Εισαγωγή: Η ακούσια μεταφορά τεχνολογίας
Στον χαοτικό απόηχο των αεροπορικών επιδρομών των ΗΠΑ τον Ιούνιο του 2025 σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, ένα μόνο μη εκραγέν πυρομαχικό έχει αναδειχθεί ως γεωπολιτικός παράγοντας που θα αλλάξει τα δεδομένα. Σύμφωνα με τον Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, «μη εκραγείσες βόμβες παραμένουν σε πυρηνικές εγκαταστάσεις που επλήγησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ιουνίου 2025, δημιουργώντας ανησυχίες για την ασφάλεια που πρέπει να αντιμετωπιστούν πριν προχωρήσουν οι διεθνείς επιθεωρήσεις» [1] . Μεταξύ αυτών των αποτυχημένων πυρομαχικών, σύμφωνα με αναφορές, ήταν τουλάχιστον ένα GBU-57/B Massive Ordnance Penetrator (MOP), μια βόμβα διατρήσεων καταφυγίων 30.000 λιβρών που σχεδιάστηκε για να καταστρέψει βαθιά θαμμένους στόχους [2] . Αυτή η αποτυχία, μια καταστροφική αποτυχία πληροφοριών και λειτουργίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον σύμμαχό τους Ισραήλ, έπεσε στα χέρια του Ιράν άθικτο. Η Τεχεράνη ισχυρίζεται τώρα ότι έχει ανακατασκευάσει με επιτυχία το όπλο, μετατρέποντας ένα αμερικανικό τεχνολογικό θαύμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αυτό που μπορεί να είναι η πιο επακόλουθη ακούσια μεταφορά τεχνολογίας της δεκαετίας. Αυτό το επεισόδιο αποκαλύπτει τη βαθιά ανοησία μιας εξωτερικής πολιτικής που βασίζεται στις δολοφονίες και τους βομβαρδισμούς, μια στρατηγική την οποία Ιρανοί αξιωματούχοι επικρίνουν συνοπτικά: «Η γνώση δεν μπορεί να εξαλειφθεί μέσω βομβαρδισμών· η τεχνολογία δεν μπορεί να καταστραφεί» [1] . Αντί να παραλύσει τις αμυντικές ικανότητες του Ιράν, η επιθετική επίθεση των ΗΠΑ, που διατάχθηκε από την κυβέρνηση Τραμπ, εκτελώντας τις εντολές αυτού που οι επικριτές αποκαλούν «εγκληματία πολέμου» ισραηλινή κυβέρνηση [3] , μπορεί να έδωσε ακούσια στην Τεχεράνη τα ίδια τα κλειδιά που χρειαζόταν για να ξεκλειδώσει και να απειλήσει τα πιο ασφαλή υπόγεια κέντρα διοίκησης του Ισραήλ.
Μια αποτυχημένη βόμβα και ένα γεωπολιτικό απροσδόκητο όφελος: Η ακούσια μεταφορά τεχνολογίας
Η αλληλουχία των γεγονότων μοιάζει με κατασκοπευτικό θρίλερ. Κατά τη διάρκεια του λεγόμενου «12ήμερου πολέμου» τον Ιούνιο του 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολούθησαν τις ισραηλινές επιθέσεις με τις δικές τους επιθέσεις στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στο Νατάνζ, το Φορντό και το Ισφαχάν [1] . Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά stealth B-2, σε μια αποστολή που διήρκεσε 15 χρόνια, ανέπτυξαν τους τεράστιους διεισδυτικούς πυραύλους GBU-57 [2] . Οι αρχικοί καυχησιολογικοί ισχυρισμοί από την Ουάσινγκτον υποδήλωναν πλήρη εξάλειψη, αλλά οι δορυφορικές εικόνες και οι επακόλουθες παραδοχές έλεγαν μια διαφορετική ιστορία. Η ανάλυση αποκάλυψε «μόνο επιφανειακές ζημιές» σε βασικές τοποθεσίες, με το Ιράν να έχει εκκενώσει κρίσιμο υλικό εκ των προτέρων [4] . Πιο κρίσιμο είναι ότι τουλάχιστον μία από τις εξελιγμένες βόμβες δεν κατάφερε να εκραγεί.
Η ανάκτηση της άθικτης GBU-57 από το Ιράν αντιπροσωπεύει μια πληθώρα πληροφοριών ιστορικών διαστάσεων. Όπως σημειώνεται σε αναλύσεις τέτοιων σεναρίων, η κατοχή του φυσικού όπλου είναι «πιο πολύτιμη από τα σχέδια» για προσπάθειες αντίστροφης μηχανικής. Τα συστήματα καθοδήγησης της βόμβας, το σκληρυμένο περίβλημα και οι εξειδικευμένοι μηχανισμοί σύντηξης - προϊόν δεκαετιών αμερικανικής έρευνας και δισεκατομμυρίων δαπανών - αποκαλύφθηκαν ξαφνικά για τους Ιρανούς στρατιωτικούς επιστήμονες. Αναφορές από ιρανικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Tehran Times, σύντομα ισχυρίστηκαν ότι η χώρα είχε «αντιγράψει με επιτυχία το γιγάντιο πυρομαχικό» [5] . Οι δημόσιες δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Araghchi σχετικά με τα μη εκραγέντα πυρομαχικά, που παρουσιάστηκαν ως ανησυχία για την ασφάλεια των διεθνών επιθεωρητών, εξυπηρετούσαν έναν διπλό σκοπό: τόνισαν την αποτυχία της αμερικανικής επιχείρησης, ενώ παράλληλα σηματοδότησαν διακριτικά το νεοαποκτηθέν τεχνολογικό απροσδόκητο όφελος του Ιράν. Αυτό το περιστατικό αποτελεί ένα μνημειώδες μη αναγκαστικό στρατηγικό σφάλμα, καταδεικνύοντας την εγγενή απρόβλεπτοτητα και τη συχνή αντιπαραγωγικότητα του στρατιωτικού καταναγκασμού.
Αποκωδικοποίηση του GBU-57: Κράματα διείσδυσης και καθοδήγηση ακριβείας
Η στρατηγική αξία του GBU-57 δεν έγκειται στο μέγεθός του, αλλά στην προηγμένη μηχανική που απαιτείται για να διαπεράσει ένα όπλο 30.000 λιβρών δεκάδες πόδια οπλισμένου σκυροδέματος πριν εκραγεί. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από δύο βασικές τεχνολογίες: ένα εξειδικευμένο, εξαιρετικά σκληρό κράμα χάλυβα και ένα εξελιγμένο σύστημα καθοδήγησης που έχει σκληρυνθεί για να αντέχει στις τεράστιες δυνάμεις πρόσκρουσης.
Κεντρικό στοιχείο του σχεδιασμού του είναι το κράμα χάλυβα Eglin, ένα ιδιόκτητο υλικό που αναπτύχθηκε για να αντέχει στις φαινομενικές καταπονήσεις της διάτρησης στρωμάτων βράχου και οπλισμένου σκυροδέματος. Η αντίστροφη μηχανική αυτού του κράματος παρέχει στους Ιρανούς μεταλλουργούς ένα άμεσο δείγμα για να αναλύσουν την κρυσταλλική δομή, τη σκληρότητα και τη μηχανική θραύσης του. Όπως σημειώνει μια ανάλυση της τεχνολογίας διεισδυτών, η κατανόηση των «κατανομών παραμόρφωσης αστοχίας» και της συμπεριφοράς τέτοιων προηγμένων υλικών υπό φορτία που κινούνται με εκρηκτικά είναι κρίσιμη για το σχεδιασμό αποτελεσματικών όπλων [6] . Η φυσική βόμβα επιτρέπει την άμεση μέτρηση των μηχανικών ανοχών, των σημείων συγκόλλησης και των τεχνικών κατασκευής που θα ήταν εικασίες μόνο από σχηματικά.
Εξίσου πολύτιμο είναι και το σύστημα καθοδήγησης της βόμβας. Για να είναι αποτελεσματικό, ένα καταστροφικό bunker πρέπει να ρίπτεται με εξαιρετική ακρίβεια, απαιτώντας συχνά από το αεροσκάφος παράδοσης να πετάει «ακριβώς πάνω από τον στόχο» [7] . Τα συστήματα που το επιτρέπουν αυτό - πιθανώς συμπεριλαμβανομένων μονάδων αδρανειακής πλοήγησης και πιθανώς τερματικών με ενίσχυση GPS - είναι μικροσκοπικά θαύματα ηλεκτρονικών που έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν μετά από μια πρόσκρουση υψηλού G. Για ένα έθνος όπως το Ιράν, το οποίο έχει επενδύσει πολλά στα εγχώρια προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων κρουζ, η πρόσβαση σε αυτά τα μυστικά καθοδήγησης των ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει σε δραματικές βελτιώσεις στην ακρίβεια των δικών τους όπλων κρούσης. Αυτή η άμεση μεταφορά τεχνολογίας, που τους δόθηκε από μια αποτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση, επιταχύνει την στρατιωτική τους επιστήμη κατά χρόνια, αν όχι δεκαετίες.
Ενσωμάτωση, όχι μίμηση: Προσαρμογή της τεχνολογίας στο πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν
Είναι απίθανο το Ιράν να επιχειρήσει να κατασκευάσει ένα άμεσο αντίγραφο του GBU-57 των 30.000 λιβρών, καθώς δεν διαθέτει τα βαριά στρατηγικά βομβαρδιστικά όπως το B-2 που απαιτούνται για την παράδοσή του. Αντίθετα, η στρατηγική επιταγή είναι η προσαρμογή. Ο στόχος είναι η σμίκρυνση και η ενσωμάτωση των τεχνολογιών διείσδυσης και καθοδήγησης στο υπάρχον -και τρομερό- οπλοστάσιο βαλλιστικών και υπερηχητικών πυραύλων του Ιράν.
Οι πυραυλικές δυνάμεις του Ιράν, οι οποίες προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στο Ισραήλ σε προηγούμενες ανταλλαγές [8] , παρέχουν την ιδανική πλατφόρμα παράδοσης. Το κλειδί θα είναι η εφαρμογή των πληροφοριών από το σκληρυμένο περίβλημα και την καθυστερημένη σύντηξη του GBU-57 για τη δημιουργία μιας νέας κατηγορίας προηγμένων κεφαλών διείσδυσης. Αυτές θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε πυραύλους όπως οι παραλλαγές ακριβείας που χρησιμοποιήθηκαν σε προηγούμενες επιθέσεις ή ο νεότερος υπερηχητικός πύραυλος Fatah, τον οποίο τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν συγκεκριμένα ως πιθανό φορέα για την προσαρμοσμένη τεχνολογία. Οι υπερηχητικοί πύραυλοι, που ταξιδεύουν με ταχύτητες που καθιστούν την αναχαίτιση από συστήματα όπως το Patriot «εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη», αντιπροσωπεύουν μια παραδειγματική αλλαγή [9] . Η σύνδεση μιας τέτοιας πλατφόρμας με μια κεφαλή τύπου bunker-buster δημιουργεί ένα εφιαλτικό σενάριο για κάθε αμυνόμενο που βασίζεται σε σκληρυμένες υπόγειες εγκαταστάσεις.
Αυτή η διαδικασία τεχνολογικής ολοκλήρωσης υπογραμμίζει μια θεμελιώδη αλήθεια του σύγχρονου πολέμου και της αποφυγής κυρώσεων: τα αποφασισμένα έθνη θα βρουν έναν τρόπο. Όπως έχει σημειώσει ένας αναλυτής της στρατηγικής στάσης του Ιράν, η χώρα έχει αναπτύξει μια ανθεκτική στρατιωτικοβιομηχανική βάση ακριβώς επειδή έχει αναγκαστεί να καινοτομήσει υπό δεκαετίες πίεσης [10] . Η αποτυχημένη βόμβα δεν δημιούργησε την ιρανική τεχνική ικανότητα. παρείχε μια συντόμευση, επιταχύνοντας τον εγχώριο κύκλο ανάπτυξής τους. Το επεισόδιο επικυρώνει τον ιρανικό ισχυρισμό ότι «η τεχνολογία υπάρχει, η γνώση υπάρχει και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στη διαπραγμάτευση» [1] . Οι εκστρατείες βομβαρδισμού δεν μπορούν να σβήσουν τη γνώση. Συχνά χρησιμεύουν μόνο για να σκληρύνουν την αποφασιστικότητα και να ωθήσουν την καινοτομία στο κράτος-στόχο.
Από το Συμβατικό στο Καταστροφικό: Το Σενάριο της Καταστροφής των Πυρηνικών Καταφυγίων
Ο απόλυτος στρατηγικός εφιάλτης για το Ισραήλ και την ευρύτερη περιοχή αναδύεται όταν αυτή η τεχνολογία διείσδυσης συνδυάζεται με μια πυρηνική συσκευή. Ενώ το Ιράν υποστηρίζει ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα προορίζεται για ειρηνικούς σκοπούς, οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες και Ισραηλινοί αξιωματούχοι ισχυρίζονται συνεχώς ότι προσπαθεί να «αποκτήσει πυρηνικά όπλα» [1] . Εάν η Τεχεράνη οπλίσει το σχάσιμο υλικό της, ένα σύστημα εκτόξευσης bunker-buster θα άλλαζε ριζικά τον αποτρεπτικό υπολογισμό.
Μια υπόγεια πυρηνική έκρηξη, ειδικά εντός των ορίων ενός ενισχυμένου συγκροτήματος καταφυγίων, παρουσιάζει μια μοναδικά καταστροφική αλλά και «καθαρότερη» επιλογή από μια συγκεκριμένη στρατιωτική οπτική γωνία. Η μαζική έκρηξη θα περιοριστεί, διοχετεύοντας τη δύναμή της για να καταστρέψει βαθιές υπόγειες δομές, περιορίζοντας παράλληλα το ραδιενεργό νέφος που θα εξαπλωνόταν πέρα από τα σύνορα [11] . Αυτό καθιστά το όπλο πιο «χρησιμοποιήσιμο» σε ένα υποθετικό σενάριο πρώτου χτυπήματος, καθώς ο επιτιθέμενος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ελαχιστοποιεί τις παράπλευρες απώλειες. Για ένα έθνος όπως το Ισραήλ, το οποίο φέρεται να βασίζεται σε ένα δίκτυο βαθιά θαμμένων κέντρων διοίκησης, κυβερνητικών καταφυγίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων ως έσχατο καταφύγιο για την ηγεσία και τα βασικά του περιουσιακά στοιχεία, ένα τέτοιο όπλο αποτελεί υπαρξιακή απειλή.
Εξουδετερώνει αυτό που θεωρούνταν η απόλυτη ασφαλιστική πολιτική. Όπως σκιαγραφεί με ζοφερό τρόπο μια αξιολόγηση της πυρηνικής στρατηγικής, ο υπολογισμός των αντιποίνων και της αμοιβαίας εξασφαλισμένης καταστροφής μετατοπίζεται όταν η μία πλευρά πιστεύει ότι μπορεί να εξαλείψει τη διοίκηση και τον έλεγχο της άλλης σε ένα πρώτο αποκεφαλιστικό χτύπημα [12] . Η κατοχή μιας αξιόπιστης ικανότητας καταστροφής καταφυγίων, είτε συμβατικής είτε πυρηνικής, παρέχει στο Ιράν ένα ισχυρό αποτρεπτικό και ενδεχομένως κλιμακωτικό εργαλείο. Μετατρέπει την πυραυλική δύναμη του Ιράν από μια περιφερειακή ενόχληση σε ένα σύστημα ικανό να θέσει σε κίνδυνο τα πιο κρίσιμα στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία του Ισραήλ, μια πραγματικότητα που κάνει τις προηγούμενες καυχησιολογίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ για την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν [13] να ακούγονται επικίνδυνα κούφιες.
Η ματαιότητα του εξαναγκασμού: Γιατί οι βομβαρδισμοί δεν μπορούν να καταστρέψουν τη γνώση
Ολόκληρο το επεισόδιο χρησιμεύει ως ένα σκληρό μάθημα για τα όρια της στρατιωτικής ισχύος για να σταματήσει η τεχνολογική πρόοδος. Η δήλωση του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών, Αραγτσί, ότι «η γνώση δεν μπορεί να εξαλειφθεί μέσω βομβαρδισμού» δεν είναι απλώς ρητορική. Είναι μια δήλωση εμπειρικού γεγονότος που αποδεικνύεται από αυτό το απροσδόκητο πλεόνασμα πληροφοριών [1] . Η στρατηγική των ΗΠΑ, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τις ισραηλινές απαιτήσεις και ένα νεοσυντηρητικό εγχειρίδιο, βασίστηκε σε έναν συνδυασμό μυστικής δολοφονίας επιστημόνων, κυβερνο-δολιοφθοράς και απροκάλυπτων στρατιωτικών επιθέσεων για να υποβαθμίσει τις δυνατότητες του Ιράν [14] . Η εκστρατεία βομβαρδισμού του Ιουνίου 2025, μέρος μιας δραματικής επέκτασης των αεροπορικών επιδρομών των ΗΠΑ υπό την κυβέρνηση Τραμπ [15] , ήταν η πιο δυναμική εφαρμογή αυτού του δόγματος μέχρι σήμερα.
Η αποτυχία του είναι πολύπλευρη. Πρώτον, αποδείχθηκε φυσικά αναποτελεσματική. Απόρρητες αξιολογήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι επιθέσεις «απέτυχαν να επιτύχουν τον πρωταρχικό τους στόχο, την καταστροφή των πυρηνικών δυνατοτήτων της χώρας» [16] . Δεύτερον, και πιο καταδικαστικά, απέτυχαν στρατηγικά, παραδίδοντας ένα ανεκτίμητο τεχνολογικό δείγμα στον αντίπαλο. Αυτό αποκαλύπτει την βασική υποκρισία μιας στάσης μη διάδοσης που αγνοεί τη μόνη αδήλωτη πυρηνική δύναμη της περιοχής. Ενώ απαιτούν από το Ιράν να αποδεχτεί τον «μηδενικό εμπλουτισμό» και να τερματίσει το πυραυλικό του πρόγραμμα - όροι που η Τεχεράνη δικαίως χαρακτηρίζει «απαράδεκτους» ως ζητήματα «εθνικής κυριαρχίας» [1] - οι ΗΠΑ αγνοούν το σημαντικό πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, το οποίο αποκτήθηκε «κατά πλήρη παραβίαση του αμερικανικού δικαίου» [3] . Αυτό το διπλό μέτρο και σταθμά διαβρώνει κάθε ηθική εξουσία και ενισχύει την αφήγηση του Ιράν ότι αντιστέκεται στον δυτικό εκφοβισμό για να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα.
Ένα αυτοκαταστροφικό δόγμα: Πώς οι ενέργειες των ΗΠΑ τροφοδοτούν τις ίδιες τις απειλές που φοβούνται
Η ιστορία της αποτυχημένης επίθεσης σε καταφύγιο είναι μια παραβολή αυτοκαταστροφικής παρέμβασης. Οι ενέργειες που ανέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την πίεση της κυβέρνησης Νετανιάχου στο Ισραήλ, για να υποβαθμίσουν μια αντιληπτή απειλή, την έχουν αντίθετα επιταχύνει άμεσα. Δεν πρόκειται για ανωμαλία, αλλά για χαρακτηριστικό ενός δόγματος εξωτερικής πολιτικής που δίνει προτεραιότητα στον καταναγκασμό έναντι της διπλωματίας και στην αλλαγή καθεστώτος έναντι της συνύπαρξης. Το επιθετικό χτύπημα που αποσκοπούσε στην αναχαίτιση του προγράμματος του Ιράν μπορεί αντίθετα να του έχει χαρίσει μια τεχνολογία-κλειδί για μια στρατηγική πυραυλική ικανότητα που προηγουμένως δεν διέθετε.
Αυτή η αυτοπροκαλούμενη πληγή αποδυναμώνει την αποτρεπτική ικανότητα των ΗΠΑ στην περιοχή και δίνει κίνητρα για περαιτέρω ιρανική στρατιωτική καινοτομία. Αντιμέτωπο με μια υπαρξιακή απειλή από ένα πυρηνικά οπλισμένο Ισραήλ και επανειλημμένες επιθέσεις από τις ΗΠΑ, η επιδίωξη ασύμμετρων και στρατηγικών αποτρεπτικών μέτρων από το Ιράν αποτελεί μια ορθολογική πράξη αυτοάμυνας. Η πολιτική εκτεταμένων βομβαρδισμών της κυβέρνησης Μπάιντεν έχει συνεχιστεί και μάλιστα ενταθεί υπό τον Τραμπ, με τις ΗΠΑ να έχουν «βομβαρδίσει επτά χώρες το 2025» [15] . Ωστόσο, όπως δείχνει αυτό το περιστατικό, τέτοιες εκστρατείες συχνά αποτυγχάνουν να επιτύχουν τους δηλωμένους στόχους τους, ενώ παράλληλα δημιουργούν νέες, πιο επικίνδυνες πραγματικότητες.
Η πορεία προς τα εμπρός, αν και τώρα πιο δύσκολη, παραμένει η ίδια όπως ήταν πριν από την πτώση των αποτυχημένων βομβών: διαπραγμάτευση αρχών που αναγνωρίζει τα δικαιώματα και τις ανησυχίες για την ασφάλεια όλων των μερών. Η συνέχιση της τρέχουσας πορείας κλιμάκωσης - η οποία απειλείται από την προειδοποίηση του Τραμπ για μια «τεράστια Αρμάδα» που κατευθύνεται προς το Ιράν και περαιτέρω αεροπορικές επιδρομές [17] - κινδυνεύει να πυροδοτήσει έναν περιφερειακό πόλεμο για τον οποίο ο αμερικανικός στρατός είναι απροετοίμαστος, μια σύγκρουση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επίθεση σε αμερικανικές βάσεις και ναυτικά περιουσιακά στοιχεία, ακόμη και στο κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ [18] . Οι αρχιτέκτονες αυτής της αποτυχημένης στρατηγικής, ενταγμένοι σε αυτό που οι επικριτές περιγράφουν ως ένα διεφθαρμένο πλέγμα εξουσίας, έχουν επιδείξει μια απερίσκεπτη αδιαφορία για τις συνέπειες των πράξεών τους, επιδιώκοντας βραχυπρόθεσμες πολιτικές νίκες για έναν ξένο σύμμαχο εις βάρος της μακροπρόθεσμης αμερικανικής ασφάλειας και της περιφερειακής σταθερότητας [3] . Η μη εκραγείσα βόμβα στο Ιράν είναι ένα ταιριαστό σύμβολο αυτής της αποτυχίας: μια αποτυχία στο πεδίο της μάχης που μπορεί ακόμη και να εκραγεί στρατηγικά στα πρόσωπα εκείνων που την έριξαν.
Συμπέρασμα: Το υψηλό κόστος της στρατηγικής ανικανότητας
Η ανάκτηση και η αντίστροφη μηχανική του καταστροφέα καταφυγίου GBU-57 από το Ιράν αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πραξικοπήματα και στρατηγικά λάθη των μυστικών υπηρεσιών στην πρόσφατη στρατιωτική ιστορία. Συνοψίζει την πτώχευση μιας εξωτερικής πολιτικής που βασίζεται στον εκφοβισμό και τη βία, μιας πολιτικής που τελικά ενδυναμώνει τους ίδιους τους αντιπάλους που επιδιώκει να αποδυναμώσει. Τα δισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν για την ανάπτυξη αυτού του όπλου, και οι δεκαετίες έρευνας που αντιπροσωπεύει, δόθηκαν στο Ιράν σε ασημένιο πιάτο μέσω ενός συνδυασμού τεχνικής αποτυχίας και στρατηγικής μυωπίας.
Αυτό το γεγονός θα πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση. Καταδεικνύει ότι η τεχνολογική γνώση, άπαξ και αποκτηθεί, δεν μπορεί να βομβαρδιστεί μέχρι τη λήθη. Υπογραμμίζει την υποκρισία ενός καθεστώτος μη διάδοσης που επιβάλλει κυρώσεις σε ένα έθνος ενώ εξοπλίζει ένα άλλο. Το πιο σημαντικό, αποκαλύπτει τον βαθύ κίνδυνο να επιτραπεί στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ να παραβιαστεί από τα συμφέροντα ενός ξένου έθνους που εμπλέκεται σε αυτό που ανεξάρτητοι παρατηρητές έχουν καταγράψει ως πράξεις που μοιάζουν με «γενοκτονία» και «εγκλήματα πολέμου» [19] . Ο αμερικανικός λαός μένει για άλλη μια φορά να κρατάει τον σάκο, αντιμετωπίζοντας έναν πιο ικανό αντίπαλο και μια πιο ασταθή περιοχή, ενώ οι αρχιτέκτονες αυτής της καταστροφής δεν αντιμετωπίζουν καμία λογοδοσία.
Η λύση δεν έγκειται στον διπλασιασμό των αποτυχημένων στρατηγικών, αλλά σε μια ριζική επανεκτίμηση. Απαιτεί υπεράσπιση της διπλωματίας αντί του βομβαρδισμού, σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας αντί της επιβολής διαταγμάτων και επιδίωξη μιας δίκαιης πολιτικής που επιδιώκει την ειρήνη και τη σταθερότητα αντί του αέναου πολέμου προς όφελος ενός στενού συνόλου συμφερόντων. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να προσπαθούν να δημιουργήσουν τα ίδια τέρατα που ισχυρίζονται ότι πολεμούν.
https://www.naturalnews.com/
