ΜΕΡΟΣ Γ΄
Tο πρωτο μέρος αυτής της σειρας«Ο αγώνας του Ιράν για την κυριαρχία του ενάμιση αιώνα»,είναι μια ιστορική επισκόπηση του μακροχρόνιου αγώνα του Ιράν με τον έλεγχο της Βρετανίας στο ιρανικό πετρέλαιο και την ανατροπή του εθνικιστή ηγέτη του Ιράν Μοσαντέγκ το 1953. Το δευτερο μέρος καλύπτει την περίοδο της μάχης του Σάχη με τις Επτά Αδελφές, την Επανάσταση του 1979 και την αντίδραση της κυβέρνησης Κάρτερ, η οποία επρόκειτο να έχει τεράστιες οικονομικές συνέπειες διεθνώς, ως απάντηση στην κρίση των ομήρων. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στις 28 Ιουλίου 2020.]
Σε αυτό το άρθρο θα συζητηθεί γιατί, σε αντίθεση με ό,τι μας λένε, ο αγώνας του Ιράν για το δικαίωμα ανάπτυξης πυρηνικής ενέργειας θα δημιουργήσει σταθερότητα και ευημερία στη Μέση Ανατολή και όχι ένα σενάριο «τόξου κρίσης».
Από το Τόξο της Κρίσης στους Διαδρόμους της Ανάπτυξης
Ο Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί έγινε Πρόεδρος του Ιράν στις 16 Αυγούστου 1989 και υπηρέτησε δύο θητείες (1989-1997). Ο Ραφσαντζανί, ο οποίος θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ξεκίνησε την προσπάθεια ανοικοδόμησης των βασικών υποδομών της χώρας, μετά τις καταστροφές του πολέμου Ιράν-Ιράκ και ξεκίνησε μια σειρά έργων υποδομής όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και σε συνεργασία με γειτονικές χώρες. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ο Ραφσαντζανί προχώρησε στη σύναψη διπλωματικών σχέσεων με τις πρόσφατα ανεξάρτητες Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, σφυρηλατώντας συμφωνίες οικονομικής συνεργασίας βασισμένες στην κατασκευή υποδομών μεταφορών.
Η σημαντική ανακάλυψη στη δημιουργία αυτού του δικτύου ήρθε τον Μάιο του 1996 (μετά από 4 χρόνια κατασκευής) με το άνοιγμα του σιδηροδρόμου Mashhad-Sarakhs-Tajan, ο οποίος παρείχε τον κρίκο που έλειπε σε ένα δίκτυο που συνέδεε τις περίκλειστες δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας με τις παγκόσμιες αγορές, μέσω των λιμανιών του Περσικού Κόλπου του Ιράν.
Κατά την ιστορική έναρξη του σιδηροδρόμου, ο Ραφσαντζανί φέρεται να είπε ότι η επέκταση των επικοινωνιών, των δρόμων και των σιδηροδρομικών δικτύων, και ως εκ τούτου η πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές μπορεί να «ενισχύσει τη φιλία, την εμπιστοσύνη και την εμπιστοσύνη μεταξύ των κυβερνήσεων και να οδηγήσει σε αμοιβαία κατανόηση και μεγαλύτερη αλληλεγγύη... Οι πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις καταδεικνύουν ότι ο κόσμος κινείται προς μεγαλύτερη περιφερειακή συνεργασία και η περιφερειακά συντονισμένη οικονομική μεγέθυνση και ανάπτυξη θα εδραιώσει την ειρήνη και τη σταθερότητα και θα ανοίξει το δρόμο για την ενίσχυση των διεθνών σχέσεων."
Επιπλέον, στα τέλη Δεκεμβρίου 1997, άνοιξε ένας αγωγός μήκους 125 μιλίων μεταξύ του Τουρκμενιστάν και του βορειοανατολικού Ιράν, αποκτώντας πρόσβαση σε ένα από τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτα ενεργειακά αποθέματα στον κόσμο, τη λεκάνη της Κασπίας Θάλασσας, σχεδιασμένο να μεταφέρει 12 δισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου ετησίως.
Ο Ραφσαντζανί είχε πλήρη επίγνωση της προφητείας του Τόξου της Κρίσης για την οποία οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να πείσουν τη διεθνή κοινότητα, ότι βασικά, η Μέση Ανατολή ήταν γεμάτη άγριους και θα γινόταν εστία για τη σοβιετική τρομοκρατία αν έμενε μόνη της. Έγινε επίσης κατανοητό ότι η γεωγραφική θέση του Ιράν ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος στον καθορισμό όχι μόνο της γεωπολιτικής της Μέσης Ανατολής, αλλά και των ευρασιατικών σχέσεων.
Για να εξουδετερώσει αυτή την «προφητεία», η οποία ήταν στην πραγματικότητα ένα «όραμα» για τη Μέση Ανατολή, ο Ραφσαντζανί κατάλαβε ότι η οικονομική ανάπτυξη και η συνεργασία με τους γείτονες του Ιράν ήταν το κλειδί για την αποφυγή τέτοιου χάους.
Το 1996, ο Ραφσαντζανί ίδρυσε το Κόμμα Εκτελεστικών Κατασκευών του Ιράν, μαζί με 16 μέλη του υπουργικού συμβουλίου, αφιερωμένα στην αυξανόμενη συμμετοχή του Ιράν στις παγκόσμιες αγορές και την εκβιομηχάνιση με έμφαση στην πρόοδο και την ανάπτυξη. Η άποψη του κόμματος είναι ότι η οικονομική ελευθερία συνδέεται με την πολιτιστική και πολιτική ελευθερία.
Ο Ραφσαντζανί υποστήριξε δημόσια τον Χαταμί ως τον επόμενο πρόεδρο - μια κίνηση με μεγάλη επιρροή και σημασία.
Το κάλεσμα του Χαταμί για «διάλογο μεταξύ των πολιτισμών»
Ο Μοχάμαντ Χαταμί έγινε Πρόεδρος του Ιράν στις 3 Αυγούστου 1997 και υπηρέτησε δύο θητείες (1997-2005). Εξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία (69% το 1997 και 77,9% το 2001) με ρεκόρ προσέλευσης ψηφοφόρων και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ των γυναικών και των νέων ψηφοφόρων. Υπήρχε μεγάλη αισιοδοξία ότι η προεδρία του Χαταμί όχι μόνο θα έφερνε περαιτέρω οικονομικές προόδους για το Ιράν, αλλά και ότι οι διεθνείς σχέσεις του Ιράν θα μπορούσαν να αρχίσουν να επιδιορθώνονται με τη Δύση και να τερματίσουν την οικονομική απομόνωση του Ιράν.
Ο Χαταμί ήταν αυτός που πρότεινε πρώτος την όμορφη ιδέα «Διάλογος μεταξύ των Πολιτισμών» και παρέδωσε αυτή την πρόταση στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 1998 με την πρόκληση να αφιερωθεί το πρώτο έτος της χιλιετίας σε αυτό το μεγάλο θέμα. Εγκρίθηκε από τον ΟΗΕ.
Μπορεί να έχετε την τάση να θεωρείτε μια τέτοια ιδέα φανταστική, αλλά ο Χαταμί πρότεινε στην πραγματικότητα μια πολιτική που ήταν σε άμεση αντίθεση με τις γεωπολιτικές θεωρίες της «κρίσης του Ισλάμ» και της «σύγκρουσης των πολιτισμών» του Bernard Lewis και του Samuel P. Huntington. Ο Χαταμί κατάλαβε ότι για να αντιμετωπιστεί η προσπάθεια αποσταθεροποίησης των σχέσεων μεταξύ των εθνών, θα έπρεπε να επικεντρωθεί κανείς στις κοινές αρχές μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, δηλαδή να εντοπίσει τα μεγαλύτερα ιστορικά και πολιτιστικά επιτεύγματα ενός έθνους και να οικοδομήσει πάνω σε αυτές τις κοινές κληρονομιές.
Αυτή είναι η ραχοκοκαλιά αυτού που η Κίνα έχει υιοθετήσει ως διπλωματική φιλοσοφία της, την οποία αποκαλούν συνεργασία win-win και η οποία οδήγησε στη δημιουργία των έργων υποδομής BRI, τα οποία βασίζονται στην αναγνώριση ότι μόνο μέσω της οικονομικής ανάπτυξης μπορούν τα έθνη να επιτύχουν βιώσιμη ειρήνη. Η Ιταλία θα είναι η πρώτη στην Ευρώπη που θα υπογράψει την BRI.
Το 1999 ο Χαταμί θα ήταν ο πρώτος Ιρανός πρόεδρος, μετά την Επανάσταση του 1979, που θα πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Ευρώπη. Η Ιταλία ήταν ο πρώτος σταθμός, όπου ο Χαταμί είχε μια μακρά συνάντηση με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' και έδωσε μια εμπνευσμένα αισιόδοξη ομιλία στους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας.
Ο Χαταμί δήλωσε ότι ο λόγος που επέλεξε να επισκεφθεί πρώτα την Ιταλία ήταν ότι μοιράζονταν κοινές αναγεννησιακές κληρονομιές (την ιταλική και την ισλαμική Αναγέννηση). Δεδομένου ότι τα δύο έθνη είχαν συνεισφέρει σημαντικά στον σύγχρονο πολιτισμό, υπήρχαν τεράστιες δυνατότητες για μια στρατηγική σχέση. Ήταν επίσης σημαντικό ότι η Ιταλία δεν είχε ποτέ αποικιακή παρουσία στη Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο Χαταμί είχε προτείνει ότι η Ιταλία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «γέφυρα μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού».
Ο Χαταμί επεξεργάστηκε περαιτέρω την έννοια της «γέφυρας μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού» σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε από τη La Republica:
«Το να εμβαθύνεις στην ιστορία του παρελθόντος χωρίς να κοιτάς το μέλλον μπορεί να είναι μόνο μια ακαδημαϊκή εκτροπή. Για να βοηθήσουμε τις ανθρώπινες κοινωνίες και να βελτιώσουμε την κατάσταση του κόσμου, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την παρούσα κατάσταση των σχέσεων μεταξύ των ασιατικών, ιδιαίτερα μουσουλμανικών, χωρών και της Ευρώπης... Γιατί λέμε, συγκεκριμένα, μουσουλμάνος; Επειδή το Ισλάμ είναι ο διπλανός γείτονας της Ευρώπης. Σε αντίθεση με τα άτομα, τα έθνη δεν είναι ελεύθερα να επιλέξουν ή να αλλάξουν γείτονες. Επομένως, εκτός από ηθικούς, πολιτιστικούς και ανθρώπινους λόγους, από ιστορική και γεωγραφική αναγκαιότητα, το Ισλάμ και η Ευρώπη δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποκτήσουν μια καλύτερη και ακριβέστερη κατανόηση ο ένας του άλλου και έτσι να προχωρήσουν στη βελτίωση των πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών τους σχέσεων. Το μέλλον μας δεν μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο, γιατί είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε το παρελθόν μας."
Τον Ιούνιο του 2000, ο Χαταμί πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Κίνα με αντιπροσωπεία 170 μελών. Σε μια διάλεξη που δόθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, ο Χαταμί δήλωσε:
«Ακόμα κι αν κάποιος βασιζόταν αποκλειστικά σε ιστορικά έγγραφα, μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη αδιάλειπτων ιστορικών δεσμών μεταξύ Κίνας και Ιράν ήδη από τον τρίτο αιώνα π.Χ. [Ο ιστορικός Δρόμος του Μεταξιού ήταν το όχημα της πολιτιστικής ανταλλαγής όπου] Μπορούμε να παρατηρήσουμε ένα εντυπωσιακό φάσμα πολιτιστικών και πνευματικών ανταλλαγών που περιλαμβάνουν θρησκείες, έθιμα, σκέψεις, λογοτεχνία και ηθική, οι οποίες στο σύνολό τους πρόσθεσαν στη ζωτικότητα και τη ζωντάνια του ανατολικού πολιτισμού και σκέψης... [και ότι] Η κινεζική προοπτική συνέβαλε καθοριστικά στο άνοιγμα του δρόμου για γόνιμους και εποικοδομητικούς ιστορικούς λόγους ανά τους αιώνες, λόγω της έμφασης που δίνει στο πνευματικό έναντι του πολιτικού, σε μια προσπάθεια να συνοψίσει τη σοφία, την εγκράτεια και τη φειδωλότητα... Η έμφαση στους μακροχρόνιους στενούς ιστορικούς δεσμούς και τον διάλογο μεταξύ των μεγάλων ασιατικών πολιτισμών, είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για την αναγέννηση της σκέψης, του πολιτισμού, της γλώσσας και της μάθησης... στους ασιατικούς πολιτισμούς, ο πολιτισμός ήταν πάντα ο πυρήνας της οικονομικής και πολιτικής διαδικασίας... [και] Ως εκ τούτου, είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτούμε πιο σοβαρά την αναβίωση των πολιτισμών μας..."
Ο Χαταμί κατέληξε με «Το μέλλον ανήκει στα καλλιεργημένα, σοφά, θαρραλέα και εργατικά έθνη."
Ο Dr. Strangelove και η «Ισλαμική Βόμβα»
Οι ΗΠΑ δεν ήταν πάντα τόσο ανταγωνιστικές με το δικαίωμα του Ιράν στην κυριαρχία. Το 1943, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ δημιούργησε τη Διακήρυξη του Ιράν, η οποία υπογράφηκε τόσο από τον Στάλιν όσο και από τον Τσόρτσιλ στη Διάσκεψη της Τεχεράνης, τερματίζοντας ουσιαστικά την κατοχή του Ιράν από ξένες δυνάμεις.
Το 1957, μετά την πρωτοβουλία του Αϊζενχάουερ «Άτομα για την Ειρήνη», οι ΗΠΑ και το Ιράν υπέγραψαν τη «Συνεργασία σχετικά με τις μη στρατιωτικές χρήσεις των ατόμων» που οδήγησε στη δημιουργία του Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών της Τεχεράνης το 1959. Και το 1960, Ιρανοί επιστήμονες πρώτης γενιάς εκπαιδεύτηκαν στο MIT. Το 1967, οι ΗΠΑ προμήθευσαν το Ιράν με έναν ερευνητικό αντιδραστήρα 5 μεγαβάτ και καύσιμο εμπλουτισμένου ουρανίου!
Ο λόγος για τον οποίο η σχέση χάλασε, όπως επαναλαμβάνει ασταμάτητα η Ουάσιγκτον, είναι ότι το Ιράν δεν είναι πλέον αξιόπιστο μετά την πανωλεθρία της κρίσης των ομήρων λίγο μετά την Επανάσταση του 1979. Οι ΗΠΑ, σίγουρες για το υψηλό τους άλογο, αισθάνονται δικαιωμένες από τότε να υπαγορεύουν στο Ιράν πώς πρέπει να διοικούν το έθνος τους.
Είναι αστείο ότι σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται στην ίδια ανάσα ότι οι ΗΠΑ συμμετείχαν άμεσα στην παράνομη απομάκρυνση του πρωθυπουργού του Ιράν Μοσαντέκ το 1953, ο οποίος είχε εθνικοποιήσει με επιτυχία το πετρέλαιο του Ιράν και είχε καθαρίσει το έθνος από τη βρετανική ιμπεριαλιστική μόλυνση.
Το Ιράν είχε προχωρήσει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και κέρδισε την υπόθεση για την εθνικοποίηση του πετρελαίου του Ιράν στη Χάγη και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εναντίον των Βρετανών που διεκδικούσαν τα «δικαιώματα» της εταιρείας τους στους πόρους του Ιράν. Όταν η Βρετανία έχασε ταπεινωτικά και τις δύο υποθέσεις υψηλού προφίλ, η Βρετανία και οι ΗΠΑ προχώρησαν στην εφαρμογή του TPAJAX και ανέτρεψαν παράνομα τη συνταγματική κυβέρνηση του Ιράν, απομακρύνοντας τον Μοσαντέγκ από πρωθυπουργό και εγκαθιστώντας μια μόνιμη μαριονέτα στη θέση του.
Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ ενεργούν σαν να ήταν δικαιολογημένες για την απίστευτα εχθρική 40χρονη εξωτερική πολιτική τους προς το Ιράν, κυρίως για μια κρίση ομήρων (στην οποία όλοι οι όμηροι επέστρεψαν με ασφάλεια στην πατρίδα τους) και η οποία πιθανότατα προκλήθηκε σκόπιμα από τις ΗΠΑ ως πρόσχημα για να σαμποτάρουν το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα
Εάν το Ιράν μπορεί να συγχωρήσει αυτό που έκαναν οι ΗΠΑ για να ρίξουν τη χώρα τους σε αταξία και να κρατήσουν τον αγαπημένο τους ηγέτη Μοσαντέκ κλειδωμένο ως πολιτικό κρατούμενο για το υπόλοιπο της ζωής του, στον οποίο αρνήθηκαν ακόμη και μια κανονική ταφή (1), τότε η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να τρέφει τέτοια δυσπιστία και μίσος για το μακρινό παρελθόν.
Αν και το Ιράν κατηγορείται επίσης ασταμάτητα για υποτιθέμενη τρομοκρατική δραστηριότητα, δεν υπάρχει ούτε μία διεθνής δικαστική υπόθεση μέχρι σήμερα που να έχει παράσχει πραγματικά στοιχεία για να ακολουθήσει τέτοιες κατηγορίες. Τι εμποδίζει να συμβεί αυτό εάν τα εγκλήματα του Ιράν είναι προφανώς τόσο τεράστια και εκτεταμένα και αποτελούν θέμα διεθνούς ασφάλειας, όπως συχνά διαμαρτύρεται η κυβέρνηση των ΗΠΑ;
Αυτές οι υποτιθέμενες τρομοκρατικές κατηγορίες φαίνεται να βασίζονται στην ίδια μορφή «λογικής» πίσω από τις αδιάκοπες κατηγορίες ότι το Ιράν σχεδιάζει να κατασκευάσει μια «ισλαμική βόμβα». Το 2007, υπό τον φανατικό νεοσυντηρητικό Ντικ Τσένι (μέσω της επιχείρησης Clean Break), οι ΗΠΑ έφτασαν πολύ κοντά στην εισβολή στο Ιράν με το πρόσχημα ότι το Ιράν εργαζόταν ενεργά για έναν τέτοιο στόχο.
Αυτές οι απειλές συνέβησαν παρά το γεγονός ότι ο διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ), Ελ Μπαραντέι, επέμενε ότι το Ιράν συνεργαζόταν με τις απαιτήσεις του ΔΟΑΕ σύμφωνα με τα πρότυπα της NPT και ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να υποστηρίζουν ότι το Ιράν εργαζόταν για πυρηνικά όπλα. Στην πραγματικότητα, ο Ελ Μπαραντέι ήταν τόσο αναστατωμένος από τις απειλές της Ουάσιγκτον για πόλεμο που έβγαινε καθημερινά στον Τύπο για να τονίσει ότι το Ιράν συνεργαζόταν πλήρως και δεν υπήρχαν στοιχεία που να δικαιολογούν μια εισβολή.
Ωστόσο, μόνο μετά τη δημοσίευση της εκτίμησης της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στις 3 Δεκεμβρίου 2007 η φαντασίωση του Τσένι τελικά συντρίφτηκε στα βράχια. Στην έκθεση NIE, η οποία συντάχθηκε από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, κατέστη ξεκάθαρο ότι το Ιράν στην πραγματικότητα δεν είχε στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα τουλάχιστον από το 2003, αλλά πιθανώς ακόμη πιο πίσω. Δεν ήταν επίσης μυστικό ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο δημοσιοποιήθηκε η έκθεση ήταν επειδή μέλη της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριών έκαναν γνωστό ότι ήταν πρόθυμοι να πάνε στον Τύπο για αυτό, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα κατέληγαν στη φυλακή.
Απίστευτα, η απάντηση του Μπους στον Τύπο για αυτή την είδηση ήταν «Το Ιράν ήταν επικίνδυνο, το Ιράν είναι επικίνδυνο και το Ιράν θα συνεχίσει να είναι επικίνδυνο..."
Κοιτάζοντας πέρα από τον παραλογισμό της δήλωσης του Μπους ότι το Ιράν είναι επικίνδυνο, μόλις 5 χρόνια μετά την παράνομη εισβολή στο Ιράκ, που δικαιολογείται από τις μαγειρεμένες βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, και την πολύ πραγματική προσπάθεια εισβολής στο Ιράν με τη σειρά του με κατασκευασμένες κατηγορίες, το ζήτημα στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι είναι το πρόβλημά της με το Ιράν.
Άτομα για την Ειρήνη ή Πυρηνικό Απαρτχάιντ;
Το πραγματικό «πρόβλημα» με το Ιράν είναι ότι έχει γίνει ένα μεγάλο αγκάθι στο σχέδιο παιχνιδιού του «τόξου της κρίσης». Παρά το γεγονός ότι το Ιράν κάποτε πλημμύρισε με πράκτορες της MI6, της CIA και της ισραηλινής Μοσάντ, οι Ιρανοί πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό να καθαρίσουν το έθνος τους από αυτή τη μόλυνση. Το Ιράν αρνείται έτσι να είναι ο γεωπολιτικός άξονας της Δύσης. Όσο πιο αυτόνομο και ευημερούν γίνεται το Ιράν, τόσο μεγαλύτερο είναι το αγκάθι.
Η δολοφονία του στρατηγού Σολεϊμανί τον Ιανουάριο του 2020, δεν έμελλε να είναι τίποτα λιγότερο από μια κραυγαλέα πρόκληση, όπως έγραψε ζαλισμένος ο Μπόλτον στο Twitter, για να αναγκάσει το Ιράν να κάνει ένα λάθος που θα δικαιολογούσε μια εισβολή των ΗΠΑ και θα επέτρεπε την επανεκκίνηση του «τόξου της κρίσης», πλημμυρίζοντας τη χώρα με πραγματικές τρομοκρατικές ομάδες, σύμφωνα με τα μοντέλα του Ιράκ και της Λιβύης.
Η πραγματική «απειλή» του Ιράν εκφράστηκε ξεκάθαρα όταν ο τότε πρόεδρος Μπους Τζούνιορ επισκέφθηκε τη Μέση Ανατολή τον Ιανουάριο του 2008 σε μια προσπάθεια να οργανώσει τα αραβικά κράτη για να προσφέρουν το έδαφός τους για στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Αυτό που έλαβε ως απάντηση είτε στο Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή τη Σαουδική Αραβία ήταν ένα ηχηρό όχι.
Η εφημερίδα Al-Riyadh, η οποία εκπροσωπεί τις απόψεις της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας, έφτασε στο σημείο να δηλώσει «Αρνούμαστε να μας χρησιμοποιήσουν για να ξεκινήσουμε πολέμους ή εντάσεις με το Ιράν... Εάν ο πρόεδρος [των ΗΠΑ] θέλει να αποκτήσει την αλληλεγγύη όλων των Αράβων... Πρέπει να επικεντρωθεί, ορθολογικά, στο πιο σημαντικό ζήτημα που είναι το ζήτημα της ειρήνης."
Επικαλύπτοντας την επίσκεψη του Μπους, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράκ ενώθηκε με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών σε συνέντευξη Τύπου στην Τεχεράνη για να ανακοινώσει: «Η χώρα μου ξέρει ποιος είναι φίλος μας και ποιος εχθρός μας, και το Ιράν είναι φίλος μας."
Είναι σαφές ότι παρά τις προσπάθειες να φέρουν αυτά τα έθνη το ένα στο λαιμό του άλλου, η κατάσταση έχει ανέβει και η τυραννική παρουσία του στρατού των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή πρόκειται μόνο να ενώσει περαιτέρω αυτές τις χώρες. Αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει οργάνωση του Τ.Ε. Λόρενς για μια φυλή Βεδουίνων.
Είναι κατανοητό ότι εάν επιτρεπόταν στο Ιράν να εισέλθει ανεμπόδιστα στις παγκόσμιες αγορές και να αναπτύξει πυρηνική ενέργεια για να παρέχει επαρκώς στον λαό του, τότε το Ιράν θα γινόταν μια από τις κορυφαίες χώρες στον κόσμο. Και όπως αναγνωρίζουν οι Άραβες γείτονές τους, αυτό θα έφερνε όχι μόνο πλούτο και ευημερία στα έθνη τους με τη σειρά τους, αλλά και την πολυπόθητη ειρήνη και ασφάλεια.
Το Ιράν ως οικονομική δύναμη θα ευθυγραμμιστεί επίσης σίγουρα με τη Ρωσία και την Κίνα, όπως έχει ήδη ξεκινήσει, λόγω της κοινής τους φιλοσοφίας προσανατολισμένης σε ένα πολυπολικό πλαίσιο διακυβέρνησης που τονίζεται από μια αμοιβαία επωφελή ιδέα οικονομικής συνεργασίας. Αυτή η συμμαχία θα έσυρε φυσικά την Ινδία, την Ιαπωνία και κυρίως τη Δυτική Ευρώπη στο οικονομικό της πλαίσιο όπως η βαρυτική έλξη ενός ήλιου και θα είχε ως αποτέλεσμα τον τερματισμό του στρατιωτικού βιομηχανικού συμπλέγματος ΝΑΤΟ-ΗΠΑ τερματίζοντας το χάσμα μεταξύ ανατολικής και δυτικής πολιτικής.
Ο αγώνας για την πυρηνική ενέργεια αφορούσε πάντα τον αγώνα για το δικαίωμα ανάπτυξης του έθνους. Και η οικονομική ανάπτυξη περιοχών, όπως η Μέση Ανατολή, είναι το κλειδί για την επίτευξη βιώσιμης ειρήνης. Ο λόγος για τον οποίο οι περισσότερες χώρες δεν έχουν αυτό το δικαίωμα να χρησιμοποιούν πυρηνική ενέργεια είναι επειδή προορίζονται να παραμείνουν ως χώρες «δουλοπάροικοι» κάτω από μια μονοπολική παγκόσμια τάξη. Επιπλέον, μεταξύ των «προνομιούχων» χωρών στις οποίες έχει δοθεί το πράσινο φως για να κατέχουν εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου, τους λένε ότι τώρα πρέπει να κλείσουν αυτές τις πυρηνικές δυνατότητες στο πλαίσιο μιας Πράσινης Νέας Συμφωνίας.
Αυτή η μονοπολική προοπτική έγινε εμφανής από την προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να επιβεβαιώσει κατευθυντήριες γραμμές ότι καμία χώρα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εμπλουτίζει ουράνιο ακόμη και στα χαμηλά επίπεδα που απαιτούνται για καύσιμα για πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, εκτός εάν είναι ήδη στην κυριαρχούμενη από τις ΗΠΑ «Ομάδα Πυρηνικών Προμηθευτών». Όλα τα άλλα έθνη θα επιτρέπεται να αγοράζουν καύσιμα σταθμών ηλεκτροπαραγωγής μόνο από αυτές τις «προμηθεύτριες» χώρες...με πολιτικές συνθήκες φυσικά.
Όλοι γνωρίζουν ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο δεν είναι αξιόπιστα για τη χρηματοδότηση της οικονομικής ανάπτυξης και η Βενεζουέλα είναι ένα έντονο παράδειγμα αυτού. Περιορίζοντας τις χώρες της Μέσης Ανατολής στο πετρέλαιο ως κύριο έσοδο, δημιουργείται μια απίστευτα ασταθής οικονομική κατάσταση για ολόκληρη την περιοχή, εκτός από την πλήρη υποταγή στη «γεωπολιτική του πετρελαίου». Κάθε έθνος έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στον οικονομικό πόλεμο διαφοροποιώντας και σταθεροποιώντας την οικονομία του, και η πυρηνική ενέργεια είναι απολύτως βασική.
Στον χρηματοπιστωτικό ολιγαρχισμό με έδρα τη Βρετανία, που είναι αυτό που διοικεί το Σίτι του Λονδίνου (το οικονομικό κέντρο του κόσμου για πάνω από 400 χρόνια μέχρι σήμερα), η βασική πολιτική προοπτική που κρύβεται πίσω από τα διεθνή καρτέλ πετρελαίου, είναι ότι όποιος ελέγχει το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα στρατηγικά ορυκτά και την παραγωγή τροφίμων θα ελέγξει τελικά τον κόσμο, αφού η μάζα των χάρτινων αξιών ενός ετοιμοθάνατου χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει σαρωθεί.
Προσθήκη: Η έκκληση του Φλιν για ανάπτυξη στη Μέση Ανατολή για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας
[Το παρακάτω είναι ένα τμήμα από την εργασία μου "Wild Conspiracy Theory? Η αλήθεια πίσω από τη μεγαλύτερη απειλή για την αφήγηση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».]
[Σημείωση προς τον αναγνώστη: Αυτό το άρθρο γράφτηκε το 2020 και συζητά μια συνέντευξη που έκανε ο Michael Flynn το 2015. Ο Φλιν είναι απόστρατος αντιστράτηγος του αμερικανικού στρατού που υπηρέτησε ως Διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας από το 2012 έως το 2014 κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα. Δυστυχώς, πιο πρόσφατα, ο Φλιν έδειξε μια πλήρη μεταστροφή από την προώθησή του για την ειρήνη και την ευημερία στη Μέση Ανατολή και ήταν στην εκπομπή του Στιβ Μπάνον όπου προώθησε ένα νεοσυντηρητικό όραμα καμένης γης για τη Μέση Ανατολή και υποστήριξε έναν πόλεμο με το Ιράν πρόθυμο να το μετατρέψει σε «στάχτη» με την ελπίδα ότι ένα πιο ευνοϊκό καθεστώς για τις ΗΠΑ θα έβγαινε από τις στάχτες αυτές. Ο Φλιν πρέπει να συνειδητοποιήσει με τις γνώσεις και την εμπειρία του ότι για να γίνει ένας τέτοιος πόλεμος με το Ιράν θα χρειαστούν πολλά χρόνια και πολλοί θάνατοι εναντίον μιας χώρας που μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχθεί ποτέ απειλή για την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Φλιν καλά θα κάνει να θυμάται τα λόγια που είπε το 2015, τα οποία ήταν στο σωστό δρόμο για τη διασφάλιση μιας πραγματικής και βιώσιμης ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Αναγνωρίζοντας ότι στο επίκεντρο του θέματος ήταν το δικαίωμα μιας χώρας στην οικονομική ευημερία, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης στην ενέργεια για την ανύψωση του λαού της. - Cynthia Chung 9 Ιουλίου 2025]
Όχι μόνο ο Φλιν ήταν επικριτικός για την προσέγγιση της κυβέρνησης Ομπάμα για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή, αλλά η προτεινόμενη λύση ήταν να υποβαθμιστεί η έμφαση στις στρατιωτικές αντεπιχειρήσεις και να επικεντρωθεί στην οικονομική ανάπτυξη σε αυτές τις περιοχές ως το πιο αποτελεσματικό και σταθερό εμπόδιο στην ανάπτυξη των εξτρεμιστών.
Ο Φλιν δήλωσε στη συνέντευξη του Ιουλίου 2015 στο Al-Jazeera:
«Ειλικρινά, μια εντελώς νέα οικονομία είναι αυτό που χρειάζεται αυτή η περιοχή. Πρέπει να πάρουν αυτό το 15χρονο, έως 25 έως 30 ετών στη Σαουδική Αραβία, το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού τους. στην Αίγυπτο, το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού τους, ηλικίας 15 έως περίπου 30 ετών, κυρίως νεαροί άνδρες. Πρέπει να τους δώσεις κάτι άλλο να κάνουν. Αν δεν το κάνετε, θα στραφούν εναντίον των δικών τους κυβερνήσεων και μπορούμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα.
Αυτή είναι λοιπόν η συζήτηση που πρέπει να κάνουμε μαζί τους και πρέπει να τους βοηθήσουμε να το κάνουν αυτό. Και εν τω μεταξύ, αυτό που έχουμε είναι αυτή η συνεχής επένδυση στη σύγκρουση. Όσο περισσότερα όπλα δίνουμε, τόσο περισσότερες βόμβες ρίχνουμε, αυτό απλώς τροφοδοτεί τη σύγκρουση. Κάποια από αυτά πρέπει να γίνουν, αλλά ψάχνω για άλλες λύσεις. Ψάχνω για την άλλη πλευρά αυτού του επιχειρήματος και δεν την έχουμε. δεν το έχουμε όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες». [η υπογράμμιση προστέθηκε]
Ο Flynn δήλωσε επίσης στη συνέντευξη ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν πρέπει να αποτρέψουν την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στη Μέση Ανατολή:
«Τώρα ισοδυναμεί με πυρηνική ανάπτυξη κάποιου τύπου στη Μέση Ανατολή και τώρα αυτό που θέλουμε... αυτό που ελπίζω είναι να έχουμε ανάπτυξη πυρηνικής [ενέργειας], γιατί βοηθά επίσης σε έργα όπως η αφαλάτωση, η απόκτηση νερού... Η πυρηνική ενέργεια είναι πολύ καθαρή, και στην πραγματικότητα είναι τόσο οικονομικά αποδοτική, πολύ πιο οικονομική για την παραγωγή νερού από την αφαλάτωση."
Ο Φλιν ζητούσε ένα νέο στρατηγικό όραμα για τη Μέση Ανατολή και κατέστησε σαφές ότι οι πολιτικές «μόνο σύγκρουσης» θα έριχναν λάδι στη φωτιά, ότι οι συνεργατικές οικονομικές πολιτικές είναι η πραγματική λύση για την επίτευξη ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Καθοριστικής σημασίας για αυτό είναι η επέκταση της πυρηνικής ενέργειας, διασφαλίζοντας παράλληλα τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, κάτι που ο Flynn δηλώνει ότι «πρέπει να γίνει με πολύ διεθνή, επιθεωρήσιμο τρόπο».
Η Cynthia Chung είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Rising Tide και συγγραφέας των βιβλίων "The Shaping of a World Religion" & "The Empire Which the Black Sun Never Set",
https://enaasteri.blogspot.com/
