Η βάρβαρη εισβολή στη Θέουτα μας έδειξε σκηνές τυπικές του αντάρτικου πόλης που μέχρι τώρα είχαμε δει μόνο σε εξεγέρσεις στα προάστια του Παρισιού: πυρπολημένα αυτοκίνητα, επανειλημμένες επιθέσεις σε στρατιώτες και αστυνομικούς, επιθέσεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς, σεξουαλική κακοποίηση και ούτω καθεξής. Δεν είναι σαφές σε κανέναν (ή μόνο σε όσους ζουν κλειδωμένοι σε αυτά τα σκονισμένα κλουβιά σκέψης που ονομάζονται ιδεολογίες) ότι αυτές δεν είναι συμπεριφορές ανθρώπων που έρχονται για να κερδίσουν τα προς το ζην σε μια άλλη χώρα, ούτε καν σε απελπιστικές καταστάσεις όπου ο καθένας μπορεί να διαπράξει ένα έγκλημα από καθαρό ένστικτο επιβίωσης ή για να προστατεύσει τους αγαπημένους του, όπως ο Ζαν Βαλζεάν.
Τα κύματα εγκληματικότητας που έχουν εξαπλωθεί στη Θέουτα δεν έχουν καμία σχέση με την απελπισμένη εγκληματικότητα στην οποία αναφερόμαστε. είναι ενέργειες σχεδιασμένες σύμφωνα με μια στρατηγική εδαφικής κατάκτησης και εκδίωξης των αυτόχθονων πληθυσμών, μια στρατηγική που χρησιμοποιείται ήδη - με εξαιρετικά αποτελέσματα - σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως στη Γαλλία.
Αυτή η στρατηγική μπορεί να συνοψιστεί πολύ συνοπτικά: στα περίχωρα μιας πόλης, δημιουργούνται άνομες ζώνες ή, όπως θα έλεγε ο Μισέλ Φουκώ, «ετεροτοπίες», οι οποίες λειτουργούν εκτός κοινωνικών κανόνων και καθίστανται ακατοίκητες. Στη συνέχεια, η περιοχή σταδιακά επεκτείνεται, σαν λεκές από λάδι.
Αυτό έχει συμβεί επανειλημμένα στη Γαλλία, όπου μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποικίζουν μια γειτονιά και οργανώνουν συμμορίες εξειδικευμένες στον αστικό αντάρτικο, εισάγοντας διάφορες μορφές πολιτικού εκφοβισμού, λίγο πολύ ανεπαίσθητους ή κραυγαλέους, τις οποίες οι « μικροί λευκοί » (οι φτωχοί λευκοί κάτοικοι) δεν τολμούν καν να αναφέρουν, από φόβο αντιποίνων, καταλήγοντας να μεταναστεύσουν σε άλλες γειτονιές ή πόλεις.
Η έξωση των κατοίκων αργά ή γρήγορα ακολουθείται από την κατάρρευση της αστυνομικής δύναμης, καθώς η περιπολία αυτών των άνομων ζωνών απαιτεί την ανάληψη πρόσθετων και πολύ δαπανηρών κινδύνων, ειδικά επειδή οι αρχές αναγκάζουν την αστυνομία να υιοθετήσει ήπιες, ειρηνικές μεθόδους, ακριβώς όπως συμβαίνει στη Θέουτα.
Δεν πρέπει να συγχέουμε αυτές τις «ζώνες χωρίς νόμο» με τα γκέτο, όπου οι περιθωριοποιημένοι πληθυσμοί ζουν περιορισμένοι ο ένας στον άλλον. Οι κάτοικοι των ζωνών χωρίς νόμο δεν είναι ούτε περιορισμένοι ούτε περιθωριοποιημένοι. Αντίθετα, έχουν κατακτήσει την περιοχή που κατοικούν, δημιουργώντας -μέσω φανερής ή συγκαλυμμένης βίας- τον δικό τους αυτόνομο χώρο, εκδιώκοντας όσους προηγουμένως κατοικούσαν εκεί.
Και, φυσικά, σε αυτές τις άνομες ετεροτοπίες που δημιουργούνται από τις βαρβαρικές εισβολές, η φανταστική επιμιξία (φυλετική και πολιτισμική ανάμειξη) που ενέπνευσε τόσες πολλές μυθικές αφηγήσεις ορθής σκέψης προοδευτισμού δεν υπάρχει. Αρχικά, μπορεί να υπάρχει μια ομοιότητα ή παντομίμα επιμιξίας, με την πολύχρωμη επίδειξη τυμπάνων και σαμιών. Αλλά αυτό είναι ένα πόρο που χρησιμοποιείται από πονηριά, που αντικαθίσταται γρήγορα από πολύ πιο αποτρεπτικές συμπεριφορές μόλις εξασφαλιστεί ο έλεγχος.
Αυτή η στρατηγική, που επαναλαμβάνεται στη Γαλλία, είναι η ίδια που σκοπεύουν να εφαρμόσουν στη Θέουτα, σε μια ακόμη πιο σκληρή και πιο βάναυση μορφή. Φυσικά, όσοι το κατήγγειλαν στη Γαλλία εκείνη την εποχή —σχεδόν πάντα οι εργατικές τάξεις που υπέστησαν τις συνέπειες— κατηγορήθηκαν για υπερβολή και εντυπωσιασμό, για τροφοδοσία ρατσιστικών φαντασιώσεων και παράνοιας. Αυτό ακριβώς είναι το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποίησε η Γκράντε Μαρλάσκα, η Ισπανίδα Υπουργός Εσωτερικών, όταν περιέγραψε τα παράπονα των κατοίκων της Θέουτα ως «αισθητηριακές εκδηλώσεις» και «υποκειμενικές ανασφάλειες».
Οι γαλλικές διανοητικές ελίτ —οι οποίες, όπως και οι Ισπανοί ομόλογοί τους, ζουν σε πλούσιες γειτονιές— έχουν εγκαταλείψει τους « μικρολευκούς» στην τύχη τους.«που υπέστησαν τις εισβολές, κηρύσσοντας τις αρετές της «κοινωνικής επιμειξίας» και παρακάμπτοντας το ζήτημα με άχρηστες και ρητορικές «πολιτικές ολοκλήρωσης», με την ελπίδα ότι ο αυξανόμενος αριθμός εισβολέων θα διασφαλίσει σύντομα την εκλογική νίκη του προοδευτισμού υπό διάφορες προσωπείες, μετριοπαθείς ή ριζοσπαστικές ανάλογα με τις περιστάσεις.
Αυτό έχει συμβεί επανειλημμένα στη Γαλλία και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου το τμήμα του πληθυσμού που υποφέρει από βαρβαρικές εισβολές δεν είναι πλέον σε θέση να σχηματίσει πλειοψηφίες ενάντια στις συμμαχίες που σφυρηλατεί ο μετριοπαθής και ριζοσπαστικός προοδευτισμός με τους εισβολείς. Αυτές οι συμμαχίες, με τη σειρά τους, οδηγούν στην άνθηση κομμάτων που τρέφονται με φόβο και θυμό, προσπαθώντας χονδροειδώς να αντιμετωπίσουν τον εισβολικό αποικισμό με το πολιτισμικό κενό που ήταν η κύρια αιτία του.
Πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε, αν δεν θέλουμε να απαρνηθούμε την πνευματική ειλικρίνεια, ότι η ενσωμάτωση πληθυσμών που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς είναι εγγενώς αδύνατη. Και πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι οι πολιτισμοί ιδρύονται από θρησκείες και εξαφανίζονται όταν η θρησκεία που τους ίδρυσε παρακμάζει. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως κοσμικός πολιτισμός, ούτε Δημοκρατικός, ούτε ρεπουμπλικανικός, ούτε συνταγματολογικός, ούτε καμία άλλη τέτοια ανοησία. όπου λείπει η θρησκεία, υπάρχει μόνο ένα πολιτισμικό κενό, το οποίο αναπόφευκτα γεμίζει ένας άλλος πολιτισμός, αυτός των εισβολέων. Όσοι έρχονται να γεμίσουν αυτό το κενό απλώς εκτελούν ένα σχέδιο (ας το πούμε έτσι).
Πολύ πιο κακοήθης είναι η θέση που παίρνουν αυτές οι ελίτ -προφανώς προερχόμενες από κοινωνικές τάξεις που έχουν διατηρηθεί από την επαφή με τις βαρβαρικές εισβολές- που αρνούνται την πραγματικότητα και συνεχίζουν να επαινούν τα κύματα μετανάστευσης και να χειροκροτούν τις μαζικές νομιμοποιήσεις, εξαπολύοντας αναθέματα εναντίον όσων καταγγέλλουν αυτή τη νέα μορφή συλλογικής αυτοκτονίας. Έχω συχνά αναρωτηθεί για τα κίνητρα της προδοσίας και της τρέλας τους.
Δεν μου διαφεύγει ότι σχεδόν όλοι τους υποστηρίζονται γενναιόδωρα από οργανισμούς που χρηματοδοτούνται με τη σειρά τους από τον παγκοσμιισμό και διαφθείρονται από τον ηγεμονικό προοδευτισμό με πληθώρα προνομίων και πλεονεκτημάτων. Αλλά η αποστροφή τους κρύβει έναν άλλο, πιο σκοτεινό και πιο μυστικό λόγο, ο οποίος δεν μπορεί να εξηγηθεί ως αφελής υπεράσπιση των λεγόμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε ως υποταγή στην πολιτική ορθότητα, ούτε ως μαζοχιστική διαστροφή των συναισθημάτων, ούτε ως παραληρηματική φιλανθρωπία, ούτε καν ως μοιρολατρία των αυτοκαταστροφικών παρορμήσεων.
Όλα αυτά τα συστατικά -και ακόμη και η καθαρή ηλιθιότητα- είναι... ανακατεμένα μαζί στο καζάνι της ταπείνωσης από το οποίο πίνουν αυτές οι ελίτ· αλλά υπάρχει ένα άλλο συστατικό που λειτουργεί ως γαλακτωματοποιητής για όλους τους. Στην καρδιά αυτής της ταπείνωσης, που εξηγεί τα βαθύτερα βάθη της, βρίσκεται το μίσος για τη θρησκεία που θεμελίωσε τον πολιτισμό μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε πολιτικό ζήτημα υπάρχει πάντα ένα θεολογικό πρόβλημα.
( www.kontrainfo.com ).
https://www.ereticamente.net/
