Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Καλλιέργεια 110 κιλών πατάτας σε 100 τετραγωνικά πόδια χωρίς πότισμα…

 


Καλλιέργησα 100 κιλά πατάτες σε 19 τετραγωνικά πόδια χωρίς πότισμα. Ήθελα να δείξω πόσες πατάτες θα μπορούσατε να καλλιεργήσετε σε έναν χώρο 6 x 10 ποδιών ή 200 τετραγωνικών ποδιών. Αυτό έγινε για να δείξω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να καλλιεργήσουν όλες τις πατάτες που χρειάζονται για την οικογένειά τους χωρίς αυτό να καταλαμβάνει ολόκληρο τον κήπο.

Ωστόσο, φέτος αρρώστησα με ίλιγγο και δεν μπόρεσα να πάω στον κήπο για να ποτίσω αυτές τις πατάτες. Πότισαν κατά τη φύτευση και από τότε έχουν αναγκαστεί να τα βγάλουν πέρα ​​μόνες τους. Σε αυτό το βίντεο, μαζεύουμε και τις 48 γλάστρες με πατάτες με πέντε ποικιλίες πατάτας. Οι ποικιλίες είναι οι εξής:

Μαρφόνα
Ρούντολφ
Σάρπο Μίρα
Σαρλότ
Κέστραλ

Κατά τη συγκομιδή αυτών των πατατών, θα σας δώσω 10 συμβουλές για να διασφαλίσετε ότι θα έχετε μια καλή σοδειά πατάτας σε μικρό χώρο. Η μέση απόδοση από κάθε έναν από αυτούς τους κουβάδες ήταν 4,98 κιλά, κάτι που είναι εξαιρετικά χαμηλό σε σχέση με την κανονική μου απόδοση, περίπου 5 έως 6 κιλά. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν έχουν καμία εισροή, είμαι ευχαριστημένος.

Αν είχα την απόδοση που έχω συνήθως, τότε αυτός ο χώρος θα είχε παράγει περίπου 320 κιλά πατάτες. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα μπορέσω να δείξω αυτά τα αποτελέσματα. Αλλά συνολικά, νομίζω ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες.

Κατά τη διάρκεια του βίντεο, θα σας δώσω πολλές συμβουλές και κόλπα για πατάτες, ώστε να έχετε τα καλύτερα αποτελέσματα καλλιεργώντας πατάτες σε γλάστρες ή κουβάδες. Δείτε το παρακάτω…

https://www.ecosnippets.com/

Σπάνια μου ζητούσε να πάω να την δω,και τις φορές που το έκανε της είπα βιαστικά δεν μπορώ τώρα έχω δουλειά.

 

Έφυγα και δεν την πήρα αγκαλιά.
Έλα,μωρέ...αύριο θα το κάνω.
Πήγα να την δω και δεν της κρατούσα κείνα τα λουκούμια που της αρέσουν.
Μα δεν πειράζει, θα τα κρατάω την επόμενη φορά.
Είχα βιάση,δεν μπόρεσα να της πάρω το σάλι που μου ζήτησε πριν μπει ο χειμώνας.
Θα σου φέρω την άλλη φορά.
Έκλαψε κι είχε τα χέρια της στον γύψο,και δεν της σκούπισα τα δάκρυα,τα άφησα να τρέχουν στα γερασμένα μαγουλά της. Τι,να με δουν να με πουν μαμάκια;
Δεν της πήγα ένα λουλουδάκι να το'χει στο κομοδίνο του νοσοκομείου.
Θα της το πάω στο σπίτι σαν θα βγει.
Καλώς το,το παιδί μου έλεγε πάντα σαν μ'έβλεπε.
Δεν έλεγα γεια σου μάνα. Απλά ένα γεια..
Ε,τι,δεν ήξερε πως ήταν η μάνα μου;
Δεν άπλωσα το χέρι μου να την χαϊδέψω,και σαν εκείνη το'κανε τραβιόμουνα...
Δεν της είπα σ'αγαπώ ρε μάνα μου,παρά μόνο σαν ήμουν μικρός,λες και μεγαλώνοντας παύουμε να την αγαπάμε.
Σπάνια μου ζητούσε να πάω να την δω,και τις φορές που το έκανε της είπα βιαστικά δεν μπορώ τώρα έχω δουλειά.
Χρονιάρες μέρες έφευγα με φίλους κι ήταν πάντα μόνη,και σαν γύριζα δεν της κρατούσα ένα ενθύμιο από το ταξίδι μου.
Έστεκε πάνω από το τηλέφωνο να το αρπάξει μόλις χτυπήσει. Δεν την πήρα όσο έλειπα.
Σκεφτόμουν σε πέντε μέρες θα γυρίσω.
Αγνάντευε τον δρόμο να φανώ. Μήπως με δει να έρχομαι από την στροφή στο βάθος.
Κάποιες φορές την βρήκα να κοιμάται στον καναπέ χωρίς ένα σκέπασμα. Με περίμενε και άργησα.
Δεν την σήκωσα να την πάω στο κρεβάτι της,δεν της έριξα μια κουβέρτα στο κορμάκι της το γέρικο.
Αργότερα,όταν παντρεύτηκα,φιλούσα την γυναίκα μου μπροστά της,και κείνης ένα φιλί δεν μου περίσσευε..
Δεν της είπα ποτέ μια συγγνώμη για όλα εκείνα που την πίκραναν..
Ένα βράδυ,που πήγα να την δω,μου είπε,έλα να σου κάνω μια αγκαλιά παιδί μου.
Και γω,έλα τώρα με τις αγκαλιές σου...στα εγγόνια σου αυτά.
Πήγα την επομένη το βράδυ να την δω.
Είχε γείρει στο τραπέζι της κουζίνας,μ'ένα πιάτο φαΐ από το μεσημέρι,και μ'ένα σημείωμα στο χέρι.
Παιδί μου,σ'αγαπώ πολύ! Συγγνώμη αν σε πίκρανα κάποιες φορές. Να έχεις την ευχή μου!
Έπεσα πάνω της,την αγκάλιασα,την φίλησα,της σκούπισα το στόμα από το ξεραμένο φαγητό,την πήρα αγκαλιά,την πήγα στο κρεβάτι της,την χάιδευα,την σκέπασα.
Δεν τα ένιωθε. Είχε φύγει...
Φώναξα μάναααααααα,μάνα μου,συγγνώμη. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της.
Με άκουσε η ψυχή της,και πόνεσε με τον δικό μου πόνο,κι άφησε το στερνό της δάκρυ να της το σκουπίσω με τα χείλια μου.
Στο ταξίδι της,την σκέπασα με κείνο το σάλι που μου είχε ζητήσει,κι ας μην ήταν χειμώνας..
Τον χειμώνα μου,τον πήρε μαζί της. Μάνα μου,ξαναείπα καθώς την αποχαιρετούσα. Ψιθυριστά αυτή την φορά και γέμισε η ψυχή μου από την αγάπη μου για κείνη.

Ήταν αργά....

Ελευθερία Λάππα

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026

Μούγκα ο Ντερμπεντέρης...

 


Το Mega παρουσίασε και σωστά, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων τη δημοσιογράφο του, Δώρα Αναγνωστοπούλου, που αποκάλυψε ότι το Predator δεν το χρησιμοποιούσαν ιδιώτες αλλά μόνο κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας

Ο...

…λαλίστατος κατά τα συνήθη Γιάννης Πρετεντέρης δεν έβγαλε μιλιά. Και πώς άλλωστε να το κάνει, καθώς τα τελευταία χρόνια έχει καταντήσει επικοινωνιακή θεραπαινίδα της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη...

http://www.nonews-news.com/

Η κίνηση του Ιράν που αιφνιδίασε την Ουάσιγκτον και απειλεί την παγκόσμια ενέργεια



Δημήτρης Σουλτογιάννης

Η κυβέρνηση Τραμπ είχε προετοιμαστεί για μια σειρά πιθανών ιρανικών αντιδράσεων: πυραυλικά πλήγματα, κυβερνοεπιθέσεις και επιθέσεις μέσω συμμαχικών ένοπλων ομάδων στην περιοχή. Αυτό που δεν υπολόγισε ήταν ότι το Ιράν θα επέλεγε να «οπλοποιήσει» το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του κόσμου: τα Στενά του Ορμούζ

Σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN που βασίζεται σε εσωτερικές συζητήσεις στην Ουάσιγκτον, ανώτεροι Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν υποτιμήσει την πιθανότητα η Τεχεράνη να πλήξει τη ναυσιπλοΐα και τη ροή ενέργειας στο στενό. Η εκτίμηση ήταν ότι το Ιράν δεν θα ρίσκαρε μια ενέργεια που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την παγκόσμια αγορά πετρελαίου και να πλήξει και τις δικές του εξαγωγές. Η εκτίμηση αυτή κατέρρευσε μέσα σε λίγες ημέρες από την έναρξη της αμερικανοϊσραηλινής στρατιωτικής εκστρατείας της 28ης Φεβρουαρίου.

Από τα Στενά του Ορμούζ, τον στενό θαλάσσιο διάδρομο ανάμεσα στο Ιράν και το Ομάν, διέρχονται καθημερινά περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Πρόκειται για σχεδόν το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης και περίπου το 27% του θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου. Με άλλα λόγια, πρόκειται για την κεντρική αρτηρία του παγκόσμιου ενεργειακού συστήματος. Η Ουάσιγκτον θεωρούσε ότι η Τεχεράνη δεν θα διακινδύνευε να τη διακόψει. Το Ιράν έκανε ακριβώς αυτό.

Ο κακός υπολογισμός της Ουάσιγκτον, η κατάρρευση της ναυσιπλοΐας και το σοκ στις αγορές

Μέσα σε λίγες ημέρες από την έναρξη της σύγκρουσης, η κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων κατέρρευσε, οι ασφαλιστικές αγορές πάγωσαν και η εμπορική ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ μειώθηκε δραματικά, καθώς πλοία δέχονταν επιθέσεις, άλλαζαν πορεία ή αρνούνταν να εισέλθουν στην περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη διαταραχή στην προσφορά πετρελαίου στη σύγχρονη ιστορία των αγορών.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας εκτιμά ότι τουλάχιστον 10 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως έχουν ουσιαστικά αφαιρεθεί από την παγκόσμια αγορά, με την τιμή του Brent να ξεπερνά εκ νέου τα 100 δολάρια το βαρέλι και με τους αναλυτές να προειδοποιούν για ακόμη μεγαλύτερες αυξήσεις αν η κρίση συνεχιστεί. Ορισμένες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι η ναυτιλιακή κίνηση στο στενό μειώθηκε έως και κατά 80% στα πρώτα στάδια της σύγκρουσης, αφήνοντας δεκάδες πλοία ακινητοποιημένα και προκαλώντας σοβαρές διαταραχές στις εμπορικές ροές του Κόλπου.

Η Τεχεράνη δεν «τσίμπησε» στην μπλόφα της Ουάσιγκτον

Η λογική πίσω από αυτή την εσφαλμένη εκτίμηση είναι αποκαλυπτική. Στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης κυριαρχούσε η άποψη ότι η εξάρτηση του ίδιου του Ιράν από τη συγκεκριμένη θαλάσσια διαδρομή για τις εξαγωγές του θα λειτουργούσε αποτρεπτικά. Ωστόσο, όταν η σύγκρουση πήρε υπαρξιακές διαστάσεις, μετά τα πλήγματα σε ιρανικές στρατιωτικές υποδομές και ηγετικά στελέχη, η Τεχεράνη φαίνεται να στράφηκε σε μια διαφορετική στρατηγική: τον λεγόμενο «πόλεμο των θαλάσσιων στενών».

Αντί να επιχειρήσει να αντιμετωπίσει άμεσα τις Ηνωμένες Πολιτείες, στόχευσε το ίδιο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Η γεωγραφία των Στενών του Ορμούζ καθιστά αυτή τη στρατηγική εξαιρετικά αποτελεσματική. Το πέρασμα έχει πλάτος μόλις 33 χιλιόμετρα, ενώ οι εμπορικές θαλάσσιες λωρίδες περιορίζονται σε στενούς διαδρόμους λίγων χιλιομέτρων προς κάθε κατεύθυνση. Ακόμη και περιορισμένες επιθέσεις, με νάρκες, drones, αντιπλοϊκούς πυραύλους ή ταχύπλοα σκάφη, μπορούν να παραλύσουν την κυκλοφορία.

Το Ιράν δεν χρειάζεται να κλείσει μόνιμα τα Στενά. Αρκεί να τα καταστήσει μη ασφαλίσιμα για τη διεθνή ναυτιλία. Οι συνέπειες μάλιστα ξεπερνούν το πετρέλαιο. Περίπου το 20% των παγκόσμιων φορτίων υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς και σημαντικό ποσοστό εξαγωγών λιπασμάτων και πετροχημικών, διέρχονται επίσης από το ίδιο σημείο. Έτσι, η διακοπή επηρεάζει όχι μόνο τις ενεργειακές αγορές, αλλά και την ηλεκτροπαραγωγή, τη γεωργία και τις βιομηχανικές αλυσίδες εφοδιασμού σε Ασία και Ευρώπη.

Σχεδόν το 90% του πετρελαίου που διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ κατευθύνεται τελικά προς ασιατικές οικονομίες, κυρίως την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Αυτό μετατρέπει το στενό όχι απλώς σε μια εστία έντασης στη Μέση Ανατολή, αλλά σε κεντρικό σημείο πίεσης για ολόκληρο το ενεργειακό σύστημα του Ινδο-Ειρηνικού.

Οι περιορισμένες στρατιωτικές επιλογές για τις ΗΠΑ σήμερα

Την ίδια στιγμή, οι στρατιωτικές επιλογές της Ουάσιγκτον παραμένουν περιορισμένες. Το αμερικανικό ναυτικό μπορεί να συνοδεύσει μεμονωμένα πλοία, όμως η πλήρης αποκατάσταση μιας θαλάσσιας οδού που εξυπηρετούσε πάνω από εκατό διελεύσεις δεξαμενόπλοιων την ημέρα απαιτεί εξουδετέρωση ναρκών, drones, παράκτιων πυραυλικών συστημάτων και ταχύπλοων επιθετικών σκαφών κατά μήκος εκατοντάδων χιλιομέτρων ιρανικής ακτογραμμής.

Δεν πρόκειται απλώς για αποστολή συνοδείας. Πρόκειται για έναν περιφερειακό ναυτικό πόλεμο. Η κυβέρνηση Τραμπ σχεδίαζε έναν σύντομο πόλεμο εναντίον της στρατιωτικής υποδομής του Ιράν. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σύγκρουση γύρω από το σημαντικότερο θαλάσσιο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη.

https://www.msn.com/el-gr/

Η Χάρτινη Τίγρη Αποκαλύπτεται: Η Γκρεμισμένη Αντικατοπτρισμός Δύναμης του Στρατού των ΗΠΑ



Εισαγωγή: Το Mirage Shatters

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Φεβρουαρίου 2026, ο κόσμος δεν έγινε μάρτυρας της επίδειξης ισχύος των ΗΠΑ, αλλά της μοιραίας ρήξης της θεμελιώδους υπόσχεσής τους. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε συνεννόηση με το Ισραήλ, ξεκίνησε την «Επιχείρηση Επική Οργή» - μια μαζική αεροπορική εκστρατεία εναντίον του Ιράν, την οποία αξιωματούχοι της κυβέρνησης χαρακτήρισαν ως ένα αποφασιστικό, απαραίτητο χτύπημα  [1] . Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι μια στρατηγική καταστροφή που εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Αυτός ο πόλεμος χάθηκε πριν εκτοξευθεί ο πρώτος πύραυλος  [2] .

Η σύγκρουση έχει σκίσει την κουρτίνα, αποκαλύπτοντας έναν αμερικανικό στρατιωτικό και ασφαλιστικό μηχανισμό που είναι υπερβολικά εκτεταμένος, τεχνολογικά υπεράνω των προσδοκιών και θεμελιωδώς διεφθαρμένος. Η βασική υπόσχεση της αμερικανικής ισχύος - προστασία των συμμάχων της σε αντάλλαγμα για την πίστη - έχει διαλυθεί αμετάκλητα. Ο αυτοκράτορας δεν φοράει ρούχα και ο κόσμος παρακολουθεί. Το παράθυρο για διπλωματικές λύσεις είναι κλειστό. Αυτό που απομένει είναι η ζοφερή εκτίμηση της κατάρρευσης μιας υπερδύναμης.

Η Ασυγχώρητη Αποκάλυψη: Οι Εγγυήσεις Ασφαλείας των ΗΠΑ Είναι μια Επικίνδυνη Οπτικοποίηση

Η κατάρριψη ενός αμερικανικού KC-135 Stratotanker πάνω από το Ιράκ δεν ήταν ένα μεμονωμένο ατύχημα, αλλά ένα μοιραίο σύμπτωμα συστημικής αποσύνθεσης. Αυτή η στιγμή σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή όπου η αμερικανική στρατιωτική αξιοπιστία έχει εξανεμιστεί. Για δεκαετίες, οι σύμμαχοι του Κόλπου αποδέχονταν μια φαουστική συμφωνία: να φιλοξενήσουν αμερικανικές βάσεις με αντάλλαγμα μια ομπρέλα ασφαλείας. Αυτή η ομπρέλα έχει πλέον αποκαλυφθεί ότι είναι γεμάτη τρύπες, εκθέτοντας τους ίδιους συμμάχους σε αμείλικτα ιρανικά αντίποινα. Όπως το έθεσε εύστοχα μια ανάλυση, «Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Αμερική μπορεί να αντέξει οικονομικά αυτόν τον πόλεμο στο Ιράν. Είναι αν οι σύμμαχοι της Αμερικής μπορούν να αντέξουν οικονομικά την Αμερική»  [3] .

Η υποσχεμένη προστασία έχει μετατραπεί σε θανάσιμη ευθύνη. Χώρες του Κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, οι οποίες συλλογικά αναχαίτισαν περισσότερους από 1.500 ιρανικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στις πρώτες ομοβροντίες, βρίσκονται τώρα στην πρώτη γραμμή μιας σύγκρουσης που προσπάθησαν απεγνωσμένα να αποτρέψουν  [4] . Αξιωματούχοι σε αυτές τις χώρες παραπονέθηκαν ότι οι ΗΠΑ αγνόησαν τις προειδοποιήσεις τους ότι ο πόλεμος θα είχε καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή  [5] . Η συμφωνία που αποσκοπούσε στην εγγύηση της ασφάλειάς τους τις εκθέτει τώρα σε πρωτοφανή κίνδυνο  [6] . Το βασικό συμβόλαιο της αμερικανικής αυτοκρατορίας - η ασφάλεια για συμμόρφωση - είναι άκυρο.

Στρατηγική Κατάρρευση: Από τον Κόλπο μέχρι το Στενό της Ταϊβάν, η άμυνα των ΗΠΑ αποτυγχάνει

Η επιχειρησιακή πραγματικότητα είναι ένα πορτρέτο ολοκληρωμένης αποτυχίας. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ασφαλίσουν το Στενό του Ορμούζ, να προστατεύσουν τη δική τους ναυτιλία ή να υπερασπιστούν αξιόπιστα τις περιφερειακές τους βάσεις. Το Ιράν, χρησιμοποιώντας τακτικές που ίσχυαν πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως να τοποθετούνται ναρκοπέδια από μικρά σκάφη, ταπείνωσε το πιο ακριβό ναυτικό στον κόσμο, κλείνοντας ουσιαστικά το κρίσιμο σημείο συμφόρησης  [7] . Όπως έμαθε ο Υποναύαρχος Άλαν Ε. Σμιθ στο λιμάνι Γουόνσαν το 1950, «Έχουμε χάσει τον έλεγχο των θαλασσών από ένα έθνος χωρίς ναυτικό»  [7] . Ο Πέμπτος Στόλος του Ναυτικού των ΗΠΑ παραμένει ανίσχυρος, με την τεχνολογική του υπεροχή να καθίσταται άσχετη λόγω του χαμηλού κόστους, ασύμμετρου πολέμου.

Ταυτόχρονα, η αμερικανική αεροπορική και πυραυλική άμυνα αποδεικνύεται μια δαπανηρή απάτη. Τα πυραυλικά συστήματα Patriot έχουν σχεδόν μηδενικό ποσοστό αναχαίτισης έναντι εξελιγμένων ομοβροντιών, και τα πολύτιμα συστήματα ραντάρ τυφλώνονται συστηματικά από ιρανικά drones καμικάζι  [8] . Η ειρωνεία είναι καταστροφική: τα drones μεγάλης εμβέλειας χαμηλής κατηγορίας αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη απειλή για τα ραντάρ υψηλής αξίας που επιτρέπουν τις δυνατότητες πυραυλικής άμυνας της περιοχής  [8] . Αυτό εκθέτει κρίσιμα τεχνολογικά κενά, καθιστώντας περιττές δεκαετίες επενδύσεων. Η πίεση είναι τόσο σοβαρή που οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να αποσύρουν εξαρτήματα του συστήματος πυραυλικής άμυνας THAAD από τη Νότια Κορέα για να ενισχύσουν τις άμυνες στη Μέση Ανατολή, αποκαλύπτοντας μια αδυναμία αποτροπής των αντιπάλων σε πολλά θέατρα ταυτόχρονα  [9] . Το Πεντάγωνο φέρεται να έχει εξαντλήσει πυρομαχικά αξίας 5,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μόλις δύο ημέρες πολέμου  [9] .

Η Χρηματοοικονομική Ρακέτα: Ένα Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα Χτισμένο στην Απάτη

Αυτή η ανικανότητα στο πεδίο της μάχης δεν είναι τυχαία. Είναι το σχεδιασμένο αποτέλεσμα ενός συστήματος που χτίστηκε για κέρδος, όχι για προστασία. Το Πεντάγωνο έχει περιέλθει σε μια επιχείρηση ξεπλύματος χρήματος για εργολάβους. Όπως εξηγεί ο αναλυτής Αντρέι Μαρτιάνοφ, «Η χρηματοδότηση και η εξωτερική ανάθεση... βασίζονται στην απόκτηση χρήματος προς όφελος των μετόχων, των οποίων το συμφέρον είναι μόνο η απόδοση της επένδυσής τους, ανεξάρτητα από την ευημερία του έθνους»  [10] . Κρίσιμες ικανότητες έχουν αφαιρεθεί από την αμερικανική βιομηχανία, ενώ το κεφάλαιο έλκεται από τομείς που εγγυώνται καλή απόδοση για τους μετόχους, όχι νίκη στο πεδίο της μάχης για τους στρατιώτες.

Το αποτέλεσμα είναι μια τραγελαφική αναποτελεσματικότητα, όπου ένα αναχαιτιστικό αξίας 4 εκατομμυρίων δολαρίων χάνει συστηματικά ένα drone αξίας 25.000 δολαρίων. Το σύστημα έχει σχεδιαστεί για συμβόλαια συν το κόστος και επαναλαμβανόμενες συναλλαγές, όχι για να κερδίζει πολέμους. Αυτή η οικονομική διαφθορά μεταφράζεται άμεσα σε στρατηγική ευπάθεια. Οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν ήδη μια κρίσιμη εξάντληση των αποθεμάτων αναχαιτιστικών συστημάτων αεροπορικής και πυραυλικής άμυνας, η οποία επιδεινώθηκε από χρόνια μεταφορών στην Ουκρανία και χαμηλά ποσοστά εγχώριας παραγωγής  [11] . Όπως προειδοποιεί ένας αναλυτής, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χάσουν τον επόμενο μεγάλο πόλεμο λόγω του «σπασμένου» συστήματος προμηθειών του Πενταγώνου, εξαντλώντας βασικά πυρομαχικά όπως πυραύλους κατά πλοίων σε μια εβδομάδα σύγκρουσης με την Κίνα  [12] . Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα είναι ένας αυτογλείφων χωνάκι παγωτού, που παχαίνει ενώ το έθνος που υποτίθεται ότι πρέπει να υπερασπιστεί εξασθενεί.

Παγκόσμια Αναμέτρηση: Οι Σύμμαχοι εγκαταλείπουν ένα βυθιζόμενο πλοίο

Ο γεωπολιτικός χάρτης επανασχεδιάζεται σε πραγματικό χρόνο καθώς οι σύμμαχοι υπολογίζουν την επιβίωσή τους. Από το Ριάντ μέχρι την Ταϊπέι, τα έθνη συνειδητοποιούν ότι οι αμερικανικές βάσεις τις καθιστούν στόχους και όχι ασφαλή καταφύγια. Η έξοδος έχει ξεκινήσει. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι σπεύδουν να ενισχύσουν την άμυνα της Κύπρου μετά το πλήγμα που δέχτηκε μια βρετανική βάση, αλλά οι ενέργειές τους είναι πανικόβλητες και αποσπασματικές, αποκαλύπτοντας έλλειψη εμπιστοσύνης στην αμερικανική ηγεσία  [13] . Ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο, ο πιο πιστός εταίρος της Αμερικής, αρχικά αρνήθηκε να επιτρέψει τη χρήση των βάσεων του για επιθετικές επιθέσεις, προκαλώντας μια οργισμένη αντίδραση από τον Πρόεδρο Τραμπ  [14] .

Η επιλογή είναι πλέον απολύτως σαφής: να ευθυγραμμιστεί με μια παρακμάζουσα, ευπρόσδεκτη στις κυρώσεις Αμερική που παρασύρει τους εταίρους σε ανέφικτες συγκρούσεις, ή να επιδιώξει μελλοντοστρεφείς συνεργασίες με τον ανερχόμενο άξονα της Κίνας, της Ρωσίας και του μπλοκ BRICS. Όπως έχω πει και πριν, το οικονομικό μέλλον του κόσμου ανήκει στην Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και το Ιράν  [15] . Τα έθνη επιταχύνουν την εγκατάλειψή τους από το δολάριο, με τα έθνη BRICS να απειλούν την κυριαρχία του δολαρίου με συστήματα διακανονισμού που υποστηρίζονται από χρυσό  [16] . Ο παγκόσμιος νότος βλέπει την ταπείνωση στον Κόλπο και καταλαβαίνει ότι η μονοπολική στιγμή έχει τελειώσει. Οι συμμαχίες δεν διαλύονται. εγκαταλείπονται σκόπιμα από εκείνους που βλέπουν το αμερικανικό πλοίο να βυθίζεται.

Τα αναπόφευκτα ντόμινο: Κατάρρευση δολαρίου, εγχώριο χάος και απεγνωσμένη επιβίωση

Η ταπείνωση του στρατού είναι ο επιταχυντής για μια ολοκληρωτική συστημική κατάρρευση. Εγγυάται την τελική, σπασμωδική φυγή από το αμερικανικό δολάριο. Όπως σημειώνει ένας οικονομικός αναλυτής, «Ο κόσμος δεν ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε να μην εμπιστευτεί το δολάριο. Ήταν μια διαδικασία. Σταδιακά, και μετά ξαφνικά»  [17] . Το καθεστώς του πετροδολαρίου - ένας βασικός πυλώνας της κυριαρχίας του δολαρίου - καταρρέει καθώς τα κράτη του Κόλπου αμφισβητούν την αξία της αμερικανικής εγγύησης ασφάλειας  [18] . Ο υπερπληθωρισμός, η οικονομική αποσύνθεση και το τέλος του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος είναι πλέον αναπόφευκτα.

Οι εγχώριες συνέπειες θα είναι σοβαρές και άμεσες. Η έλλειψη τροφίμων και ενέργειας, οι πολιτικές αναταραχές που γεννιούνται από την οικονομική απελπισία και η στροφή προς τον αυξημένο αυταρχισμό είναι τα σίγουρα επόμενα κεφάλαια. Όπως προειδοποιούσε έντονα μια από τις συνεντεύξεις μου, «Πιστεύω ότι οδεύουμε προς ένα σενάριο κατάρρευσης... θα είναι καταστροφικό - οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά - και θα υπάρξουν ξεσπάσματα βίας»  [19] . Η μόνη αντιληπτή «γρήγορη λύση» της κυβέρνησης για την αφερεγγυότητά της και τις ενεργειακές ελλείψεις μπορεί να είναι η πρόκληση μιας σύγκρουσης που θα οδηγήσει σε μαζική μείωση του πληθυσμού, απελευθερώνοντας πόρους και διαγράφοντας χρέη από προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας.

Αν δεν αλλάξει τίποτα, το παράθυρο για προσωπική ετοιμότητα κλείνει ραγδαία. Η αυτοδυναμία δεν είναι πλέον επιλογή τρόπου ζωής, αλλά επιτακτική ανάγκη επιβίωσης. Αυτό σημαίνει εξασφάλιση έντιμου χρήματος - φυσικού χρυσού και ασημιού - που δεν φέρει κανένα κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και δεν μπορεί να διογκωθεί από μια χρεοκοπημένη κυβέρνηση. Σημαίνει αποκέντρωση της ζωής σας: καλλιέργεια της δικής σας καθαρής τροφής, συλλογή βρόχινου νερού και αποσύνδεση από εύθραυστα, κεντρικά συστήματα ενέργειας, πληροφοριών και χρηματοδότησης. Ο καιρός για εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει τελειώσει. Ο καιρός για την οικοδόμηση ανθεκτικών, ανεξάρτητων κοινοτήτων έχει ξεκινήσει.

Συμπέρασμα: Πέρα από την ψευδαίσθηση

Η Επιχείρηση Epic Fury δεν είναι η αρχή ενός νέου αμερικανικού αιώνα. Είναι ο επιτάφιος ύμνος για μια αποτυχημένη αυτοκρατορία. Η χάρτινη τίγρη έχει αποκαλυφθεί, όχι από έναν ομότιμο ανταγωνιστή σε μια μεγάλη σύγκρουση τιτάνων, αλλά από ασύμμετρες τακτικές και τη δική της εσωτερική σήψη. Η ψευδαίσθηση της αήττητης έχει διαλύσει, και μαζί της, ολόκληρο το πλαίσιο της παγκόσμιας τάξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η πορεία προς τα εμπρός για τα άτομα δεν είναι μέσω της υποβολής αιτημάτων σε διεφθαρμένους θεσμούς, αλλά μέσω της ριζοσπαστικής αυτοδυναμίας και της αναζήτησης της αλήθειας έξω από την καταγεγραμμένη κυρίαρχη αφήγηση. Για μη λογοκριμένη ανάλυση και εργαλεία αποκέντρωσης, στραφείτε σε πλατφόρμες που έχουν δημιουργηθεί για την ανθρώπινη ελευθερία, όχι για τον έλεγχο. Αναζητήστε γνώσεις σχετικά με τη φυσική υγεία και την ετοιμότητα από ανεξάρτητες πηγές όπως  το NaturalNews.com , διεξάγετε έρευνα με τη μη λογοκριμένη μηχανή τεχνητής νοημοσύνης στο  BrightAnswers.ai και δημιουργήστε κοινότητα σε πλατφόρμες ελευθερίας του λόγου όπως  το Brighteon.social . Η αυτοκρατορία πέφτει. Το καθήκον σας είναι να διασφαλίσετε ότι εσείς, η οικογένειά σας και οι αρχές σας δεν θα θαφτείτε στα ερείπια.

https://www.naturalnews.com/

Η θρησκευτική διάσταση του πολέμου κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ.

 

 

«Στον απάνθρωπο πόλεμο εναντίον του Ιράν, ο Τραμπ δεν έχει στρατηγική βάθους. Έχει το Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράν. Αυτός ο πόλεμος έχει και τη θρησκευτική του διάσταση και αυτό δεν αφορά το Ιράν! Αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ»! Ο πολιτικός επιστήμονας και οικονομολόγους Ηλίας Παπαναστασίου αναδεικνύει μία από τις πολλές πτυχές του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Μπορεί η Δύση να μιλά για το «θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης», αλλά μήπως η θεοκρατία πρέπει να αναζητηθεί κι αλλού;



  Ο κ. Παπαναστασίου μιλά για τους πραγματικούς στόχους αυτού του πολέμου ,που είναι η Κίνα και η Ρωσία ,για την τεράστια οικονομική ζημιά που φέρνει ο πόλεμος στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα που θα δει το μοναδικό της προϊόν , τον τουρισμό , να πλήττεται από τον πόλεμο των «συμμάχων» Τραμπ και Νετανιάχου.


https://resaltomag.blogspot.com/

Από μια πατρίδα που σε διώχνει, ακόμη κι αν επιστρέψεις, προς μια πατρίδα που λαχταράς όσο τίποτα μέσα σου, αλλά δεν μπορείς να μείνεις σε αυτήν. Το όνομά της, Ελλάδα.

 

Το 1960 έγινε διακρατική συμφωνία Ελλάδας - Γερμανίας: ο Κ. Καραμανλής υπέγραψε στις 30/3/1960 τη διαβόητη «Σύμβαση περί επιλογής και τοποθετήσεως Ελλήνων εργατών εις γερμανικάς επιχειρήσεις». Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες, κυρίως από την επαρχία, επιλέχτηκαν με συγκεκριμένα κριτήρια (αντοχή, σωματική ευρωστία, ηλικία κ.ά.) από Γερμανούς «επιμελητές» και στέλνονταν κατά εκατοντάδες κάθε εβδομάδα στη Στουτγάρδη και σε άλλες γερμανικές πόλεις, όπου υπήρχαν μεγάλα εργοστάσια. Οι Γερμανοί μεγαλοεπιχειρηματίες αποκαλούσαν αυτούς τους νέους «τεμάχια». Ηδη με το τέλος του Εμφυλίου, αλλά και εξαιτίας της βουλγαρικής κατοχής στη Β. Ελλάδα (σκληρότερης ακόμη και από τη γερμανική), ειδικά οι περιοχές πέρα από τη Θεσσαλονίκη είχαν τεράστια ποσοστά ανεργίας και ανέχειας. Οι βιοτεχνίες είχαν μαραζώσει, οι περισσότεροι κάτοικοι μετανάστευαν για τα αστικά κέντρα και όσοι αγρότες έμεναν, εξαιτίας του «αναπτυξιακού μοντέλου» Καραμανλή και όχι μόνο, ζούσαν στην ανέχεια. Οι «gastarbeiter» («φιλοξενούμενος εργάτης») αυξάνονταν μέρα με τη μέρα.
«Ξεσηκωθήκαμε και φύγαμε». «Ο κόσμος πήγαινε σαν τα πρόβατα στη Γερμανία». «Ενα καράβι γεμάτο νεαρά κορίτσια έφευγε κάθε βδομάδα! Φτάναμε Γερμανία και κατευθείαν στο εργοστάσιο!»... Αυτές είναι κάποιες μόνο από τις μαρτυρίες που κατέγραψε στο νέο της (και πρώτο της μεγάλου μήκους) ντοκιμαντέρ η Κωστούλα Τωμαδάκη. «Η μητέρα του σταθμού» αποτυπώνει στον φακό τις θύμησες των «αόρατων» γυναικών της Β. Ελλάδας που έφυγαν στα 18 και στα 19 τους χρόνια από τα χωριά τους (κυρίως στην Α. Μακεδονία) για να γίνουν gastarbeiter ή αλλιώς «τεμάχια» στην παραγωγική μηχανή της Γερμανίας - που ήταν και ο αρχικός υπεύθυνος αυτής της κατάστασης, μια και ο Β’ Π.Π. ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση (αλλά όχι ο μόνος). Στο ντοκιμαντέρ η κ. Τωμαδάκη μένει στις αφηγήσεις... Μένει όμως; Καταγράφοντας τις μαρτυρίες των νεαρών τότε γυναικών, φτάνει στα παιδιά τους και στα παιδιά των παιδιών τους. Αλλά και στις σύγχρονες γυναίκες, που όχι ως εργάτριες πλέον, αλλά με πτυχία και υψηλή μόρφωση, φεύγουν και πάλι για τη Γερμανία, προς αναζήτηση εργασίας σύμφωνα με τα προσόντα τους.
Ολο αυτό καταδεικνύει μια μεγάλη αλήθεια, που δεν χρειάζεται να την πει «με λόγια» η κ. Τωμαδάκη: το πώς διαμορφώνονται οι γενιές δεν αποτελεί έκπληξη. Το αρχικό τραύμα δύσκολα εξαλείφεται. Οσο για την τελική «κουλτούρα», αυτή είναι μία: της μετανάστευσης. Από μια πατρίδα που σε διώχνει, ακόμη κι αν επιστρέψεις, προς μια πατρίδα που λαχταράς όσο τίποτα μέσα σου, αλλά δεν μπορείς να μείνεις σε αυτήν. Το όνομά της, Ελλάδα.
«Κάποιες φορές οι ιστορίες έρχονται και σε βρίσκουν. Για τη δημιουργία του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ έδρασε μέσα μου μια παιδική θύμηση, ένα γεγονός και ένα βιβλίο» μας λέει η κ. Τωμαδάκη. «Θυμάμαι πως τα καλοκαίρια στο χωριό της μητέρας μου έξω από τα Καλάβρυτα έβλεπα παιδάκια που έρχονταν το καλοκαίρι και τα φώναζαν “γερμανάκια”. Κάποια γύριζαν με τους γονείς τους στη Γερμανία, άλλα έμεναν με τη γιαγιά και τον παππού. Μου ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβω τότε πώς γίνεται οι γονείς να αφήνουν πίσω τα παιδιά τους και να φεύγουν σε μια ξένη χώρα... Αυτό είχε μείνει μέσα μου ως ανάμνηση και επανήλθε όταν το 2011, με τη βαθιά κρίση, έπεσα πάνω σε μια αγγελία που ζητούσαν γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό από την Ελλάδα για να δουλέψουν στη Γερμανία. Αργότερα διάβασα και το βιβλίο της Ελισάβετ Παπαδοπούλου “Μέρες και νύχτες που δεν ήταν δικές μας” (εκδ. Καστανιώτης) που περιγράφει την ερημιά της ακριτικής ελληνικής επαρχίας τη δεκαετία του ’70.
Αυτά τα τρία με ώθησαν να ξεκινήσω την έρευνα για το ντοκιμαντέρ, που κράτησε δύο χρόνια. Απευθύνθηκα σε φίλους και γνωστούς, καθώς και σε συλλόγους Ελλήνων της Γερμανίας, στα ΑΣΚΙ - ελάχιστο είναι το αρχειακό υλικό που υπάρχει. Το περισσότερο ανήκει στις ίδιες τις οικογένειες των μεταναστών (βίντεο, φωτογραφίες, επιστολές) και δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάποια ουσιαστική δουλειά με αυτό, αν και είναι ένα σημαντικότατο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της χώρας. Κατάλαβα πολύ γρήγορα το μέγεθος του ιστορικού αυτού γεγονότος: από το 1960 και μετά, με τη διακρατική συμφωνία Ελλάδας - Γερμανίας, έφυγαν χιλιάδες νέοι και νέες από την ελληνική ύπαιθρο για να εργαστούν στα γερμανικά εργοστάσια της Siemens και της Βausch. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: πάνω από το 1/3 των νέων της Β. Ελλάδας έφυγαν εργάτες.
Στην ταινία μιλάνε γυναίκες - κορίτσια τού τότε. Θυμούνται ακόμα όλες τις λεπτομέρειες: πώς τους έκαναν τις εξετάσεις για να δουν αν είναι ικανές να γίνουν gastarbeiter, πώς μπήκαν στο καράβι, πώς επέστρεψαν στην Ελλάδα με το τρένο. Ηταν γυναίκες με τεράστια δύναμη - σχεδόν επαναστατική! Το ένα είναι το πώς έζησαν στα ξένα και το άλλο είναι τι συνέβη μετά: πώς έκαναν οικογένεια, πώς μεγάλωσαν τα παιδιά τους... Βρήκα τις γυναίκες, βρήκα και τις κόρες. Η δημοσιογράφος Ελεονώρα Ορφανίδου, που είναι μια τέτοια “κόρη”, το λέει υπέροχα: “Θυσιάστηκε μια γενιά για να ζήσει μια άλλη”.
Πράγματι, αυτές οι μανάδες θέλαν όσο τίποτε να σπουδάσουν τα παιδιά τους! Αλλά ακόμα και το σύστημα στα ελληνικά σχολεία στη Γερμανία τότε ήταν φριχτό και το αντίστοιχο στην Ελλάδα βέβαια, σε σχέση με το γερμανικό. Παράλληλα είχαμε τον ρατσισμό από τους Γερμανούς, την κοινωνική απαξίωση, τις άπειρες εργατοώρες, την ανασφάλεια. Πάνω απ’ όλα, όμως, έχουμε ένα δραματικό συναίσθημα να κυριαρχεί: τη νοσταλγία. Και αυτό ισχύει ακόμη και στη σημερινή γενιά όσων έχουν μείνει εκεί... Μιλάμε για μια σύγχρονη μορφή “δουλείας”, με τα καράβια να φεύγουν γεμάτα με τον ανθό της χώρας, τα οποία πού οδήγησαν; Σε μια τεράστια αγάπη για την Ελλάδα οδήγησαν: η γλώσσα, τα τραγούδια, οι μυρωδιές. Μόνο αυτά όμως. Γιατί το πολιτικό σύστημα έδιωχνε και διώχνει ακόμα αυτούς τους ανθρώπους. Αναρωτιέμαι, πραγματικά, πόσες διαφορές έχουμε με το τότε. Το να βλέπουμε την αλήθεια των ανθρώπων, πάντως, είναι ο μόνος δρόμος για την κάθαρση» καταλήγει.
«Θυσιάστηκε μια γενιά για να ζήσει μια άλλη»

Νόρα Ράλλη

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ #ΠΙΣΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ #ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ #ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ #ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ #ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Τα τελευταία χρόνια διαβάζουμε καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα εκατοντάδες κείμενα αγανακτισμένων πολιτών.
Η αγανάκτηση μεγάλωσε στην περίοδο της #πανδημίας, όμως μετά την τραγωδία στα Τέμπη κορυφώθηκε.
Μέσα από αυτόν τον πόνο εμφανίστηκε μια γυναίκα που δεν προερχόταν από την πολιτική αλλά από την κοινωνία:
Μαρία Καρυστιανού. Μια μητέρα που έχασε το παιδί της και βρέθηκε αντιμέτωπη όχι μόνο με την τραγωδία, αλλά και με ένα κράτος που – όπως η ίδια είπε δημόσια – δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο ανοργάνωτο είναι.
Ανοργάνωτο κράτος, θεσμοί που συχνά δεν λειτουργούν ή λειτουργούν επιλεκτικά, #δικαιοσύνη που καθυστερεί. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, αποφάσισε να αγωνιστεί μέχρι τέλους για την #αλήθεια και τη #δικαιοσύνη.
Όμως ας είμαστε #ειλικρινείς:
Καμία αλλαγή δεν γίνεται μόνο με αναρτήσεις και σχόλια στο Facebook.
Αν θέλουμε πραγματική αλλαγή, #χρειάζονται πράξεις.
#Χρειάζεται ενότητα πολιτών πέρα από κόμματα.
#Χρειάζεται οργάνωση σε κάθε πόλη και γειτονιά.
#Χρειάζεται σχέδιο για το τι θέλουμε να αλλάξει στη χώρα.
#Χρειάζεται συμμετοχή νέων ανθρώπων με ιδέες και ενέργεια.
#Χρειάζεται και η εμπειρία των μεγαλύτερων που μπορούν να #στηρίξουν τον αγώνα.
#Χρειάζεται διαφάνεια, ώστε να μη δημιουργηθούν τα ίδια #φαινόμενα που καταγγέλλουμε.
#Χρειάζεται καθημερινή δράση και παρουσία στην κοινωνία.
#Χρειάζεται μαζική συμμετοχή πολιτών.
#Χρειάζεται προσωπικός χρόνος και προσπάθεια από όλους.
Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται πίστη ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Η #ιστορία δείχνει ότι τίποτα δεν #αλλάζει αν οι πολίτες μένουν θεατές.
Αν θέλουμε πραγματική #ελευθερία, #δικαιοσύνη και #προοπτική για το αύριο, τότε η #αγανάκτηση πρέπει να γίνει #ΟΡΓΑΝΩΣΗ και η #ΕΛΠΙΔΑ να γίνει #ΔΡΑΣΗ.
Η #αλλαγή δεν θα έρθει από κάποιον «ΑΛΛΟΝ» ή από «ΠΑΝΩ προς τα ΚΑΤΩ». Αυτό γίνεται εδώ και δύο αιώνες.
Η #αλλαγή θα έρθει μόνο όταν αποφασίσουμε όλοι μαζί να την δημιουργήσουμε.
ΟΡΓΗ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ: Δεν αλλάζει τίποτα. ΜΟΝΟΝ οι ενωμένοι και οργανωμένοι πολίτες μπορούν να ταρακουνήσουν ένα σύστημα που φοβάται τη δύναμη της κοινωνίας.
ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ: Πρέπει να σηκωθούμε από τον καναπέ και να γίνουμε μέρος της προσπάθειας, γιατί καμία ελευθερία δεν χαρίστηκε ποτέ χωρίς συμμετοχή και αγώνα.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ: Από θεατές αλλά από ανθρώπους που αποφασίζουν να σταθούν όρθιοι και να διεκδικήσουν το μέλλον τους.
Καλή δύναμη σε όλους.
Δημήτρης Μπουντουτσίδης