https://www.triklopodia.gr/
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
Όταν οι υποσχέσεις γίνονται στάχτη και ο Ζελένσκι μένει με το χέρι απλωμένο
Η νέα «σφαλιάρα» του Τραμπ στον Ζελένσκι: Ούτε εκατοντάδες Patriot, ούτε άδεια παραγωγής – μόνο ένα ηχηρό «όχι» 
«
Θέλετε εκατοντάδες; Δεν έχουμε» – Η σημερινή επιβεβαίωση της άρνησης που αφήνει το 
Κίεβο μετέωρο
Οι Financial Times, σε ρεπορτάζ που επιβεβαιώθηκε σήμερα 5 Αυγούστου 2026 από την Ukrainska Pravda, αποκαλύπτουν ότι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απέρριψε την έκκληση του Βλαντίμιρ Ζελένσκι για εκατοντάδες επιπλέον αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot κατά τη συνάντησή τους στο Οβάλ Γραφείο την περασμένη εβδομάδα. Η απάντηση του Αμερικανού Προέδρου ήταν σύντομη και σκληρή: η Ουάσινγκτον δεν έχει να δώσει – οι πύραυλοι χρειάζονται για την προστασία των αμερικανικών εγκαταστάσεων και των συμμάχων στη Μέση Ανατολή, εν μέσω του πολέμου με το 
Ιράν.
Η στροφή 180 μοιρών του Τραμπ – Από την υπόσχεση στην οριστική άρνηση
Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την υπόσχεση που είχε δώσει ο Τραμπ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα τον Ιούλιο, όταν είχε δηλώσει ότι θα επιτρέψει στην Ουκρανία να παράγει η ίδια τους πυραύλους Patriot.
Ωστόσο, στη συνάντηση με τον Ζελένσκι, ο Τραμπ φέρεται να αντιστράφηκε, δηλώνοντας ότι δεν έχει λάβει ακόμη οριστική απόφαση για την παραχώρηση άδειας παραγωγής.Η άρνηση αυτή έρχεται την ίδια στιγμή που, σύμφωνα με το CNN, το Πεντάγωνο έχει ήδη χρησιμοποιήσει περίπου το 65% των αναχαιτιστικών Patriot και το 80% των THAAD κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν. Η εμμονή του Ζελένσκι – Όπλα, όχι ειρήνη Ο Ζελένσκι, αντί να αναζητήσει διπλωματική διέξοδο, επέλεξε να παραπονεθεί για τις απώλειες, να ζητήσει περισσότερα όπλα και να συνεχίσει την ίδια στρατηγική που έχει στοιχίσει τόσες ζωές στους Ουκρανούς. Το αίτημά του για εκατοντάδες Patriot έγινε ενόψει του χειμώνα – όχι για να σταματήσει ο πόλεμος, αλλά για να συνεχιστεί. Το συμπέρασμα – Όταν οι υποσχέσεις γίνονται στάχτη και ο Ζελένσκι μένει με το χέρι απλωμένο Η Αμερική δεν έχει πια τους πυραύλους να δώσει – το Ιράν τους πήρε όλους. 
Και η Ευρώπη; Συνεχίζει να υπόσχεται – λες και οι πύραυλοι δεν τελειώνουν ποτέ.Πηγή: Financial Times, Ukrainska Pravda, CNN, TASS
Η δήλωση της Κίνας είναι σαφής: η Αμερική μπορεί είτε να προσαρμοστεί σε έναν πολυπολιτενικό κόσμο, είτε να παραμείνει χωρίς αυτόν.
Κίνα έχει παραδώσει ένα απλό μήνυμα στη Βόρεια Βρετανία: ο κόσμος δεν σταματά να κινείται απλώς επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνούνται να συνεργαστούν.Δεκαετίες, η Αμερική έχει τοποθετήσει τον εαυτό της ως κεντρική δύναμη στην παγκόσμια πολιτική, εμπόριο, χρηματοοικονομία και ασφάλεια. Αλλά η Κίνα ισχυρίζεται ότι αυτή η εποχή της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας εξασθενεί. Νέες οικονομικές συμμαχίες αναπτύσσονται, αναδυόμενες δυνάμεις απαιτούν μεγαλύτερη φωνή, και χώρες αναπτύσσονται όλο και περισσότερο σε εναλλακτικές μεθόδους που ελέγχονται από τη Βόρεια Βρετανία.Η δήλωση δεν αφορά μόνο την Κίνα που αμφισβητεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό αντικατοπτρίζει μια πολύ ευρύτερη μεταμόρφωση στον παγκόσμιο τάξη. Χώρες σε όλη την Ασία, την Αφρική, την Λατινική Αμερική και την Μέση Ανατολή επεκτείνουν συνεργασίες, συναλλάσσονται σε διαφορετικές валютές και επιδιώκουν πολιτικές που βασίζονται στα δικά τους συμφέροντα, αντί να ακολουθούν αυτόματα τις δυνάμεις της Αμερικής.Η Ηνωμένες Πολιτείες παραμένει μια από τις πιο επηρεασμένες χώρες στον κόσμο, αλλά η επηρεάση δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη για πάντα.Η δήλωση της Κίνας είναι σαφής: η Αμερική μπορεί είτε να προσαρμοστεί σε έναν πολυπολιτενικό κόσμο, είτε να παραμείνει χωρίς αυτόν.Είναι η εποχή της αμερικανικής πολυπολιτενικής κυριαρχίας επιτέλους στο τέλος της;
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΛΑΠΗΘΟΥ 6-8- 1974: η πιό κρίσιμη μάχη του 1974
Σάββας Π . Μαστραππάς
φωτογραφία: Ο Ευαγόρας Μόρτης καπνίζει το τελευταίο του τσιγάρο.
Οταν την 3η ημέρα της επιχείρησης Αττίλας ( 22 -7- 74 ) οι Τούρκοι εισβολείς πέτυχαν να συνενώσουν το προγεφύρωμα της Κερύνειας με τον Τουρκοκυπριακό θύλακα της Λευκωσίας, υπέγραψαν ,πιεζόμενοι από την διεθνή κοινότητα , εκεχειρία . Η εκεχειρία αυτή ουδέποτε κρατηθηκε από την πλευρά τους . Συνέχισαν να προωθούν της θέσεις τους προς τα δυτικά . Αρχές Αυγούστου κατάφεραν να ελέγχουν τα ορεινά σημεία που δέσποζαν των κωμοπόλεων Καραβά και Λαπήθου ετοιμαζοντας την τελικη τους επίθεση .
Α. Η κατάσταση επί του εδάφους
Την 5η Αυγούστου η κατάσταση επί του εδάφους στο μέτωπο Λαπήθου – Καραβά παρουσίαζε λίαν δυσχερή εικόνα για τις ελληνικές δυνάμεις, οι οποίες κλήθηκαν να υπερασπιστούν τις δύο κωμοπόλεις.
Οι Τούρκοι κατείχαν όλη την οροσειρά του Πενταδακτύλου με μόνη εξαίρεση το στενό πέρασμα Κόρνου – Παναγίας Κρινιώτισσας, που είναι το τελευταίο ακραίο σημείο της κορυφογραμμής. Τα χωριά Αγριδάκι και Λάρνακας της Λαπήθου στη νότια πλευρά του Πενταδακτύλου ήταν επίσης στα χέρια των Τούρκων.
Προς τα ανατολικά παρέμενε ανοιχτή μόνο μια μικρή λωρίδα εδάφους εύρους 2-3 χιλιομέτρων, η οποία διερχόταν από το χωριό Βασίλεια προς τα Πάναγρα.
Οι δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς που έπρεπε να υπερασπιστούν την επικλινή πεδιάδα μέχρι την παραλία, ήταν εντελώς εκτεθειμένες, έχοντας να καλύψουν ένα μεγάλο μέτωπο με παντελή έλλειψη υποστήριξης πυροβολικού.
Η διάταξη των τουρκικών δυνάμεων, που πήρε το σχήμα πετάλου, αποσκοπούσε στη δημιουργία κλοιού μέσα στον οποίο θα εγκλωβίζονταν τα φίλια τμήματα. Ήταν προφανές ότι οι Τούρκοι επεδίωκαν την παγίδευση των δυνάμεών μας, αποφεύγοντας την κατά μέτωπο αντιπαράθεση σε κατοικημένες περιοχές, καθώς φοβούνταν μεγάλες απώλειες.
Β. Οι στρατιωτικές δυνάμεις
Ο πρώην Δήμαρχος Λαπήθου, Νεοπτόλεμος Κότσαπας, στο βιβλίο του «Λάπηθος – Καραβάς: Δια πυρός και σιδήρου» αναφέρει:
«Σε αυτό το πολύ κρίσιμο χρονικό σημείο, στο παρά πέντε της επικείμενης τουρκικής επίθεσης, οι υπερασπιστές νιώθουν μετέωροι. Αποτελούν ένα ανομοιογενές σώμα προερχόμενο από πολλές και διαφορετικές μονάδες, το οποίο τίθεται για τρίτη φορά μέσα σε 15 μέρες υπό νέα επιτελική διοίκηση. Άγνωστοι μεταξύ τους και ασυντόνιστοι, συμπεριφέρονται αυτόβουλα και αυτόνομα σε έναν άγνωστο στους περισσότερους χώρο. Μάχονται στα τυφλά, μη γνωρίζοντας επακριβώς τις θέσεις των Τούρκων και μη έχοντας τη βοήθεια των αυτοχθόνων που είχαν φύγει, η οποία προφανώς και θα τους ήταν χρήσιμη και απαραίτητη.»Η δύναμη των υπερασπιστών της Λαπήθου και του Καραβά αριθμούσε περί τους τετρακόσιους Αξιωματικούς και οπλίτες, με υποτυπώδη και απαρχαιωμένο ατομικό οπλισμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με περιορισμένα πυρομαχικά, δίχως υποστήριξη βαρέων όπλων και περιορισμένη δυνατότητα ενίσχυσης από τα μετόπισθεν.
Την ισχνή αυτή δύναμη συγκροτούσαν:
- Δύο Λόχοι του 256 ΤΠ (το οποίο ανέλαβε την κύρια ευθύνη για την άμυνα της περιοχής).
- Τα υπολείμματα των ανδρών των ταγμάτων 231 και 321.
- Ένας Λόχος της ΕΛΔΥΚ (που είχε τεθεί υπό τη διοίκηση του 256).
- Ένας Λόχος του 286 ΜΤΠ (αποτελούμενος από 4 σοβιετικής κατασκευής Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού BTR).
- Ένας Λόχος του «Εφεδρικού Σώματος».
- 52 άνδρες του 70 ΤΜ (οι οποίοι είχαν αρχίσει μόλις την προηγούμενη μέρα να ναρκοθετούν σημαντικές διαβάσεις).
- Μερικοί αυτόχθονες έφεδροι εθελοντές
Τα μόνα βαρέα όπλα που διατέθηκαν ήταν μια διμοιρία ΠΑΟ των 106 χιλ. και μια διμοιρία όλμων 4,2 του 120 ΛΒΟ. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι η δύναμη των Λόχων ήταν ελλιπής λόγω των απωλειών που υπέστησαν στις προηγούμενες μάχες.
Από την πλευρά τους, οι Τούρκοι, οι οποίοι βιάζονταν πολύ να κερδίσουν χρόνο φοβούμενοι πολιτικές παρεμβάσεις από τη διεθνή κοινότητα, είχαν στη διάθεσή τους (σύμφωνα με τον Υποστράτηγο Φαζίλ Πολάτ) την 28η Μεραρχία (14.000 άνδρες), , της οποίας διέθεσαν το 61 ΣΠ , ένα Σύνταγμα Καταδρομών, 60 άρματα μάχης, ενώ στην ακτή παρέπλεαν 3 αντιτορπιλικά.
Γ. Κάποιες ακόμα σημαντικές πληροφορίες
Η κίνηση αντιπερισπασμού την οποία επιχείρησε ο οξυδερκής διοικητής του 256 ΤΠ, Αντ\χης κ. Ζαγορίτης, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση του τάγματος μόλις την 4η Αυγούστου , δεν κατάφερε να καθυστερήσει την τουρκική επίθεση. Ο μ. θείος μου Σάββας Σωκράτους , αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού μου διηγήθηκε ” Στο άνοιγμα της Βασίλειας με τα Πάναγρα ο Ζαγορίτης ανέβαζε αρετές φορές φορτηγά της Εθνικής Φρουράς στην κορυφή του Κόρνου με αναμμένα φώτα και τα κατέβαζε με σβηστά , σε μια προσπάθεια του να παραπλανήσει τους Τούρκους οτι ενισχύθηκαν οι δυνάμεις μας στην περιοχή . Ελπίζοντας ότι με το τέχνασμα αυτό θα κατάφερνε να καθυστερήσει τους εισβολείς μέχρι να έρθουν ενισχύσεις “
Η διαταγή του Τούρκου Μεράρχου Φαζίλ Πολάτ προέβλεπε ότι οι τουρκικές δυνάμεις θα εξαπέλυαν επίθεση κατά των κωμοπόλεων στις 30 Ιουλίου. «Η επίθεση αυτή όμως, διάγνωστους λόγους, δεν εξαπελύθη κατά την ορισθείσα ημερομηνία» (Δ. Καδριανός, «Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρον»).
Ο Τούρκος καταδρομέας Κ. Χαμόγλου («Διαταγή: Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους») αναφέρει:
«Βρισκόμασταν γύρω από τη Λάπηθο περίπου για μια εβδομάδα. Από την πλευρά μας δεν είχαμε μέχρι στιγμής καμία απώλεια, αλλά φαντάζομαι ότι οι Ελληνοκύπριοι θα είχαν πολλές, γιατί ενώ εμείς εκτελούσαμε ασταμάτητα βολές με βαριά όπλα, εκείνοι δεν είχαν την ίδια ευχέρεια κινήσεων. Επιπλέον, επειδή ήμασταν πάνω στο ύψωμα προστατευμένοι, ενώ εκείνοι βρίσκονταν στις κατωφέρειες σε λιγότερο ασφαλείς θέσεις και σε κατάσταση άμυνας, είχαμε ψυχολογική υπεροχή.»Όσον αφορά τη στάση των Ειρηνευτών του ΟΗΕ, μόνο αμερόληπτη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Την προηγούμενη της μάχης εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και αποσύρθηκαν στο ξενοδοχείο “Ζέφυρος”. Όπως ανέφερε ένας Ανθυπολοχαγός της Εθνικής Φρουράς, είδε τρία τεθωρακισμένα οχήματα των Ηνωμένων Εθνών να αποχωρούν ξαφνικά. Ο επικεφαλής αξιωματικός τού είπε μειδιώντας ειρωνικά “I will see you tomorrow”, γεγονός που τον έκανε να υποψιαστεί ότι επίκειται η τουρκική επίθεση.
Οι εργασίες χαρτογράφησης της περιοχής, που προέβλεπαν την καταγραφή των θέσεων της κάθε πλευράς, ήταν σε εξέλιξη. Το παρακάτω απόσπασμα από το έγγραφο που υπέβαλε ο μετέχων από ελληνικής πλευράς Συνταγματάρχης Τσολάκης προς τον Γλ. Κληρίδη στις 5 Αυγούστου, δείχνει ότι οι Τούρκοι επιτελείς δεν είχαν σαφή εικόνα της κατάστασης επί του εδάφους:
«Την Κυριακή 4-8-1974 η απογείωσις του ελικοπτέρου καθυστέρησεν επί πεντέμισι ώρες υπαιτιότητι του Τούρκου στρατιωτικού, ο οποίος εδικαιολογήθη ότι ανέμενε οδηγίες εξ Αγκύρας. Η απογείωσις του ελικοπτέρου έγινε στις 3:30 μ.μ. και όταν προσεγειώθη στο σημείο της περιοχής Καραβά – Λαπήθου το οποίον είχεν υποδείξει ο Τούρκος αξιωματικός, ευρέθησαν εις αυτήν την περιοχήν Εθνοφρουροί αντί Τούρκων στρατιωτών. Τότε ο Τούρκος αξιωματικός εζήτησε την αναβολήν της χαρτογραφήσεως διά σήμερον. Ο Τούρκος αξιωματικός επιμένει ότι οι διάφορες περιοχές ελέγχονται υπ’ αυτών, διότι, λέγουν, έχουν πλήρη έλεγχον πυροβολικού από ξηράς και θαλάσσης. Ημείς τους απαντήσαμε ότι αυτό δεν ευσταθεί, διότι και ημείς τότε ελέγχουμε με πυροβολικόν περιοχές πλησίον της Κυρηνείας. Εζητήθη να γίνει πλήρης διευκρίνισις του όρου “έλεγχος”. Γενικώς η στάσις των Τούρκων έχει σκληρυνθή.»
Δ. Η στάση της Αθήνας
Στην Αθήνα η ανησυχία είναι έκδηλη. To υπό κατοχήν έδαφος, μετά τη συνένωση του προγεφυρώματος με τον Τουρκοκυπριακό θύλακα της Λευκωσίας, φτάνει το 6% του εδάφους της Κύπρου.
Την 3η Αυγούστου ο Καραμανλής συγκαλεί σύσκεψη για την εξέταση της στρατιωτικής κατάστασης σε Ελλάδα και Κύπρο. Η κεντρική ιδέα που επικράτησε ήταν ότι «διαπιστώθει η πλήρης αδυναμία στρατιωτικής επεμβάσεως στην Κύπρο καθώς και ευρύτερης αναμετρήσεως με την Τουρκία». Η χουντική στρατιωτική ηγεσία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, την οποία ο Καραμανλής κρατούσε ακόμα στη θέση της, έδωσε ψευδή στοιχεία στον τότε Πρωθυπουργό.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό βόλευε τους Καραμανλή – Αβέρωφ (και αυτό φαίνεται και από τη διαχείριση του θέματος της Κύπρου που έκαναν τα επόμενα χρόνια που κυβέρνησαν τη χώρα), οι οποίοι θεωρούσαν βάρος για την ελληνική εξωτερική πολιτική το Κυπριακό από την έναρξη ακόμα του αγώνα της ΕΟΚΑ, διότι τους δημιουργούσε προβλήματα με τους Τούρκους και Αμερικανούς υποτιθέμενους συμμάχους τους, με τους οποίους συζητούσαν το μοίρασμα της νήσου από τη δεκαετία του 1950 (βλέπε Μ. Ιγνατίου «Το Σεμινάριο της Ρώμης» και Β. Φούσκας «Το μελάνωμα της Κύπρου»).
Στο πιο πάνω συνηγορεί και το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Daily Telegraph (13-6-1978):
«Ο Καραμανλής επέστρεψε στην Ελλάδα με δεσμεύσεις. Τον Μάιο του 1974 έγινε μυστική συνάντηση στο Παρίσι μεταξύ Καραμανλή – Κίσινγκερ – Ετζεβίτ και απ’ ό,τι φαίνεται συμφώνησαν: Α. Να μην θέσει σε κίνδυνο το ΝΑΤΟ απειλώντας με πόλεμο την Τουρκία. Β. Να μην θίξει τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ελλάδα.» (Α. Παυλίδης, «Φάκελος Κύπρου: Άκρως Απόρρητον», Λευκωσία 1982).Για τη στρατιωτική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα, ο μελετητής του Κυπριακού , φίλος, Κώστας Χατζηαντωνίου, αναφέρει στο βιβλίο του «Κύπρος 1954 – 1974: Από το έπος στην τραγωδία»:
«Η χούντα, παρά τις τεράστιες ευθύνες της για το εγκληματικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την ανοχή της εισβολής, στο ζήτημα του εξοπλισμού είχε προχωρήσει σε ένα σημαντικό πρόγραμμα που αμφισβητούσε σοβαρά την υπεροχή των Τούρκων. Σε τρεις τομείς υπήρχε ελληνική υπεροχή: Στα υπερσύγχρονα υποβρύχια 209 και στις πυραυλακάτους Combattant 2 (θάλασσα), στα άρματα AMX-30 (ξηρά) και στα υπερσύγχρονα αεροσκάφη F-4E (αέρας), αντίστοιχα των οποίων δεν διέθετε η Τουρκία.Πέναν των μεγεθών πρέπει να εξετάσουμε και τη μαχητική ισχύ. Όσον αφορά την επιστράτευση, σημειώθηκαν σίγουρα προβλήματα (καθώς ήταν γενική και χωρίς προπαρασκευή) αλλά το επίπεδό της υπήρξε ικανοποιητικό. Αρχές Αυγούστου πλέον ήταν δυνατή μια ισχυρή άμυνα σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης μετά την ελληνική επέμβαση στην Κύπρο. Τα περί αποσύνθεσης της Εθνοφρουράς ήταν οι αναφορές των χουντικών του ΓΕΕΦ – όχι η πραγματικότητα.»
Και πιο κάτω:
«Στις 6 Αυγούστου, σε σύσκεψη Καραμανλή – στρατιωτικής ηγεσίας, διοχετεύτηκαν πληροφορίες για επικείμενο πραξικόπημα και αποφασίστηκε να φύγουν από την Αττική οι μονάδες που ακόμα παρέμεναν εκεί. Εντελώς “τυχαία”, το ίδιο εκείνο πρωί είχαν αρχίσει επιχειρήσεις κατά Λαπήθου – Καραβά, η δεύτερη φάση του τουρκικού σχεδίου που εφαρμόστηκε στις 2 Αυγούστου. Και υπήρχε φόβος για την αντίδραση του στρατού στη νέα του ατίμωση.»
Ε. Διά την τιμήν των όπλων!
Και για να «επιστρέψουμε στη Λάπηθο», ο Δ. Καδριανός καταλήγει:
«Έναντι της εκτεθείσης δυνάμεως του εχθρού, η ΕΦ δεν είχε δυνατότητας να αντισταθή αποτελεσματικώς. Δια μίαν ακόμα φοράν ο αγών εγίνετο διά την τιμήν των όπλων.»Ξένος πολεμικός ανταποκριτής αφηγήθηκε ότι στην περιοχή της Λαπήθου ένας εθνοφρουρός τού είπε τα ακόλουθα:
«Ξέρουμε ότι οι Τούρκοι που μας επιτίθενται τώρα είναι απείρως ισχυρότεροι από εμάς. Αλλά θα αντισταθούμε. Αυτός ο τόπος είναι δικός μας και δεν μπορούμε να τον παραδώσουμε αμαχητί στον εχθρό.»
ΣΤ . Η μάχη της Λαπήθου
Στις 4:50 τα ξημερώματα της 6ης Αυγούστου 1974, η 28η Μεραρχία του Τουρκικού Στρατού, διαθέτοντας μεγάλο μέρος της δυνάμεώς της για την επιχείρηση, εξαπέλυσε την επίθεσή της κατά των δύο κωμοπόλεων . Η εκεχειρία που υπεγράφη την 23η Ιουλίου υποτίθεται ότι ήταν ακόμα σε ισχύ. Ο δημοσιογράφος Άδωνις Παλληκαρίδης, που έλαβε μέρος στη μάχη, γράφει ότι «ήταν η πιο αιματηρή και λυσσαλέα μάχη του πολέμου».
Δεχόμενοι πυκνά καθηλωτικά πυρά, οι Λόχοι του 366 ΤΠ, που κατείχαν τον Κόρνο, δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Ο μακαρίτης θείος μου Σάββας Σωκράτους, που υπηρετούσε στο σημείο, μου έλεγε ότι: «Ήταν τόσο πολλοί οι όλμοι που έπεφταν, που τρέξαμε σε χαράδρες και πίσω από βράχους και μείναμε εκεί ακινητοποιημένοι για πολλές ώρες».
Πυκνά προπαρασκευαστικά πυρά έπεφταν σε όλο το μέτωπο. Όλμοι, βολές πυροβολικού, οβίδες αρμάτων, αμερικανικοί πύραυλοι εδάφους-εδάφους τύπου Κόμπρα, καθώς και κανονιοβολισμοί από τα τρία αντιτορπιλικά που ήταν κοντά στην ακτή, ανέσκαπταν για πολλές ώρες το έδαφος της Λαπήθου και του Καραβά. Η τουρκική Αεροπορία δεν παρέστη ανάγκη να επέμβει .
Η χερσαία επίθεση ξεκίνησε από δύο κατευθύνσεις. Στον Καραβά αμυνόταν ο 2ος Λόχος του 256 ΤΠ. Πεζοπόρα τμήματα των Τούρκων κατεβαίνουν από το χωριό Ελιά, ενώ από την πλευρά του προγεφυρώματος (από τον Άγιο Γεώργιο) εφορμούν άρματα μάχης.
Στα ορεινά της Λαπήθου οι Τούρκοι (61 ΣΠ και μονάδες Καταδρομών) βρήκαν αφύλακτη τη διάβαση του Αγίου Παύλου, ανατολικά του Κυπαρισσόβουνου, από την οποία κατάφεραν να κατεβούν μέχρι τις πάνω ενορίες, στο Κεφαλόβρυσο και στην Αγία Παρασκευή. Παράλληλα, από την πλευρά της θάλασσας διενήργησαν απόβαση ομάδες πεζοναυτών στα μετόπισθεν των θέσεών μας, στην περιοχή Βαβυλάς, στήνοντας ενέδρες στα υποχωρούντα ελληνικά τμήματα.
Στο Κεφαλόβρυσο οι δυνάμεις της ΕΦ (1ος και 3ος Λόχος του 256 ΤΠ) προέβαλαν λυσσαλέα αντίσταση. Οι Τούρκοι, που επιτίθενται μαζικά χωρίς να τηρούν την τακτική «πυρ και κίνηση», δέχονται βαριές απώλειες. Το 120 ΛΒΟ τους σφυροκόπησε ρίχνοντάς τους περισσότερα από 160 βλήματα όλμων, σύμφωνα με τον αγγελιοφόρο του διοικητή του τάγματος (Καδριανός). Ο θείος μου Νικηφόρος Ηλία (Νικουλλής), που έλαβε μέρος στη μάχη, μου είπε: «Οι Τούρκοι κατέβαιναν κοπαδιαστά, μπουλούκια-μπουλούκια από το Κεφαλόβρυσο προς την παραλία. Οι ολμιστές οι δικοί μας τους έριχναν με φοβερή ευστοχία. Τους έβλεπα να εκτοξεύονται αριστερά-δεξιά. Παρόλα αυτά όμως, δεν σταματούσαν να έρχονται άλλοι και άλλοι».
Δεχόμενα φοβερή πίεση πυρός, τα τμήματά μας που ήταν στα ορεινά της Λαπήθου αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς την ακτή. Στον Καραβά οι εθνοφρουροί, που είναι οχυρωμένοι στις οροφές των σπιτιών, αμύνονται για λίγη ώρα αποτελεσματικά. Ο Ανθυπολοχαγός Μπιτσάκης τους εμψυχώνει τρέχοντας από φυλάκιο σε φυλάκιο. Όταν όμως φτάνουν τα τουρκικά τανκς, τα πράγματα δυσκολεύουν. Δύο ΠΑΟ της ΕΦ καταστρέφουν δύο τουρκικά άρματα, αλλά αμέσως εντοπίζονται και καταστρέφονται. Ο Λόχος του ηρωικού Μπιτσάκη υποχωρεί συντεταγμένα προς την Αϊρκώτισσα.
Τα πυρά των τουρκικών όλμων ήταν υπερβολικά πυκνά, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πλήττουν και τα δικά τους προπορευόμενα τμήματα. Ένας από τους διασωθέντες αξιωματικούς της ΕΦ υπολογίζει ότι κατά τη διάρκεια της μάχης οι Τούρκοι έριξαν πάνω από 3 χιλιάδες βλήματα όλων των τύπων κατά των ημετέρων.
Οι υποχωρούντες υπερασπιστές συνωστίστηκαν μεταξύ του βυζαντινού ξωκλησιού της Παναγίας της Αϊρκώτισσας (που ήταν αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό και σε ειρηνικούς καιρούς θα γιόρταζε εκείνη την ημέρα, καθώς γινόταν πανηγύρι) και της Αναμορφωτικής Σχολής Λαπήθου. Στην μικρή αυτή λωρίδα γης επικρατούσε το απόλυτο χάος. Οι Τούρκοι πεζοναύτες που αποβιβάστηκαν από τη θάλασσα έστησαν φονικές ενέδρες από τις δύο πλευρές του κύριου δρόμου Λαπήθου – Κερύνειας, εξολοθρεύοντας πολλούς στρατιώτες μας.
Τα τμήματα των Τούρκων που κατέβαιναν από τις πάνω ενορίες και είχαν Τουρκοκύπριους οδηγούς, έστηναν ενέδρες στους εγκλωβισμένους εθνοφρουρούς στους κήπους με τα λεμονόδεντρα. Η γιαγιά μου Ειρήνη Ιγνατίου, που έμεινε εγκλωβισμένη επί ενάμισι χρόνο στο χωριό μας, μου έλεγε συχνά: «Οι Τουρκοκύπριοι που είχαν μαζί τους οι Τούρκοι της Τουρκίας φώναζαν στα ελληνικά : “Ρε Γιαννή, βρε Κωστή, ελάτε δαμέ”. Και μόλις τα καημένα τα κοπελλούθκια μας, οι στρατιώτες μας, πήγαιναν προς τα εκεί, άκουγες φωνές “παραδίδομαι, παραδίνομαι” και μετά πυροβολισμούς, ριπές, γιε μου, ασταμάτητες. Τους σκότωναν επί τόπου οι βρωμόσκυλοι». Μου το έλεγε κάθε λίγες μέρες όσο ζούσε και έκανε τον σταυρό της, συμπληρώνοντας: «Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους και να δίνει κουράγιο στις μανάδες τους, γιε μου».
Κάποιοι, δυστυχώς λίγοι, καταφέρνουν να διαφύγουν από τη θάλασσα, όπως ο θείος μου ο Νικουλλής που γνώριζε την περιοχή: «Περίμενα κρυμμένος κάτω στα βράχια της παραλίας και όταν νύχτωσε έβγαλα τα ρούχα μου και κολύμπησα μέχρι τη Βασίλεια. Βγήκα σιγά-σιγά στην παραλία και μόλις άκουσα να μιλούν ελληνικά, πήγα κοντά τους».
Στην περιοχή έπεσε ηρωικά ο διοικητής του 2ου Λόχου του 256 ΤΠ, Ανθυπολοχαγός Σταύρος Μπιτσάκης από τα Χανιά.
Παρά τη συντριπτική τους υπεροχή, οι Τούρκοι είχαν σοβαρές απώλειες. Ο παππούς μου Σάββας Μαστραππάς, που έμεινε εγκλωβισμένος στη Λάπηθο, μου έλεγε ότι «οι Τούρκοι έθαβαν τους νεκρούς στρατιώτες τους για αρκετές μέρες μετά την κατάληψη του χωριού μας».
Αφού πρώτα καταλαμβάνεται ο Καραβάς, μέχρι την 10η πρωινή της 6ης Αυγούστου 1974, το 61 ΣΠ του τουρκικού στρατού ολοκληρώνει και την κατάληψη της Λαπήθου. Η γραμμή άμυνας της ΕΦ μετατίθεται προς τα χωριά Βαβυλάς και Βασίλεια. Η υπό κατοχή ζώνη αυξάνεται κατά 30 τ. χλμ.
Ο Κότσαπας ορθά υποστηρίζει ότι: «Η θέση που συντάχθηκαν οι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ καθώς και οι οπλίτες του 3ου Λόχου του 256 ΤΠ ήταν όντως πολύ σωστή, άκρως αποτρεπτική στα τουρκικά σχέδια όπως εκ των υστέρων απεδείχθη, υπήρξε και σωτήρια για τους οπισθοχωρούντες στρατιώτες μας, διότι κράτησε ανοιχτή τη δίοδο προς τη Βασίλεια έως τα Πάναγρα μέχρι τα χαράματα της 7ης Αυγούστου».
Ζ. Η σημασία της τουρκικής νίκης
Ο επικεφαλής των δυνάμεων της εισβολής, Στρατηγός Ντεμιρέλ, γράφει στα απομνημονεύματά του «ότι αν δεν καταλαμβάνονταν η Λάπηθος και ο Καραβάς μπορεί να μην πετύχαινε η εισβολή, διότι το αρχικό τουρκικό προγεφύρωμα κρινόταν επισφαλές σε ενδεχόμενη ελληνική αντεπίθεση».
Τόσο οι τουρκικές πηγές όσο και οι δικές μας συμφωνούν ότι η μάχη Λαπήθου – Καραβά ήταν η πιο καθοριστική του πολέμου του 1974, διότι με την προέλασή τους απέκτησαν σημαντικά ερείσματα οι Τούρκοι, ούτως ώστε να επεκταθούν μετά εύκολα στον δεύτερο Αττίλα.
Και πιο κάτω στα απομνημονεύματά του, ο Στρ. Ντεμιρέλ αναφέρει (Ερμπίλ Τουσάλπ, «Ο Πασάς και ο Στρατηγός»): «Σε τοπικές συγκρούσεις που έγιναν στη Λευκωσία, τη Λάπηθο, τον Καραβά, το Σισκιλίπ, το Κεσκίν Σίρπ, το ύψωμα 1023, το Δίκωμο και το Σίχαρι, από το πρωί της 23ης Ιουλίου μέχρι τη 14η Αυγούστου, κάμφθηκε η αντίσταση του εχθρού με την παρέμβαση των αρμάτων και έτσι εξασφαλίστηκε η ταχεία εξέλιξη της δεύτερης επιχείρησης, η οποία άρχισε στις 14 Αυγούστου. Στις παραπάνω μάχες, οι μονάδες μας έφτασαν στον αντικειμενικό τους στόχο νωρίτερα από ό,τι υπολογιζόταν».
Για την ολιγωρία της πλευράς μας να οργανώσει πιο αποτελεσματικά την άμυνα των δύο κωμοπόλεων, ο Καδριανός αναφέρει («Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρον»): «Η επίθεσις των Τούρκων δεν ήτο κεραυνός εν αιθρία. Εκτός του ότι οι κινήσεις των εμαρτύρουν τας προθέσεις των, εις χείρας του ΓΕΕΦ υπήρχον έγγραφοι τουρκικαί διαταγαί, αι οποίαι αφεώρων την μέλλουσαν να εξαπολυθή επίθεσιν. Παρά ταύτα δεν ελήφθησαν τα δέοντα αμυντικά μέτρα, ίσως διότι οι ιθύνοντες επανεπαύοντο εις την πρόβλεψιν ότι η κυπριακή και η ελλαδική διπλωματία θα επετύγχανον να αναχαιτίσουν τους Τούρκους».
Ο επίλογος της τραγωδίας, της προχειρότητας με την οποία το ΓΕΕΦ αντιμετώπιζε την κατάσταση, παίχτηκε το βράδυ της 6ης Αυγούστου: «Φάλαγγα οχημάτων που μετέφερε το 304 ΤΕ προκειμένου να αντικαταστήσει το 256 ΤΠ εκινείτο ΜΕ ΑΝΑΜΜΕΝΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ προς τη γραμμή Βαβυλά – Βασίλειας, προσεβλήθη από παραπλέον τουρκικό αντιτορπιλικό και διελύθη» (Γ. Σέργη, «Η Μάχη της Κύπρου»).
Η. ΟΙ τουρκικές ωμότητες στην Λάπηθο.
Μετά την μάχη οι Τούρκοι έκαναν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, και δεδομένου ότι δεν υπήρχε καμία πρόθεση εκ μέρους τους να πιάσουν αιχμαλώτους, τους εκτελούσαν εν ψυχρώ επί τόπου όπου τους εντόπιζαν.
Πριν από λίγο καιρό ερευνητής Οδυσσέας Χρίστου βρήκε σε τουρκικά δημοσιεύματα της εποχής φωτογραφίες τεσσάρων μέχρι τότε αγνοούμενων εφέδρων στρατιωτών με πολιτική περιβολή, οι οποίοι παραδόθηκαν και εκτελέστηκαν -όπως αποδείχτηκε- στην τοποθεσία Ασπρόβρυση στο παραλιακό μέτωπο της Λαπήθου (στην κατάθεσή του ο παππούς μου Σάββας Μαστραππάς, ανέφερε ότι έθαψε τις σορούς τεσσάρων στρατιωτών).
Όσο αφορά τον ρόλο των Τουρκοκυπρίων παραστρατιωτικών ο αυτόπτης μάρτυρας Μαχμούτ Ρενάς, επικεφαλής ομάδας καταδρομέων αναφέρει: “Προηγούνταν πάντα Τ/Κ Μουτζαχίντ για να μας δείχνουν τον δρόμο. Ήταν μοιρασμένοι σε ομάδες 5-10 ατόμων, και ξερνούσαν μίσος για τους Ε/Κ τους παλιούς τους γείτονες” (Διαταγή εκτελέστε τους Αιχμαλώτους).
Ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Παπαδημήτρης στο βιβλίο του: “1974 Άπαντα τουρκικής εισβολής”, καταγράφει με λεπτομέρειες όλα τα περιστατικά αφιερώνοντας 200 σελίδες που αφορούν τις τουρκικές φρικαλεότητες μόνο στην Λάπηθο.
Οι στρατιωτικές απώλειες των ταγμάτων μας ήταν τρομερές. Ο Γ. Σέργης αναφέρει ότι από τους 54 άντρες 286 ΜΤΠ έφτασαν στην Βασίλεια 13.
Ο πρώην βουλευτής Κερύνειας Σοφοκλής Φυττής, που πολέμησε στην περιοχή ( βρισκόταν στο ύψωμα Κόρνος) είναι πιο συγκεκριμένος: Το Μηχανικό είχε 31 νεκρούς, το 256 ΤΠ είχε 51 νεκρούς και το 286 ΜΤΠ, 8 νεκρούς. Το σύνολο των απωλειών μας στην μάχη ήταν 90 νεκροί, Αξιωματικοί και οπλίτες.
Ο φόρος αίματος που κατέβαλε συνολικά η Λάπηθος κατά την τουρκική εισβολή ανέρχεται σε 96 ανθρώπους (αμάχους και στρατεύσιμους).
Σε ομαδικό τάφο ανακαλύφθηκαν το 2010, από κλιμάκιο ανεύρεσης αγνοουμένων, τα οστά 12 ατόμων. Δύο πολιτών και δέκα στρατιωτών. Οι πολίτες ήταν ο Αλέκος Τσιακκής και ο Σοφοκλής Ιγνατίου – Εγγλέζος (ο παππούς μου από την πλευρά της μητέρας μου, 70 χρονών τότε).
“Ήρθαν κάποιοι στρατιώτες στο σπίτι μας στην Αϊρκώτισσα και ζήτησαν από τον παππού σου να τους δείξει ένα μονοπάτι διαφυγής προς την Βασίλεια, έφυγε μαζί τους και δεν επέστρεψε ποτέ” μας έλεγε η γιαγιά μου Ειρήνη Ιγνατίου.
Τους εκτέλεσαν μερικά μέτρα πιο κάτω σ’ ένα χωράφι.
Το 2010 παρέδωσαν στην οικογένειά μας, μερικά οστά (την άνω σιαγόνα με 2 δόντια, ήταν ό,τι απέμεινε από την εξ επαφής σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι ο παππούς μου. Ένα μέρος της σπονδυλικής του στήλης και τις πατούσες του, που ταυτοποιήθηκαν με την μέθοδο DNA).
Πριν κάποια χρόνια ήμουν σ’ ένα ταξί και πήγαινα από την Λεμεσό στην Λευκωσία. Πιάσαμε κουβέντα με τον οδηγό και όταν του είπα από πού κατάγομαι κατέβασε το κεφάλι και μου είπε ότι υπηρετούσε στο ύψωμα Κόρνος πάνω από την Λάπηθο όταν έγινε η επίθεση, και είδε με τα κιάλια να έχουν πάρει στην βρύση του Δημοτικού σχολείου (στην περιοχή Αλώνια) και να υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια και μετά να εκτελούν δικούς μας στρατιώτες που έπιασαν αιχμαλώτους. Δεν μπορούσα μου είπε να κοιμηθώ για μήνες από την αγριότητα που είδα.
Ο θείος μου ο Σάββας Σωκράτους που βρισκόταν στο ίδιο σημείο μου έλεγε “Ακούγαμε πυροβολισμούς και βλέπαμε πυκνούς καπνούς, όλη την ημέρα χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ευτυχώς ήξερα ότι η οικογένειά μου μετακινήθηκε στην Μόρφου. Ανάμεσα στους στρατιώτες του Λόχου μου επικρατούσε ο φόβος ότι από στιγμή σε στιγμή θα μπορούσαμε να βρεθούμε εγκλωβισμένοι στο ύψωμα”
Θ. Εν ψυχρώ δολοφονίες αμάχων στην Λάπηθο
Περιγράψαμε πιο πάνω περιστατικά με στρατιώτες που συνέβησαν στην μάχη. Τα περιστατικά αμάχων, πολλοί εκ των οποίων ήταν ηλικιωμένες γυναίκες που συνέβησαν στην Λάπηθο, τα οποία θα παραθέσουμε στην συνέχεια προκαλούν αποτροπιασμό για τα ανθρωπόμορφα τέρατα τα οποία τα διέπραξαν.
Ένα περιστατικό που δημοσιεύτηκε από τον ερευνητή Οδυσσέα Χρίστου ήταν αυτό του Παχτάουρου (ξυλοκόπος), της συζύγου του και κάποιων ακόμα γειτόνων του από την ενορία του Αγίου Λούκα (τους οποίους αναφέρει ότι τους έθαψε ο παππούς μου), που αφού τους χρησιμοποίησαν ως ανθρώπινες ασπίδες στην συνέχεια τους εκτέλεσαν.
Έχουμε περιγραφές για τα τουρκικά “κατορθώματα” και από δικές τους διηγήσεις: Ο Τούρκος στρατιώτης Κασίμ Χάμογλου που έλαβε μέρος στην επίθεση κατά της Λαπήθου αφηγείται (Διαταγή εκτελέστε τους Αιχμαλώτους):
«Ένα περιστατικό από τότε έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου. Τόση εντύπωση μου έκανε που, όταν το φέρνω στο μυαλό μου, ζωντανεύει η εικόνα μπροστά στα μάτια μου. Ένα πρωί, μόλις ξυπνήσαμε, είδαμε μια ηλικιωμένη γυναίκα πάνω σε μια ταράτσα να ποτίζει τα λουλούδια της. Δεν πέρασε πολλή ώρα κι ένας στρατιώτης, που απ’ ό,τι ξέρω ήταν από τη Θράκη, χωρίς να προηγηθεί τίποτα, χωρίς καμία αφορμή και αιτία, τη σημάδεψε από απόσταση 500 μέτρων και τη σκότωσε. Σε λίγο ανεβήκαμε στο σπίτι εκείνο και είδαμε ότι είχε χτυπηθεί στο στήθος. Μάλλον ο θάνατός της ήταν ακαριαίος. Δεν την πήραμε από εκεί για να τη θάψουμε. Το πτώμα της δύστυχης γυναίκας έμεινε σ’ εκείνη την ταράτσα, κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Δεν ξέρω τι απέγινε.»
Μια ακόμα μαρτυρία του Τούρκου αξιωματικού Γιαλτσίν Κιουτσούκ δίνει το κλίμα για την εγκληματική δράση του στρατού που εισέβαλε στο νησί (Σοφία Ιορδανίδου: Νταλγκά Νταλγκά)
«Αν με ρωτήσεις πόσα πτώματα έχεις δει στα χωράφια της Κύπρου: θα σου απαντήσω πολλά. Κι αν με ξαναρωτήσεις πόσα πολλά; θα σου απαντήσω ότι το μόνο που έβλεπα ήταν πτώματα. Παντού, σε χωράφια, σε πλαγιές, σε δρόμους υπήρχαν σπαρμένα πτώματα. Είδα τόσα πολλά που έπαψα να τα καταγράφω μετά το σοκ των πρώτων ωρών. Αντίκρισα τόσους πολλούς νεκρούς, ώστε αργότερα αναρωτιόμουν γιατί ψάχνουν ακόμα για αγνοούμενους. Προσωπικά πιστεύω ότι θα πρέπει να ψάχνουν μόνο για τα οστά των αγνοουμένων.»
Και πιο κάτω ο ίδιος δίνει την εξήγηση ” γιατί τόσα πολλά πτώματα ” :
«Αυτός είναι ο τρόπος που πολεμούν οι Τούρκοι. Δε συνηθίζουν να πιάνουν αιχμαλώτους κι όταν το κάνουν δεν τους κρατούν ζωντανούς για μεγάλο διάστημα. Και για τους Ελληνοκύπριους που είχαν μείνει πίσω ήταν πάρα πολύ αργά για να δραπετεύσουν»
Κάθε οικογένεια καταγόμενη από το χωριό μου έχει να διηγηθεί ιστορίες απίστευτων φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Τούρκοι εισβολείς. “Οι Τούρκοι στρατιώτες και οι Τουρκοκύπριοι παρακρατικοί σκότωναν συνήθως για… ευχαρίστηση, αποτελούσε παράδοση για τον τουρκικό στρατό” όπως αναφέρει και ο δρ. Κιουτσούκ (στο βιβλίο Νταλκά-Νταλκά)
Οι εν ψυχρώ δολοφονίες στο χωριό Λάπηθος της επαρχίας Κερύνειας ηλικιωμένων αμάχων που έμειναν εγκλωβισμένοι σ’ αυτό, τον Αύγουστο του 1974, πώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από τον Ερντογάν, ο οποίος τις προάλλες, απευθυνόμενος στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου αποκάλεσε τους Ισραηλινούς «σφαγείς γυναικόπαιδων και αμάχων»;
Οι περιπτώσεις που ακολουθούν έχουν ως προέλευσή τους μια πρωτογενή πηγή. Είναι μερικά ενδεικτικά συμβάντα (από τα 70 και περισσότερα) όπως αυτά αναφέρονται στην κατάθεση του παππού μου Σάββα Θ. Μαστραππά, στις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την απελευθέρωσή του από τους Τούρκους.
Ο παππούς μου, που παρέμεινε εγκλωβισμένος στη Λάπηθο το 1974, διορίστηκε από έναν Τούρκο επικεφαλής αξιωματικό υπεύθυνος για τους υπερήλικες συγχωριανούς μας που δεν θέλησαν να μετακινηθούν από τον γενέθλιό μας τόπο. Ο λόγος ήταν διότι τόσο ο αξιωματικός όσο και ο παππούς μου (λόγω της αιχμαλωσίας του κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) ήξεραν γερμανικά, οπότε μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
Η πρώτη «αποστολή» που του ανέθεσε ήταν να θάψει τους δολοφονημένους αμάχους και στρατιώτες που «προέκυψαν ως αποτέλεσμα» της κατάληψης της Λαπήθου, διότι η δυσοσμία ήταν μεγάλη και ο κίνδυνος μετάδοση μολυσματικών ασθενειών από τα άταφα πτώματα πολύ πιθανός.
Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικές περιπτώσεις όπως καταγράφηκαν από τον παππού μου ενδεικτικές της τουρκικής βαρβαρότητας η οποία στράφηκε κατά αμάχων ηλικίας 60 έως 90 ετών πολλοί εκ των οποίων ήταν ανήμποροι, κάποιοι δε διανοητικά καθυστερημένοι.
Γιακουμής Σάββα Μάντης 70 χρονών. Πυροβολήθηκε παρουσία της γυναίκας του, στον κήπο του, στην τοποθεσία «Βρυσίν του Πάρπα», Μαρία Μανόλη Παρπέρη, 75 χρονών. Βρέθηκε πυροβολημένη (πεξούμενη) έξω από το σπίτι της, Προκόπης Κωνσταντίνου Χατζηπροκόπη, 66 χρονών, και η σύζυγός του Ευγενία, 65 χρονών. Βρέθηκαν σκοτωμένοι στο κρεβάτι τους. Μαρία Μελή Δεμέτη, 74 χρονών. Βρέθηκε πεξούμενη στην αυλή του σπιτιού της. Σάββας Σαββή Χατζηπροκόπη, 78 χρονών. Βρέθηκε σκοτωμένος στην καρέκλα του. Έφερε τραύματα στην κεφαλή. Νικόλαος Σταύρου Αππαλή, 60 χρονών. Βρέθηκε πεξούμενος στην αυλή του, (ο άνθρωπος αυτός δεν είχε σώας τας φρένας) συγχωριανού μας ονόματι Κρεμμουδιού. Χρυστάλλου Κοσιάρη, 80 χρονών, και η αδελφή της Ευγενία Χριστοφή Κκέλη, 75 χρονών. Βρέθηκαν πεξούμενες στην αυλή του σπιτιού τους και τα χέρια τους ήσαν δεμένα. Και οι δύο αδελφές ήσαν τυφλές. Ξενού Χάμπουλλου, 80 χρονών. Ειρήνη Δρούμπου, 90 χρονών. Ειρήνη Κ. Τσουλούπα, 80 χρονών. Ανδρονίκη Παναγή, 55 χρονών. Γιάνναρος Ψαρά, 70 χρονών. Αρέστης Πακτάουρος, 80 χρονών. Μαρίτσα Παρπέρη, 65 χρονών. Χαρικλού Συμεού, – 65 χρονών. Αναστασία Σουτζιή, 70 χρονών. Όλοι βρέθηκαν δολοφονημένοι. Ελένη Κραμβή, 85 χρονών. Βρέθηκε σκοτωμένη έξω από το σπίτι της. Μελής Α. Μέτσιου και η γυναίκα του με τα δύο κωφάλαλα παιδιά τους. Βρέθηκαν σκοτωμένοι έξω από το σπίτι τους. Σάββας Παρπέρης, 80 χρονών. Βρέθηκε σκοτωμένος. Παντελής Κωστή Καραμανή από τον Βοβυλά, 60 χρονών. Πέθανε στις φυλακές της Κερύνειας από ξυλοδαρμό. Πολυξένη Καραβαλή, 76 χρονών. Βρέθηκε πεξούμενη έξω από το σπίτι της. Ρωτόκλης Κόλιαρος, 80 χρονών, με την γυναίκα του Μαρία Γιαννή Κόλιαρου, 80 χρονών. Κατακρεουργήθηκαν από τους Τούρκους. Χατζηξενού Χατζηγιακουμή, 75 χρονών. Βρέθηκε νεκρή, πεξούμενη έξω από το σπίτι της, Χριστόφορος Ιγνατίου, 80 χρονών, Κατινού Χατζηχαρίτου, 86 χρονών. Ανδριανή Χαραλάμπους Μωυσή, 86 χρονών. Παναγής Γ. Κοντός, 80 χρονών. Χαράλαμπος Χατζηγιάκου, 90 χρονών. Σοφοκλής Ιγνατίου, 70 χρονών. Βρέθηκε νεκρός μαζί με δέκα στρατιώτες. Σοφοκλής Φυττής, 90 χρονών (παππούς του πρώην βουλευτή). Βρέθηκε πεξούμενος κάτω από ένα γεφύρι. Αναστάσης Χατζησάββα, 65 χρονών. Βρέθηκε πυροβολημένος στο περιβόλι του.
Ακόμα μία γριούλα ηλικίας 80 χρονών δέχεται μια μέρα την «επίσκεψη» ενός Τούρκου στρατιώτη, ο οποίος, μη σεβόμενος τα χρόνια της, τη βιάζει. Η γριά μεταφέρεται στο νοσοκομείο με ακατάσχετη αιμορραγία. Στο νοσοκομείο τη μεταφέρει ο Σάββας Μαστραππάς, όπου όμως ο Τούρκος γιατρός της Κερύνειας αποφαίνεται ότι η αιμορραγία οφειλόταν σε κτύπημα!!!
Παρατηρούμε σε όλες τις φάσεις της εισβολής ότι οι Τούρκοι δημοσιογράφοι και επικεφαλής αξιωματικοί, σκηνοθετούν, ευτυχισμένες στιγμές με συλληφθέντες για λόγους προπαγάνδας. Ας μην ξεχνάμε ότι η τουρκική εισβολή διαφημίζεται ως ειρηνευτική επιχείρηση για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης στο νησί. Στις πλείστες δε περιπτώσεις εκτελούσαν τους ανθρώπους αυτούς. Ο ερευνητής κ. Χρίστου συμβάλλει μεταξύ όλων των άλλων στην διάλυση αυτού του μύθου. Σε μια από τις φωτογραφίες που έφερε στο φως και δημοσιεύουμε εικονίζεται ο Ευαγόρας Μόρτης (Βαγορής), άτομο διανοητικά καθυστερημένο, 33 ετών από την Λάπηθο, να καπνίζει από ό,τι φαίνεται το τελευταίο του τσιγάρο ανάμεσα σε Τούρκους “Ειρηνευτές”!!!
Σημ. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ” ΚΕΡΥΝΕΙΩΤΙΚΗ ΗΧΩ “
https://www.anixneuseis.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)