Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026
Αυτούς που σε κοιτάνε με υγρό βλέμμα όταν σου μιλάνε και σκουπίζουν με το μανίκι το δάκρυ της ψυχής τους.
Δεν μπορώ να ξοδεύω τον χρόνο μου με φτωχούς ανθρώπους που νοιάζονται μόνο για το φαίνεσθαι.
Εγώ θέλω τους άλλους.
Αυτούς που ακουμπάνε στο στήθος το καρβέλι και το κόβουν με το μαχαίρι της καρδιάς, να το μοιραστούν μαζί σου.
Αυτούς που σε κοιτάνε με υγρό βλέμμα όταν σου μιλάνε και σκουπίζουν με το μανίκι το δάκρυ της ψυχής τους.
Αυτούς που στρώνουν στα γόνατά τους την πετσετούλα με το κόκκινο καρέ κι ακουμπάνε πάνω της την ντοματούλα και τις ελίτσες.
Αυτούς που δεν τα βάζουν με τον θεό,αλλά τον δοξάζουν.
Θέλω αυτούς που μυρίζουν μόχθο.
Αυτούς με την σπάνια γεύση της αξιοπρέπειας.
Εκείνους τους αθόρυβους,που μιλάνε με πράξεις.
Θέλω αυτούς που όταν κάτσεις δίπλα τους,η απέναντί τους, γαληνεύεις και δεν σκέφτεσαι τι να πεις.
Τα λόγια βγαίνουν μόνα τους και πέφτουν πάνω στα ολόιδια δικά τους.
Δεν ξοδεύομαι σε γιαλαντζί ανθρώπους.
Αυτούς με την γκουρμεδιά στην ψυχή και την καρέ πετσέτα στα γόνατα.
Αυτούς με το μαχαίρι της καρδιάς.
Αυτούς θέλω.
Αυτούς και τις αξίες τους!
Ελευθερία Λάππα
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026
Μην αφήνετε τους κομματικούς τερμίτες να λεηλατούν την Εθνική μας υπερηφάνεια!
.jpg)
Επιμέλεια iEpikaira
Η πρόσφατη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας προς την Τουρκία, με την οποία υποκύπτει στις παράνομες αξιώσεις της Άγκυρας για το καλώδιο στην Κάσο, δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική υποχώρηση, είναι μια εθνική Κερκόπορτα. Ενώπιον αυτού του εθνικού ναυαγίου, εύλογα αναδύεται το αμείλικτο ερώτημα:
Για ποιόν πατριωτισμό μιλάμε, όταν εκχωρούμε αυτοπροαιρέτως την εξωτερική μας πολιτική σε τρίτους;
Η ψευδαίσθηση της «Αμυντικής Ρήτρας» και η γυμνή πραγματικότητα
Ακούγαμε επί μακρόν διθυράμβους για τις πανάκριβες εξοπλιστικές συμβάσεις, για τα Rafale και τις Belharra, για τη δήθεν «ατσάλινη αμυντική ρήτρα» με το Παρίσι, η οποία –κατά τους πολιτικάντηδες του συρμού– θα μας προστάτευε από κάθε επιβουλή. Και ιδού τώρα τα επίχειρα! H «pax gallica» του κ. Μακρόν αποδείχθηκε χάρτινος πύργος μόλις η Τουρκία ύψωσε ανάστημα. Οι Γάλλοι, στο βωμό των δικών τους γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, έσπευσαν να τα βρουν με τον «εχθρό», αναγνωρίζοντας de facto τουρκική δικαιοδοσία σε ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.
Και ερωτούμε ευθέως: Εάν οι σύμμαχοί μας μας προδίδουν και υποκλίνονται στον αναθεωρητισμό για ένα καλώδιο βυθού, τι θα πράξουν σε περίπτωση μιας αιματηρής πολεμικής σύρραξης; Θα στείλουν τις φρεγάτες τους να υπερασπιστούν το Αιγαίο η θα επικαλεστούν «τεχνικές δυσχέρειες» και «διπλωματικές ισορροπίες»; Η απάντηση είναι προφανής για όποιον διαθέτει ιστορική μνήμη.
Η πολιτική της λευκής επιταγής και ο ενδοτισμός
Είναι δυνατόν να πληρώνει το κράτος τα δισεκατομμύρια του κυρίαρχου λαού σε εξοπλισμούς και την ίδια στιγμή να μετατρέπεται σε χώρα-περίγελο που αφήνει τρίτους να διαπραγματεύονται ερήμην της; Εδώ δεν έχουμε απλώς αμέλεια, έχουμε συνειδητή η ασυνείδητη εκτροπή από την ιστορική μας ευθύνη. Ο πρωθυπουργός, δίνοντας μια sui generis «λευκή επιταγή» στις διαβουλεύσεις του Παρισιού με την Άγκυρα, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.
Ο εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, έγραψε στους Ελεύθερους Πολιορκημένους:
«Μήγαρις ἔχω ἄλλο στό νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καί γλῶσσα»
Αυτός ο ύψιστος πατριωτικός στοχασμός μοιάζει σήμερα ξένος προς τους σύγχρονους ταγούς της ημιμάθειας και του «ζεμανφουτισμού». Αντί για το φρόνημα των ελεύθερων πολιορκημένων, επικρατεί ο νερόβραστος πατσιφισμός και ο φραγκολεβαντινισμός των αθηναϊκών σαλονιών, όπου το Αιγαίο αντιμετωπίζεται σαν οικόπεδο προς διάθεση.
Η ώρα της αφύπνισης
Το Αιγαίο δεν είναι παιγνίδι στα ζάρια για να το διαχειρίζονται πειθήνιοι γκαουλάιτερ που πάσχουν από πολιτική μυωπία και γεωπολιτικό στραβισμό. Εάν το καλώδιο κατασκευαστεί υπό αυτές τις συνθήκες της προδοτικής συνδιαχείρισης τότε αποδεχόμαστε την πλήρη φιλανδοποίηση της χώρας. Και σε όσους αντιτάξουν το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να δυσαρεστήσουμε τους Γάλλους, τους υπενθυμίζουμε ότι οι μεγάλες δυνάμεις ενεργούν πάντοτε με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Αφού ούτε η Κύπρος, ούτε η Μικρασιατική καταστροφή μας αφύπνισαν, τότε ετοιμαστείτε για τα χειρότερα!
Ας το εννοήσουμε επιτέλους: Ελευθερία σημαίνει υπεράσπιση! Εάν σκύψουμε το κεφάλι, ο Ελληνισμός θα σβήσει όχι από τα βόλια του εχθρού, αλλά από την ίδια μας την αβελτηρία. Ζούμε ώρες ευθύνης. Αν δεν την αναλάβουμε συλλογικά –κάλπες έρχονται–, σύντομα θα είναι πολύ αργά. Και τότε ο Παλαμάς θα είναι όντως προφητικός, αφού καταντάμε «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι».
Μην αφήνετε τους κομματικούς τερμίτες να λεηλατούν την Εθνική μας υπερηφάνεια!
i-epikaira.blogspot.com
Οι BRICS επεκτείνονται σε 11 μέλη, ζητούν θεσμική μεταρρύθμιση στη Σύνοδο Κορυφής του Νέου Δελχί
Οι ηγέτες από έντεκα χώρες-μέλη των BRICS συγκεντρώθηκαν στο Νέο Δελχί στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου 2026, για την 18η σύνοδο κορυφής της ομάδας, η οποία ολοκληρώθηκε με την υιοθέτηση της Διακήρυξης του Νέου Δελχί και μια συλλογική έκκληση για την αναθεώρηση των Ηνωμένων Εθνών, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας (Κυβέρνηση της Ινδίας, 2026).
Η διήμερη συνάντηση, που φιλοξενήθηκε στο συνεδριακό κέντρο Bharat Mandapam, συγκέντρωσε αρχηγούς κρατών και εκπροσώπους από χώρες μέλη και εταίρους, σύμφωνα με Ινδούς αξιωματούχους [1]. Ο Ινδός πρωθυπουργός Narendra Modi, εκφωνώντας χαιρετισμούς στη συγκέντρωση, δήλωσε ότι ο μεταβαλλόμενος κόσμος «δεν μπορεί να καθοδηγείται από ξεπερασμένους θεσμούς» [2].
Σύμφωνα με τη Διακήρυξη του Νέου Δελχί, η ατζέντα της ομάδας έδινε έμφαση στην κυρίαρχη ισότητα, την συμπερίληψη και τη λήψη αποφάσεων με βάση τη συναίνεση, ενώ παράλληλα εξέφραζε ανησυχία για τις γεωπολιτικές εντάσεις, τα προστατευτικά μέτρα και τον μονομερή οικονομικό καταναγκασμό (Κυβέρνηση της Ινδίας, 2026). Η διακήρυξη επιβεβαίωσε επίσης τη σημασία της διατήρησης του παγκόσμιου εμπορίου, των αλυσίδων εφοδιασμού και των ενεργειακών ροών, καθώς και την ενίσχυση του ρόλου των αναπτυσσόμενων χωρών στη διεθνή διακυβέρνηση.
Από το ακρωνύμιο των επενδύσεων στο γεωπολιτικό μπλοκ
Η προέλευση της ομάδας δεν βρίσκεται σε ένα υπουργείο Εξωτερικών αλλά στον κόσμο των διεθνών οικονομικών, σύμφωνα με την ανάλυση «BRICS Rising: Reimagining Global Geopolitics and the Emerging Multipolar World Order» του ιστορικού Δρ. Mukesh Sahay. Το 2001, ο οικονομολόγος της Goldman Sachs, Jim O'Neill, επινόησε τον όρο «BRIC» για να περιγράψει τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα ως μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες των οποίων η συλλογική οικονομική σημασία αναμενόταν να αυξηθεί δραματικά στον εικοστό πρώτο αιώνα [3].
Η πρώτη επίσημη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των χωρών BRIC πραγματοποιήθηκε το 2006, ενώ η πρώτη σύνοδος κορυφής των ηγετών πραγματοποιήθηκε στο Αικατερινούπολη της Ρωσίας το 2009, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση.
Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-09 επιτάχυνε αυτή την εξέλιξη. Σύμφωνα με την ανάλυση του Sahay, η κρίση έπληξε σοβαρά την εμπιστοσύνη στην υπόθεση ότι τα δυτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ήταν εγγενώς ανώτεροι θεματοφύλακες της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας, και οι αναδυόμενες οικονομίες άρχισαν να αμφισβητούν γιατί η εξουσία λήψης αποφάσεων στο ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους θεσμούς παρέμεινε δυσανάλογα συγκεντρωμένη στα χέρια των προηγμένων δυτικών οικονομιών.
Οι BRICS δέχονται την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, το Ιράν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ινδονησία
Η προσχώρηση της Ινδονησίας, η οποία εγκρίθηκε για πρώτη φορά το 2023 και ολοκληρώθηκε υπό την κυβέρνηση του νέου Ινδονήσιου Προέδρου Prabowo Subianto, αντανακλούσε την προσπάθειά της να ενισχύσει τους δεσμούς με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες και να υποστηρίξει μεταρρυθμίσεις στην παγκόσμια διακυβέρνηση [4].
Η επέκταση δίνει στις BRICS ευρύτερη γεωγραφική νομιμότητα, με μέλη που πλέον εκτείνονται στην Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Η ομάδα, που αναφέρεται ως BRICS+, περιλαμβάνει πλέον χώρες που αντιπροσωπεύουν περίπου το 46% του παγκόσμιου πληθυσμού -- περισσότερους από 3,6 δισεκατομμύρια ανθρώπους [5].
Η ενότητα εντός της ομάδας βασίζεται σε αλληλεπικαλυπτόμενα συμφέροντα στην κυριαρχία, την ανάπτυξη, τη στρατηγική αυτονομία και τη θεσμική μεταρρύθμιση, όχι στην ιδεολογική ομοιομορφία, σύμφωνα με αξιωματούχους και αναλυτές.
Σύνοδος Κορυφής Αντιμετωπίζει Γεωπολιτικές Εντάσεις και Διπλωματία της Δυτικής Ασίας
Η 18η Σύνοδος Κορυφής πραγματοποιήθηκε σε ένα ασυνήθιστα ταραγμένο γεωπολιτικό πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, διαταραχών στις ενεργειακές και ναυτιλιακές οδούς, εντεινόμενων δασμολογικών διαφορών, κυρώσεων, τεχνολογικού ανταγωνισμού, ευπαθειών στην αλυσίδα εφοδιασμού και κλιματικής πίεσης, σύμφωνα με την ανάλυση του Sahay.
Η συμπερίληψη του Ιράν μαζί με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δημιούργησε ένα εξαιρετικά δύσκολο διπλωματικό περιβάλλον, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση. Το γεγονός ότι η διευρυμένη ομάδα μπόρεσε παρ' όλα αυτά να συντάξει μια κοινή δήλωση που να ζητά αυτοσυγκράτηση, διπλωματία και πολυμερή συνεργασία κατέδειξε, κατά την αξιολόγηση του Sahay, ότι οι BRICS μπορούν να λειτουργήσουν ως φόρουμ ακόμη και όταν τα μέλη τους έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα.
Το πλαίσιο αυτών των εντάσεων ήταν ορατό και εξωτερικά: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μέλος των BRICS, ωστόσο οι πολιτικές του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κυριάρχησαν στη συνάντηση στο Δελχί, με ηγέτες από έντεκα χώρες των BRICS να πραγματοποιούν συνομιλίες για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως ο πόλεμος στο Ιράν και η απειλή δασμών από τον Λευκό Οίκο [6].
Η συζήτηση για την αποδολαριοποίηση επικεντρώνεται στο εμπόριο τοπικού νομίσματος
Το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο διεθνές αποθεματικό νόμισμα και το κύριο νόμισμα για το παγκόσμιο εμπόριο, τα χρηματοοικονομικά, την τιμολόγηση εμπορευμάτων και τις διασυνοριακές συναλλαγές, σύμφωνα με την ανάλυση του Sahay.
Η κατεύθυνση που αναδύεται από το Νέο Δελχί είναι μάλλον ρεαλιστική παρά επαναστατική, σύμφωνα με την ανάλυση. Αντί να ανακοινώσουν ένα κοινό νόμισμα των BRICS, τα μέλη έχουν δώσει έμφαση στο εμπόριο σε τοπικό νόμισμα, στη διαλειτουργικότητα των διασυνοριακών πληρωμών και στη μεγαλύτερη χρηματοοικονομική διαφοροποίηση.
Η αποδολαριοποίηση δεν σημαίνει απαραίτητα το τέλος του δολαρίου, σύμφωνα με τον Sahay, αλλά μπορεί να σημαίνει τη σταδιακή μείωση της εξάρτησης από το δολάριο, μια διαδικασία που θα διαρκέσει χρόνια ή δεκαετίες και θα απαιτήσει βαθιές αγορές συναλλάγματος, αξιόπιστα συστήματα πληρωμών, μετατρεψιμότητα, χρηματοπιστωτική σταθερότητα και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Σχετική αναλυτική εργασία έχει εξετάσει πώς το οπλοποιημένο εμπόριο και οι νέες έννοιες πληρωμών αναδιαμορφώνουν το παγκόσμιο τοπίο του 2026 [7].
Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης αναδύεται ως συγκεκριμένος θεσμός των BRICS
Η Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης (NDB) ιδρύθηκε από τα πέντε αρχικά μέλη των BRICS μέσω των συμφωνιών της Φορταλέζα του 2014 και τέθηκε σε λειτουργία το 2015, σύμφωνα με την ανάλυση του Sahay.
Στη 18η Σύνοδο Κορυφής, οι ηγέτες έδωσαν εκ νέου έμφαση στον ρόλο της Τράπεζας στις υποδομές, τη βιωσιμότητα, τη χρηματοδότηση σε τοπικό νόμισμα, την κινητοποίηση πόρων και την αναπτυξιακή συνεργασία, σύμφωνα με την ανάλυση.
Η αξιοπιστία της NDB θα εξαρτηθεί από την επαγγελματική διακυβέρνηση, τα διαφανή πρότυπα δανεισμού, την ισότιμη εκπροσώπηση και την γνήσια χρηματοδότηση με γνώμονα τη ζήτηση, σύμφωνα με την ανάλυση.
Οι BRICS ως Συνασπισμός Επικαλυπτόμενων Συμφερόντων
Οι BRICS διαφέρουν από το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και την G7, στο ότι δεν έχουν κοινή στρατιωτική διοίκηση, υπερεθνική γραφειοκρατία συγκρίσιμη με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεσμευτικό ιδεολογικό δόγμα και ενιαίο γεωπολιτικό κέντρο, σύμφωνα με την ανάλυση του Sahay.
Το μέλλον του ομίλου θα εξαρτηθεί από την ικανότητά του να διαχειρίζεται την ποικιλομορφία και να υλοποιεί πρωτοβουλίες όπως η NDB. Η Διακήρυξη του Νέου Δελχί επιβεβαίωσε την κυρίαρχη ισότητα, την συμπερίληψη και τη λήψη αποφάσεων με βάση τη συναίνεση (Κυβέρνηση της Ινδίας, 2026). Το Ίδρυμα Carnegie για τη Διεθνή Ειρήνη έχει σημειώσει ότι οι χώρες που συμμετέχουν στις BRICS είναι ενωμένες στην επιθυμία τους να μετατοπίσουν την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων μακριά από την αμερικανική μονοπολικότητα, ενώ η δυνατότητα των μελών και των χωρών-εταίρων να εκπληρώσουν τις ατομικές τους φιλοδοξίες μέσω των BRICS εξαρτάται από το ποιο όραμα για το μέλλον της παγκόσμιας τάξης θα επικρατήσει τελικά εντός των BRICS [8].
Αναφορές
- Οι ηγέτες των BRICS συγκεντρώνονται στο Νέο Δελχί για τη διήμερη σύνοδο κορυφής - NaturalNews.com, 13 Σεπτεμβρίου 2026.
- Ο Μόντι ζητά μεταρρύθμιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης καθώς οι χώρες BRICS υιοθετούν τη Διακήρυξη του Νέου Δελχί - NaturalNews.com, 15 Σεπτεμβρίου 2026.
- Η Άνοδος των BRICS: Επαναπροσδιορίζοντας την Παγκόσμια Γεωπολιτική και την .... https://infobrics.org/en/post/103345
- Η Ινδονησία γίνεται το νεότερο πλήρες μέλος των BRICS - NaturalNews.com, 8 Ιανουαρίου 2025.
- Η «Μονάδα» των BRICS Μπορεί να Φέρει τον Κόσμο Ένα Βήμα Πιο Πιο Πιο Πιο Πλησιάζοντας στο Παγκόσμιο Νόμισμα. https://thenewamerican.com/world-news/brics-unit-may-bring-the-world-one-step-closer-to-global-currency/
- Η σκιά του Τραμπ πλανάται πάνω από τις χώρες BRICS καθώς ο Μόντι υποδέχεται τον Πούτιν και τον Σι στο Δελχί. https://bbc.com/news/articles/c07lv53l7jjo
- Πραγματική Πολυπολικότητα: Πώς οι BRICS αναδιαμορφώνουν την παγκόσμια τάξη. https://thinkbrics.substack.com/p/beyond-the-pattern-why-the-global
- Η επέκταση των BRICS και το μέλλον της παγκόσμιας τάξης. https://carnegieendowment.org/research/2025/03/brics-expansion-and-the-future-of-world-order-perspectives-from-member-states-partners-and-aspirants
Επεξηγηματικό infographic
https://www.naturalnews.com/
Ανατολική Μεσόγειος: Η τουρκική αμφισβήτηση, η «άδεια» της Άγκυρας και το επικοινωνιακό τέχνασμα της Αθήνας
Τα νεότερα δεδομένα στο πεδίο της Ανατολικής Μεσογείου αποκαλύπτουν μια βαθιά αντίφαση ανάμεσα στην επίσημη ρητορική περί «θωράκισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων» και την πραγματικότητα που εξελίσσεται στις θαλάσσιες ζώνες μας.
Ενώ η Άγκυρα κλιμακώνει την τακτική των αμφισβητήσεων και επιβάλλει de facto δικαιοδοσία, η Αθήνα φαίνεται να καταφεύγει σε τακτικούς ελιγμούς και επικοινωνιακή διαχείριση, αποφεύγοντας την έμπρακτη προστασία των εθνικών συμφερόντων στα σημεία τριβής.
Η Διοικητική Ασυμφωνία: Άλλο πλοίο εγκρίθηκε, άλλο εμφανίζεται στο πεδίο
Η πρώτη μεγάλη ρωγμή στο αφήγημα της ομαλής υλοποίησης των κρίσιμων υποδομών διαπιστώνεται στις ίδιες τις διοικητικές αποφάσεις:
Η Επίσημη Αδειοδότηση: Το έγγραφο του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (Αρ. Πρωτ.: 2132.10/72299/2026) αφορά ρητά την αίτηση εξαίρεσης για το γαλλικό ερευνητικό πλοίο «ABEILLE MARENGO» (IMO: 9388613). Αντικείμενο των ερευνών είναι η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Κύπρου (Great Sea Interconnector), με φυσική αφετηρία τις θαλάσσιες ζώνες της Κρήτης προς τα ανατολικά.
Η Πραγματικότητα της NAVTEX: Στην πράξη, ο Σταθμός Ηρακλείου εκδίδει τη NAVTEX 1403/26 για ένα εντελώς διαφορετικό σκάφος, το ιταλικό «NG SURVEYOR».
Παράλληλα, η όδευση των ερευνών δεν ξεκινά από την Κρήτη προς την Κύπρο, αλλά εκτείνεται από τον Πειραιά, τον Σαρωνικό και το Μυρτώο Πέλαγος προς τις Κυκλάδες. Η μετάθεση του πεδίου δράσης σε «ασφαλή» δυτικά ύδατα (δυτικά του 25ου μεσημβρινού) επιτρέπει την προβολή μιας εικόνας ότι «οι έρευνες προχωρούν», την ίδια στιγμή που οι ερευνητικές δραστηριότητες στο θερμό μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου παγώνουν υπό την τουρκική πίεση.
Η Σιωπηλή Αποδοχή της «Τουρκικής Έγκρισης»Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο εντοπίζεται στη διαχείριση των παράλληλων έργων, όπως το τηλεπικοινωνιακό καλώδιο East to Med Data Corridor (EMC):
Οι Τουρκικές NAVTEX 1050/26 και 1067/26: Ο σταθμός της Αττάλειας εξέδωσε ανακοινώσεις για το ερευνητικό R/V KOBI RUEGG, δηλώνοντας απροκάλυπτα ότι οι έρευνες διεξάγονται «με τη συγκατάθεση της Τουρκικής Δημοκρατίας» εντός της αυθαίρετης «τουρκικής υφαλοκρηπίδας». De Facto Νομιμοποίηση: Όταν οι εργασίες εκτελούνται ουσιαστικά υπό την έγκριση ή την ανοχή της Άγκυρας, νομιμοποιούνται στην πράξη οι παράνομοι τουρκικοί ισχυρισμοί και το ανυπόστατο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο». Τα Κρίσιμα Ερωτήματα που Ζητούν ΑπαντήσειςΜπροστά σε αυτή τη μεθοδευμένη διοικητική και επιχειρησιακή υπαναχώρηση, τα ερωτήματα είναι αμείλικτα.
Το Κομβικό Σημείο:
➤ Πώς προέκυψε ξαφνικά το ιταλικό πλοίο NG SURVEYOR, την ώρα που η επίσημη διοικητική αίτηση εξαίρεσης και αδειοδότησης αφορούσε το γαλλικό ABEILLE MARENGO;
➤Ποιος αποφάσισε την αντικατάσταση του σκάφους και με ποιες διοικητικές διαδικασίες;
Πρόκειται για μια εσπευσμένη αλλαγή μέσου προκειμένου να εκτελεστεί μια εντελώς διαφορετική όδευση σε ασφαλή δυτικά νερά, μακριά από τις τουρκικές anti-NAVTEX;
➤Κύπρος: Πώς θα προστατεύσει η Λευκωσία την ΑΟΖ της όταν η Τουρκία απορρίπτει τις κυπριακές NAVTEX ως «μη εξουσιοδοτημένες» (MA86-337/26) και αρνείται την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας;
➤Ευρωπαϊκή Ένωση: Μέχρι πότε οι Βρυξέλλες θα περιορίζονται σε φιλικά ευχολόγια, όταν αμφισβητούνται τα εξωτερικά σύνορα κρατών-μελών και παραβιάζεται το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS);
Η Κυβέρνηση Οφείλει Αμέσως Εξηγήσεις — Τέλος στα Επικοινωνιακά ΤεχνάσματαΗ ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να οχυρώνεται πίσω από επικοινωνιακούς ελιγμούς και να δώσει ξεκάθαρες, επίσημες απαντήσεις στον ελληνικό λαό:
➤Γιατί αδειοδοτείται άλλο πλοίο (Abeille Marengo) για τη διασύνδεση Κρήτης - Κύπρου και στην πράξη εμφανίζεται άλλο (NG Surveyor) σε διαδρομή από τον Πειραιά;
➤Γιατί εγκαταλείφθηκε η άμεση έναρξη των ερευνών από την Κρήτη προς τα ανατολικά και μετατοπίστηκε το πεδίο δράσης στις Κυκλάδες
➤Πώς ανεχόμαστε τη διενέργεια ερευνών για κρίσιμα υποθαλάσσια καλώδια υπό την απροκάλυπτη «άδεια» της Τουρκικής Δημοκρατίας εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας
Η υποχώρηση πίσω από τεχνικά προσχήματα και η υποκατάσταση της εθνικής στρατηγικής από την επικοινωνιακή διαχείριση δεν συνιστούν «ευελιξία»· εκλαμβάνονται από τον αναθεωρητή ως ομολογία αδυναμίας.
Όταν το κράτος δεν υπερασπίζεται στο πεδίο τις αποφάσεις που το ίδιο εκδίδει, εκχωρεί σταδιακά και de facto τα κυριαρχικά του δικαιώματα.
Η Κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, να παρέχει πλήρη διαφάνεια για το τι πραγματικά συμβαίνει στις θαλάσσιες ζώνες μας και να διασφαλίσει την έμπρακτη προστασία των ερευνητικών σκαφών με τη φυσική παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού, επιβάλλοντας το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στην πράξη.
Συνάντηση...«αυτοκρατόρων» στην κόψη του ξυραφιού!
Οι τελευταίες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ υποδηλώνουν μια προσπάθεια να δοθεί περισσότερος χώρος στη διπλωματική διαδικασία, παρά τη διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης.
Σήμερα, 9 Νοεμβρίου, η συνάντηση με τον πρωθυπουργό του Κατάρ. (Ενημέρωση 4) Καθοριστική για το τέλος ή την δραματική εξέλιξη του πολέμου στο Ιράν εκτιμάται πως θα είναι η Σύνοδος Κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (ΑΠΕΚ) που θα πραγματοποιηθεί στις 18 και 19 Νοεμβρίου, στην πόλη Σεντζέν.
Σε δηλώσεις του ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, «έδειξε» ότι πρόκειται να συναντηθεί με τους ομολόγους του από τη Ρωσία, Βλαντίμιρ Πούτιν, και την Κίνα, Σι Τζινπίνγκ — αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη επίσημα — προκειμένου μεταξύ άλλων να βρουν ένα τέλος και στον πόλεμο του Ιράν.
Ο Τραμπ υποστήριξε μάλιστα ότι δεν πρόκειται να κλιμακώσει στρατιωτικά κατά του Ιράν εφόσον υπάρξει πρόοδος στις συνομιλίες, αν και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κράτησε χαμηλά τις προσδοκίες, επισημαίνοντας ότι «δεν θα έλεγα πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας σημαντικής προόδου» και κάνοντας λόγο για εξωφρενικές απαιτήσεις από την Τεχεράνη.
Από την πλευρά του το Ιράν υποστηρίζει πως είναι έτοιμο να ανοίξει το Χορμούζ μέσα σε δύο ημέρες εφόσον οι Αμερικανοί αποδεχθούν τους επτά όρους που έχουν θέσει και επισημαίνει πως οι Αμερικανοί έχουν σιχαθεί και βαρεθεί να σύρονται σε έναν πόλεμο για το Ισραήλ.
Μάλιστα αναλυτές εκτιμούν ότι είναι πολύ πιθανό ο Μπενιαμίν Νετανιάχου να πιέσει για μια νέα επίθεση κατά του Ιράν προκειμένου, μεταξύ άλλων, να ανατρέψει το σχέδιο του πολιτικού του αντιπάλου, Γκάντι Αϊζενκότ, για τον σχηματισμό ενός κυβερνητικού συνασπισμού στο Ισραήλ.
Υπό αυτές τις εξαιρετικά ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες καθίσταται σαφές πως το επόμενο δεκαήμερο θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την εξέλιξη και την έκβαση που θα έχει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.
Τα βλέμματα στην Κίνα
Η επόμενη εβδομάδα ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για την πορεία του πολέμου στο Ιράν, με το διπλωματικό ενδιαφέρον να μεταφέρεται στην Κίνα, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ εκτιμάται ότι θα συναντηθεί με τους Σι Τζινπίνγκ και Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η σύνοδος κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (ΑΠΕΚ) που θα πραγματοποιηθεί στις 18 και 19 Νοεμβρίου, στην πόλη Σεντζέν, προσφέρει την ευκαιρία για συζητήσεις μεταξύ των τριών ηγετών, με τον Αμερικανό πρόεδρο να έχει ήδη συμπεριλάβει τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν στα θέματα που επιθυμεί να εξετάσει. «Μία από τις συναντήσεις, πιστεύω, θα είναι με τον πρόεδρο Πούτιν και τον πρόεδρο Σι. Και αυτό θα έχει ενδιαφέρον», δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους στο Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα.
Όπως εξήγησε, στις συζητήσεις θα περιλαμβάνεται η αποπυρηνικοποίηση, αλλά και ένα ευρύτερο φάσμα ζητημάτων. «Προσπαθούμε να τερματίσουμε τον πόλεμο στο Ιράν και τα πηγαίνουμε καλά», υποστήριξε, συνδέοντας ωστόσο την προοπτική ειρήνευσης με την οικονομική και στρατιωτική πίεση που ασκείται στην Τεχεράνη.
Σε αυτό άλλωστε το πλαίσιο ο Τραμπ αναφέρθηκε στην αμερικανική επιχείρηση «Σιδερένια Πύλη», η οποία, όπως είπε, είναι ήδη σε εφαρμογή και αποσκοπεί στη διακοπή των χερσαίων οδών ανεφοδιασμού του Ιράν.
CNN: Μυστικές διαπραγματεύσεις στο παρασκήνιο
Σύμφωνα με το CNN, οι τελευταίες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου ότι εάν η Τεχεράνη σημειώσει πρόοδο προς την επίτευξη συμφωνίας για το πυρηνικό της πρόγραμμα και την επαναλειτουργία των Στενών του Χορμούζ, το ενδεχόμενο νέων αμερικανικών στρατιωτικών επιθέσεων θα είναι «πολύ μικρό».
Όπως επισημαίνεται, οι δηλώσεις αυτές υποδηλώνουν μια προσπάθεια να δοθεί περισσότερος χώρος στη διπλωματική διαδικασία, παρά τη διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης. Σε δηλώσεις του στο CBS ο Τραμπ χαρακτήρισε «εξαιρετικά απίθανες» νέες αμερικανικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα σημειώσει πρόοδο προς μια συμφωνία για το πυρηνικό της πρόγραμμα και την επαναλειτουργία των Στενών του Χορμούζ.
Όπως είπε, «δεν επιδιώκει» την κλιμάκωση του πολέμου. Ωστόσο, η αλλαγή στον τόνο της ρητορικής του δεν σημαίνει και οριστική εγκατάλειψη της στρατιωτικής επιλογής. Ο Τραμπ εξακολουθεί να θεωρεί την πίεση απαραίτητο εργαλείο για την εξασφάλιση παραχωρήσεων από την ιρανική ηγεσία. Και αυτό το διπλό μήνυμα, της διαπραγμάτευσης και της απειλής, διαμορφώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πραγματοποιηθούν οι ενδεχόμενες επαφές στην Κίνα.
Οι ενδιάμεσες εκλογές
Καθοριστικό ρόλο στη νέα κινητικότητα φαίνεται να έχουν παίξει οι ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και οι σοβαρές απώλειες που είχαν στην κάλπη οι Ρεπουμπλικανοί.
Είναι χαρακτηριστικό πως ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέι Ντι Βανς αναγνώρισε ότι ο πόλεμος αποτέλεσε έναν από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην εκλογική ήττα του κόμματος.
Ο Τραμπ δεν αμφισβήτησε την εκτίμησή του, παραδεχόμενος ότι οι ψηφοφόροι «δεν συμπαθούσαν τον πόλεμο». Υπερασπίστηκε, εν τούτοις, την αρχική απόφαση επίθεσης εναντίον του Ιράν, δηλώνοντας ότι θα την επαναλάμβανε χωρίς δισταγμό. Την απόφαση του Τραμπ υπερασπίστηκε ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο.
Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική πίεση δημιουργεί μια νέα πολιτική πραγματικότητα για τον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ καλείται να αναζητήσει διέξοδο από τη σύγκρουση, χωρίς να εμφανιστεί ότι αποχωρεί έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει ουσιαστικές παραχωρήσεις.
Το μήνυμα του Αραγκτσί
Η Τεχεράνη επιχειρεί από την πλευρά της να μετατρέψει τις αμερικανικές πολιτικές εξελίξεις σε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. «Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έκαναν την επιλογή τους. Ήρθε η ώρα να κάνει και ο Λευκός Οίκος τη δική του», δήλωσε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί.
Ο ίδιος άσκησε σκληρή κριτική στο Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί από την εμπλοκή της χώρας τους σε παρατεταμένες πολεμικές συγκρούσεις. Κατά τον Αραγκτσί, το Ισραήλ παρασύρει τις αμερικανικές κυβερνήσεις σε «ατέρμονους πολέμους», ενώ η δυσαρέσκεια έχει επεκταθεί τόσο στην αμερικανική κοινωνία όσο και στην ευρύτερη περιοχή.
Η ιρανική ηγεσία εμφανίζεται έτσι αποφασισμένη να μην αποδεχθεί μια συμφωνία που θα μπορούσε να εκληφθεί ως υποχώρηση υπό αμερικανική πίεση.
Το Κατάρ και οι συνομιλίες
Πίσω από τις δημόσιες αντιπαραθέσεις εξελίσσεται μια διακριτική διαπραγματευτική διαδικασία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Το Κατάρ έχει αναλάβει κεντρικό διαμεσολαβητικό ρόλο, διακινώντας ένα έγγραφο-πλαίσιο στο οποίο οι δύο πλευρές προτείνουν τροποποιήσεις.
Οι επαφές συνεχίζονται εδώ και εβδομάδες, ενδεχομένως και μήνες, αλλά έχουν ενταθεί μετά τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές. Ο Τραμπ αναμένεται επίσης να συναντηθεί σήμερα Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στην Ουάσιγκτον με τον πρωθυπουργό του Κατάρ, Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν αλ Θάνι.
Παρά τη διπλωματική δραστηριότητα, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επιχειρεί να συγκρατήσει τις προσδοκίες. «Δεν θα έλεγα πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας σημαντικής προόδου», δήλωσε, περιγράφοντας τις ιρανικές απαιτήσεις ως μη ρεαλιστικές.
Το πυρηνικό πρόγραμμα στο επίκεντρο του παζαριού
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια παραμένει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να εξασφαλίσει ότι η Τεχεράνη δεν θα διαθέτει τη δυνατότητα κατασκευής πυρηνικού όπλου, ενώ η ιρανική πλευρά αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο ζήτημα ως θέμα εθνικής κυριαρχίας.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν εκατοντάδες κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου που παραμένουν κρυμμένα σε άγνωστη τοποθεσία εντός του Ιράν. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν είτε τη μείωση του βαθμού εμπλουτισμού του ουρανίου είτε τη μεταφορά του σε τρίτη χώρα για ασφαλή φύλαξη.
Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι το πυρηνικό της πρόγραμμα εξυπηρετεί αποκλειστικά ενεργειακούς σκοπούς. Ωστόσο, το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου αποτελεί σημαντικό διαπραγματευτικό εργαλείο, το οποίο η ιρανική ηγεσία δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να εγκαταλείψει χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα.
Τα Στενά του Χορμούζ αποτελούν το δεύτερο μεγάλο εμπόδιο
Εξ ίσου κρίσιμο είναι το ζήτημα των Στενών του Χορμούζ. Το Ιράν επιδιώκει να διατηρήσει καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση της ναυσιπλοΐας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν ελεύθερες και ανοιχτές θαλάσσιες οδούς.
Η Τεχεράνη έχει καθορίσει, σε συνεργασία με το Ομάν, μια νέα θαλάσσια διαδρομή και ζητά την επίσημη αναγνώρισή της, καθώς και το κλείσιμο των υπόλοιπων διαδρομών. Για την Ουάσιγκτον, μια τέτοια παραχώρηση θα ισοδυναμούσε με αποδοχή σημαντικής ενίσχυσης της ιρανικής επιρροής στην περιοχή.
Οι διαφορετικές επιδιώξεις των δύο πλευρών καθιστούν τα Στενά ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα της διαπραγμάτευσης.
Η πρόταση δύο ημερών για την επαναλειτουργία των Στενών
Η ιρανική πλευρά έχει παρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση για την επαναλειτουργία των Στενών του Χορμούζ. Όπως εξήγησε ο Αραγκτσί στο Al Jazeera, το σχέδιο καταρτίστηκε σε συνεργασία με τους διαμεσολαβητές του Κατάρ και βασίζεται σε παλαιότερη πρόταση επτά ημερών που είχε παρουσιαστεί τον Σεπτέμβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Σύμφωνα με τον Ιρανό υπουργό, την πρώτη ημέρα οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να εφαρμόσουν συγκεκριμένα μέτρα και τη δεύτερη ημέρα η Τεχεράνη θα επιτρέψει την επαναλειτουργία των Στενών.
Στις απαιτήσεις — πρόκειται για τους περίφημους επτά όρους — περιλαμβάνονται η άρση αμερικανικών κυρώσεων, η μείωση της στρατιωτικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή, η επαναφορά εξαιρέσεων για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου και η αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων.
Το Ιράν ζητά επίσης τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών επιθέσεων στον Λίβανο.
Κυρώσεις και δεσμευμένα κεφάλαια στο τραπέζι
Πέρα από τα ζητήματα ασφαλείας, οι οικονομικές απαιτήσεις της Τεχεράνης αποτελούν βασικό μέρος των διαπραγματεύσεων. Οι αμερικανικές κυρώσεις έχουν περιορίσει τις δυνατότητες πώλησης ιρανικού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές, ενώ περιουσιακά στοιχεία δισεκατομμυρίων δολαρίων παραμένουν δεσμευμένα σε ξένες τράπεζες. Η Ουάσιγκτον φέρεται να εξετάζει τη χαλάρωση ορισμένων περιορισμών, προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις συμφωνίας.
Για το Ιράν, η οικονομική ανακούφιση αποκτά ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας των σοβαρών πιέσεων που αντιμετωπίζει ο πληθυσμός και του πληθωρισμού-ρεκόρ. Η Τεχεράνη ζητά επιπλέον αποζημιώσεις για τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και κορυφαίων στρατιωτικών διοικητών κατά την έναρξη του πολέμου τον Φεβρουάριο.
Η επιχείρηση «Iron Gate» (Σιδερένια Πύλη) και η αμερικανική στρατιωτική πίεση
Παράλληλα με τις διπλωματικές επαφές, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν τα μέτρα αποκλεισμού του Ιράν. Η νέα επιχείρηση «Σιδερένια Πύλη», που συγκροτήθηκε από την Κεντρική Διοίκηση των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων (CENTCOM), αποσκοπεί στην επέκταση του ναυτικού αποκλεισμού προς τα χερσαία σύνορα και την Κασπία Θάλασσα.
Η ειδική δύναμη των είκοσι ατόμων έχει ως αποστολή να εμποδίζει τη μεταφορά προηγμένων οπλικών συστημάτων, τεχνολογιών διπλής χρήσης, υλικών που υπόκεινται σε κυρώσεις και παράνομων εσόδων.
Ο Τραμπ υποστήριξε ότι η επιχείρηση βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή και ότι πλέον τίποτα δεν εισέρχεται στο Ιράν από την ξηρά ή τη θάλασσα. Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης απέρριψαν τις δηλώσεις, χαρακτηρίζοντας τον νέο αποκλεισμό «λεκτικό τέχνασμα». Το Ιράν διαθέτει χερσαία σύνορα μήκους περίπου 5.900 χιλιομέτρων με επτά χώρες, γεγονός που αναδεικνύει την έκταση της αμερικανικής επιχείρησης.
Συνεχίζονται οι επιθέσεις παρά τις συνομιλίες
Η εύθραυστη κατάσταση αποτυπώνεται και στα τελευταία στρατιωτικά επεισόδια. Ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι αμερικανικές δυνάμεις έπληξαν το νησί Κεσμ, προκαλώντας τουλάχιστον τέσσερις εκρήξεις.
Ο αναπληρωτής κυβερνήτης της επαρχίας Χορμοζγκάν, Αχμάντ Ναφίσι, δήλωσε ότι δεν προκλήθηκαν ζημιές σε κρίσιμες υποδομές και ότι η κατάσταση παραμένει υπό έλεγχο. Την ίδια ώρα, οι Φρουροί της Επανάστασης υποστήριξαν ότι διέκοψαν πλήρως τη μεταφορά πετρελαίου μέσω της νότιας διαδρομής των Στενών του Χορμούζ, την οποία χρησιμοποιούν πλοία υπό αμερικανική ναυτική συνοδεία.
Οι ιρανικές επιθέσεις εναντίον πλοίων που παραβιάζουν τους περιορισμούς είχαν ήδη φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ τον Οκτώβριο. Τα επεισόδια αυτά δείχνουν πόσο εύκολα μια νέα στρατιωτική σύγκρουση θα μπορούσε να υπονομεύσει τη διαπραγματευτική διαδικασία.
Ο παράγοντας Νετανιάχου
Πρόσθετη αβεβαιότητα προκαλούν οι πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και οι εκτιμήσεις για πιθανή νέα στρατιωτική πρωτοβουλία του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Σύμφωνα με αναλύσεις ιρανικών μέσων ενημέρωσης, ο Γκάντι Αϊζενκότ διαθέτει προθεσμία είκοσι οκτώ ημερών για τη συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού εξήντα μίας εδρών.
Όπως αναφέρεται, μία από τις ανησυχίες που διατυπώνονται σχετικά με το Ισραήλ είναι ότι ο Νετανιάχου, φοβούμενος την ένωση των πολιτικών του αντιπάλων, ενδέχεται να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν ή του Λιβάνου, προκειμένου να καθυστερήσει τη συγκρότηση της συμμαχίας της αντιπολίτευσης. Όπως αναφέρεται, ο Νετανιάχου μπορεί να επιδιώξει μια νέα πολεμική σύγκρουση με το Ιράν ή τον Λίβανο, προκειμένου να μεταβάλει τις πολιτικές ισορροπίες και να δυσκολέψει τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης.
Εάν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εξαπολύσει επίθεση και ξεκινήσει έναν νέο πόλεμο εναντίον του Ιράν, θα μπορούσε να διαταράξει τη διαδικασία σχηματισμού του κυβερνητικού συνασπισμού του Αϊζενκότ με δύο τρόπους, παρατείνοντας έτσι την παραμονή του στην εξουσία.
Ο πρώτος τρόπος είναι η λεγόμενη «θετική πολιτική στρατηγική», μέσω του σχηματισμού κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης ή εθνικής ενότητας.
Ο δεύτερος είναι η «αρνητική πολιτική στρατηγική», μέσω της δημιουργίας εμποδίων στη διαδικασία σχηματισμού της κυβέρνησης συνασπισμού του Αϊζενκότ.
Ο φόβος της Τεχεράνης για νέα επίθεση
Βασικό πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις παραμένει η σχεδόν πλήρης έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών. Η Τεχεράνη επισημαίνει ότι ο πόλεμος ξεκίνησε ενώ διεξάγονταν ήδη συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα.
Φοβάται συνεπώς ότι, εάν παραχωρήσει τον έλεγχο του εμπλουτισμένου ουρανίου και ανοίξει τα Στενά του Χορμούζ, θα απολέσει σημαντικά διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα χωρίς εγγυήσεις ότι δεν θα δεχθεί νέα επίθεση.
Στην εξίσωση προστίθενται οι σύμμαχοι του Ιράν στον Λίβανο, στο Ιράκ και στην Υεμένη, καθώς και η δράση των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. Η Τεχεράνη επιδιώκει να διασφαλίσει ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία δεν θα περιοριστεί στη δική της επικράτεια, αλλά θα καλύπτει και τα υπόλοιπα μέτωπα.
Η Σύνοδος στην Κίνα
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η προοπτική συναντήσεων του Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κίνα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι μυστικές επαφές με το Ιράν, η διαμεσολάβηση του Κατάρ και η πρόθεση του Αμερικανού προέδρου να θέσει το θέμα στους ηγέτες της Κίνας και της Ρωσίας διαμορφώνουν παράλληλες διπλωματικές διεργασίες.
Ωστόσο, οι διαφωνίες παραμένουν βαθιές. Το πυρηνικό πρόγραμμα, ο έλεγχος των Στενών του Χορμούζ, οι οικονομικές κυρώσεις και οι απαιτήσεις για τερματισμό των συγκρούσεων σε όλα τα μέτωπα εξακολουθούν να εμποδίζουν μια συνολική συμφωνία.
Ο Τραμπ δηλώνει ότι δεν επιθυμεί νέα κλιμάκωση, αλλά διατηρεί τη στρατιωτική επιλογή. Το Ιράν επιδιώκει ουσιαστικά ανταλλάγματα, χωρίς να εγκαταλείπει τις βασικές του απαιτήσεις. Έτσι, το ενδιαφέρον μεταφέρεται στη Σεντζέν, όπου ενδέχεται να αναζητηθεί σε ανώτατο επίπεδο η πολιτική διέξοδος από τον πόλεμο. Εκεί θα φανεί εάν μπορεί πραγματικά να βρεθεί μια διπλωματική λύση για το τέλος του πολέμου ή αν το αδιέξοδο θα οδηγήσει στο να βρέξει… Κόλαση, όπως προειδοποίησε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγκτσί...
https://www.pirinoslogios.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)