμή.

Σιγά σιγά, αθόρυβα, μέχρι η τριβή να ξεπεράσει την ενέργεια που τους έχει απομείνει.

Τότε η εξίσωση γυρίζει αρνητική, και το κατάλαβες πολύ αργά.

Η κρίση παραγωγικότητας δεν κάνει πρωτοσέλιδα.

Δεν έχει σειρήνα.

Εμφανίζεται ως μια διαρκής, ήπια πίεση, μέχρι να γίνει αδιέξοδο.

Η επόμενη χρηματοοικονομική κρίση μπορεί να αργήσει.

Η κρίση ορμής είναι ήδη στην πόρτα.

Και δεν είναι θέμα «αν» θα έρθει.

Είναι θέμα ποιοι θα μειώσουν την τριβή τους πριν τους αναγκάσει η πραγματικότητα.

Τίποτα δεν ανάβει μόνο του.


https://georgedakis.com/

Οι Ομορφοι Ανθρωποι

 

Παρασκευή είναι σήμερα

 

θα πάω στη λαϊκή
να κάνω έναν περίπατο
στ' αποκεφαλισμένα περιβόλια,
να δω την ευωδιά της ρίγανης
σκλάβα σε ματσάκια.
Πάω μεσημεράκι
που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων βρίσκεις το πράσινο εύκολο
σε φασολάκια κολοκύθια
μολόχες και κρινάκια.
Ακούω εκεί τί θαρρετά
εκφράζονται τα δέντρα
με την κομμένη γλώσσα των καρπών ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια
και τα μήλα
και παίρνει να ροδίσει λίγη ανάρρωση στις κιτρινιάρικες παρειές
μιας μέσα βουβαμάρας.
Σπάνια να ψωνίσω.
Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
Είναι ευκολία αυτό ή πρόβλημα;
Διαλέγεις και μετά
πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο που έχει η εκλογή σου.
Ενώ εκείνο το έτυχε τί πούπουλο.
Στην αρχή.
Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.
Ασήκωτες κι αυτές.
Κατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.
Το πολύ ν' αγοράσω λίγο χώμα.
Όχι για λουλούδια.
Για εξοικείωση.
Εκεί δεν έχει διάλεξε.
Εκεί με κλειστά τα μάτια.

Κική Δημουλά
ΣΑΝ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΣ
...............................................Από την ποιητική συλλογή:
Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ (1994)

Χειμερινή Ευεξία: Εποχιακά Προϊόντα για Ανοσοποιητικό, Ενυδάτωση και Υγεία του Εντέρου


11/05/2026 // Κόκο Σόμερς 
Καθώς οι θερμοκρασίες πέφτουν και η εσωτερική θέρμανση ξηραίνει τον αέρα, τα εποχιακά προϊόντα προσφέρουν ενυδάτωση, υποστήριξη του ανοσοποιητικού συστήματος και οφέλη για την υγεία του εντέρου, σύμφωνα με διαιτολόγους και επαγγελματίες της Παραδοσιακής Κινεζικής Ιατρικής (TCM).

«Η κατανάλωση εποχιακών τροφίμων είναι ένας πρακτικός τρόπος για να προσθέσετε μεγαλύτερη ποικιλία στη διατροφή σας», δήλωσε η διαιτολόγος Άννα Ντόχερτι με έδρα το Κάνσας Σίτι στους Epoch Times , σύμφωνα με το δημοσίευμα. Τα εποχιακά τρόφιμα είναι συνήθως πιο φρέσκα και διατηρούν υψηλότερα επίπεδα θρεπτικών συστατικών από τα προϊόντα που συλλέγονται πριν από την ωρίμανση και στη συνέχεια ψύχονται ή αποθηκεύονται για ημέρες ή εβδομάδες, σύμφωνα με το Mercola.com. Καθώς τα αποθηκευμένα προϊόντα παραμένουν, τόσο η γεύση όσο και τα επίπεδα θρεπτικών συστατικών μειώνονται, ανέφερε η δημοσίευση [1].

Κολοκύθες και χειμερινή κολοκύθα

Οι υγιείς, υγρές μεμβράνες περιγράφονται ως ένα από τα πρώτα εμπόδια του σώματος ενάντια στα μικρόβια που κρύβονται πίσω από τα κρυολογήματα και τη γρίπη. Ο Ντόχερτι πρόσθεσε ότι οι ποικιλίες με λεπτό φλοιό, όπως η delicata και η κολοκύθα με μέλι, μαλακώνουν όταν μαγειρεύονται και παρέχουν περισσότερες φυτικές ίνες και καροτενοειδή. Η κολοκύθα χρησιμοποιείται σε μια σειρά παρασκευασμάτων. Το Mercola.com σημείωσε ότι η περισσότερη επεξεργασμένη κολοκύθα μετατρέπεται σε κονσερβοποιημένη κολοκύθα και σε κονσερβοποιημένο μείγμα για κολοκυθόπιτα, αν και μπορούν επίσης να αγοραστούν φρέσκες κολοκύθες για πίτα [2].

Μήλα και αχλάδια

Τα μήλα κατατάσσονται δεύτερα, μετά τις μπανάνες, ως το φρούτο που καταναλώνεται συχνότερα από τους Αμερικανούς, σύμφωνα με το Mercola.com [3]. Το NaturalNews.com ανέφερε ότι τα αχλάδια είναι μεταξύ πέντε φρούτων και λαχανικών που έχουν χαρακτηριστεί από τους διαιτολόγους ως εποχιακά αυτό το φθινόπωρο και πλούσια σε φυτικές ίνες, μια λίστα που περιλαμβάνει επίσης αγκινάρες, λαχανάκια Βρυξελλών, παστινάκια και λωτούς [4].

Και τα δύο φρούτα έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νερό, το οποίο βοηθά στην ενυδάτωση του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των βλεννογόνων που μπορεί να ερεθίσουν τον ξηρό αέρα και την εσωτερική θέρμανση, ανέφερε η έκθεση της Epoch Times . Μια ξεχωριστή έκθεση κατέταξε τα μήλα μεταξύ των τροφών ολικής αλέσεως που συνδέονται με την υγεία της καρδιάς και του εντέρου και συνέστησε ολόκληρες, ελάχιστα επεξεργασμένες τροφές έναντι των επεξεργασμένων εναλλακτικών [5].

Στην Παραδοσιακή Κινεζική Παιδική Ιατρική (ΠΚΙ), το λευκό είναι το χρώμα που συνδέεται με το φθινόπωρο και οι τροφές με λευκή σάρκα, όπως τα μήλα και τα αχλάδια, πιστεύεται ότι ωφελούν τους πνεύμονες, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Epoch Times . Και οι δύο ταξινομούνται ως δροσιστικές, γλυκές και ελαφρώς ξινίλες.

Ριζώδη λαχανικά: Γλυκοπατάτες, καρότα, παστινάκια και παντζάρια

Οι γλυκοπατάτες είναι γεμάτες με βιταμίνες A και C, οι οποίες περιγράφονται και οι δύο ως σημαντικές για ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Έρευνες που αναφέρονται στην έκθεση υποδηλώνουν ότι οι ανθοκυανίνες από τις γλυκοπατάτες μπορούν να λειτουργήσουν ως αγγειοδιασταλτικά και να βοηθήσουν στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης αυξάνοντας το μονοξείδιο του αζώτου, καταπολεμώντας το οξειδωτικό στρες και ασκώντας αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις.

Ο ψυχρότερος καιρός ωθεί τα καρότα, τις παστινάκια και τα παντζάρια να μετατρέψουν το άμυλό τους σε σάκχαρα, γεγονός που μειώνει το σημείο πήξης του ιστού τους και τα προστατεύει από τον παγετό, ανέφερε η έκθεση. Για τους τρώγοντες, το αποτέλεσμα είναι καλύτερη γεύση, ανέφερε η έκθεση.

Στην Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική (ΠΚΙ), τα ριζώδη λαχανικά έχουν ουδέτερες έως θερμαντικές ιδιότητες και βοηθούν στην ενίσχυση της πέψης, σύμφωνα με την έκθεση.

Λάχανο, λάχανο και μπρόκολο

Αυτά τα λαχανικά ανέχονται καλά τον πιο κρύο καιρό, παρατείνοντας την καλλιεργητική περίοδο και αφήνοντας φρέσκα χόρτα διαθέσιμα μετά την εξάντληση των καλοκαιρινών καλλιεργειών. Το λάχανο έχει επίσης περιγραφεί ως θρεπτικό συστατικό που περιέχει γλυκοζινολάτη και σουλφοξείδιο κυστεΐνης, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν στην ενεργοποίηση των αποτοξινωτικών ενζύμων του ήπατος, σύμφωνα με το βιβλίο Best Green Drinks Ever [6].

Μια ανασκόπηση παρατηρητικών μελετών του 2024 έδειξε ότι τα άτομα που τρώνε περισσότερο μπρόκολο μπορεί να έχουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων μορφών καρκίνου, συμπεριλαμβανομένων του γαστρεντερικού, του γαστρικού, του παχέος εντέρου, της ουροδόχου κύστης και των νεφρών, σύμφωνα με την έκθεση. Τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ήταν παρατηρησιακά. Στην Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική (ΠΚΙ), τα τρία λαχανικά θεωρούνται γλυκά και πιστεύεται ότι ωφελούν την πέψη, και το μαγείρεμα τα κάνει πιο ζεστά καθώς ο καιρός γίνεται πιο κρύος, σύμφωνα με την έκθεση.

Προετοιμασία και εποχιακή διατροφική καθοδήγηση

Οι μέθοδοι μαγειρέματος, όπως το ψήσιμο στο φούρνο και το ψήσιμο, μαλακώνουν τα ινώδη λαχανικά και συγκεντρώνουν τη φυσική τους γλυκύτητα, ανέφερε η έκθεση. Όσον αφορά τις φυτικές ίνες, η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία συνιστά τουλάχιστον 25 έως 34 γραμμάρια ημερησίως, αλλά οι περισσότεροι Αμερικανοί καταναλώνουν μόνο 10 έως 15 γραμμάρια την ημέρα, σύμφωνα με έκθεση του NaturalNews.com [5].

Αναφορές

  1. 15 Καλύτερες Φθινοπωρινές Υπερτροφές - Mercola.com, 27 Οκτωβρίου 2014.
  2. Κολοκυθόπιτα με τσίλι και κοτόπουλο - Mercola.com, 19 Οκτωβρίου 2014.
  3. 12 Φθινοπωρινές Υπερτροφές για να Βάλετε στο Ψώνι σας - Mercola.com, 27 Οκτωβρίου 2018.
  4. Οι διαιτολόγοι προσδιορίζουν πέντε φρούτα και λαχανικά με υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες για το φθινόπωρο - NaturalNews.com, 25 Σεπτεμβρίου 2026.
  5. Η έκθεση υγείας παραθέτει 10 τρόφιμα που συνδέονται με την υγεία της καρδιάς και του εντέρου. https://www.naturalnews.com/2026-10-01-report-10-foods-linked-heart-gut-health.html
  6. Τα καλύτερα πράσινα ποτά που έχω δει ποτέ, ενισχύουν το χυμό σας με αντιοξειδωτικές πρωτεΐνες και πολλά άλλα. Van Wyk, συγγραφέας Katrine

Επεξηγηματικό infographic


https://www.naturalnews.com/

Υπήρχε η διάθεση να μοιραστείς, να φιλοξενήσεις, να προσφέρεις ό,τι είχες, ακόμη κι αν ήταν λίγο.


 Ομφαλός της γης


Υπήρχαν κάποτε γιορτές που δεν χρειάζονταν προσκλήσεις, ούτε ιδιαίτερη οργάνωση, ούτε μεγάλες προετοιμασίες για να μείνουν αξέχαστες. Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει. Ο κόσμος θα ερχόταν από μόνος του, γιατί τότε οι άνθρωποι δεν περίμεναν μια επίσημη πρόσκληση για να συναντηθούν. Έβρισκαν αφορμές για να είναι μαζί και κάθε τέτοια αφορμή ήταν μια μικρή χαρά μέσα στην καθημερινότητά τους.
Ήταν χρόνια που τα χρήματα δεν περίσσευαν στα περισσότερα σπίτια, όμως υπήρχε μια αφθονία που δεν μπορούσε να μετρηθεί με το πορτοφόλι. Υπήρχε η διάθεση να μοιραστείς, να φιλοξενήσεις, να προσφέρεις ό,τι είχες, ακόμη κι αν ήταν λίγο. Οι νοικοκυρές ξεκινούσαν από νωρίς τις ετοιμασίες. Έπρεπε να καθαριστεί το σπίτι, να στρωθούν τα τραπέζια, να γυαλιστούν τα ποτήρια και να τακτοποιηθεί κάθε γωνιά. Η γιορτή ενός ανθρώπου ήταν υπόθεση ολόκληρης της οικογένειας και όλοι συμμετείχαν με τον τρόπο τους.
Στα παλιότερα σπίτια, η κουζίνα ήταν το κέντρο της ζωής. Εκεί μαζεύονταν οι συγγενείς, εκεί κάθονταν οι φίλοι, εκεί στριμώχνονταν οι καρέκλες για να χωρέσουν όλοι. Αργότερα, όταν τα σπίτια άρχισαν να αποκτούν μεγαλύτερους χώρους, δημιουργήθηκαν τα περίφημα καλά δωμάτια, οι σάλες που προορίζονταν για τις ιδιαίτερες περιστάσεις. Ήταν δωμάτια προσεγμένα, με τα καλά έπιπλα, τις βιτρίνες, τα κεντημένα σεμεδάκια και τα διακοσμητικά που δεν τα άγγιζε κανείς. Τον περισσότερο καιρό παρέμεναν κλειστά, σαν να φύλαγαν μέσα τους μια άλλη ζωή. Τα παιδιά τα κοιτούσαν με περιέργεια, αλλά ήξεραν πως δεν ήταν χώρος για τα καθημερινά τους παιχνίδια. Άνοιγαν μόνο όταν υπήρχε κάποιος σημαντικός λόγος και τότε το σπίτι άλλαζε όψη.
Οι επισκέπτες κατέφθαναν ο ένας μετά τον άλλον, χωρίς να χρειάζεται να έχουν συνεννοηθεί μεταξύ τους. Άλλος κρατούσε ένα κουτί με γλυκά, άλλος ένα μπουκάλι ποτό, άλλος ένα μικρό δώρο τυλιγμένο προσεκτικά. Πολλές φορές έφταναν με λουλούδια κομμένα από την αυλή τους, δεμένα με μια κορδέλα. Δεν είχε σημασία η αξία του δώρου. Σημασία είχε που κάποιος είχε θυμηθεί τη γιορτή σου και είχε κάνει τον κόπο να περάσει από το σπίτι σου.
Οι γυναίκες ετοιμάζονταν από νωρίς. Έφτιαχναν τα μαλλιά τους στο κομμωτήριο, φορούσαν τα καλά τους και στόλιζαν τα χέρια και τον λαιμό τους με τα κοσμήματα που κρατούσαν για τις ξεχωριστές περιστάσεις. Οι άντρες έβαζαν τα καθαρά τους πουκάμισα και τα καλά τους σακάκια. Κανείς δεν ήθελε να εμφανιστεί πρόχειρος σε μια γιορτή. Ήταν ένας τρόπος να τιμήσουν τον άνθρωπο που γιόρταζε, αλλά και τη συνάντηση που τους έφερνε όλους κοντά.
Στα τραπέζια υπήρχαν μικρές λιχουδιές, όχι απαραίτητα ακριβά φαγητά. Κομμάτια κοτόπουλου, κεφτεδάκια, τυριά, ελιές, πίτες, μικρά σαντουιτσάκια και πιατέλες με όσα μπορούσε να ετοιμάσει η νοικοκυρά. Τα ποτά περνούσαν από χέρι σε χέρι, τα ποτήρια γέμιζαν και οι κουβέντες μπλέκονταν μεταξύ τους. Κάποιος έλεγε μια παλιά ιστορία, κάποιος θυμόταν ένα περιστατικό από τα νιάτα του, κάποιος άλλος πείραζε τους υπόλοιπους. Κάποτε η συζήτηση γινόταν πιο έντονη, ιδίως όταν έμπαιναν στη μέση τα πολιτικά, μα ακόμη κι εκείνες οι μικρές διαφωνίες αποτελούσαν μέρος της συντροφιάς. Λίγο αργότερα όλα ξεχνιούνταν και η παρέα συνέχιζε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Τα παιδιά είχαν τον δικό τους κόσμο μέσα σε αυτές τις γιορτές. Συνήθως τα συγκέντρωναν σε ένα διπλανό δωμάτιο, μαζί με τα ξαδέλφια τους, για να αφήσουν τους μεγάλους να διασκεδάσουν. Εκείνα όμως δεν έχαναν τίποτα από όσα συνέβαιναν. Παρακολουθούσαν κρυφά τις κινήσεις των μεγάλων, έβρισκαν αφορμή να ξεγλιστρήσουν προς την κουζίνα και προσπαθούσαν να αρπάξουν κανένα κεφτεδάκι από τις πιατέλες. Τα γλυκά που είχαν φέρει οι επισκέπτες ήταν ένας ακόμη μεγάλος πειρασμός. Ένα μικρό κέρασμα στα κρυφά μπορούσε να γίνει η μεγαλύτερη περιπέτεια της βραδιάς.
Και ύστερα άρχιζε το γλέντι. Το ραδιόφωνο ή το πικάπ έδινε τον ρυθμό, κάποιος σηκωνόταν να χορέψει και σύντομα τον ακολουθούσαν κι άλλοι. Οι καρέκλες παραμερίζονταν, τα τραπέζια άδειαζαν λίγο χώρο και το σπίτι γέμιζε κίνηση. Δεν υπήρχαν αυστηρά προγράμματα ούτε συγκεκριμένη ώρα λήξης. Κανείς δεν κοιτούσε διαρκώς το ρολόι. Η βραδιά προχωρούσε όσο υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να μείνουν και να χαρούν τη συντροφιά.
Το πιο όμορφο, όμως, δεν ήταν τα φαγητά, τα δώρα ή τα τραγούδια. Ήταν εκείνη η αίσθηση πως κανείς δεν ήταν ξένος μέσα σε εκείνο το σπίτι. Ο γείτονας μπορούσε να περάσει για λίγο και να καταλήξει να μείνει μέχρι αργά. Ένας συγγενής έφερνε μαζί του κι έναν φίλο, χωρίς να θεωρεί πως χρειαζόταν να ζητήσει άδεια. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές και η φιλοξενία δεν μετρούσε πόσες καρέκλες είχαν περισσέψει ή πόσα πιάτα είχαν ετοιμαστεί. Πάντα θα βρισκόταν ένας τρόπος να χωρέσει ακόμη ένας άνθρωπος.
Με τα χρόνια, όμως, οι συνήθειες άρχισαν να αλλάζουν. Τα σπίτια έγιναν πιο άνετα, οι άνθρωποι απέκτησαν περισσότερες δυνατότητες, αλλά οι συναντήσεις λιγόστεψαν. Οι γιορτές άρχισαν να περιορίζονται σε ένα τηλεφώνημα, σε μια ευχή από απόσταση ή σε μια σύντομη επίσκεψη που έπρεπε να έχει κανονιστεί ημέρες πριν. Τα αυθόρμητα χτυπήματα στην πόρτα έγιναν σπανιότερα. Οι άνθρωποι άρχισαν να προστατεύουν περισσότερο τον προσωπικό τους χρόνο και τον χώρο τους, ενώ οι παλιές μεγάλες παρέες διαλύθηκαν σιγά σιγά μέσα στις υποχρεώσεις, στις αποστάσεις και στους διαφορετικούς ρυθμούς της ζωής.
Κάποτε, στις εφημερίδες των μεγάλων γιορτών, οι ανακοινώσεις για όσους γιόρταζαν συνοδεύονταν συχνά από μια φράση που έλεγε πως ο εορτάζων δεχόταν επισκέψεις. Αργότερα, άρχισε να εμφανίζεται όλο και συχνότερα η αντίθετη διατύπωση. Δεν γιορτάζει, δεν δέχεται επισκέψεις. Μια μικρή ανακοίνωση, λίγες λέξεις τυπωμένες σε μια εφημερίδα, που έμοιαζαν να περιγράφουν μια πολύ μεγαλύτερη αλλαγή στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Δεν ήταν πως οι παλιές εποχές ήταν τέλειες. Είχαν δυσκολίες, στερήσεις, κούραση και προβλήματα που σήμερα ίσως δυσκολευόμαστε να φανταστούμε. Όμως υπήρχε κάτι που οι άνθρωποι προστάτευαν περισσότερο: την ανάγκη να συναντιούνται. Δεν χρειάζονταν πολυτελή σπίτια για να χαρούν, ούτε πλούσια τραπέζια για να αισθανθούν πως γιορτάζουν. Ένα μικρό δωμάτιο, λίγα κεράσματα και μια παρέα αγαπημένων ανθρώπων αρκούσαν για να γίνει μια συνηθισμένη μέρα ξεχωριστή και τώρα, όταν θυμόμαστε εκείνα τα σπίτια γεμάτα κόσμο, τις φωνές που ακούγονταν μέχρι τον δρόμο, τα παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους για ένα γλυκό και τους μεγάλους που δυσκολεύονταν να αποχαιρετιστούν, καταλαβαίνουμε κάτι που τότε μας φαινόταν αυτονόητο. Η ευτυχία δεν κατοικούσε στα έπιπλα της σάλας ούτε στα δώρα που στοιβάζονταν πάνω στο τραπέζι. Κατοικούσε στους ανθρώπους που έμπαιναν από την πόρτα και έφερναν μαζί τους λίγη από τη ζωή τους.
Ίσως τελικά να μη μας λείπουν τόσο οι παλιές γιορτές όσο εκείνη η εποχή που οι άνθρωποι έβρισκαν πάντα έναν λόγο να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. Γιατί κάποτε δεν χρειαζόταν να είναι κάποιος γενέθλιος ή να έχει την ονομαστική του γιορτή για να ανοίξει το σπίτι του. Αρκούσε να θέλει παρέα. Και αυτό, δυστυχώς, είναι κάτι που δεν αγοράζεται με όλα τα χρήματα του κόσμου.
Άννα Δανάλη