Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026

Έχουμε και αυτούς τους Γιατρούς που μεγαλουργούν μακριά από την Πατρίδα μας

 


Ζω και εργάζομαι στο εξωτερικό εδώ και χρόνια. Έχω πληρώσει προσωπικό κόστος για αυτή την επιλογή — οικογενειακό, συναισθηματικό, επαγγελματικό. Δεν έφυγα γιατί δεν αγαπώ την πατρίδα μου. Έφυγα γιατί ήθελα να μπορώ να δουλεύω με αξιοπρέπεια, σε ένα περιβάλλον όπου η επιστήμη και ο ασθενής μπαίνουν πάνω από όλα.
Χειρουργώ παιδιά με όγκους εγκεφάλου. Κάθε μέρα. Βλέπω οικογένειες να διαλύονται από τον φόβο και να ξαναστέκονται όρθιες από την ελπίδα. Αυτό που κάνουμε δεν είναι απλώς επάγγελμα. Είναι επιλογή ζωής. Και αυτή η επιλογή δεν χαρίστηκε — κερδήθηκε με κόπο, θυσίες και ατελείωτες ώρες δουλειάς.
Δεν έφυγα για να πλουτίσω.
Έφυγα για να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
Και γι’ αυτό πονάει όταν βλέπω ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης — διοικητές νοσοκομείων, πολιτικά προστατευόμενους, αλαζόνες υπουργούς και μετακλητούς τους — να σιωπούν ή να γελούν μπροστά σε θανάτους. Να αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή σαν αστείο μικροφώνου.
Το νοσοκομείο δεν είναι κομματικό φέουδο.
Δεν είναι χώρος επίδειξης ισχύος.
Είναι χώρος ιερός.
Εγώ, όταν ανοίγω ένα κρανίο, δεν ρωτάω από πού είναι το παιδί.
Δεν ρωτάω τι ψηφίζουν οι γονείς του.
Δεν ρωτάω αν οι άνθρωποι αυτοί είναι «βολικοί» ή «ανεπιθύμητοι».
Ρωτάω μόνο: «Πώς θα το σώσουμε;»
Κάποιοι μιλούν για αξίες στα μικρόφωνα.
Κάποιοι βγάζουν πολύφερνα βίντεο και τα γυρολογουν στα κανάλια .
Κάποιοι διατάζουν αστυνομικούς να συλλαμβάνουν πισθάγκωνα άτομα στο χώρο εργασίας τους και βαυκαλίζονται με προσωπικά αντώνυμα για τους αστυνομικούς ( μου , δικοί μου είναι κτλ).
Άλλοι τις υπερασπίζονται αθόρυβα, στις 3 τα ξημερώματα, σε ένα χειρουργείο.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κι εκείνος ο πατέρας που κάνει 500 χιλιόμετρα για να δει το παιδί του που είναι στο φάσμα του αυτισμού. Που ζητά μια μετάθεση για να είναι κοντά του και η ελληνική γραφειοκρατία του γυρίζει την πλάτη.
Υπάρχει η μάνα που περιμένει έξω από μια ΜΕΘ.
Υπάρχει το παιδί που φοβάται.
Αυτούς υπηρετούμε.
Όχι την αλαζονεία.
Όχι την κομματική προστασία.
Όχι τη σιωπή όταν η σιωπή γίνεται συνενοχή.
Σήμερα ένα παιδί μού είπε ότι κρατά στο σπίτι του ένα γάντι “Θάνου” που του έδωσα στα επείγοντα. Το κρατά γιατί ήμουν ο πρώτος που του μίλησε όταν φοβόταν. Για εκείνο, εκείνη η στιγμή ήταν ασφάλεια. Για μένα ήταν απλώς το καθήκον μου.
Εκεί είναι η διαφορά.
Δεν είμαστε ίδιοι με όσους γελούν με τραγωδίες.
Δεν είμαστε ίδιοι με όσους θεωρούν την εξουσία ασπίδα.
Εμείς παλεύουμε μέχρι την τελευταία σταγόνα ιδρώτα για μια ζωή που μπορεί να μη γνωρίζουμε, αλλά οφείλουμε να τιμούμε.
Η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται από κανέναν υπουργό.
Δεν εξαρτάται από μετακλητούς.
Χτίζεται εκεί που δεν υπάρχουν κάμερες — πάνω από ένα παιδικό κρεβάτι, μέσα σε ένα χειρουργείο, σε ένα βλέμμα που ξαναβρίσκει ελπίδα.
Στο τέλος της ημέρας, δεν θα μετρηθούν οι δηλώσεις.
Θα μετρηθούν οι ζωές.
Και εγώ ξέρω πολύ καλά σε ποια πλευρά στέκομαι.


Πως η Ελλάδα μίκρυνε έναντι της Τουρκίας από το 77 στο 16… (άλλη μια προδοσία όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης)

 

 
Το 1974, στην αυγή της Μεταπολίτευσης, το ελληνικό ΑΕΠ σε σταθερές τιμές (2015) αντιστοιχούσε στο 77,80% του τουρκικού. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 2024, το ποσοστό αυτό έχει κατρακυλήσει στο 16,99%. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα από οικονομία που ξεπερνούσε τα τρία τέταρτα του μεγέθους της Τουρκίας, βρίσκεται σήμερα περίπου στο ένα έκτο. 
 
Για να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις αυτής της δυναμικής – αρνητικής για την Ελλάδα και θετικής για την Τουρκία – αξίζει να θυμηθούμε τον Paul Kennedy, καθηγητή ιστορίας στο Yale και έναν από τους πλέον επιδραστικούς ιστορικούς στρατηγικής σκέψης.
 
Στο κλασικό του έργο “Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων”, που διδάσκεται σε κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, υποστήριξε ότι η διεθνής ισχύς δεν καθορίζεται μόνο από στρατούς και συμμαχίες, αλλά από τη μακροχρόνια σχετική οικονομική δυναμική. Όταν μια χώρα αυξάνεται ταχύτερα από μια άλλη, η ισορροπία ισχύος μετατοπίζεται – ακόμη κι αν καμία δεν καταρρεύσει απολύτως. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα δεν κατέρρευσε απόλυτα· κατέρρευσε σε σχέση με τον βασικό της ανταγωνιστή. 
 
Η ισορροπία των πρώτων δεκαετιών 
 
Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η Τουρκία είχε μεγαλύτερο πληθυσμό και μεγαλύτερη χερσαία στρατιωτική δύναμη, αλλά η Ελλάδα δεν υστερούσε σημαντικά σε παραγωγικό επίπεδο. Αυτή η σχετική εγγύτητα στήριζε την ικανότητα της χώρας να διατηρήσει μια ισορροπία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, περιορίζοντας πιθανούς κινδύνους σύγκρουσης.
 
Κατά μέσο όρο, το ελληνικό ΑΕΠ σε σχέση με το τουρκικό ήταν 78,41% επί πρωθυπουργίας Καραμανλή του πρεσβύτερου (1974-1980) και μειώθηκε στο 65,22% επί πρώτης πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1989). Παρά τις πολιτικές αναταράξεις και τις διεθνείς κρίσεις, η χώρα διατηρούσε μια σχετική οικονομική εγγύτητα που λειτουργούσε ως οικονομικό “μαξιλάρι ασφαλείας”, δηλαδή μια οικονομία που μπορούσε να χρηματοδοτεί την αναλογία 7:10 στους εξοπλισμούς Ελλάδος-Τουρκίας.
 
Η σταδιακή απόκλιση όμως, που άρχισε από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, συνεχίστηκε “μεθ’ ορμής ακαθέκτου” κατά τις επόμενες δεκαετίες, σε μια σαφή μακροπρόθεσμη τάση. Κατά μέσο όρο, το ελληνικό ΑΕΠ σε σχέση με το τουρκικό μειώθηκε ακόμα περισσότερο, στο 48,41% επί πρωθυπουργίας Σημίτη (1996-2004) και στο 45,56% επί πρωθυπουργίας Καραμανλή του νεότερου (2004-2009).
 
Στην εποχή δε των μνημονίων, συντελείται η καταβαράθρωσή του από 44,51% το 2009 στο επικίνδυνα χαμηλό 20,39% το 2019, ήτοι σε μέγεθος που δεν μπορούσε πλέον να διασφαλίσει τη χρηματοδότηση της εξοπλιστικής ισορροπίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Η πτωτική πορεία συνεχίζεται δυστυχώς και επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, για να προσγειωθεί “ανώμαλα” στο μόλις 16,99% το 2024.
 
Κατά τη δεκαετία του 1990 και μέχρι του Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η Ελλάδα κινείται μεταξύ 45% και 55% του τουρκικού ΑΕΠ. Η ένταξη στην ΟΝΕ και η νομισματική σταθερότητα δημιουργούν εικόνα σύγκλισης με την Ευρώπη, αλλά η σύγκριση με την Τουρκία αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα χάνει σταδιακά τη σχετική ισχύ της (relative power). Η Τουρκία επενδύει στη βιομηχανία, αυξάνει τον πληθυσμό και διευρύνει την αγορά της, ενώ η Ελλάδα εστιάζει κυρίως σε υπηρεσίες και κατανάλωση. Η απόσταση στην παραγωγική βάση αρχίζει να γίνεται καθοριστική.
 
Η κρίση του 2010 και η συνεχιζόμενη παρακμή 
 
Μετά το 2009, η πτώση γίνεται δραματική. Από περίπου 45% το 2009, η Ελλάδα κατεβαίνει στο 31% το 2011 επί κυβερνήσεως Γιώργου-Jeffrey Παπανδρέου, στο 24% το 2014 επί κυβερνήσεως Σαμαρά, και στο μόλις 20% το 2019 επί κυβερνήσεως Τσίπρα. Μέσα σε λίγα χρόνια, η χώρα χάνει πάνω από το μισό τής σχετικής οικονομικής ισχύος της απέναντι στην Τουρκία, οι εξοπλισμοί της Ελλάδας παγώνουν, ενώ η Τουρκία συνεχίζει να επεκτείνει την οικονομική της βάση, να αναπτύσσει την εξαγωγική πολεμική της βιομηχανία και να εξοπλίζει τις ένοπλες δυνάμεις της.
 
Αυτό ακριβώς δείχνει η θεωρία του Kennedy: Η στρατηγική ισχύς συνδέεται στενά με την οικονομική δυναμική. Η Ελλάδα δεν ηττήθηκε στρατιωτικά· η σχετική της παρακμή είναι οικονομική. 
 
Μια κρίσιμη διάσταση της Μεταπολίτευσης είναι η αναλογία 7:10 στην αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς Ελλάδα και Τουρκία και στον εν γένει εξοπλισμό αυτών των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ. Εφαρμόσθηκε άτυπα από τις ΗΠΑ από το 1974 ως μέσο ισορροπίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά δεν ήταν αποκομμένη από την οικονομική πραγματικότητα της εποχής. Όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο 77% του τουρκικού ΑΕΠ, μια αναλογία 7 προς 10 στους εξοπλισμούς ήταν δημοσιονομικά και παραγωγικά βιώσιμη· κινείτο εντός των ορίων που μπορούσε να αντέξει η ελληνική οικονομία χωρίς να διαρραγεί η εσωτερική της ισορροπία. Η οικονομία, ακόμη κι αν δεν αναφερόταν ρητά, λειτουργούσε ως υποκείμενο πλαίσιο βιώσιμης στρατηγικής. 
 
Μια τέτοια φόρμουλα (7:10) δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμοστεί εάν τότε ίσχυε η σημερινή οικονομική αναλογία περίπου 1,6 προς 10 – δηλαδή εάν η Τουρκία είχε εξαπλάσιο οικονομικό μέγεθος από την Ελλάδα, όπως συμβαίνει σήμερα. Καμία μακροχρόνια στρατιωτική ισορροπία δεν μπορεί να σταθεί μακροχρόνια όταν αποκόπτεται από το σχετικό οικονομικό της υπόβαθρο. 
 
Παρ’ όλα αυτά, διάφοροι πολιτικοί συχνά επαίρονται για την οικονομική τους πολιτική αναφέροντας την αύξηση του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Αυτό δίνει την εντύπωση ότι “η Ελλάδα μεγάλωσε”, όταν στην πραγματικότητα μιλάμε απλώς για μια εσωστρεφή χρονική σύγκριση με τον ίδιο της τον εαυτό. 
 
Η άλλη μισή αλήθεια, που κατά κανόνα παραλείπεται, είναι ότι η Ελλάδα, συγκρινόμενη ως έδει με τον βασικό της ανταγωνιστή, την Τουρκία, μίκρυνε κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων – δηλαδή μειώθηκε η σχετική ισχύς της, ανεξάρτητα από τις μεθόδους υπολογισμού του ΑΕΠ κάθε χώρας – και συνεχίζει να μικραίνει. Σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, οι μακροχρόνιες τάσεις της οικονομικής δυναμικής σε σχέση με τον αντίπαλο καθορίζουν πραγματικά την ισχύ και την ικανότητα επιρροής, όχι η μεμονωμένη ανάπτυξη σε απόλυτους αριθμούς. Επομένως, η προπαγανδιστική εμμονή των πολιτικών στα “καλά νέα” του ΑΕΠ δεν μπορεί τελικά να κρύψει τον “ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο”, τη μεγαλύτερη εικόνα της σχετικής παρακμής.
 
https://koukfamily.blogspot.com/

« Ἀφῆστε τά ἀγόρια τοῦ Δημοτικοῦ νά φοροῦν φουστάνια »

 


 ...επιτρέποντας στα παιδιά απλώς να σκεφτούν ποιοι είναι, να συμπεριφέρονται με τρόπους που μπορεί να μην ευθυγραμμίζονται με το φύλο τους, το γένος τους... Αν ένα αγόρι θέλει να φοράει φορέματα, θα έπρεπε απλώς, αρκεί να το επιτρέψουμε να λειτουργήσει...»

«Τα παιδιά θα πειραματιστούν σε διαφορετικά σημεία, θα σκεφτούν ποιοι είναι.

Γράφει ὁ Will Jones

Τα αγόρια θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να πειραματίζονται και να φορούν φορέματα στο δημοτικό σχολείο, δήλωσε η αγγλίδα υπουργός Παιδείας, Bridget Phillipson. τῆς κυβερνήσεως τοῦ τροτσκιστή Στάρμερ. Το άρθρο είναι στην εφημερίδα Telegraph .

Η Υπουργός Παιδείας προέτρεψε τα σχολεία να μην «είναι πολύ αυστηρά» με τα παιδιά που πιστεύουν ότι μπορεί να είναι τρανς.

Οι οδηγίες που δημοσιεύθηκαν από την Phillipson νωρίτερα αυτόν τον μήνα επιτρέπουν  στους μαθητές δημοτικού να αλλάξουν το φύλο τους στο σχολείο,  εφόσον οι εκπαιδευτικοί συμβουλεύονται τους γονείς τους.

Η συμβουλή αναφέρει ότι πριν επιτρέψουν σε ένα παιδί να κάνει κοινωνική μετάβαση, τα σχολεία πρέπει να εξετάσουν τυχόν κλινικές συμβουλές που έχει λάβει η οικογένεια και να μιλήσουν με τους γονείς ή τους κηδεμόνες, εκτός εάν υπάρχει πραγματικός λόγος προστασίας που να μην το κάνουν.

Την Τρίτη, η Phillipson ρωτήθηκε κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Nick Ferrari του LBC σχετικά με τις νέες οδηγίες και πόσο «ευρύς» έχει γίνει πλέον ο ρόλος του σχολικού προσωπικού.

Απάντησε: «Συμφωνώ με αυτόΘέλω οι εκπαιδευτικοί να επικεντρωθούν σε αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία, δηλαδή στην αύξηση των προτύπων, στην υποστήριξη των παιδιών και στην παροχή εξαιρετικής εκπαίδευσηςΝομίζω ότι η Τζο [ακροάτρια του σταθμού] ρωτούσε για καθοδήγηση που αφορούσε την αμφισβήτηση της ισότητας των φύλων στα παιδιά».

Όταν ρωτήθηκε από τον Ferrari αν ένιωθε άνετα με ένα πεντάχρονο αγόρι που ήθελε να το λένε κορίτσι, η Phillipson απάντησε: «Έχουμε ξεκαθαρίσει ότι στα δημοτικά σχολεία πρέπει να ενεργούμε με μεγάλη προσοχή».

Όταν της είπαν ότι είχε αποφύγει την ερώτηση, είπε: «Συνήθως αυτό συνέβαινε όταν επρόκειτο για την απόφαση ενός γονέα να στηρίξει το παιδί του με αυτόν τον τρόπο».

Στη συνέχεια, η Phillipson ρωτήθηκε αν κάποιος πέντε ετών μπορούσε να ξέρει αν ήθελε να είναι άνδρας ή γυναίκα.

Απάντησε: «Αυτό ήταν μέρος αυτού που, στην πραγματικότητα, είπε η Hilary Cass στην κριτική της, ότι επιτρέποντας στα παιδιά απλώς να σκεφτούν ποιοι είναι, να συμπεριφέρονται με τρόπους που μπορεί να μην ευθυγραμμίζονται με το φύλο τους, το γένος τους... Αν ένα αγόρι θέλει να φοράει φορέματα, θα έπρεπε απλώς, αρκεί να το επιτρέψουμε να λειτουργήσει...»

«Τα παιδιά θα πειραματιστούν σε διαφορετικά σημεία, θα σκεφτούν ποιοι είναι. Αλλά απλώς υιοθετώντας μια προσεκτική προσέγγιση, χωρίς να το θέτουμε πολύ αυστηρά, στην πραγματικότητα μειώνει αυτό που βλέπουμε όσον αφορά την στροφή των παιδιών προς ένα πιο ιατρικοποιημένο μοντέλο

«Έχω ξεκαθαρίσει ότι σε οτιδήποτε αφορά αυτόν τον τομέα, εκτός εάν υπάρχουν πολύ ισχυροί λόγοι προστασίας όπου ένα παιδί κινδυνεύει να υποστεί βλάβη, οι γονείς θα πρέπει να συμμετέχουν σε αυτές τις σημαντικές αποφάσεις».

Σύμφωνα με τα σχέδια που ανακοίνωσε η Phillipson, οι προτιμώμενες αντωνυμίες των μαθητών θα γίνονται σεβαστές στην τάξη, αν και τα παιδιά ηλικίας οκτώ ετών και άνω θα πρέπει να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις σύμφωνα με το βιολογικό τους φύλο. Οι τελικές οδηγίες σχετικά με το φύλο στα σχολεία δεν θα δημοσιευτούν πριν από τον Σεπτέμβριο του 2026.

Ἀπό : dailysceptic.org

Γιατί ἡ κομμουνίστρια δέν τό εἶπε ἁπλά :Ἡ Καμπαλαρία διατάζει « κᾶντε τους ὅλους ἀνώμαλους» καί πώς ὅλοι οἱ ἐξουσιαστές ἀκολουθοῦν τίς ἐπιταγές της ; Μήπως ἐδῶ κολλᾶ τό « τά εὐκόλως ἐννοούμενα ...» ; 

Κι᾿ἀπ᾿τήν ἄλλη γιά τούς Ἐγγλέζους πρὄκειται, « συνηθισμένα τά βουνά ...»

https://sxolianews.blogspot.com/

Α ΡΕ ΠΟΥΤΙΝ!!!!!!!!!!

 



 Ioanna Ypsilanti

Οκτώ χρόνια. Οκτώ ολόκληρα χρόνια κοροϊδεύατε τον Πούτιν με δήθεν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που υπογράψατε, αλλά που ποτέ δεν υλοποιήσατε!
Οκτώ χρόνια σχεδιάζατε την επίθεση της Ουκρανίας, κατά της Ρωσίας (προγραμματισμένη για τις 26 Φεβρουαρίου 2022).
Οκτώ χρόνια εξοπλίζατε την Ουκρανία, που, από το 1991, είχε υπογράψει την ουδετερότητα της, για να κηρύξει την ανεξαρτησία της, από την ΕΣΣΔ.
Οκτώ χρόνια στέλνατε τους στρατιωτικούς σας συμβούλους, για να οργανώνουν "απόρθητα κάστρα" και καμουφλαρισμένα στρατηγεία.
Οκτώ χρόνια εκπαιδεύατε τα φασιστικά τάγματα της Ουκρανίας για στρατιωτικές επιχειρήσεις, πάνω σε ζωντανούς ανθρώπινους στόχους του Ντονμπάς.
Οκτώ χρόνια καίγατε ζωντανούς ανθρώπους και βομβαρδίζατε αγορές, νοσοκομεία, εκκλησίες, λεωφορεία, σπίτια, άοπλους πολίτες και παιδιά του Ντομπάς, που επί χρόνια μόνο θρηνούσε. Χιλιάδες παιδιά απήχθησαν και κανείς δεν έμαθε ποτέ για την τύχη τους.
Οκτώ χρόνια τους κόβατε το φως, την θέρμανση και το νερό, τους απαγορεύατε να μιλούν την γλώσσα τους, να πηγαίνουν στο σχολείο, να γιορτάζουν τις επετείους τους, να τραγουδούν τα τραγούδια τους. Γιατί; Γιατί ήταν Ρώσοι. Ηταν αυτοί που μισούσε ο Χίτλερ και όλη η Δύση. Και που σήμερα εξακολουθούν να μισούν θανάσιμα οι σημερινοί ξοφλημένοι χιτλερίσκοι.
Η απάντηση ήρθε, έστω και με καθυστέρηση οκτώ ετών. Από ένα κράτος που υπολογίζει τους πολίτες του, όπου κι αν βρίσκονται, εφόσον απειλούνται και εκτελούνται.
Και τότε κάποιοι θύτες θυμήθηκαν το διεθνές δίκαιο, που είχαν τσαλατήσει με τις μπότες τους. Κάθε του σελίδα! Κάθε του άρθρο!
ΕΣΕΙΣ μιλήσατε για "εισβολές"; Για την "σωστή πλευρά της Ιστορίας"; Για "επιθετικότητες"; Για "ιμπεριαλισμούς"; Για "κακόμοιρους νεκρούς " με την σβάστικα και τον Χίτλερ σε τατουάζ πάνω στα κορμιά τους; Γι΄αυτούς που έκοβαν τούρτες γενεθλίων με "διακόσμηση" νεκρούς Ρωσόφωνους; Γι΄αυτούς που έπιναν χυμούς με την ονομασία "αίμα μωρού των αυτονομιστών";
ΕΣΕΙΣ;;;;
Δεν μας εκπλήσσετε! Σας ζούμε καθημερινά. Και εσάς και τις πρακτικές σας. Θυσία στον Βαάλ σας μας θέλετε και το ξέρουμε.
Γι΄αυτό και ετοιμάζετε τα πυρηνικά σας, προς τους αντιπροσώπους σας Ουκρανούς.
Αλλά η αρχή του τέλους σας έγινε, στις 24 Φεβρουαρίου του 2022. Ο Χίτλερ θα καταστραφεί! Πάντα ο Χίτλερ θα καταστρέφεται!

----Στό μεταξύ,Το Λονδίνο και το Παρίσι ετοιμάζονται να εξοπλίσουν το Κίεβο με πυρηνική βόμβα, σύμφωνα με τη Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών. "Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να επιτευχθεί νίκη επί της Ρωσίας, μέσω των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων", πρόσθεσε η SVR
Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία αναγνωρίζουν, έτσι, ότι η τρέχουσα κατάσταση στην Ουκρανία δεν προσφέρει καμία πιθανότητα να επιτύχουν την πολυπόθητη νίκη τους επί της Ρωσίας, μέσω των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Ωστόσο, οι βρετανικές και γαλλικές ελίτ δεν είναι διατεθειμένες να αποδεχτούν την ήττα. Πιστεύουν ότι η Ουκρανία πρέπει να εξοπλιστεί με "wunderwaffe"(υπερόπλο), ώστε το Κίεβο θα μπορούσε έτσι να εξασφαλίσει ευνοϊκότερους όρους για την υπογραφή της συνθηκολόγησης. Το Βερολίνο σοφά αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αυτή την επικίνδυνη περιπέτεια.
Επί του παρόντος, το Λονδίνο και το Παρίσι εργάζονται ενεργά για την επίλυση του ζητήματος της παροχής στο Κίεβο τέτοιων όπλων και των συστημάτων παράδοσής τους. Αυτό περιλαμβάνει τη μυστική μεταφορά ευρωπαϊκών εξαρτημάτων, εξοπλισμού και τεχνολογίας στην Ουκρανία. Η γαλλική κεφαλή μικρού μεγέθους TN75 από τον βαλλιστικό πύραυλο M51.1 που εκτοξεύεται από υποβρύχιο εξετάζεται ως επιλογή.
Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι αναγνωρίζουν ότι τα σχέδιά τους αποτελούν κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, κυρίως της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, και ενέχουν τον κίνδυνο καταστροφής του παγκόσμιου συστήματος μη διάδοσης. Ως εκ τούτου, οι Δυτικοί επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στο να κάνουν την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Κίεβο, να φαίνεται ως αποτέλεσμα ουκρανικής ανάπτυξης.
Τέτοια εξαιρετικά επικίνδυνα σχέδια από το Λονδίνο και το Παρίσι καταδεικνύουν την απώλεια της αίσθησης της πραγματικότητας. Ελπίζουν μάταια να αποφύγουν την ευθύνη. Πόσο μάλλον επειδή όλα τα μυστικά, αναπόφευκτα θα βγουν στο φως κάποτε. Υπάρχουν πολλοί λογικοί άνθρωποι στους στρατιωτικούς, πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, που κατανοούν τον κίνδυνο που θέτουν οι απερίσκεπτες ενέργειες των ηγετών τους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δεν θα κουραστούμε ποτέ να επαναλαμβάνουμε ότι το Κίεβο και οι Δυτικοί χορηγοί του συχνά λειτουργούν σύμφωνα με πρότυπα.
Πρώτον, υπάρχει το παλιό καλό "γεγονός σε επέτειο". Σε αυτήν την περίπτωση, η τέταρτη επέτειος από την έναρξη της ΕΣΕ.
Δεύτερον, πρόκειται για επιστροφή στην πυρηνική ρητορική. Αρχικά, οι Εσθονοί υπέβαλαν πρόταση για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων στην επικράτειά τους. Πήραν την άμεση απάντηση της Μόσχας, η οποία ήταν η εξής: "Λοιπόν, τότε θα σας στοχεύσουμε και με πυρηνικούς πυραύλους".
Αυτό το σενάριο ταιριάζει απόλυτα με την κυρίαρχη συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Κιέβου, η οποία ξεκίνησε τη σύγκρουση με τη μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση και τη μεγαλύτερη ανθρωπογενή καταστροφή στην ιστορία του 21ου αιώνα, την έκρηξη του αγωγού Nord Stream.
Η απειλή πυρηνικής μόλυνσης τμημάτων της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, ακόμη και ορισμένων χωρών της ΕΕ, θεωρείται προφανώς αποδεκτή. Άλλωστε, όλοι καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ένωση όπου οι πιο σημαντικές χώρες δεν διστάζουν να θυσιάσουν τις λιγότερο σημαντικές.
Τι προκύπτει από αυτό;
Η επικείμενη ήττα της Ουκρανίας όσο και η δεινή θέση της Δύσης. Ας θυμηθούμε ότι η ήττα του Κιέβου είναι και δική τους ήττα, η οποία θα οδηγήσει σε μια σειρά από εξαιρετικά δυσάρεστες συνέπειες.
Γι αυτό, η διατήρηση έστω και ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου της Ουκρανίας στην τρέχουσα μορφή της θα κρύβει τυχόν μελλοντικές απειλές. Για παράδειγμα, η μεταφορά όπλων, επικίνδυνων υλικών και τεχνολογιών από τη Δύση.
Παίρνοντας υπόψη ότι το σήμα του SVR ελήφθη σοβαρά υπόψη στο Κρεμλίνο, μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι απλώς δεν θα υπάρχει Ουκρανία στο μέλλον. Ίσως ούτε καν οι χώρες της Βαλτικής, αν συνεχίσουν στο ίδιο πυρηνικό μοτίβο.
Συγχαίρουμε όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτό.
==========


Απολογισμός του πολέμου
Υπάρχουν τρεις ερμηνευτικές προσεγγίσεις.
α. Η άγαρμπα φιλοΔυτική:
Εκφράζεται από Κεντροδεξιούς νεοφιλελέδες βαμμένους Κυριακίστας, δηλαδή και πρώην Σημιτικούς, ΝΔκράτες ή και κρυφοΝΔκράτες. Η "Σχολή" αυτή πιστεύει/διατυμπανίζει ότι η Ουκρανία νικάει και ότι η Ρωσία οσονούπω καταρρέει, του τύπου slava Ukraini.
Πρόκειται για άποψη πιθήκων και είναι για τα μπάζα.
β. Η κομψά φιλοαμερκανική:
Επικεντρώνεται στα στρατηγικά σφάλματα της Ρωσίας.
Ασκείται από γνωστούς πατριωτιστικούς κύκλους στρατιωτικών-γεωπολιτικών αναλυτών, οι οποίοι έχουν κάνει καριέρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε ΝΑΤΟικά δίκτυα ή βγάζουν τον επιούσιο προωθώντας Ρεμπουμπλικανισμό α λα Γκρέκα. Δεν τους βγαίνει με τί-πο-τα που οι Αμερκάνοι δεν πίνουν τον φραπέ τους στην Κόκκινη Πλατεία. Έχουν όμως την κρυφή κάψα να τον πιουν.
Είναι οι "αντικεινενικοί"! Κάνουν "λογιστικές" αναλύσεις του στυλ, τόσα από δώ τόσα από κει. Λένε, στην αρχή οι Ρώσοι έκαναν μεγάλα λάθη, αλλά, στη συνέχεια έδειξαν αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα.
Διακινούν ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται να νικήσουν τη Ρωσία, αλλά να διεμβολίσουν τη στρατηγική σχέση-εναγκαλισμό με την Κίνα. Έλα μωρέ, ποια Ρωσία, ο μεγάλος ανταγωνιστής των ΗΠΑ είναι η Κίνα, υποβαθμίζουν τη Ρωσία.
Όπως ο Βαψομαλλιάς, κοιμούνται και ξυπνάνε με την Κίνα. Έχουν πάθει κινεζίτιδα. Στην πραγματικότητα, επιστρατεύουν έναν πονηρό μηχανισμό άμυνας, που στην ψυχανάλυση λέγεται μετάθεση. Μόνο έτσι μπορούν να αντέξουν ότι η παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης μας τελείωσε, και την ταφόπλακα την έβαλε ο Πούτιν... Είναι η τακτική της Αλεπούς στον μύθο του Αισώπου: "έλα μωρέ, αγουρίδες είναι". Ή αλλιώς, διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.
Θα τους καταλάβει και ο πιο χαζός από μια φράση που χρησιμοποιούν, παλιά συχνά, τώρα αραιά: "Η Ρωσία έκανε εισβολή στην Ουκρανία" ή πιο πστκα, που λένε: "μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία".
Ακόμη, κόπτονται για την μετα Πούτιν εποχή, για τις ισορροπίες στο Κρεμλίνο, για τον πληθωρισμό που πλήττει τον ρωσικό λαό και "ανησυχούν" για το πόσο ακόμη το Κρεμλίνο θα μπορεί να διατηρεί ένα επίπεδο κανονικότητας πέρα από το μέτωπο
γ. Η τρίτη Σχολή, στην οποία ανήκω, βασικά, "δεν καταλαβαίνει" από πολύπλοκες ακαδημαϊκές αναλύσεις. Ποιοι ανήκουν εκεί? Η διαταξική, διακομματική, ακομματική τάξη των Αρνητών των mrna. Σου λέει:
ποιος πολεμάει στην Ουκρανία?
Όλη η Δύση εναντίον Ρωσίας.
Ποιος νικάει?
Αυτός που κερδίζει εδάφη.
Ποιος κερδίζει εδάφη?
Η Ρωσία.
Ποιος χάνει εδάφη? Το ΝΑΤΟ.

https://enaasteri.blogspot.com/

Τα 8 πράγματα που κάνουν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι για να νιώθουν πάντα νέοι

 


Κάποιοι φαίνεται να νιώθουν πάντα νέοι και ευτυχισμένοι όποια κι αν είναι η ηλικία τους. Η διαφορά συχνά οφείλεται σε απλές καθημερινές συνήθειες που νισχύουν τη διάθεση, την αίσθηση σκοπού και τη σύνδεση με τους άλλους. Ποια είναι τα 8 πράγματα που κάνουν όσοι νιώθουν πραγματική ευτυχία;

Ποιες είναι οι συνήθειες μακροζωίας των ευτυχισμένων

Κάποιοι φαίνεται να μεγαλώνουν με ενέργεια και χαρά, ενώ άλλοι νιώθουν να τους βαραίνουν τα χρόνια. Μπορεί να δείτε κάποιον μεγαλύτερο σε ηλικία να γελά, να κινείται με άνεση και να βοηθά τους άλλους, ενώ κάποιος άλλος της ίδιας ηλικίας κάθεται πιο πέρα να παραπονιέται για το σώμα τους, τον καιρό, την υγεία του ή την καθημερινότητά του. Η διαφορά δεν είναι θέμα τύχης ή γενετικής. Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν ευτυχισμένοι συχνά μοιράζονται απλές καθημερινές συνήθειες που κρατούν τη διάθεσή τους θετική. Αυτές οι συνήθειες δεν είναι περίπλοκες. Είναι απλές αλλά συνειδητές επιλογές που μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς.

Αλλάζει η αντίληψη της ευτυχίας με την ηλικία;

Έρευνες δείχνουν ότι η ευτυχία αλλάζει με την ηλικία, τόσο ως προς το πώς βιώνεται όσο και ως προς το πώς εξελίσσεται με τον χρόνο. Μελέτες που παρακολουθούν ανθρώπους σε διαφορετικά στάδια της ζωής δείχνουν ότι οι νεότεροι και οι μεγαλύτεροι ενήλικες βιώνουν την ευτυχία διαφορετικά και ότι η ευημερία συχνά ακολουθεί ένα προβλέψιμο μοτίβο κατά τη διάρκεια της ζωής, αντί να παραμένει σταθερή

  •  Οι νεότεροι ενήλικες τείνουν να συνδέουν την ευτυχία με τον ενθουσιασμό και τα συναισθήματα υψηλής ενέργειας, ενώ οι μεγαλύτεροι ενήλικες τη συνδέουν περισσότερο με την ηρεμία και την ικανοποίηση.
  •  Μακροχρόνιες μελέτες σε όλη την Ευρώπη δείχνουν μια πτώση της ευτυχίας στη μέση ηλικία, ακολουθούμενη από αύξηση μετά περίπου τα 50, με τα επίπεδα να σταθεροποιούνται ή να μειώνονται ελαφρώς αργότερα στη ζωή.
  •  Αυτές οι αλλαγές συνδέονται με μεταβαλλόμενες προτεραιότητες με την ηλικία, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης έμφασης στη συναισθηματική ισορροπία και στις ουσιαστικές εμπειρίες.

Τα 8 πράγματα που κάνουν οι ευτυχισμένοι για να παραμείνουν νέοι για πάντα

1. Ασκούνται καθημερινά

Η άσκηση έχει σημασία, αλλά δεν χρειάζεται να είναι έντονη. Καθώς μεγαλώνουμε, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι δίνουν προτεραιότητα στην απλή, σταθερή κίνηση από νωρίς το πρωί. Κάποιοι κάνουν έναν 15λεπτο περίπατο γύρω από το τετράγωνο, βρέξει χιονίσει. Άλλοι κάνουν ήπιες διατάσεις όσο ετοιμάζεται ο καφές ή φροντίζουν τον κήπο πριν το πρωινό.

Το κλειδί δεν είναι το είδος της κίνησης που επιλέγουν, αλλά το πότε την κάνουν. Η πρωινή κίνηση δίνει θετικό τόνο στην ημέρα. Η έρευνα δείχνει επίσης ότι η άσκηση νωρίς ενισχύει τους νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζουν τη διάθεση για ώρες. Πέρα από την επιστήμη, πρόκειται για το να ξεκινά κανείς τη μέρα φροντίζοντας το σώμα του.

2. Είναι ευγνώμονες

Η ευγνωμοσύνη λειτουργεί καλύτερα όταν παραμένει απλή. Οι πιο ευτυχισμένοι μεγαλύτεροι άνθρωποι δεν την υπεραναλύουν. Κάποιοι σκέφτονται τρία καλά πράγματα ενώ βουρτσίζουν τα δόντια τους το βράδυ. Άλλοι γράφουν μία σύντομη πρόταση σε ένα ημερολόγιο δίπλα στο κρεβάτι.

Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η συγκεκριμενοποίηση. Αντί για γενικές σκέψεις όπως «ευγνώμων για την οικογένεια», εστιάζουν σε μικρές στιγμές, όπως το γέλιο ενός εγγονιού ή μια ευχάριστη συνάντηση μέσα στην ημέρα. Έτσι εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να παρατηρεί και να θυμάται τις καθημερινές χαρές.

3. Διατηρούν τις σχέσεις τους

Η ευτυχία δεν έχει να κάνει με το να έχει κανείς πολλούς φίλους. Έχει να κάνει με το να φροντίζει τις σχέσεις που έχει. Κάποιοι συναντούν τους ίδιους φίλους για καφέ κάθε εβδομάδα. Άλλοι οργανώνουν μια μικρή μηνιαία συνάντηση όπου επιστρέφουν πάντα τα ίδια, γνώριμα πρόσωπα.

Αυτές οι σχέσεις χτίζονται με προσπάθεια. Τηλεφωνούν αντί να στέλνουν μόνο μηνύματα, εμφανίζονται από κοντά όταν χρειάζεται βοήθεια και θυμούνται σημαντικές ημερομηνίες χωρίς υπενθυμίσεις. Με τον χρόνο, αυτό δημιουργεί ένα ισχυρό αίσθημα του ανήκειν και συναισθηματικής στήριξης.

4. Θέλουν να μαθαίνουν νέες δεξιότητες χωρίς να έχουν την απαίτηση να είναι τέλειοι

Η μάθηση παραμένει χαρούμενη όταν δεν υπάρχει ανάγκη για τελειότητα. Οι άνθρωποι ξεκινούν νέες γλώσσες, κεραμική ή άλλα χόμπι απλώς από περιέργεια, όχι για επίτευξη στόχων. Κάποιοι επιλέγουν ένα νέο θέμα κάθε μήνα και το εξερευνούν μέσα από βιβλία ή βίντεο, είτε πρόκειται για πουλιά είτε για την ιστορία της τζαζ.

Αυτού του είδους η μάθηση κρατά το μυαλό ευέλικτο και σε εγρήγορση. Ο στόχος δεν είναι η εξειδίκευση. Η χαρά προέρχεται από την εξερεύνηση του νέου και από το να παραμένει η ζωή φρέσκια.

5. Έχουν βρει σκοπό στη ζωή τους

Καθώς μεγαλώνουμε, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι παραμένουν συνδεδεμένοι με κάτι μεγαλύτερο από τη δική τους καθημερινή ρουτίνα. Κάποιοι προσφέρουν εθελοντική εργασία. Άλλοι καθοδηγούν νεότερους ανθρώπους στο επάγγελμα που ασκούσαν παλαιότερα. Πολλοί βοηθούν στη φροντίδα των εγγονιών ή συμμετέχουν σε κοινοτικούς κήπους.

Ορισμένοι συνταξιούχοι εμφανίζονται τακτικά για να βοηθήσουν σε τοπικές αγορές, στήνοντας πάγκους και διδάσκοντας τον κόσμο για τα φρέσκα προϊόντα. «Η συνταξιοδότηση χωρίς σκοπό είναι απλώς αναμονή. Πρέπει να ξέρω ότι εξακολουθώ να είμαι χρήσιμος». το έθεσε αναγνώστης, σύμφωνα με το VegOut.

Ο σκοπός δεν χρειάζεται να είναι μεγάλος. Μπορεί να σημαίνει το πότισμα των φυτών ενός γείτονα, τη βοήθεια στην ανακύκλωση της πολυκατοικίας ή τη σταθερή, μικρή υποστήριξη. Αυτό που μετρά είναι η αίσθηση ότι κάποιος είναι χρήσιμος και πολύτιμος.

6. Ο ύπνος είναι αδιαπραγμάτευτος για εκείνους

Οι ευτυχισμένοι αντιμετωπίζουν τον ύπνο ως αδιαπραγμάτευτο. Διατηρούν σταθερές ρουτίνες ύπνου, αποφεύγουν την τηλεόραση αργά το βράδυ και απορρίπτουν βραδινές εξόδους που διαταράσσουν την ξεκούρασή τους.

Καθώς μεγαλώνουμε, ο ύπνος επηρεάζει ακόμη περισσότερο τη διάθεση, τη μνήμη και τη σωματική αποκατάσταση. Όσοι προστατεύουν τον ύπνο τους συχνά νιώθουν πιο ενεργητικοί και ανθεκτικοί από όσους δεν το κάνουν.

7. Γελούν συχνά με τον εαυτό τους

Δεν είναι ευτυχισμένοι όλη την ώρα και δεν προσποιούνται ότι είναι. Αλλά δεν παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά. Όταν ξεχνούν ένα όνομα, γελούν αντί να πανικοβάλλονται. Όταν η τεχνολογία τούς μπερδεύει, αστειεύονται αντί να νιώθουν αμηχανία.

Αυτό το είδος χιούμορ μειώνει την ένταση, βοηθά στη σύνδεση με τους άλλους και κρατά την τελειομανία υπό έλεγχο. Το να γελά κανείς με τα μικρά λάθη κάνει τη ζωή πιο ελαφριά και διαχειρίσιμη.

8. Λένε «όχι» χωρίς να νιώθουν τύψεις

Αυτή είναι μία από τις πιο ισχυρές συνήθειες. Οι ευτυχισμένοι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι επιλεκτικοί με τον χρόνο και την ενέργειά τους. Αρνούνται προσκλήσεις που δεν τους ενδιαφέρουν. Δεν συμφωνούν να βοηθήσουν όταν είναι εξαντλημένοι. Απομακρύνονται από οικογενειακές εντάσεις στις οποίες δεν θέλουν να εμπλακούν. Και το κάνουν ήρεμα, χωρίς μακροσκελείς εξηγήσεις.

Όπως είπε ένας μεγαλύτερος άνθρωπος: «Πέρασα δεκαετίες λέγοντας “ναι” σε όλα. Τώρα λέω “ναι” μόνο σε ό,τι μου φέρνει χαρά ή βοηθά πραγματικά κάποιον που αγαπώ». Αυτό δεν είναι εγωιστικό. Είναι αυτοπροστασία. Εξοικονομώντας ενέργεια για ό,τι έχει σημασία, έχουν περισσότερα να προσφέρουν όταν πραγματικά θέλουν να πουν ναι.

Πηγές: VegOutResearchGateSN LinkFrontiers

Το άρθρο συνοπτικά

  • Η ευτυχία και η αίσθηση νεότητας συνδέονται με απλές, συνειδητές καθημερινές συνήθειες και όχι με τύχη ή γενετική.
  • Η αντίληψη της ευτυχίας αλλάζει με την ηλικία, περνώντας από τον ενθουσιασμό στην ηρεμία και την ικανοποίηση.
  • Η έρευνα δείχνει ότι η ευτυχία αυξάνει τη δέσμευση, την απόδοση και την ευεξία σε όλες τις ηλικίες.
  • Κίνηση, σχέσεις, μάθηση, σκοπός ζωής, ύπνος και υγιή όρια βοηθούν τους ανθρώπους να μεγαλώνουν με ενέργεια και χαρά
  • https://www.oloygeia.gr/