Ώρα να συνεχίσουμε με το δημογραφικό και κάθε άλλο είδος αυτοκτονίας της Ευρώπης, υποθέτω· πρόσφατο ιστορικό μπορείτε να βρείτε εδώ:
Σήμερα, μπορούμε να θαυμάσουμε όλοι μαζί το απίστευτο γεγονός ότι η «μετανάστευση αντικατάστασης» έχει φτάσει στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, αν και με τη μορφή ενός άρθρου γνώμης του γνωστού «enfant terrible», Harald Martenstein (ναι, αυτού που υπερασπίζεται επίσης την ελευθερία του λόγου και δεν θέλει να απαγορευτεί το AfD· είναι σίγουρα αρκετά εκκεντρικός).
Η μετάφραση, οι υπογραμμίσεις και τα [σαρκαστικά σχόλια] είναι δικά μου.
Αυτό θα Kαταστρέψει την Ευρώπη για Πάντα. Τι Κρίμα.
Η μετανάστευση κατάκτησης έχει από καιρό γίνει όπλο εναντίον της ηλίθιας, αδύναμης Ευρώπης, ένα όπλο που χρησιμοποιούν ο Πούτιν, ο Ερντογάν και τώρα, πιθανώς, και το Μαρόκο.
Από τον Harald Martenstein, Die Welt, 9 Αυγ. 2026 [πηγή· αρχειοθετημένο]
Υπάρχει ένα μπεστ σέλερ που περιέγραφε την πτώση της Ευρώπης ήδη από το 1973 και το οποίο ο Γάλλος συγγραφέας Michel Houellebecq χρησιμοποίησε ως έμπνευση για το μυθιστόρημά του «Υποταγή». Το βιβλίο: The Camp of the Saints («Το στρατόπεδο των αγίων») του Jean Raspail πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και αγνοήθηκε από τους Γερμανούς κριτικούς λογοτεχνίας.
Στη συνέχεια, το 2018, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο στο Der Spiegel [αρχειοθετημένο] στο οποίο αναφερόταν ότι η γνώση αυτού του βιβλίου, το οποίο είναι συγκρίσιμο με το «1984» του Όργουελ, θεωρούνταν «χαρακτηριστικό γνώρισμα της νέας, αστικής δεξιάς» [πρωτ. Erkennungszeichen der neuen, bürgerlichen Rechten].
Ένας στόλος εμπορικών πλοίων, φορτωμένος με 800.000 φτωχούς ανθρώπους, σαλπάρει από την Καλκούτα και αποβιβάζεται στη νότια Γαλλία. Ακολουθεί ένα συνοπτικό απόσπασμα από το άρθρο του Alexander Smoltczyk στο Der Spiegel:
Η Ευρώπη είναι μπερδεμένη. Συγκροτούνται επιτροπές, διοργανώνονται ομάδες προσευχής, σιωπηλές πορείες, διαγωνισμοί ζωγραφικής για παιδιά, με θέμα «Εμείς και οι φιλοξενούμενοι από τον Γάγγη». Εν τω μεταξύ, οι κάτοικοι των παράκτιων περιοχών οχυρώνουν τις βίλες τους και φεύγουν προς το βορρά. Οι υπεραγορές λεηλατούνται, οι στρατιώτες αρνούνται να εκτελέσουν διαταγές πυροβολισμού από συμπόνια. Είναι μια αντίστροφη στιγμή Κολόμβου, μια κατάληψη γης, αλλά αυτή τη φορά με το χειροκρότημα των ιθαγενών.
Σε μια συνέντευξη, ο Raspail, ο οποίος πέθανε το 2020, είπε ότι το μυθιστόρημά του αφορούσε τη δειλία των Ευρωπαίων.
Η εισβολή δεκάδων χιλιάδων νεαρών ανδρών από την Αφρική στη μικρή ισπανική πόλη της Θέουτα έγινε επίσης από τη θάλασσα. Έμοιαζε λίγο με την Ημέρα D, την απόβαση στη Νορμανδία, αλλά χωρίς όπλα. Ταυτόχρονα, οι εικόνες από τη Θέουτα θύμισαν σε πολλούς Γερμανούς τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν τα γερμανικά σύνορα ουσιαστικά έπαψαν να υπάρχουν [μια κατάσταση στην οποία εξακολουθούν να βρίσκονται αυτά τα πρώην σύνορα].
Τζιχαντιστές και Εγκληματίες
Στη Θέουτα, κανείς δεν έδινε πια λουλούδια στους νεοαφιχθέντες. Οι ντόπιοι κρύβονταν στα σπίτια τους. Οι εισβολείς ήταν πιθανώς 70.000, χιλιάδες από τους οποίους βρίσκονται ακόμα εκεί. Σύμφωνα με πολυάριθμες αναφορές, μεταξύ τους υπάρχουν τζιχαντιστές και εγκληματίες — ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα εδώ στην Ευρώπη, έτσι δεν είναι;
Αυτού του είδους η «μετανάστευση κατάκτησης» έχει από καιρό μετατραπεί σε όπλο εναντίον της ηλίθιας, αδύναμης Ευρώπης, ένα όπλο που χρησιμοποιούν ο Πούτιν, ο Ερντογάν και τώρα, πιθανώς, και το Μαρόκο. Στη Γερμανία, πολλοί από την αριστερά δεν ανησυχούν και τόσο για τους βιαστές ή τους μαχαιρωμένους· γι’ αυτούς, αυτά είναι το αναπόφευκτο τίμημα αυτού που αποκαλούν «ποικιλομορφία» και «πλούτο». Το κύριο μέλημά τους είναι αν μιλάμε αρκετά ευγενικά στους εισβολείς. Εισβολείς; Κατακτητές; Ποτέ! Το Der Spiegel προτιμά να γράφει για «ναυαγούς». Με άλλα λόγια, ο Ροβινσώνας Κρούσο έχει αναγεννηθεί 70.000 φορές.
Η ιστορία της ανθρωπότητας, από τις απαρχές της μέχρι σήμερα, είναι γεμάτη από κατακτήσεις, εισβολές και την εκτόπιση των αδύναμων από τους ισχυρούς. Όσοι ήταν αρκετά αφελείς ώστε να υποδεχτούν άγνωστους ξένους με στεφάνια από λουλούδια το μετάνιωσαν πάντα, αν δεν εξοντώθηκαν πριν συνειδητοποιήσουν το λάθος τους.
Η Ευρώπη έχει γνωρίσει πολύ καλύτερες εποχές όσον αφορά τον οικονομικό δυναμισμό. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι σχετικά ευημερούσα, ακόμα κι αν την ξεπερνούν όλο και περισσότερες χώρες που πολλοί εδώ συνήθιζαν να περιφρονούν με αλαζονεία. Η Κίνα. Η Ινδία. Τα κράτη του Κόλπου.
Αυτές οι χώρες δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα μετανάστευσης συγκρίσιμο με αυτό της Ευρώπης, ούτε και η Ιαπωνία. Αν επιτρέπουν την είσοδο σε κάποιον, είναι ως εργαζόμενο και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Στην Ιαπωνία, σχεδόν κανείς δεν επιθυμεί να χάσει την ταυτότητά του. Και σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι η ιστορική ενοχή μπορεί να εξιλεωθεί με την εξαφάνιση από την ιστορία και τη διάλυση στο τίποτα, σαν μια σταγόνα στον ωκεανό [πρόκειται στην πραγματικότητα για μια μετα-κριτική της Γερμανίας μετά το 1945].
Κάτι σαν την εισβολή στο ισπανικό εξκλάβιο της Θέουτα θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς στις ακτές οποιασδήποτε άλλης ηπείρου εκτός της Ευρώπης στις μέρες μας. Το Ντουμπάι και η Σαουδική Αραβία δεν απέχουν και πολύ από την Αφρική, είναι μάλιστα πιο πλούσιες και γεμάτες θέσεις εργασίας. Εκεί, όμως, θα πυροβολούσαν όσους πλησιάζουν τα σύνορα παράνομα σε μεγάλους αριθμούς.
Αυτοί οι νέοι άνδρες θέλουν ευημερία, αυτό είναι κατανοητό. Πιθανότατα δεν τους ενδιαφέρει και πολύ πού θα τη βρουν. Οι μετανάστες στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, γενικά θέλουν να γίνουν Αμερικανοί, και τουλάχιστον τα παιδιά τους συνήθως το επιθυμούν. Πολλοί από τους νεαρούς άνδρες της Βόρειας Αφρικής, ωστόσο, δεν θέλουν καθόλου να γίνουν Ευρωπαίοι. Δεν ενθουσιάζονται με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής· για πολλούς, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Περιφρονούν αυτόν τον τρόπο ζωής, θεωρώντας τη θρησκεία τους και τους κανόνες τους ως τους μόνους αποδεκτούς.
Θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη επειδή είναι δυνατό να εισέλθουν. Και θέλουν να αποκομίσουν οφέλη από την Ευρώπη για τον εαυτό τους· τι ακριβώς μπορούν να αποκομίσουν, και πώς, μένει να δούμε. Μόλις ο αριθμός τους το επιτρέψει, θα υπαγορεύσουν τους κανόνες.
Από τη δική τους οπτική γωνία, αυτό είναι απολύτως νόμιμο. Από ευρωπαϊκή οπτική γωνία, ήταν πολύ ανόητο να εμπλακούμε. Θα καταστρέψει την Ευρώπη για πάντα. Είναι κρίμα.
Συμπέρασμα
Δεν έχω πολλά να προσθέσω εδώ, αφού τα πάντα αναφέρονται ήδη εκεί.
Αυτό που θα προσθέσω, όμως, είναι μερικές γραμμές από το παραπάνω άρθρο-επίθεση του Spiegel για τον Jean Raspail από το 2018 [πηγή· αρχειοθετημένο]:
Το βιβλίο είναι γεμάτο από τέτοιες «ανωμαλίες», «τέρατα», «κύματα σάρκας» και «ανάπηρους», γεμάτο επίσης οργή εναντίον γκρινιάρηδων που συνουσιάζονται, δειλών, χίπις και άλλων καλοπροαίρετων ανθρώπων. Μπορεί σίγουρα να ασκήσει έλξη, ως μια αποκαλυπτική πορνογραφία.
Από πού προέρχεται αυτή η οργή; Ο Jean Raspail ανήκει σε μια αστική δεξιά της Γαλλίας που δεν έχει συγχωρήσει ποτέ τη Δημοκρατία για την αρχική της αμαρτία. Τον τρομοκρατεί αυτό το «peuple», οι μάζες που οδηγούν τους βασιλιάδες τους στη γκιλοτίνα ενώ ουρλιάζουν.
«Υπάρχουν πολύ καλοί άνθρωποι στη Γαλλία. Αλλά οι μάζες! Όχι, δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις γαλλικές μάζες. Έζησα πάρα πολλά στη νεολαία μου για να τις συμπαθήσω. Μετά την απελευθέρωση, υπήρξαν συμπεριφορές που ήταν απαράδεκτες. Και ας μην μιλήσουμε για το 1968, αυτή την κωμωδία της επανάστασης.»
Το 1944, οι συμπατριώτες του δεν ήθελαν πλέον να ξέρουν τίποτα για τη δική τους δειλία, τη συνεργασία τους με τους Ναζί, και σήμερα θα είχαν αφιερωθεί στην αυθαιρεσία, τον ηδονισμό, στο να μην είναι οι ίδιοι, στο «Μεγάλο Άλλο», όπως το αποκαλεί ο Raspail.
«Δεν έχω καμία αποστροφή προς τους ξένους λαούς. Αντιθέτως. Με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα οι μειονότητες. Αλλά σήμερα εμείς είμαστε η μειονότητα. Η φτωχή, μικρή Δύση, πολύ μικρή στη γωνιά της. Voilà. Γι’ αυτό και την υπερασπίζομαι. Αλλά είμαι απαισιόδοξος, πάντα ήμουν.»
Το στρατόπεδο είναι το γαλλικό χωριό που στέκεται όρθιο. Και σήμερα δεν θα άλλαζε ούτε λέξη: «Ποιο το νόημα; Το “στρατόπεδο” μόλις ξεκίνησε. Ό,τι βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες είναι μόνο η αρχή. Αλλά τώρα δεν είναι πια κάτι καινούργιο».
Επειδή υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία να διηγηθώ, θα ασχοληθώ στη συνέχεια με το υπόλοιπο αυτού του συγκεκριμένου άρθρου του Spiegel, αλλά θα το κάνω σε ξεχωριστή ανάρτηση.
Προς το παρόν — τι άλλο υπάρχει να πούμε;
Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, και θα έρθει είτε μας αρέσει είτε την εγκρίνουμε.
Μπορούμε, σε κάποιο βαθμό, να δούμε το εγγύς μέλλον μπροστά στα μάτια μας· μπορούμε ακόμα να κερδίσουμε το μέλλον;
