Δείτε 5 λόγους για αυτό. Από τον Rudy
Η ηλικία των εβδομήντα ετών είναι ένα υπέροχο ορόσημο που πολλοί συνδέουν με μια ειρηνική συνταξιοδότηση και μια άξια ανάπαυση. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι συχνά αρκετά διαφορετική. Μεταξύ των ηλικιών 70 και 75, το σώμα και το μυαλό περνούν από μια απροσδόκητη περίοδο αναταραχής, σηματοδοτώντας μια βαθιά μετάβαση.
Αυτή η κομβική περίοδος δεν είναι αναπόφευκτη, αλλά συχνά μας εκπλήσσει με την ταχύτητα των αναταραχών που επιβάλλει στην καθημερινή ζωή. Γιατί αυτό το συγκεκριμένο ορόσημο είναι η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής του; Ακολουθούν 5 λόγοι: Εν συντομία
Ένας επιταχυνόμενος σωματικός μετασχηματισμός: η απώλεια μυϊκής μάζας και η εξασθένηση της ισορροπίας εντείνονται, απειλώντας την αυτονομία εάν δεν ληφθούν μέτρα.
Αόρατες αλλά πραγματικές προκλήσεις: η διαταραχή του εσωτερικού θερμοστάτη και η υποβάθμιση της ποιότητας του ύπνου αποδυναμώνουν τη συνολική υγεία. Η σημασία της προσμονής: η προσαρμογή της διατροφής σας, η διατήρηση ισχυρών κοινωνικών δεσμών και η τακτική άσκηση είναι τα κλειδιά για να μεταμορφώσετε αυτό το στάδιο σε μια νέα νεότητα.
1. Η απώλεια μυϊκής μάζας επιταχύνεται Μετά την ηλικία των εβδομήντα, το σώμα μας αρχίζει να χάνει μυϊκή μάζα με πολύ ταχύτερο ρυθμό. Αυτό το φυσικό φαινόμενο, που ονομάζεται σαρκοπενία, μετατρέπει κάποτε συνηθισμένες δραστηριότητες σε πραγματικές σωματικές προκλήσεις . Το να σηκωθείς από έναν χαμηλό καναπέ ή να κουβαλήσεις ψώνια γίνεται ξαφνικά δύσκολο. Δεν πρόκειται καθόλου για φυσική εμφάνιση, αλλά για μια λειτουργική έκτακτη ανάγκη. Οι μύες μας είναι οι πραγματικοί φύλακες της κινητικότητας και της ανεξαρτησίας μας.
Επιπλέον, πρόσφατες μελέτες των τελευταίων ετών δείχνουν ότι το σώμα ενός ατόμου στα εβδομήντα του αφομοιώνει τα θρεπτικά συστατικά λιγότερο αποτελεσματικά . Επομένως, είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε πλήρως τη διατροφή και το πρόγραμμα άσκησής μας, επειδή οι παλιές συνήθειες δεν επαρκούν πλέον για να διατηρήσουν το σώμα σε καλή λειτουργική κατάσταση.
2. Η ισορροπία γίνεται σύρμα σχοινοβάτη Καθώς περνούν τα χρόνια, το πολύπλοκο σύστημα που μας επιτρέπει να στεκόμαστε όρθιοι χωρίς να το σκεφτόμαστε χάνει την αποτελεσματικότητά του. Είναι μια σωρευτική φθορά: η όραση εξασθενεί ανεπαίσθητα, το έσω ους γίνεται λιγότερο ακριβές και η αντίληψή μας για το σώμα μας στο διάστημα μειώνεται. Αυτός ο συνδυασμός αυξάνει δραστικά τον κίνδυνο πτώσης. Και σε αυτή την ηλικία, μια πτώση δεν είναι ποτέ ακίνδυνη.
Είναι στην πραγματικότητα μια από τις κύριες αιτίες απώλειας της ανεξαρτησίας . Ένα απλό χαλί που δεν είναι σωστά τοποθετημένο ή ένα λάθος βαθμιδωτό σκαλοπάτι μπορεί να έχει τεράστιο αντίκτυπο στην αυτοπεποίθηση και τη μελλοντική κινητικότητα.
3. Ο κοινωνικός κύκλος μεταμορφώνεται ριζικά Η δεκαετία των 70 συχνά χαρακτηρίζεται από συναισθηματικές αναταραχές.
Το κοινωνικό περιβάλλον αλλάζει: η μετακόμιση, τα προβλήματα υγείας αγαπημένων προσώπων ή η απώλεια αγαπημένων προσώπων μειώνουν το εύρος των καθημερινών αλληλεπιδράσεων. Αυτή η συρρίκνωση του κοινωνικού μας κύκλου δημιουργεί μερικές φορές μια ύπουλη μοναξιά. Δεν είναι μόνο θέμα ηθικής: η έλλειψη ανθρώπινης αλληλεπίδρασης έχει άμεσο βιολογικό αντίκτυπο.
Η επιστήμη αποδεικνύει πλέον ότι η απομόνωση επιταχύνει τη γνωστική παρακμή και αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Η συζήτηση, η αντιπαράθεση και το γέλιο είναι αληθινές ασπίδες για τον εγκέφαλο
. 4. Ο εσωτερικός θερμοστάτης χάνει τη θέση του Αυτή είναι μια από τις πιο ύπουλες αλλαγές σε αυτή την ηλικία.
Ο εγκέφαλος, και πιο συγκεκριμένα η περιοχή που ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος, γίνεται λιγότερο αποτελεσματική. Το αποτέλεσμα; Το σώμα δεν στέλνει πλέον τα συνηθισμένα προειδοποιητικά σήματα ως απάντηση στο τσουχτερό κρύο ή την αποπνικτική ζέστη. Στο τρέχον πλαίσιο των ολοένα και συχνότερων καυσώνων , αυτή η απώλεια αίσθησης αποτελεί πραγματικό κίνδυνο.
Το αίσθημα της δίψας εξαφανίζεται σχεδόν εντελώς, ανοίγοντας τον δρόμο για σοβαρή αφυδάτωση χωρίς κανένα προηγούμενο προειδοποιητικό σημάδι.
5. Ο αναζωογονητικός ύπνος γίνεται σπάνιο αγαθό Το να κλείνεις τα μάτια σου και να κοιμάσαι καλά μπορεί μερικές φορές να μοιάζει με θαύμα μεταξύ των ηλικιών 70 και 75.
Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η διάρκεια του ύπνου , αλλά η ποιότητά του . Οι φάσεις του βαθύ ύπνου, αυτές που καθαρίζουν τον εγκέφαλο από τις συσσωρευμένες τοξίνες και ενισχύουν τη μνήμη, γίνονται ολοένα και πιο σύντομες. Τα νυχτερινά ξυπνήματα γίνονται πιο συχνά, διαταράσσοντας τον ύπνο και αφήνοντας ένα επίμονο αίσθημα κόπωσης από την ανατολή του ηλίου και μετά.
Αυτή η χρόνια στέρηση ύπνου επηρεάζει τη διάθεση, τη συγκέντρωση, ακόμη και τη διαχείριση του καθημερινού στρες.
Πώς να πλοηγηθείτε με επιτυχία σε αυτό το στάδιο; Η κατανόηση αυτών των μηχανισμών είναι το πρώτο βήμα για την αντιμετώπισή τους. Δείτε πώς μπορείτε να ανακτήσετε τον έλεγχο: Εστιάστε στην πρωτεΐνη: αυξήστε την πρόσληψη πρωτεΐνης σε κάθε γεύμα για να επιβραδύνετε την απώλεια μυϊκής μάζας. Κινηθείτε έξυπνα: ενσωματώστε ασκήσεις αντίστασης και ισορροπίας (όπως Τάι Τσι ή ήπια γιόγκα ) τρεις φορές την εβδομάδα.
Ασφαλίστε το σπίτι σας: επανεξετάστε τον φωτισμό του σπιτιού σας, ασφαλίστε τα χαλιά και επιλέξτε παπούτσια που προσφέρουν εξαιρετική στήριξη. Ξεκινήστε συναντήσεις: εγγραφείτε σε εργαστήρια, γίνετε μέλος ενώσεων ή απλώς αναγκάστε τον εαυτό σας να αλληλεπιδράσει με τους τοπικούς καταστηματάρχες.
Πίνετε χωρίς να διψάτε: ρυθμίστε ξυπνητήρια στο τηλέφωνό σας ή στο smartwatch σας για να πίνετε ένα ποτήρι νερό κάθε δύο ώρες. Απαλλαγείτε από το μπλε φως: εκτεθείτε στο φυσικό φως το πρωί για να επαναφέρετε το βιολογικό σας ρολόι και απενεργοποιήστε τις οθόνες πολύ πριν τον ύπνο. Λάβετε υποστήριξη: οι τακτικοί έλεγχοι με τον γιατρό σας είναι απαραίτητοι πριν ξεκινήσετε νέες ρουτίνες.
Τα χρόνια μεταξύ 70 και 75 είναι σίγουρα απαιτητικά, αλλά προσφέρουν επίσης μια μοναδική ευκαιρία για επανεφεύρεση. Η πρόληψη και η συνέπεια είναι οι καλύτεροι σύμμαχοί σας. Το να ζητάτε βοήθεια ή να προσαρμόζετε την καθημερινή σας ρουτίνα δεν αποτελεί παραδοχή αδυναμίας. Είναι απόδειξη μεγάλης σοφίας απέναντι στη ζωή
https://www.comment-economiser.fr/Στο αποκορύφωμα του Μακεδονικού ζητήματος πριν λίγα χρόνια, ένα χαριτωμένο meme είχε κάνει το γύρο του Ελληνόφωνου Ίντερνετ: μία φωτογραφία του χάρτη της Σικελίας, συνοδευόμενη από το σχόλιο «Η Σικελία είναι Ελλάδα».
Αφού χάνουμε τη Μακεδονία, υπονοούσε ο δημιουργός του, ας κερδίσουμε τουλάχιστον κάτι στα δυτικά, εκεί όπου κάποτε μεσουρανούσαμε.
Φαίνεται όμως ότι για κάποιους κατοίκους της γειτονικής Ιταλίας, αυτό δεν είναι απλώς ένα αστείο.
Οι διαχειριστές της σελίδας Facebook Stato Magna Grecia - Due Sicilie, με πάνω από 240,000 ακολούθους, κυρίως Ιταλούς αλλά και αρκετούς Έλληνες, φαίνεται να διεκδικούν ακριβώς αυτό: την απόσχιση της Σικελίας και ολόκληρης της Νότιας Ιταλίας, του λεγόμενου Mezzogiorno, από τη γειτονική χώρα και την ένωση της με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Μια γρήγορη ματιά θα άφηνε τον διαδικτυακό επισκέπτη με την εντύπωση ότι πρόκειται για σατιρική σελίδα, μια «τρολιά» από τις χιλιάδες που υπάρχουν στο διαδίκτυο, όπως π.χ. η σελίδα αυτών των λαμπρών επιστημόνων που αμφισβητούν την ύπαρξη της Αυστραλίας.
Ωστόσο, η εν λόγω σελίδα κάθε άλλο παρά σατιρική είναι. Πότε στα Ιταλικά και πότε σε μια μείξη Ιταλικών και Ελληνικών, οι διαχειριστές της αναδεικνύουν με πάθος τα επιτεύγματα της Μεγάλης Ελλάδας (Magna Grecia) των αρχαίων χρόνων και του νεότερου Βασιλείου των Δύο Σικελιών που περιελάμβανε τη Νότια Ιταλία έως την ενοποίηση της γειτονικής χώρας τον 19ο αιώνα, καθώς και τις στενές σχέσεις που έχουν οι κάτοικοι της Νότιας Ιταλίας με την καθ’ημάς Ελλάδα, από το φαγητό μέχρι τα αρχαία μνημεία.
Ακόμη περισσότερο επισημαίνουν με έμφαση τις διαφορές της Νότιας Ιταλίας από τη Βόρεια από την αρχαιότητα έως σήμερα, αρκετές φορές με σκωπτικό ύφος. Παραδείγματος χάριν, συγκρίνοντας το πνευματικό επίπεδο και την οικονομική ανάπτυξη της Βόρειας Ιταλίας (της λεγόμενης «Παδανίας») με τη Μεγάλη Ελλάδα πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια - μια Ιταλική εκδοχή του «όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια»:
Μάλιστα οι φίλοι της σελίδας δεν διστάζουν να ποζάρουν με τη σημαία της σελίδας - και της Μεγάλης Ελλάδας - σε ταξίδια τους στην Ιταλία, την Ελλάδα και αλλού.
Εάν όλα αυτά είναι ακατανόητα για το μέσο Έλληνα αναγνώστη, μια απλή επισκόπηση της ιστορίας της Ιταλίας λύνει πολλές απορίες. Ο απόλυτος «κακός» της ιστορίας για τους φίλους της εν λόγω σελίδας είναι ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, ο εθνικός ήρωας της Ιταλίας και ηγετική μορφή του πολέμου για την ανεξαρτησία και ενοποίηση (Risorgimento) της χώρας.
Παρότι o Γκαριμπάλντι ήταν ένα σύμβολο του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα, ένας Τσε Γκεβάρα της εποχής του που πολέμησε σε δύο ηπείρους, για πολλούς Νοτιοιταλούς δεν είναι παρά ένας τύραννος που τους οδήγησε στην καταστροφή.
Ο λόγος είναι ότι η ενοποίηση της Ιταλίας, καθοριστικό ρόλο στην οποία έπαιξε η εκστρατεία του Γκαριμπάλντι και περίπου χιλίων επανασταστατών στη Σικελία το 1860, για πολλούς κατοίκους της Νότιας Ιταλίας περισσότερο αποτελεί την έναρξη μιας μορφής ιδιότυπης αποικιοκρατίας, παρά ένωση δύο ισότιμων μερών του Ιταλικού έθνους.
Πράγματι, η ένωση έγινε με τους όρους του Ιταλικού Βορρά, ο οποίος ουσιαστικά επεβαλε τις δικές του δομές εξουσίες, τη γλώσσα (τη διάλεκτο της Φλωρεντίας) και εν μέρει την κουλτούρα του στο Νότο, αποκτώντας σταδιακά και αντίστοιχη οικονομική ισχύ. Όπως συχνά αναφέρουν οι διαχειριστές της σελίδας, στα μέσα του 19ου αιώνα ο Ιταλικός Νότος ήταν περισσότερο βιομηχανοποιημένος και οικονομικά ανεπτυγμένος από το Βορρά, αλλά αυτή η πορεία ανατράπηκε μετά την ενοποίηση της χώρας.
Σήμερα, η αντιπαλότητα ανάμεσα σε Βόρειους και Νότιους εδράζεται στη βαθιά ανισότητα ανάμεσα στα δύο μέρη της Ιταλίας. Αρκεί να αναφέρουμε ότι ο μέσος κάτοικος του Μιλάνου έχει εισόδημα κοντά στα 50 χιλιάδες ευρώ, ενώ ο αντίστοιχος της Νάπολης, της άτυπης πρωτεύουσας του Ιταλικού Νότου, μόλις 20 χιλιάδες ευρώ.
Στο αίσθημα αδικίας των Νοτίων συνέβαλε και η εμπειρία της μετανάστευσης στη Βόρεια Ιταλία κατά τον 20ο αιώνα, καθώς και ο υφέρπων ρατσισμός που ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της περιοχής όταν βρίσκονται στο Βορρά.
Από την πλευρά τους, πολλοί Βόρειοι δεν χάνουν την ευκαιρία να αναφέρουν τη συνεχή μεταφορά πόρων από το Βορρά στο Mezzogiorno, την υποτιθέμενη τεμπελιά των κατοίκων της, καθώς και την εκτεταμένη διαφθορά και την κυριαρχία της Μαφίας, κυρίως της Ντράγκετα με έδρα την Καλαβρία και της Κόζα Νόστρα από τη Σικελία.
Πού κολλάει η Ελλάδα σε όλα αυτά; Με λίγη φαντασία, όλα γίνονται. Είναι γεγονός ότι έως το Μεσαίωνα αρκετοί κάτοικοι αυτού του κομματιού της Ιταλίας μιλούσαν Ελληνικά και ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Ωστόσο από τότε πέρασαν πολλοί λαοί ως κατακτητές από τη γειτονική χώρα, ανάμεσα τους Νορμανδοί, Άραβες, Γάλλοι, Ισπανοί και Αυστριακοί, με αποτέλεσμα η Ελληνική γλώσσα και η Ορθόδοξη πίστη σταδιακά να εγκαταλειφθούν.
Σήμερα, μόλις σε ελάχιστα χωριά της Καλαβρίας μιλιέται ακόμα η τοπική Ελληνική διάλεκτος, τα Γκρίκο, έχοντας καθεστώς προστατευόμενης γλώσσας.
Παραδοσιακό τραγούδι στα Γκρίκο
Όλα αυτά δεν πτοούν τους οπαδούς της σύγχρονης Μεγάλης Ελλάδας, οι οποίοι επιδιώκουν ανεξαρτησία και ένωση με τη χώρα μας.
Χαρακτηριστικό είναι ότι πριν από τις πρόσφατες ελληνικές εκλογές, η σελίδα ζήτησε επισήμως από τους Έλληνες ακολούθους της να ψηφίσουν πολιτικά κόμματα που στηρίζουν αυτό το αίτημα, παρότι είναι αμφίβολο εάν όντως υπάρχουν τέτοια κόμματα στη χώρα μας.*
Φυσικά ένα τέτοιο αίτημα ακούγεται ανεδαφικό, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Νότιας Ιταλίας μιλάνε Ιταλικά και είναι Καθολικοί. Προφανώς η χώρα μας δεν έχει καμία απολύτως εδαφική διεκδίκηση από τη γειτονική Ιταλία.
Ωστόσο, όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Είναι γεγονός ότι μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Ιταλία ήταν πολιτικά και οικονομικά κατακερματισμένη, με τις διάφορες πόλεις της να διαγράφουν τη δική τους ξεχωριστή πορεία.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους πολλές φορές οδήγησε σε μακραίωνες διαμάχες, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση των πολέμων ανάμεσα στη Βενετία και τη Γένοβα. Ακόμα και σήμερα, πολλές φορές στη γειτονική χώρα υπερισχύει η τοπική συνείδηση έναντι της εθνικής.
Έως πρόσφατα, η Lega Nord, ένα από τα μεγαλύτερα Ιταλικά κόμματα, ζητούσε επισήμως την απόσχιση της Βόρειας Ιταλίας με το όνομα Παδανία, ενώ το 2017 διεξήχθη ανεπίσημο δημοψήφισμα για την αυτονομία των περιοχών του Βένετο και της Λομβαρδίας. Σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις, σημαντικά ποσοστά Βορείων και Νοτίων δηλώνουν θετικά διακείμενοι σε ένα φιλικό διαζύγιο.
Δεδομένης της συρρίκνωσης του Ελληνισμού τους τελευταίους αιώνες, είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν υπολείμματα ελληνικής συνείδησης στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο η ύπαρξη ενός τέτοιου κινήματος μάλλον πρέπει να ερμηνευθεί ως σημείο των καιρών, παρά ως ξαφνική αφύπνιση ενός ξεχασμένου κομματιού του Ελληνισμού.
Δεν είναι τυχαίο ότι και σε πολλές άλλες χώρες, διάφορες πληθυσμιακές ομάδες αναψηλαφούν το παρελθόν τους, αναζητώντας νέες ταυτότητες που θα τους προσφέρουν διέξοδο σε σύγχρονα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα. Ένας λόγος είναι ότι η παγκοσμιοποίηση, εντείνοντας τις ανισότητες εντός των κρατών, αναδεικνύει τις τοπικές ταυτότητες σε βάρος της εθνικής συνείδησης.
Στην Ευρώπη, για αρκετούς πολιτικούς επιστήμονες η Ευρωπαϊκή Ένωση έμμεσα δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για τέτοια κινήματα ανεξαρτησίας με την έμφαση της στην πολιτική και οικονομική εκπροσώπηση των περιφερειών. Ίσως λοιπόν να μην αργεί η στιγμή που το φαινόμενο θα έρθει και στη χώρα μας, παραδείγματος χάριν με αρκετούς Πελοποννήσιος να ζητούν ένωση με τη Βενετία, όπως πριν από μερικούς αιώνες…
https://www.reader.gr/
Κοιτώντας τη θέση της Ελλάδας στο χάρτη, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να υποθέσει ότι είναι μια χώρα που ο ρόλος της είναι να αποτελέσει μια γέφυρα πολιτισμών. «Ακουμπώντας» σε Ανατολή και Δύση δεν θα μπορούσε να έχει άλλη αποστολή. Παρόλα αυτά κατόρθωσε με το πολιτικό προσωπικό που διαθέτει να γίνει μια αποικία. Αποικία χρέους αλλά όχι μόνο αυτό.
Ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου σε μία ακόμη εξαιρετική ανάλυση, που ξεκινά «πατώντας» στην ιστορία και καταλήγει στο σήμερα.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Επιτέλους τη Δευτέρα, 21.09, κερδίζει έδαφος ο τεράστιος αγώνας της Μαρίας Καρυστιανού στην Ευρώπη για την τραγωδία των Τεμπών, καθώς μετά την αναφορά με αριθμό 0024/2024, την οποία υπέβαλε η Μαρία Καρυστιανού ως τότε Πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων από το δυστύχημα στα Τέμπη, από τις 21 ως τις 23 Σεπτεμβρίου, αντιπροσωπεία της Επιτροπής Αναφορών του ΕΚ θα βρίσκεται στην Ελλάδα για να αξιολογήσει την πρόοδο από το 2023, εστιάζοντας στην ασφάλεια και στις υποδομές.
Η αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με επικεφαλής την αντιπρόεδρο της Επιτροπής Αναφορών Dolors Montserrat, θα πραγματοποιήσει τριήμερη διερευνητική επίσκεψη στην Αθήνα και στη Λάρισα, προκειμένου να αξιολογήσει τα μέτρα που ελήφθησαν μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη το 2023.
Στο επίκεντρο θα βρεθούν τα μέτρα ασφάλειας, η εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, η υλοποίηση των έργων για σιδηροδρομικές υποδομές που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ, καθώς και οι καταγγελίες που περιλαμβάνονται στην αναφορά σχετικά με τη μη αποτελεσματικότητα των μηχανισμών λογοδοσίας.
Την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου στις 13:15, η αντιπρόεδρος του ΕΚ, κα. Dolors Montserrat θα δώσει συνέντευξη Τύπου σχετικά με τα ευρήματα της αποστολής στο Γραφείο Συνδέσμου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Λεωφόρος Αμαλίας 8, Αθήνα).
Αναμένουμε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης να είναι παρόντα, ώστε οι Έλληνες Πολίτες να μάθουν από τα Μέλη της αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όλα τα στοιχεία που οφείλουν να συλλέξουν σε σχέση με τη μη τήρηση των προδιαγραφών της ευρωπαϊκής νομοθεσίες στον ελληνικό σιδηρόδρομο και τον αποκλεισμό της έρευνας, της δίωξης και τιμωρίας των υπευθύνων, ώστε να μην ζήσουμε ξανά άλλα Τέμπη.
Χρήσιμα Links:
https://www.europarl.europa.eu/news/en/press-room/20260914IPR47522/meps-travel-to-greece-to-follow-up-on-the-2023-tempi-train-accident
https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/PETI-CM-761244_EN.pdf
Τομέας Δικαιοσύνης του Κινήματος “ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”
https://elpidagiatidimokratia.com/
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Mark Gerard Keenan | 7 Σεπτεμβρίου 2026
 |
Το περιβαλλοντικό κίνημα είχε ως στόχο την προστασία της φύσης: καθαρά ποτάμια, καθαρός αέρας, λιγότερες τοξικές χημικές ουσίες και λιγότερη καταστροφή της υπαίθρου. Τώρα, προφανώς, πρόκειται να σώσουμε τη φύση εξορύσσοντας τεράστιες ποσότητες από αυτήν.
Η «πράσινη μετάβαση» απαιτεί τεράστια επέκταση ορυχείων, εγκαταστάσεων επεξεργασίας ορυκτών, εργοστασίων μπαταριών, γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, φωτοβολταϊκών πάρκων, αιολικών πάρκων και ενός εξαιρετικά μεγάλου αριθμού βιομηχανικών μηχανημάτων. Μεγάλο μέρος αυτών των μηχανημάτων εξακολουθεί να λειτουργεί με ορυκτά καύσιμα και, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχίσει να το κάνει. Δεν υπάρχει ενεργειακό σύστημα χωρίς πρώτες ύλες. Επιπλέον, αυτές οι εξελίξεις έχουν τις δικές τους περιβαλλοντικές συνέπειες.
Καλώς ήρθατε στο παράδοξο της πράσινης ενέργειας: βιομηχανοποιούμε τη φύση για να τη σώσουμε.
Η αντίφαση αυτή έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η κυβέρνηση Τραμπ έχει αρχίσει να ανατρέπει στοιχεία των πολιτικών της προηγούμενης κυβέρνησης για την αιολική και την ηλιακή ενέργεια. Τον Ιούνιο, καταγγέλθηκαν τέσσερις συμβάσεις για υπεράκτια αιολικά πάρκα, με τις επενδύσεις να ανακατευθύνονται προς την παραγωγή φυσικού αερίου και τη γεωθερμική ενέργεια.
Ίσως αυτή να είναι μια καλή στιγμή για να θέσουμε ένα ερώτημα που δεν είναι καθόλου της μόδας:
Πόσο «πράσινη» είναι τελικά η πράσινη ενέργεια;
Ένα ηλιακό πάνελ φαίνεται υπέροχα καθαρό μόλις εγκατασταθεί σε ένα χωράφι. Χωρίς καμινάδα. Χωρίς καπνό. Χωρίς φορτηγό με άνθρακα να φτάνει στην πύλη.
Δυστυχώς, τα ηλιακά πάνελ δεν φυτρώνουν στα χωράφια.
Οι ηλιακές τεχνολογίες απαιτούν υλικά όπως, μεταξύ άλλων, αλουμίνιο, πυρίτιο, ασήμι, γάλλιο, ίνδιο και τελλούριο. Τα υλικά αυτά πρέπει να εξορύσσονται, να υποβάλλονται σε επεξεργασία, να εξευγενίζονται, να μεταφέρονται και να μετατρέπονται σε εξοπλισμό. Οι εργασίες εξόρυξης απαιτούν τεράστιες ποσότητες βαρέων μηχανημάτων, όπως εκσκαφείς, εξοπλισμό γεώτρησης και γιγαντιαία φορτηγά μεταφοράς. Τα περισσότερα από αυτά τα μηχανήματα λειτουργούν με ντίζελ.
Η επεξεργασία και ο εξευγενισμός των ορυκτών μπορεί επίσης να είναι εξαιρετικά ενεργοβόρες, ενώ η μεταφορά μεταλλευμάτων, εξευγενισμένων μετάλλων και τελικών εξαρτημάτων μέσω διεθνών αλυσίδων εφοδιασμού εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από μεταφορές που βασίζονται σε ορυκτά καύσιμα, όπως πλοία, φορτηγά και άλλα οχήματα.
Αυτό αποκαλύπτει μία από τις θεμελιώδεις αντιφάσεις της μετάβασης στην “πράσινη ενέργεια”.
Εδώ συναντάμε την πρώτη μικρή ειρωνεία του «χωρίς ορυκτά καύσιμα» μέλλοντος: απαιτούνται τεράστιες ποσότητες ορυκτών καυσίμων για να το χτίσουμε. Τα ορυχειακά φορτηγά καίνε ντίζελ. Τα μεταλλεύματα πρέπει να θρυμματιστούν και να εξευγενιστούν. Τα μέταλλα και τα εξαρτήματα μεταφέρονται με φορτηγά και πλοία. Τα εργοστάσια κατασκευάζουν τους ηλιακούς συλλέκτες, τις ανεμογεννήτριες και τις μπαταρίες.
Η “πράσινη οικονομία”, όπως αποδεικνύεται, δεν αιωρείται κάπου πάνω από την βιομηχανική οικονομία των ορυκτών καυσίμων. Χτίζεται από αυτήν. Η υποτιθέμενη καθαρή, μεταβιομηχανική πράσινη οικονομία αποδεικνύεται εξαιρετικά βιομηχανική.
Δεν είμαι αντίθετος στην εξόρυξη ή στη βιομηχανία. Ο σύγχρονος πολιτισμός χρειάζεται προφανώς και τα δύο. Αυτό που αντιτίθεμαι είναι το διαφημιστικό τέχνασμα σύμφωνα με το οποίο ένα τεράστιο βιομηχανικό σύστημα περιγράφεται ως «ρυπογόνο», ενώ ένα άλλο τεράστιο βιομηχανικό σύστημα παρουσιάζεται ως «πράσινο» και προβάλλεται σαν να κατέβηκε από τον ουρανό πάνω σε ένα φύλλο.
Το ζήτημα είναι η ειλικρίνεια. Δεν πρέπει να προσποιούμαστε ότι οι υποδομές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας υπάρχουν εκτός ενός τεράστιου ενεργοβόρου βιομηχανικού κύκλου, ο οποίος εξαρτάται επίσης σε μεγάλο βαθμό από τα ορυκτά καύσιμα.
Στη συνέχεια, υπάρχει το ζήτημα της γης. Οι ηλιακοί σταθμοί μεγάλης κλίμακας απαιτούν μεγάλες εκτάσεις, επειδή το ηλιακό φως είναι διάχυτο. Αν προσθέσουμε τους δρόμους πρόσβασης, τους υποσταθμούς και την υποδομή μεταφοράς, καθώς και την τελική απόρριψη ή ανακύκλωση του εξοπλισμού, το φυσικό αποτύπωμα αυξάνεται ακόμη περισσότερο.
Η περιβαλλοντική ζημιά δεν παύει να υπάρχει απλώς και μόνο επειδή συμβαίνει κάπου πέρα από τη φωτογραφία στο φυλλάδιο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Υπάρχει ένα ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα. Τι θα γινόταν αν η κλιματική παραδοχή που χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί αυτή η τεράστια βιομηχανική μεταμόρφωση αμφισβητείται η ίδια;
Στο κοινό δίνεται συστηματικά η εντύπωση ότι σχεδόν κάθε εξειδικευμένος επιστήμονας συμφωνεί ότι οι ανθρωπογενείς εκπομπές CO₂ συνιστούν κλιματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ωστόσο, η Παγκόσμια Διακήρυξη για το Κλίμα που οργανώθηκε από το CLINTEL έχει προσελκύσει περισσότερους από 2.000 επιστήμονες και επαγγελματίες υπογράφοντες που απορρίπτουν τον ισχυρισμό για κλιματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης που προκαλείται από το CO₂. Είμαι ένας από τους υπογράφοντες.
Εξετάζω λεπτομερώς αυτή την επιστημονική διαμάχη στο βιβλίο μου «Climate CO2 Hoax – How Bankers Hijacked the Environment Movement» (Η απάτη του CO₂ για το κλίμα – Πώς οι τραπεζίτες κατέλαβαν το περιβαλλοντικό κίνημα). Σκοπός μου εδώ είναι απλώς να επισημάνω το εκπληκτικό παράδοξο: οι δυτικές κυβερνήσεις προτείνουν μια εκτεταμένη αναδιάρθρωση των συστημάτων ενέργειας, μεταφορών και βιομηχανίας της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ πολλοί καταρτισμένοι επιστήμονες συνεχίζουν να αμφισβητούν την κλιματική παραδοχή που χρησιμοποιείται για να την δικαιολογήσει.
Η αιολική ενέργεια αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα χρήσης υλικών — μόνο που σε τεράστια φυσική κλίμακα.
Ο αείμνηστος καθηγητής μηχανικής του Κέιμπριτζ, Ντέιβιντ ΜακΚέι, ο οποίος διετέλεσε Επικεφαλής Επιστημονικός Σύμβουλος στο Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής του Ηνωμένου Βασιλείου, υπολόγισε ότι η παραγωγή περίπου 50 kWh ανά άτομο την ημέρα από βρετανικά υπεράκτια αιολικά πάρκα θα απαιτούσε αιολικά πάρκα που θα καταλάμβαναν μια θαλάσσια έκταση περίπου διπλάσια από το μέγεθος της Ουαλίας.
Διπλάσια έκταση από την Ουαλία.
Αυτό σημαίνει τεράστιες ποσότητες ανεμογεννητριών, θεμελιώσεων, χάλυβα, σκυροδέματος, χαλκού, υποσταθμών, δρόμων πρόσβασης και υποδομών μεταφοράς ενέργειας, κατανεμημένων σε μια τεράστια έκταση — πριν ακόμη αντιμετωπιστούν ζητήματα όπως η διακοπτόμενη λειτουργία, η αποθήκευση, η εφεδρική παραγωγή και η εξισορρόπηση του δικτύου.
Ο άνεμος μπορεί να είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Ο χάλυβας, το σκυρόδεμα, ο χαλκός, τα ορυχεία και τα εργοστάσια δεν είναι.
Αυτό είναι το παράδοξο της “πράσινης ενέργειας”: τεχνολογίες που προωθούνται ως απαραίτητες για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος μπορεί οι ίδιες να απαιτούν την εκβιομηχάνιση τεράστιων εκτάσεων ξηράς και θάλασσας, εκτεταμένη εξόρυξη και τεράστιες ποσότητες κατασκευασμένης υποδομής.
Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα αποτελούν ίσως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα «πράσινου μάρκετινγκ». Κοιτάξτε το αυτοκίνητο και δεν θα δείτε εξάτμιση. Υπέροχο: μηδενικές εκπομπές.
Τώρα μετακινήστε την κάμερα προς τα πίσω.
Εκεί βρίσκεται το ορυχείο λιθίου. Το νικέλιο. Το κοβάλτιο. Ο γραφίτης. Ο χάλυβας και το αλουμίνιο. Το εργοστάσιο μπαταριών. Το δίκτυο φόρτισης. Το διευρυμένο ηλεκτρικό δίκτυο. Και κάπου, φυσικά, ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (ο οποίος πιθανότατα θα είναι σταθμός που λειτουργεί με ορυκτά καύσιμα).
Οι εκπομπές και το περιβαλλοντικό κόστος δεν έχουν εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας απλώς έχει μεταφερθεί αλλού
Από την Celine
Σήμερα, το πρόσωπό του είναι γνωστό και στις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Τα τραγούδια του έχουν συγκεντρώσει δισεκατομμύρια ακροάσεις και εκατομμύρια θαυμαστές ακολουθούν κάθε του έργο. Αλλά πολύ πριν από τα γεμάτα σπίτια και τα κόκκινα χαλιά, η ιστορία της ξεκίνησε σε μια πολύ λιγότερο λαμπερή κατάσταση.
Η μητέρα της ήταν ακόμα έφηβη, περνώντας μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, και μόλις είχε μάθει ότι ήταν έγκυος. Ενώ οι άνθρωποι γύρω της την ενθάρρυναν να τερματίσει την εγκυμοσύνη της , εκείνη πήρε μια διαφορετική απόφαση. Αυτό το μωρό ονομάστηκε Justin Bieber . Και η μητέρα του, Pattie Mallette .
Η Πάτι Μαλέτ έγινε μητέρα σε πολύ νεαρή ηλικία, μετά από μια εφηβεία που σημαδεύτηκε από δύσκολες δοκιμασίες. Παρά την πίεση που, όπως λέει, αντιμετώπισε για να τερματίσει την εγκυμοσύνη της, αποφάσισε να κρατήσει το μωρό της. Λίγα χρόνια αργότερα, απλά βίντεο που δημοσιεύονταν στο Διαδίκτυο θα ανατρέπαν τη ζωή τους. Μόλις είχε ξεπεράσει την εφηβεία. Πριν γίνει η «μαμά του Justin Bieber», η Pattie Mallette είχε ήδη βιώσει πάρα πολλά για την ηλικία της.
Στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Πουθενά αλλού ψηλά» , που εκδόθηκε το 2012, αφηγείται μια νεανική ζωή σημαδεμένη από τραύματα, εθισμούς, κατάθλιψη και μια απόπειρα αυτοκτονίας. Όταν μείνει έγκυος , το μέλλον της δεν είναι καθόλου βέβαιο. Θα εξηγήσει επίσης ότι πιέστηκε να κάνει έκτρωση. Αλλά για εκείνη, αυτή η επιλογή ήταν αδιανόητη. Την 1η Μαρτίου 1994 , η Πάτι γέννησε επιτέλους τον Τζάστιν Μπίμπερ . Ήταν μόλις 18 ετών τότε. Μεγαλώνει τον γιο της με πολύ περιορισμένους πόρους Τα πρώτα χρόνια δεν είναι τίποτα άλλο παρά παραμύθι.
Η Πάτι μεγαλώνει τον Τζάστιν κυρίως μόνη της, με τη βοήθεια της οικογένειάς της, και έχει περιορισμένους οικονομικούς πόρους. Ωστόσο, ένα πράγμα γίνεται γρήγορα σαφές: ο γιος της λατρεύει τη μουσική . Τραγουδάει, παίζει διάφορα μουσικά όργανα και συμμετέχει σε διαγωνισμούς. Η Πάτι έκανε τότε αυτό που θα έκαναν πολλές μητέρες στη θέση της: βιντεοσκόπησε τον γιο της για να δείξει τις παραστάσεις του στους αγαπημένους της. Στη συνέχεια, ανεβάζει τα βίντεο στο YouTube. Αρχικά, ο στόχος δεν ήταν καθόλου να δημιουργήσει ένα αστέρι .
Ήθελε απλώς να επιτρέψει στην οικογένεια να δει τον Justin να τραγουδάει. Αλλά και ξένοι αρχίζουν να παρακολουθούν. Εκατό προβολές, μετά χίλιες, και μετά πολλές ακόμη... Αυτά τα βίντεο θα αλλάξουν τη ζωή τους Αυτές οι εικόνες τελικά προσέλκυσαν την προσοχή των επαγγελματιών της μουσικής .
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: ο Justin Bieber έγινε ένας από τους πιο διάσημους ποπ σταρ της γενιάς του μέσα σε λίγα μόνο χρόνια. Κοιτάζοντας το ταξίδι της σήμερα, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι όλα ξεκίνησαν με μια πολύ νεαρή μητέρα, ένα παιδί παθιασμένο με τη μουσική και μερικά βίντεο που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο σχεδόν αθώα. Η Πάτι Μαλέτ προφανώς δεν είχε κανέναν τρόπο να ξέρει τι επιφύλασσε το μέλλον για τον γιο της.
Η ιστορία του μας υπενθυμίζει ένα πράγμα πάνω απ' όλα: πίσω από κάποιες επιτυχίες που φαίνονται εξαιρετικές, κρύβονται μερικές φορές χρόνια δυσκολιών, θυσιών και αποφάσεων που μπορούν να αλλάξουν μια ολόκληρη ζωή.
https://www.comment-economiser.fr/