Πώς σκοπεύει το Ιράν να αντεπιτεθεί

 Για να καταλάβουμε τι σκέφτονται αυτοί που κυβερνούν το Ιράν, πρέπει να μπεις στη θέση τους. Αν κάποιος ετοιμαζόταν να σε σκοτώσει, μέχρι πού θα πήγαινες για να σώσεις τη ζωή σου; Για τους περισσότερους, τίποτα δεν θα ήταν απαγορευμένο. Όταν μιλάμε για ζωή ή θάνατο, ξεκαθαρίζουν τα πράγματα.

Για το καθεστώς του Ιράν, η επιβίωση είναι το Α και το Ω. Ήδη έχουν δείξει ότι είναι ικανοί να σκοτώσουν δεκάδες χιλιάδες δικούς τους πολίτες προκειμένου να μείνουν στην εξουσία. Τώρα, μπροστά σε μια μεγάλη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση, καταλαβαίνουν ότι παίζεται το όλα για όλα. Όταν αρχίσουν να πέφτουν οι πύραυλοι, δεν θα διστάσουν να κάνουν οτιδήποτε για να προστατευτούν.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal, ο Πρόεδρος Τραμπ εξετάζει ένα αρχικό περιορισμένο πλήγμα στο Ιράν, με στόχο να πιέσει την Τεχεράνη να δεχτεί τις απαιτήσεις του για πυρηνική συμφωνία. Αν δεν πιάσει, θα ακολουθήσει ευρύτερη εκστρατεία εναντίον εγκαταστάσεων του καθεστώτος – ίσως ακόμα και με σκοπό την ανατροπή του

Οι Ιρανοί έχουν ήδη δηλώσει ότι ακόμα και σε περιορισμένη επίθεση θα απαντήσουν με τεράστια δύναμη.

Μάλιστα, έστειλαν επιστολή στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, λέγοντας ότι αν ξεσπάσει πόλεμος, όλες οι βάσεις, εγκαταστάσεις και στρατιωτικά μέσα του «εχθρού» στην περιοχή θα θεωρηθούν νόμιμοι στόχοι.

Ιδιαίτερα μιλάνε πολύ για το ενδεχόμενο να βυθίσουν ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Ακόμα και ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ το ανέφερε πρόσφατα: «Οι Αμερικανοί λένε ότι στέλνουν αεροπλανοφόρο προς το Ιράν. Εντάξει, είναι επικίνδυνο όπλο, αλλά πιο επικίνδυνο είναι το όπλο που μπορεί να το στείλει στον πάτο της θάλασσας».

ότι τα USS Abraham Lincoln και USS Gerald R. Ford θα είναι κύριοι στόχοι όταν ξεκινήσει η σύγκρουση.

Πολλοί λένε ότι είναι αδύνατο το Ιράν να βυθίσει αεροπλανοφόρο. Μακάρι να έχουν δίκιο. Αλλά οι Ιρανοί φτιάχνουν από τα καλύτερα στρατιωτικά drones παγκοσμίως. Αν στείλουν εκατοντάδες ταυτόχρονα σε ένα αεροπλανοφόρο, τι θα γίνει; Επίσης, έχουν πάρει από την Κίνα μερικούς από τους καλύτερους αντιπλοϊκούς πυραύλους. Θα δούμε.

Πέρα από αμερικανικούς στόχους, απειλούν συνέχεια να χτυπήσουν και ισραηλινές πόλεις. Είδαμε τι έκαναν οι παλιότεροι βαλλιστικοί πύραυλοί τους στον «Πόλεμο των 12 Ημερών», και τώρα παράγουν μαζικά νέα, πολύ πιο γρήγορα και δύσκολα αναχαίτισης.

Π.χ. το νέο Khorramshahr-4 φτάνει ταχύτητες Mach 16 εκτός ατμόσφαιρας και Mach 8 μέσα σε αυτήν. Αν πέσει ένας με κεφαλή 1.500 κιλών σε μεγάλη ισραηλινή πόλη, η ζημιά θα είναι τεράστια.

Αλλά τι γίνεται αν η κεφαλή δεν είναι συμβατική; Έχουμε προειδοποιήσεις ότι το Ιράν δουλεύει χημικές και βιολογικές κεφαλές για πυραύλους. Σύμφωνα με πηγές, το IRGC επιταχύνει τέτοια προγράμματα.

Οι ηγέτες τους φαίνεται να πιστεύουν ότι σε υπαρξιακή απειλή δικαιολογείται η χρήση μη συμβατικών όπλων, για να ανεβάσουν πολύ το κόστος για τον αντίπαλο.

Πολλοί δεν παίρνουν σοβαρά την απειλή χημικών/βιολογικών. Μάλιστα, πριν λίγο καιρό φαίνεται ότι τα χρησιμοποίησαν κατά δικών τους πολιτών σε διαδηλώσεις (συμπτώματα όπως καύσος, αναπνευστικά προβλήματα, αίμα, αδυναμία κλπ.).

Το καθεστώς ξέρει ότι Τραμπ και Νετανιάχου θέλουν αλλαγή καθεστώτος. Οπότε, όταν ξεκινήσει η μάχη, τι θα τους συγκρατήσει;

Υπάρχει και η πιθανότητα «βρώμικων βομβών» (dirty bombs).

Αν εκτοξευτεί οτιδήποτε μη συμβατικό προς το Ισραήλ, οι Ισραηλινοί θα κλιμακώσουν αμέσως στο μέγιστο.

Υπάρχουν άπειροι τρόποι να ξεφύγει ο πόλεμος από κάθε έλεγχο.

Τώρα πια είναι σχεδόν αδύνατο να γυρίσει πίσω. Οι εντάσεις είναι στα ύψη, και μέσα στις τελευταίες 24 ώρες υπήρξαν μυστηριώδεις εκρήξεις σε διάφορα σημεία του Ιράν (π.χ. Parand κοντά στην Τεχεράνη, Sabzevar, Shahriar).

Οι Ιρανοί έχασαν την ευκαιρία να κάνουν συμφωνία όσο μπορούσαν.

Ο ερχόμενος πόλεμος δεν θα πάει καλά γι’ αυτούς.

Αλλά πιστεύω ότι και οι ΗΠΑ με το Ισραήλ θα εκπλαγούν από αυτό που θα ακολουθήσει.

Όταν μπαίνεις σε μάχη, το κάνεις γιατί νομίζεις ότι θα κερδίσεις. Όμως, μερικές φορές, για να κερδίσεις έναν πραγματικά βρώμικο πόλεμο, χρειάζονται πράγματα τρομακτικά.

https://www.triklopodia.gr/

Η Ανατολική Μεσόγειος στη Γεωπολιτική Σκακιέρα των Μεγάλων Αναδιατάξεων

 

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Διαχείριση Αποτροπής, Τουρκικός Αναθεωρητισμός και η Ελληνική Απάντηση

Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση στο κάδρο της γεωπολιτικής. Δεν συνιστούν πλέον περιφερειακά θέατρα διμερούς τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο τόξο συστημικής αναδιάταξης που εκτείνεται από την Ευρασία και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η περιοχή λειτουργεί πλέον ως κρίσιμος κόμβος διασταύρωσης ενεργειακών διαδρομών, στρατιωτικών προβολών ισχύος και ανταγωνιστικών γεωπολιτικών οραμάτων.

Σε αυτό το περιβάλλον αυξημένης ρευστότητας, η Τουρκία έχει παγιώσει τη θέση της ως αναθεωρητικός περιφερειακός δρών, αξιοποιώντας τα κενά ισχύος και τις μεταβαλλόμενες συμμαχικές ισορροπίες για να διευρύνει τον στρατηγικό της χώρο ελιγμών. Η προσέγγισή της δεν εκδηλώνεται μέσω ευθύγραμμης κλιμάκωσης, αλλά μέσα από μια λογική ελεγχόμενης έντασης και βαθμονομημένων κινήσεων, ιδίως ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπου οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, η ναυτική παρουσία και η νομικο-πολιτική αμφισβήτηση συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο πίεσης.

Αντιθέτως, η Ελλάδα επιδιώκει τη διατήρηση μιας θαλάσσιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, εδράζοντας τη στρατηγική της στο διεθνές δίκαιο, στη συμμαχική της ενσωμάτωση και στην ενίσχυση αξιόπιστης αποτρεπτικής ικανότητας. Η αποτροπή, στην ελληνική περίπτωση, δεν αποσκοπεί στην ανατροπή ισορροπιών, αλλά στη διατήρησή τους, λειτουργώντας ως μηχανισμός σταθερότητας και όχι ως εργαλείο αναθεώρησης.

Μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, καθίσταται σαφές ότι, παρά τη βελτίωση του τακτικού κλίματος, ο διαρθρωτικός ανταγωνισμός παραμένει αμετάβλητος. Τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο δεν συνιστούν στρατηγική εξομάλυνση, αλλά μια διαχειριζόμενη ισορροπία. Πρόκειται για μια συνθήκη αποτρεπτικής σταθερότητας, η οποία εδράζεται στην αμοιβαία επίγνωση κόστους και όχι στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έννοια της κυριαρχίας και της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η σχετική συζήτηση δεν αφορά μόνο νομικές διατάξεις, αλλά επηρεάζει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τη ναυτική ισορροπία και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Παράλληλα, οι εξελίξεις αυτές ασκούν πίεση στη στρατηγική τοποθέτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της περιφερειακής ενεργειακής και γεωπολιτικής εξίσωσης.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι απλώς πώς αντιμετωπίζεται ο τουρκικός αναθεωρητισμός, αλλά πώς αυτός περιορίζεται χωρίς να πυροδοτηθεί ανεξέλεγκτη δυναμική κλιμάκωσης.

Η πρόκληση για την Ελλάδα και τους εταίρους της έγκειται στη διατήρηση μιας ισορροπίας μεταξύ αποτροπής, εξαναγκαστικής διπλωματίας και θεσμικής νομιμοποίησης. Η υπερβολική ακαμψία ενδέχεται να οδηγήσει σε κλιμάκωση· η υπερβολική ελαστικότητα, σε σταδιακή διάβρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Εξετάζοντας την αλληλεπίδραση στρατιωτικής ισχύος, διπλωματικής διαχείρισης και νομικών εργαλείων, η παρούσα ανάλυση επιδιώκει να αποσαφηνίσει τα στρατηγικά διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και να σκιαγραφήσει επιλογές για τη διατήρηση μιας βιώσιμης ισορροπίας σε έναν ολοένα και πιο αμφισβητούμενο θαλάσσιο χώρο.

1. Η Ανατολική Μεσόγειος στη Μετάβαση της Παγκόσμιας Ισχύος

Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στο σημείο τομής τριών γεωπολιτικών ρηγμάτων:

1. Την ευρωατλαντική αρχιτεκτονική ασφαλείας υπό πίεση.
2. Την Ευρασιατική αναδιάρθρωση μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία.
3. Την σταδιακή μετατόπιση της παγκόσμιας κατανομής ισχύος.

Οι ενεργειακοί διάδρομοι, οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί, η συνοχή του ΝΑΤΟ, οι ρωσικές στρατηγικές πρόσβασης, η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και οι αναδυόμενες δυναμικές Ινδο-Ειρηνικού συγκλίνουν σε αυτή τη λεκάνη.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αναδείξει εκ νέου τη Μαύρη Θάλασσα ως στρατηγικό σύνορο. Ο έλεγχος των Στενών από την Τουρκία βάσει της Σύμβασης του Μοντρέ έχει ενισχύσει τη γεωπολιτική της επιρροή. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες ενεργειακής διαφοροποίησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν αυξήσει την προσοχή στις προοπτικές φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική της Άγκυρας δεν μπορεί να ερμηνευτεί αποκλειστικά υπό το πρίσμα μιας διμερούς ελληνοτουρκικής οπτικής. Είναι ενσωματωμένη σε μια ευρύτερη φιλοδοξία: να τοποθετήσει την Τουρκία ως μια κεντρική, αυτόνομη δύναμη μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

1. Η Τουρκία ως αναθεωρητικός περιφερειακός παράγοντας

Το στρατηγικό δόγμα της Τουρκίας, που συχνά διατυπώνεται υπό την έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), αντανακλά έναν συνεκτικό ναυτικό αναθεωρητισμό. Τα βασικά του στοιχεία περιλαμβάνουν:

• Εκτεταμένες αξιώσεις θαλάσσιας δικαιοδοσίας.
• Συστηματική αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
• Σύνδεση θεάτρων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
• Στρατηγική αποσύνδεση Ελλάδας και Κύπρου.
• Προώθηση λειτουργικών ή de facto μοντέλων συνδιαχείρισης.

Η Τουρκία δεν επιδιώκει απαραίτητα άμεση κλιμάκωση. Αντίθετα, επιδιώκει σταδιακή εξομάλυνση της αμφισβήτησης.

Η προσέγγισή της χαρακτηρίζεται από:

• Νομικές ανταγωγές (διαφορές NAVTEX, NOTAM).
• Επιχειρησιακή σηματοδότηση μέσω ναυτικής παρουσίας.
• Διπλωματική ισορροπία μεταξύ ΝΑΤΟ, Ρωσίας και περιφερειακών παραγόντων.
• Στρατηγική υπομονή σε συνδυασμό με τακτική αποφασιστικότητα.

Αυτή η στρατηγική δεν στοχεύει στην άμεση αντιπαράθεση, αλλά στη σταδιακή αλλαγή του status quo, δημιουργώντας ασάφεια και διαμορφώνοντας τις μελλοντικές γραμμές διαπραγμάτευσης.

III. «Ήρεμα Νερά» και η Χορογραφία της Ελεγχόμενης Κλιμάκωσης

Δύο χρόνια μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών, οι εμφανείς εντάσεις στο Αιγαίο έχουν μειωθεί σε ορατότητα. Ωστόσο, οι επιχειρησιακές τριβές παραμένουν ενσωματωμένες σε διαδικαστικούς τομείς.

Το παιχνίδι της NAVTEX και της NOTAM συνεχίζεται. Οι αντιρρήσεις περί δικαιοδοσίας παραμένουν. Η τουρκική αφήγηση σχετικά με την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών παραμένει ενεργή. Η αμφισβήτηση ανατολικά του 25ου μεσημβρινού δεν έχει εξαφανιστεί.

Αυτό το μοτίβο αντικατοπτρίζει αυτό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως χορογραφία ελεγχόμενης κλιμάκωσης:

• Η πίεση διατηρείται κάτω από το όριο της κρίσης.
• Τα περιστατικά βαθμονομούνται.
• Αποφεύγεται η κυριαρχία κλιμάκωσης.
• Οι διπλωματικοί δίαυλοι παραμένουν ανοιχτοί.

Ένα τέτοιο μοντέλο επιτρέπει στην Τουρκία να διατηρεί αναθεωρητικά μηνύματα, αποφεύγοντας παράλληλα την άμεση αντιπαράθεση με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ ή την ενεργοποίηση αντιμέτρων σε επίπεδο ΕΕ.

Για την Ελλάδα, η πρόκληση έγκειται στο να αποτραπεί η παρερμηνεία της τακτικής ηρεμίας ως διαρθρωτικού μετασχηματισμού.

1. Διάλογος υπό στρατηγικό περιορισμό: Ο παράγοντας των ΗΠΑ

Ο ελληνοτουρκικός διάλογος εξελίσσεται επί του παρόντος υπό συνθήκες ευρύτερης αβεβαιότητας ως προς τον στρατηγικό προσανατολισμό των ΗΠΑ.

Ο πρωταρχικός στόχος της Ουάσιγκτον παραμένει η συνοχή του ΝΑΤΟ, ιδίως στο πλαίσιο της Ρωσίας και του ευρύτερου συστημικού ανταγωνισμού. Η σταθερότητα μεταξύ δύο μελών του ΝΑΤΟ εκτιμάται ιδιαίτερα.

Ωστόσο, η σταθερότητα δεν είναι συνώνυμη με την ισότιμη ισορροπία.

Πιθανές αλλαγές στην αμερικανική πολιτική θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πρότυπα ιεράρχησης προτεραιοτήτων. Η συναλλακτική διπλωματία και η μειωμένη έμφαση στα κανονιστικά πλαίσια μπορεί να δημιουργήσουν πρόσθετο χώρο ελιγμών για την Άγκυρα.

Σε αυτό το περιβάλλον, ο διάλογος μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας αποκτά μια πραγματιστική διάσταση. Είναι ένας διάλογος αναγκαιότητας και όχι σύγκλισης.

Για την Ελλάδα, η συμμετοχή στον διάλογο δεν πρέπει να συνεπάγεται αναστολή της ετοιμότητας αποτροπής.

1. Το δίλημμα των χωρικών υδάτων

Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η Ελλάδα έχει το κυρίαρχο δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα δώδεκα ναυτικά μίλια.

Ωστόσο, η Τουρκία έχει συνδέσει μια τέτοια επέκταση στο Αιγαίο με μια δήλωση casus belli από το 1995.

Επομένως, το ζήτημα δεν είναι απλώς νομικό· είναι και στρατηγικό.

Η επέκταση των χωρικών υδάτων θα άλλαζε σημαντικά τη θαλάσσια γεωγραφία στο Αιγαίο, επηρεάζοντας την πλοήγηση, την επιχειρησιακή πρόσβαση και τον στρατιωτικό σχεδιασμό. Αντίθετα, η επ’ αόριστο αναβολή ενέχει τον κίνδυνο να ενσωματωθεί μια αντίληψη περιορισμένης κυριαρχίας.

Η απόφαση είναι τελικά θέμα χρόνου, γεωγραφίας και ισορροπίας ως προς την αποτροπή.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα έχει το δικαίωμα. Είναι το πώς και πότε ασκείται ένα τέτοιο δικαίωμα εντός ενός αξιόπιστου πλαισίου αποτροπής που αποτρέπει την ακούσια κλιμάκωση.

1. Ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού: Το Στρατηγικό Παιχνίδι

Η συστηματική πίεση της Τουρκίας ανατολικά του 25ου μεσημβρινού στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό των επιχειρησιακών πραγματικοτήτων στο Ανατολικό Αιγαίο και στη σύνδεσή τους με τις διεκδικήσεις της Ανατολικής Μεσογείου.

Το σύμπλεγμα του Καστελόριζου κατέχει κεντρική θέση σε αυτή τη στρατηγική.

Εάν η θαλάσσια προβολή του Καστελόριζου μειωθεί, η γεωγραφική συνέχεια μεταξύ των ελληνικών και κυπριακών θαλάσσιων ζωνών αποδυναμώνεται. Η στρατηγική συνέπεια είναι σαφής: ο διαχωρισμός Ελλάδας και Κύπρου διευκολύνει την τουρκική επιρροή και στις δύο.

Επομένως, η αμφισβήτηση των θαλάσσιων δικαιωμάτων του Καστελόριζου δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας – είναι θεμελιώδης για το περιφερειακό όραμα της Τουρκίας.

Η διατήρηση της λειτουργικής συνδεσιμότητας μεταξύ των θεάτρων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί στρατηγική επιταγή για την Ελλάδα.

VII. Η παράμετρος της Κύπρου και το στρατηγικό βάθος

Η Κύπρος αποτελεί το στρατηγικό βάθος του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οποιαδήποτε μεταβολή στο πολιτικό ή νομικό καθεστώς της Κυπριακής Δημοκρατίας επηρεάζει άμεσα την περιφερειακή ισορροπία.

Η προσπάθεια της Τουρκίας για μια λύση δύο κρατών στοχεύει στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης και στην εξασφάλιση γεωπολιτικής ενοποίησης στο βόρειο τμήμα του νησιού.

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα:

• Αναδιαμορφώσει τη δυναμική της θαλάσσιας οριοθέτησης.
• Ενισχύσει τη τουρκική ναυτική προβολή.
• Μειώσει την ελληνική στρατηγική μόχλευση.

Η Κύπρος δεν αποτελεί ξεχωριστό φάκελο. Συνδέεται δομικά με την αρχιτεκτονική αποτροπής της ευρύτερης περιοχής.

VIII. Άρνηση πρόσβασης στη θάλασσα ως δομικό αποτρεπτικό μέσο

Σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο θαλάσσιο θέατρο όπως το Αιγαίο, η Ελλάδα δεν επιδιώκει την κλασική κυριαρχία στον έλεγχο της θάλασσας. Αντίθετα, βασίζεται στην άρνηση πρόσβασης στη θάλασσα.

Το δόγμα της άρνησης της θάλασσας διασφαλίζει ότι:

• Κανένας αντίπαλος δεν επιτυγχάνει αδιαμφισβήτητη επιχειρησιακή ελευθερία.
• Το κόστος του εξαναγκασμού υπερβαίνει τα πιθανά κέρδη.
• Τα όρια κλιμάκωσης παραμένουν προβλέψιμα.

Αυτή η στάση βασίζεται σε:

• Υποβρύχια υπεροχή.
• Ολοκληρωμένες αεροναυτικές επιχειρήσεις.
• Κατανεμημένη αμυντική αρχιτεκτονική.
• Ενίσχυση της Συμμαχίας.

Η άρνηση πρόσβασης στη θάλασσα δεν εξαλείφει την ένταση. Αποτρέπει τη μονομερή μεταμόρφωση του status quo.

Ο στόχος είναι η σταθερότητα στην αποτροπή, όχι οι θεατρικές παραστάσεις κρίσης.

1. Μπορεί να περιοριστεί ο τουρκικός αναθεωρητισμός;

Ο περιορισμός του αναθεωρητισμού απαιτεί πολυδιάστατη συνοχή:

1. Αξιόπιστη Στρατιωτική Ικανότητα

Ο εκσυγχρονισμός των ναυτικών και αεροπορικών μέσων διασφαλίζει την επιχειρησιακή ικανότητα άρνησης.

2. Εμβάθυνση της Συμμαχίας

Οι στρατηγικές συνεργασίες με τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και άλλους περιφερειακούς παράγοντες ενισχύουν την εξωτερική εξισορρόπηση.

3. Νομική Συνοχή

Η εδραίωση θέσεων στο διεθνές δίκαιο ενισχύει τη διπλωματική νομιμότητα.

4. Στρατηγική Υπομονή

Η αποφυγή της αντιδραστικής κλιμάκωσης αρνείται στον αναθεωρητισμό το περιβάλλον κρίσης που μπορεί να επιδιώκει.

5. Σαφείς Κόκκινες Γραμμές

Η ασάφεια προκαλεί σταδιακή διερεύνηση. Η σαφήνεια ενισχύει την αποτροπή.

Η συγκράτηση δεν επιτυγχάνεται μέσω ρητορικής αντιπαράθεσης. Επιτυγχάνεται μέσω σταθερής, πειθαρχημένης υπομονής.

1. Στρατηγική Προοπτική: Μεταξύ Ισορροπίας και Μετασχηματισμού

Η Ανατολική Μεσόγειος θα παραμείνει αμφισβητούμενη.

Το ερώτημα είναι αν η αμφισβήτηση εξελίσσεται προς μια διαπραγματευμένη ισορροπία ή προς μια δομική αστάθεια.

Η πορεία της Τουρκίας υποδηλώνει συνεχή επιδίωξη στρατηγικής αυτονομίας και αναθεωρητικής τοποθέτησης. Η πορεία της Ελλάδας πρέπει επομένως να δίνει έμφαση στην ανθεκτικότητα, την ολοκλήρωση των συμμαχιών και τη δογματική σαφήνεια.

Τα «ήρεμα νερά» μπορεί να εξυπηρετούν διπλωματικά ζητήματα. Αλλά η διαρκής σταθερότητα προέρχεται από τη δομική αποτροπή.

Η γεωπολιτική σκακιέρα είναι δυναμική. Οι κινήσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το βάθος, τον χρόνο και το συστημικό πλαίσιο.

Συμπεράσματα

Η Ανατολική Μεσόγειος έχει εισέλθει σε μια φάση γεωπολιτικής συμπύκνωσης, όπου οι περιφερειακές διαμάχες τέμνονται με τις παγκόσμιες μεταβάσεις.

Η αναθεωρητική στάση της Τουρκίας είναι ενσωματωμένη σε μια ευρύτερη στρατηγική περιφερειακής κεντρικότητας. Η απάντηση της Ελλάδας πρέπει να ενσωματωθεί εξίσου σε ένα δόγμα δομημένης αποτροπής και στρατηγικής αντοχής.

Ο διάλογος παραμένει απαραίτητος.

Η αποτροπή παραμένει θεμελιώδης.

Η στρατηγική συνοχή παραμένει απαραίτητη.

Σε μια εποχή παγκόσμιας αναδιάρθρωσης, η σταθερότητα στο Αιγαίο δεν θα εξασφαλιστεί με ρητορική. Θα διατηρηθεί με πειθαρχημένη στρατηγική.

https://www.anixneuseis.gr/

Η κρίση στο Ιράν αποκαλύπτει την ανικανότητα της νεοφιλελεύθερης πολεμικής μηχανής της Αμερικής

 

Μετά από κάποιες καθυστερήσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέλνουν ένα δεύτερο αεροπλανοφόρο, το USS Gerald R. Ford, από την Καραϊβική στη Μέση Ανατολή για να ενταχθεί στην ομάδα κρούσης του αεροπλανοφόρου USS Abraham Lincoln και να απειλήσει το Ιράν.

Αυτή είναι η τρίτη διάσχιση του Ατλαντικού για το πλήρωμα του Ford από τότε που απέπλευσε από το Νόρφολκ της Βιρτζίνια τον Ιούνιο του 2025 και η δεύτερη φορά που παρατείνεται η ανάπτυξή του, πρώτα για να αναδιαταχθεί από τη Μέση Ανατολή στην Καραϊβική και τώρα για να αναδιαταχθεί πίσω στη Μέση Ανατολή.

---

Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η κυβέρνηση των ΗΠΑ να ετοιμάζεται να εκμεταλλευτεί τη γνήσια συμπάθεια των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο για τους Ιρανούς πολίτες που σφαγιάστηκαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο ως πρόσχημα για μια παράνομη στρατιωτική επίθεση στο Ιράν.

Ένας νέος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν θα ήταν μια κυνική και καταστροφική κλιμάκωση της κρίσης που ήδη καταπίνει τον λαό του, συσσωρεύοντας τον αφάνταστο θάνατο και τα βάσανα ενός πολέμου πλήρους κλίμακας πάνω από πολλά χρόνια οικονομικού στραγγαλισμού υπό τις κυρώσεις «μέγιστης πίεσης» των ΗΠΑ και την καταστολή των πρόσφατων διαδηλώσεων.

Ο κόσμος πρέπει να δράσει για να αποτρέψει τον πόλεμο και οι φωνές των Αμερικανών που ζητούν ειρήνη και ανθρωπιά μπορεί να έχουν αντίκτυπο στον Πρόεδρο Τραμπ και τους πολιτικούς των ΗΠΑ, σε μια εκλογική χρονιά που οι Αμερικανοί είναι ήδη αηδιασμένοι από τη συνενοχή των ΗΠΑ στη γενοκτονία στη Γάζα και τους δολοφονικούς παραστρατιωτικούς που εισβάλλουν σε πόλεις των ΗΠΑ.

Σε μια σειρά ομιλιών και στα έγγραφα της Εθνικής Ασφάλειας και Αμυντικής Στρατηγικής, η κυβέρνηση Τραμπ υποσχέθηκε μια σημαντική αλλαγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ μακριά από τους ατελείωτους πολέμους στη Μέση Ανατολή, για να δώσει προτεραιότητα στις φιλοδοξίες της να επεκτείνει την ισχύ και τον εξαναγκασμό των ΗΠΑ στην Αμερική και τον Ειρηνικό.

Αλλά ο Τραμπ ακολουθεί ήδη τα βήματα των πέντε προέδρων των ΗΠΑ πριν από αυτόν, εγκαταλείποντας γρήγορα τους επίσημους στρατηγικούς του στόχους και εκτρέποντας την υπερτιμημένη αλλά ανίκανη πολεμική μηχανή της Αμερικής πίσω στη Μέση Ανατολή, για να απειλήσει ή ακόμα και να επιτεθεί στο Ιράν.

Οι ανανεωμένες απειλές των ΗΠΑ κατά του Ιράν κατέστησαν σαφές στους ηγέτες του Ιράν ότι τα συμβολικά πλήγματά τους στην αεροπορική βάση Al Udeid στο Κατάρ τον Ιούνιο του 2025, σε αντίποινα για τα χτυπήματα των ΗΠΑ σε πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν, ήταν ανεπαρκής αποτρεπτικός παράγοντας για μελλοντικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

.

Πυρηνική εγκατάσταση Natanz στο Ιράν (Δημόσιος τομέας)

.

Έτσι, το Ιράν έχει σηματοδοτήσει ότι θα απαντήσει σε οποιεσδήποτε νέες ισραηλινές ή αμερικανικές επιθέσεις με πιο θανατηφόρα και καταστροφικά αντίποινα κατά των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή. Ο Foad Azadi στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης αναφέρει ότι οι Ιρανοί ηγέτες πιστεύουν τώρα ότι θα χρειαστεί να προκαλέσουν τουλάχιστον 500 απώλειες των ΗΠΑ για να αποτρέψουν με επιτυχία μελλοντικές επιθέσεις.

Οι ηγέτες του Ιράν μπορεί κάλλιστα να έχουν δίκιο ότι ο Τραμπ θα είχε χαμηλή ανοχή για τις απώλειες των ΗΠΑ και το πολιτικό πλήγμα που θα υφίστατο γι' αυτές, αν έκανε τη μοιραία επιλογή να ξεκινήσει έναν τόσο περιττό και καταστροφικό πόλεμο.

Το Ιράν είχε πολλά χρόνια για να προετοιμαστεί για έναν τέτοιο πόλεμο. Διαθέτει σύγχρονη αεράμυνα και ένα οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών με τα οποία μπορεί να ανταποδώσει αμερικανικούς στόχους σε όλη την περιοχή, οι οποίοι περιλαμβάνουν αμερικανικές βάσεις στο Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και τον στολίσκο των αμερικανικών πολεμικών πλοίων που περιφέρονται κοντά, αλλά όχι ακόμη εντός εμβέλειας, των ακτών του Ιράν.

Οι ΗΠΑ δείχνουν μέχρι στιγμής σεβασμό για τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, κρατώντας το Abraham Lincoln τουλάχιστον χίλια μίλια από τις ακτές του Ιράν, σύμφωνα με τον απόστρατο συνταγματάρχη των ΗΠΑ Larry Wilkerson του Eisenhower Media Network.

Αυτή η προσεκτική ναυτική ανάπτυξη των ΗΠΑ απέχει πολύ από τις έξι ομάδες μάχης αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ που ανέπτυξαν οι ΗΠΑ για να διαπράξουν επίθεση κατά του Ιράκ το 2003. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν δώδεκα αεροπλανοφόρα «μεγάλου καταστρώματος» όπως το Lincoln και το Ford, αλλά εννέα από αυτά είναι αγκυροβολημένα ή δεν είναι έτοιμα για ανάπτυξη. Το USS George Washington, με έδρα την Ιαπωνία, είναι πλέον το μόνο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ στην Ανατολική Ασία, από τότε που το Abraham Lincoln έφυγε από τις Φιλιππίνες τον Ιανουάριο για να απειλήσει το Ιράν.

.

Οι τυπικές αναπτύξεις για αυτά τα πολεμικά πλοία διαρκούν μόνο έξι ή επτά μήνες και η έλλειψη ετοιμότητάς τους είναι το αποτέλεσμα αρκετών ετών υπερβολικά εκτεταμένων αναπτύξεων, μετά τις οποίες χρειάζονται μεγαλύτερες περιόδους συντήρησης και επισκευής από τον κανονικό χρόνο περιστροφής έξι έως εννέα μηνών μεταξύ των αναπτύξεων.

Για παράδειγμα, από τότε που το USS Dwight D. Eisenhower ολοκλήρωσε μια εννιάμηνη πολεμική ανάπτυξη στη Μέση Ανατολή τον Ιανουάριο του 2025, έχει περάσει πάνω από ένα χρόνο στην αποβάθρα στο Νόρφολκ για να επιδιορθώσει τη φθορά που υπέστη στην αποτυχημένη εκστρατεία των ΗΠΑ κατά των δυνάμεων Ανσάρ Αλλάχ (ή Χούτι) της Υεμένης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους βομβάρδισαν την Υεμένη σε διαδοχικές εκστρατείες υπό τον Μπάιντεν και τον Τραμπ, αλλά απέτυχαν να ανοίξουν ξανά την Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ στην ισραηλινή ή συμμαχική εμπορική ναυτιλία. Ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού της Υεμένης, οι περισσότεροι δυτικοί φορτωτές εξέτρεψαν τα πλοία τους μακριά από την Ερυθρά Θάλασσα, αναγκάζοντας το ισραηλινό λιμάνι του Εϊλάτ σε χρεοκοπία τον Ιούλιο του 2025.

Η Ανσάρ Αλλάχ διέκοψε τον αποκλεισμό της όταν το Ισραήλ υπέγραψε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα τον Οκτώβριο του 2025, αλλά τα μεγαλύτερα πλοία εξακολουθούν να αποφεύγουν την Ερυθρά Θάλασσα και τα ποσοστά ασφάλισης παραμένουν υψηλά, καθώς η επιθετικότητα και η γενοκτονία του Ισραήλ συνεχίζουν να αποσταθεροποιούν την περιοχή με απρόβλεπτους τρόπους.

Η αποτυχία των ΗΠΑ να νικήσουν τις πολύ μικρότερες δυνάμεις του Ανσάρ Αλλάχ στην Υεμένη είναι μια μικρή γεύση του τι θα αντιμετωπίσουν οι αμερικανικές δυνάμεις σε έναν παρατεταμένο πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος έχει ήδη προκαλέσει σημαντική ζημιά στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου των 12 ημερών τον Ιούνιο του 2025.

Το Ιράν χρησιμοποίησε τους παλαιότερους πυραύλους και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη του για να εξαντλήσει την αεράμυνα του Ισραήλ. Στη συνέχεια, μόλις το Ισραήλ άρχισε να εξαντλεί τα αποθέματά του σε αναχαιτιστές, το Ιράν χρησιμοποίησε νεότερους, πιο εξελιγμένους βαλλιστικούς πυραύλους για να χτυπήσει σημαντικά στρατιωτικά αρχηγεία και αρχηγεία πληροφοριών στο Τελ Αβίβ και άλλους στρατιωτικούς στόχους.

Με το Ισραήλ σε μπελάδες, οι ΗΠΑ μπήκαν απευθείας στον πόλεμο και βομβάρδισαν τρεις τοποθεσίες πυρηνικού εμπλουτισμού στο Ιράν, πριν συμφωνήσουν σε μια ιρανική πρόταση κατάπαυσης του πυρός στις 24 Ιουνίου 2025. Η ισραηλινή λογοκρισία εμπόδισε έναν ολοκληρωμένο δημόσιο απολογισμό των απωλειών του σε αυτόν τον πόλεμο.

Ενώ οι υπερβολικά εκτεταμένες αναπτύξεις έχουν προκαλέσει φθορά σε αεροπλανοφόρα και άλλα πολεμικά πλοία, οι μεταφορές όπλων των ΗΠΑ στους συμμάχους τους στο Ισραήλ, την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ έχουν εξαντλήσει τα δικά τους αποθέματα όπλων. Αυτό δημιουργεί πίεση στους ηγέτες των ΗΠΑ να καθυστερήσουν την έναρξη ενός νέου πολέμου εναντίον ενός καλά προετοιμασμένου εχθρού όπως το Ιράν μέχρι να τους αναπληρώσει, κάτι που θα μπορούσε να πάρει πολύ χρόνο.

Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αποκαλύψει δομικές αδυναμίες στην πολεμική μηχανή των ΗΠΑ. Η Ρωσία έχει ξεπεράσει κατά πολύ τη Δύση σε βασικές πολεμικές προμήθειες, όπως βλήματα πυροβολικού και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, κάτι που έχει αποδειχθεί στρατιωτικά αποφασιστικό στην Ουκρανία.

Όπως επεσήμανε ο Richard Connolly της στρατιωτικής δεξαμενής σκέψης RUSI στο Λονδίνο, η Ρωσία δεν ιδιωτικοποίησε τη βιομηχανία όπλων της μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όπως έκαναν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Διατήρησε και βελτίωσε την υπάρχουσα υποδομή της, την οποία χαρακτήρισε «οικονομικά αναποτελεσματική μέχρι το 2022, και ξαφνικά μοιάζει με ένα πολύ έξυπνο κομμάτι σχεδιασμού».

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με πρωτοβουλία του Σοβιετικού ηγέτη και οραματιστή ειρηνοποιού Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η οικονομική αδυναμία της Ρωσίας ανάγκασε τους στρατιωτικούς ηγέτες της να κάνουν ειλικρινείς, σκληρές εκτιμήσεις για το τι θα χρειαζόταν για να υπερασπιστούν τη χώρα τους στον κόσμο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, και ο έξυπνος σχεδιασμός στον οποίο ο Connolly έβαλε το δάχτυλό του είναι ένα αποτέλεσμα αυτού.

Από την πλευρά των ΗΠΑ, ωστόσο, το διαβόητο «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα» του Αϊζενχάουερ χρησιμοποίησε την «αδικαιολόγητη επιρροή» του για να εκμεταλλευτεί τη θριαμβολογία της Δύσης μετά τον Ψυχρό Πόλεμο και να επεκτείνει τις παγκόσμιες στρατιωτικές φιλοδοξίες της. Πολλοί Αμερικανοί το αναγνώρισαν αμέσως ως μια επικίνδυνη νέα μορφή ιμπεριαλισμού. Σοφότερα κεφάλια μεταξύ των πολιτικών ηγετών της Αμερικής και των ειδικών της εξωτερικής πολιτικής προέβλεψαν ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα απορρίψει τελικά τον νέο ιμπεριαλισμό της Αμερικής και θα αναγκαστεί να τον αντιμετωπίσει ως απειλή για την ειρήνη.

Η νεοφιλελεύθερη ιδιωτικοποίηση της αμερικανικής και δυτικής παραγωγής όπλων τη μετέτρεψε σε μια ακόμη πιο προσοδοφόρα και πολιτικά ισχυρή βιομηχανία, η οποία απλώς επιβεβαίωσε τις προειδοποιήσεις του Αϊζενχάουερ. Οι μονοπωλιακοί στρατιωτικοί εργολάβοι έχουν παράγει μικρότερες ποσότητες ολοένα και πιο ακριβών, τεχνολογικά προηγμένων πολεμικών πλοίων, πολεμικών αεροσκαφών και συστημάτων επιτήρησης. Παρά την καταστροφική καταστροφή στη μία χώρα μετά την άλλη, αυτά τα όπλα έχουν αποδειχθεί ανίκανα να αποτρέψουν ταπεινωτικές ήττες των ΗΠΑ στους πολέμους τους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Ουκρανία και πιθανότατα θα αποδειχθούν εξίσου άχρηστα σε έναν μεγάλο πόλεμο με το Ιράν.

Η απλοϊκή, γραμμική σκέψη του Τραμπ και των συμβούλων του τους οδηγεί να πιστεύουν ότι η λύση σε μια πολεμική μηχανή τρισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως που δεν μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο είναι μια πολεμική μηχανή 1,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως.

Αλλά αυτό είναι ανοησία. Η Ρωσία δεν έχει νικήσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ξεπερνώντας τους. Το αντίθετο μάλιστα. Από το 1992, μόνο ο στρατός των ΗΠΑ έχει ξεπεράσει τη Ρωσία κατά δεκαπέντε προς ένα (26 τρισεκατομμύρια δολάρια έναντι 1,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε σταθερά δολάρια του 2024, σύμφωνα με το SIPRI). Η στρατιωτική υπεροχή της Ρωσίας είναι το αποτέλεσμα του να παίρνει τη δική της άμυνα πιο σοβαρά και να αντιμετωπίζει τα προβλήματά της πιο ειλικρινά από ό,τι προσπάθησαν ποτέ να κάνουν οι διεφθαρμένοι ηγέτες των ΗΠΑ από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Με τιμή 17,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το USS Gerald R. Ford είναι το μεγαλύτερο, πιο ακριβό πολεμικό πλοίο που κατασκευάστηκε ποτέ, κοστίζοντας περισσότερο από το σύνολο των ετήσιων στρατιωτικών προϋπολογισμών των περισσότερων άλλων χωρών. Η κατασκευή ενός ακόμη μεγαλύτερου πολεμικού πλοίου για 26 δισεκατομμύρια δολάρια δεν θα έκανε τους Αμερικανούς ασφαλέστερους, απλώς λίγο φτωχότερους.

.

Το αεροπλανοφόρο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ USS Gerald R. Ford (Δημόσιος τομέας)

.

Η εξάρτηση από την επιθετική χρήση στρατιωτικής δύναμης και τις στρατιωτικές δαπάνες ρεκόρ για την επίλυση των προβλημάτων της Αμερικής έχει θέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πορεία σύγκρουσης με τον υπόλοιπο κόσμο. Το 1949, πολύ πριν από την αποχαιρετιστήρια ομιλία του Αϊζενχάουερ το 1961, πρόσφερε μερικές σοφές συμβουλές σε πολιτικούς και ειδήμονες που ζητούσαν μια μαζική επίθεση των ΗΠΑ στην ΕΣΣΔ για να την αποτρέψουν από την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.

«Όσοι μετρούν την ασφάλεια αποκλειστικά με όρους επιθετικής ικανότητας διαστρεβλώνουν το νόημά της και παραπλανούν όσους τους δίνουν προσοχή», είπε ο Αϊζενχάουερ. «Κανένα σύγχρονο έθνος δεν έχει φτάσει ποτέ τη συντριπτική επιθετική δύναμη που απέκτησε η γερμανική πολεμική μηχανή το 1939. Κανένα σύγχρονο έθνος δεν διαλύθηκε και συντρίφτηκε όπως η Γερμανία έξι χρόνια αργότερα».

Σε αντίθεση με το Ιράν σήμερα, η ΕΣΣΔ εργαζόταν πράγματι για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, αλλά ο Αϊζενχάουερ προειδοποίησε τους Αμερικανούς να μην ξεκινήσουν έναν νέο πόλεμο που θα μπορούσε να σκοτώσει εκατομμύρια για να προσπαθήσουν να τον σταματήσουν.

Όπως επέμενε ο Αϊζενχάουερ, η επιθετική στρατιωτική δράση δεν προσφέρει λύσεις στα διεθνή προβλήματα. Αλλά οι διπλωματικές λύσεις είναι πάντα δυνατές. Διπλωματία δεν σημαίνει να κρατάς ένα όπλο στο κεφάλι κάποιου και να απαιτείς να υπογράψει μια άνευ όρων παράδοση. Σημαίνει να αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους και τις χώρες με αμοιβαίο σεβασμό και να βρίσκουμε λύσεις με τις οποίες όλοι μπορούν να ζήσουν, με βάση κανόνες στους οποίους συμφωνούμε όλοι.

Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών απαγορεύει παγκοσμίως την απειλή ή τη χρήση βίας και απαιτεί από όλες τις χώρες να επιλύουν τις διαφορές ειρηνικά. Έτσι, η αδικοπραγία μιας χώρας, πραγματική ή αντιληπτή, δεν αποτελεί ποτέ έγκυρο πρόσχημα για μια άλλη χώρα να απειλήσει ή να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη.

Δεν υπάρχει κανένας καλός λόγος να θυσιαστούν Αμερικανοί στρατιώτες και ναύτες σε έναν πόλεμο κατά του Ιράν. καμία δικαιολογία για να σκοτώσουν ιρανικά στρατεύματα για την υπεράσπιση της χώρας τους, όπως θα έκαναν οι Αμερικανοί εάν μια άλλη χώρα επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. καμία δικαιοσύνη στη δολοφονία Ιρανών αμάχων μετατρέποντας τα σπίτια και τις κοινότητές τους σε μια νέα εμπόλεμη ζώνη των ΗΠΑ.

Θα μπορούσε η σκληρή επιλογή που αντιμετωπίζει η χώρα μας στο Ιράν να είναι ένα σημείο καμπής, μια στιγμή που ο αμερικανικός λαός θα σηκωθεί και θα πει ξεκάθαρα, σθεναρά «Όχι» στον πόλεμο, προτού οι διεφθαρμένοι ηγέτες μας μπορέσουν να βυθίσουν το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια ακόμη στρατιωτική καταστροφή «Made in the USA»;

Nicolas J. S. Davies i    https://www.globalresearch.ca/

https://enaasteri.blogspot.com/