Το Τελευταίο Κεφάλαιο: Πώς ο άτυχος πόλεμος του Τραμπ με το Ιράν καταδικάζει την Αμερικανική Αυτοκρατορία

Μια Πρόβλεψη για το Τέλος της Αυτοκρατορίας

Πιστεύω ότι γινόμαστε μάρτυρες της τελευταίας, απελπισμένης ανάσας της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Φεβρουαρίου 2026, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε συνεννόηση με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν πόλεμο που αποκαλεί «Επιχείρηση Επική Οργή» εναντίον του Ιράν  ^[1] . Δεν πρόκειται για μια απαραίτητη πράξη άμυνας. Κατά την άποψή μου, είναι μια σκόπιμη, μοιραία παγίδα που θα διαλύσει την αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία μέσα από μια τέλεια καταιγίδα οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής κατάρρευσης. Όπως το έθεσε εύστοχα μια ανάλυση, η κίνηση «κινδυνεύει την παρακμή της Αμερικής» εκθέτοντας τα όρια της ισχύος των ΗΠΑ σε μια μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη  ^[2] .

Βλέπω αυτή τη σύγκρουση ως την κορύφωση ενός μακροχρόνιου μοτίβου ιμπεριαλιστικής υπερβολής. Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν τις άφθονες στρατιωτικές τους δαπάνες και την παγκόσμια αστυνόμευση μέσω μη βιώσιμου χρέους, ένα σχέδιο Πόντσι που η ιστορία δείχνει ότι ανατρέπει ακόμη και τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες  ^[3] . Τώρα, μπαίνοντας σε έναν πόλεμο με ένα έθνος που έχει περάσει δεκαετίες προετοιμαζόμενος για αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο Τραμπ υπέγραψε την καταδίκη της αυτοκρατορίας σε θάνατο. Οι αρχικές δικαιολογίες είναι μεταβαλλόμενες και αβάσιμες, και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ήδη ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί την αποδοκιμάζουν  ^[4] . Το εσωτερικό μέτωπο καταρρέει πριν καν σταματήσουν να αντηχούν οι πρώτοι πυροβολισμοί.

Ο ασύμμετρος πόλεμος του Ιράν: Παραλύει τον Κόλπο

Το στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ έχει σχεδιαστεί για συμβατικό πόλεμο εναντίον συμβατικών στρατών. Η στρατηγική του Ιράν, η οποία έχει βελτιωθεί με την πάροδο των ετών, είναι να πολεμά ασύμμετρα, στοχεύοντας όχι μόνο σε στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία αλλά και στην ίδια τη βιωσιμότητα των βασικών συμμάχων της Αμερικής. Σκεφτείτε τα κράτη του Κόλπου - Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, ΗΑΕ. Οι οικονομίες και οι κοινωνίες τους είναι χτισμένες σε εύθραυστα θεμέλια: τεράστιες μονάδες αφαλάτωσης νερού και περίπλοκες αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων που εκτείνονται σε όλη την περιοχή.

Η ικανότητα του Ιράν να στοχεύει αυτές τις υποδομές με drones και πυραύλους καθιστά αυτά τα συμμαχικά έθνη κυριολεκτικά μη βιώσιμα. Φανταστείτε το χάος αν οι μονάδες αφαλάτωσης τεθούν εκτός λειτουργίας. Επιπλέον, διαταράσσοντας τη θαλάσσια κυκλοφορία και ανεβάζοντας τα ασφάλιστρα σε αστρονομικά επίπεδα, το Ιράν μπορεί να καταστήσει τον τουρισμό και το εμπόριο από τα οποία εξαρτώνται αυτές οι οικονομίες μη βιώσιμα εν μία νυκτί. Αυτό αποκαλύπτει την απόλυτη κενότητα των αμερικανικών υποσχέσεων ασφαλείας. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να προβάλουν έναν προστατευτικό θόλο σε ολόκληρη την περιοχή. Όπως σημειώνει μια πηγή, το Ιράν έχει προετοιμαστεί για αυτήν την ημέρα και το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι να «σύρει την Ουάσινγκτον σε μια παρατεταμένη περιφερειακή σύγκρουση»  ^[5] . Η ομπρέλα ασφαλείας είναι γεμάτη τρύπες και οι σύμμαχοί μας πρόκειται να μουλιάσουν.

Οικονομικό Σαμποτάζ: Η Αχίλλειος Πτέρνα του Δολαρίου

Αυτός ο πόλεμος πλήττει άμεσα την καρδιά της παγκόσμιας κυριαρχίας του αμερικανικού δολαρίου. Το σύστημα των πετροδολαρίων - όπου τα κράτη του Κόλπου ανακυκλώνουν τα έσοδα από το πετρέλαιο σε χρέος του αμερικανικού δημοσίου - είναι η σανίδα σωτηρίας που στηρίζει την ικανότητα της Αμερικής να τυπώνει χρήματα χωρίς άμεση κατάρρευση. Όπως έχω προειδοποιήσει επανειλημμένα, μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή «θα μπορούσε να επιταχύνει την πτώση του δολαρίου» χρησιμεύοντας ως προπέτασμα καπνού για μια οικονομική επανεκκίνηση  ^[6] . Η πίεση του Ιράν στον Κόλπο απειλεί να διακόψει αυτή τη ζωτική αρτηρία. Εάν οι ροές πετρελαίου διαταραχθούν και οι σύμμαχοι του Κόλπου παραλυθούν, ποιος θα συνεχίσει να αγοράζει το χρέος μας;

Η απάντηση είναι ολοένα και περισσότερο, κανείς. Τα έθνη ήδη απομακρύνονται από το δολάριο. Η Κίνα, βασικός στόχος των εμπορικών πολιτικών του Τραμπ, «μειώνει τα ποσά που κατέχει σε αμερικανικό χρέος»  ^[7] . Τα έθνη BRICS εργάζονται ενεργά σε εναλλακτικά συστήματα διακανονισμού  ^[8] . Αυτός ο πόλεμος θα επιταχύνει μόνο αυτή την φυγή. Όταν η μουσική σταματήσει και ο κόσμος σταματήσει να δέχεται το fiat νόμισμά μας για πραγματικά αγαθά, η κατάρρευση θα είναι ξαφνική και καταστροφική. Η αμερικανική αυτοκρατορία πεθαίνει και χρειάζεται πόλεμο για να διατηρήσει τη θέση της, αλλά αυτή η ίδια η πράξη βίας είναι που θα διαλύσει τελικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα  ^[9] . Παρακολουθούμε μια αυτοκρατορία εθισμένη στο χρέος να προσπαθεί να λύσει τα προβλήματά της πυροδοτώντας την ίδια την κρίση που θα την καταστρέψει.

Στρατιωτική αλαζονεία: Το Βιετνάμ της Μέσης Ανατολής

Υπάρχει μια επικίνδυνη αλαζονεία στην Ουάσινγκτον, η πεποίθηση ότι η αμερικανική αεροπορική δύναμη από μόνη της μπορεί να επιτύχει «αλλαγή καθεστώτος» σε ένα έθνος τόσο απέραντο, ορεινό και ανθεκτικό όσο το Ιράν  ^[10] . Αυτή είναι μια φαντασίωση. Ας είμαστε σαφείς: οποιαδήποτε προσπάθεια αποστολής αμερικανικών χερσαίων στρατευμάτων στο Ιράν θα ήταν μια σφαγή, που θα συνέτριβε τον μύθο της αμερικανικής στρατιωτικής αήττητης και θα πυροδοτούσε μια εγχώρια εξέγερση. Στο αμερικανικό κοινό είχε υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι πόλεμοι για πάντα. Οι πρώτοι θάνατοι αμερικανών στρατιωτών σε αυτή τη σύγκρουση έχουν ήδη πυροδοτήσει σημαντική οργή, με τους επικριτές να την χαρακτηρίζουν «πόλεμο για το Ισραήλ»  ^[11] .

Η αλήθεια είναι ότι ο αμερικανικός στρατός είναι ήδη υπερβολικά επιβαρυμένος και δεν μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τους συμμάχους του από το σμήνος των drones και των πυραύλων που μπορούν να αναπτύξουν το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του. Αυτό δεν είναι εικασία· είναι μια υπολογισμένη εκτίμηση. Όπως έθεσε το ερώτημα μιας ανάλυσης ενός πιθανού αεροπορικού πολέμου, «το Ιράν έχει προετοιμαστεί για αυτήν την ημέρα» και οι κίνδυνοι είναι «απολύτως τεράστιοι»  ^[12] . Η αδυναμία προβολής αξιόπιστης ισχύος είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της αυτοκρατορίας. Επιταχύνει τη μετάβαση του κόσμου σε μια πολυπολική τάξη, όπου έθνη όπως αυτά των BRICS σφυρηλατούν συνεργασίες εκτός του ελέγχου της Ουάσιγκτον  ^[13] . Η μονοπολική στιγμή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, όπου οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να υπαγορεύσουν όρους με βάση την «κυριαρχική ανισότητα», έχει τελειώσει  ^[14] . Αυτός ο πόλεμος θα είναι η πολύ δημόσια κηδεία του.

Το Τελικό Παιχνίδι της Παγκοσμιοποίησης και η Προοδευτική μας Πορεία

Βλέπω αυτή τη στημένη σύγκρουση ως μέρος μιας ευρύτερης, πιο σκοτεινής ατζέντας. Η παγκοσμιοποιητική κλίκα πίσω από σχέδια όπως η Μεγάλη Επαναφορά επιθυμεί απεγνωσμένα πόλεμο μεγάλης κλίμακας και χάος  ^[15] . Τέτοιες αναταραχές διευκολύνουν μια μετάβαση στο «δόγμα του σοκ», επιτρέποντάς τους να στερήσουν τις ελευθερίες, να συγκεντρώσουν την εξουσία και να προωθήσουν συστήματα ψηφιακής επιτήρησης όπως τα CBDCs με το πρόσχημα της διαχείρισης κρίσεων. Το χάος είναι ένα χαρακτηριστικό, όχι ένα σφάλμα, που έχει σχεδιαστεί για να κάνει τους πληθυσμούς εύπλαστους και συμμορφώσιμους.

Η επιβίωσή μας εξαρτάται τώρα από τη ριζική αποκέντρωση και την αυτοδυναμία. Πρέπει να απορρίψουμε τα συγκεντρωτικά συστήματα που μας απογοητεύουν. Αυτό σημαίνει ότι θα αγκαλιάσουμε την διατροφική κυριαρχία καλλιεργώντας τα δικά μας βιολογικά τρόφιμα, εξασφαλίζοντας τον πλούτο μας με ειλικρινές χρήμα όπως ο φυσικός χρυσός και το ασήμι, και ανακτώντας την υγεία μας μέσω της φυσικής ιατρικής και της αποτοξίνωσης. Το πιο σημαντικό, πρέπει να αποκεντρώσουμε την ίδια τη γνώση, απελευθερώνοντας τη λογοκρισία των Big Tech και των κατακτημένων θεσμών.

Για μη λογοκριμένη έρευνα και γνώση που βασίζεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη σχετικά με την υγεία, την ελευθερία και την ετοιμότητα, προτείνω εργαλεία όπως το  BrightAnswers.ai . Για μάθηση, χρησιμοποιήστε  το BrightLearn.ai  για να δημιουργήσετε τα δικά σας δωρεάν βιβλία για οποιοδήποτε θέμα. Για την κοινότητα, στραφείτε σε πλατφόρμες όπως  το Brighteon.social  και άλλα αποκεντρωμένα συστήματα. Η αυτοκρατορία καταρρέει. Το καθήκον μας δεν είναι να τη σώσουμε, αλλά να χτίσουμε ανθεκτικές, ελεύθερες και υγιείς ζωές έξω από το καταρρέον οικοδόμημά της. Το μέλλον ανήκει στους αποκεντρωμένους, τους προετοιμασμένους και τους ηθικά αφυπνισμένους.

https://www.naturalnews.com/

Τό τέλος τῆς παραπλανητικῆς διπλωματίας τοῦ Τράμπ

 .η απόφαση για επίθεση είχε ήδη ληφθεί κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής στο Μαρ-α-Λάγκο στις 29 Δεκεμβρίου 2025, μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ.

 ...ο Νετανιάχου ήταν αυτός που απαίτησε από τις ΗΠΑ να χτυπήσουν τις δυνατότητες βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν 

... Ο Τραμπ είναι ένας πραγματικά αφοσιωμένος υποστηρικτής του Ισραήλ, αλλά απέχει ελάχιστα από το να βυθίσει την Προεδρία του σε αυτόν τον βράχο.

Ίσως δεν είχε άλλη επιλογή.

Τοῦ Alastair Crooke

Με την κατάρρευση της διπλωματίας, η σύγκρουση έχει μετακινηθεί από το πεδίο του στρατηγικού λογισμού και του ρεαλισμού σε ένα πεδίο ψυχολογικής εξαρτημένης μάθησης.

Οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις της Πέμπτης (26 Φεβρουαρίου) – παρά τον πανηγυρικό θόρυβο από μεσολαβητές και διαπραγματευτές – επιβεβαίωσαν το ουσιαστικό αδιέξοδο. Οι απαιτήσεις των ΗΠΑ που παρουσιάστηκαν στο Ιράν ήταν:

• Η πλήρης αποξήλωση των πυρηνικών εγκαταστάσεων Fordow, Natanz, και Isfahan.
• Η μεταφορά όλου του εμπλουτισμένου ουρανίου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
• Το τέλος όλων των ρητρών λήξης ισχύος και οι μόνιμοι περιορισμοί.
• Η αποδοχή του μηδενικού εμπλουτισμού – με μόνο τον ερευνητικό αντιδραστήρα της Τεχεράνης να επιτρέπεται να παραμείνει.
• Ελάχιστη ελάφρυνση των κυρώσεων εκ των προτέρων· περαιτέρω ελάφρυνση μόνο μετά από πλήρη συμμόρφωση.

Αυτές οι απαιτήσεις διατυπώθηκαν σαφώς για να εμποδίσουν, αντί να διευκολύνουν, οποιαδήποτε διπλωματική λύση. Αντανακλά μια στρατηγική που βασίζεται στην βαθιά ριζωμένη υπόθεση της ιρανικής αδυναμίας, η οποία, απέναντι σε μια στρατιωτική επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ, αναμενόταν με βεβαιότητα ότι σίγουρα θα οδηγούσε σε ιρανική συνθηκολόγηση. Αυτή η υπόθεση ήταν πάντα αλαζονική. Αποδείχθηκε προδήλως ψευδής, καθώς, όπως ήταν αναμενόμενο, η Τεχεράνη απέρριψε τις απαιτήσεις των ΗΠΑ:

• [Το Ιράν] επέμεινε στην αναγνώριση του δικαιώματός του (βάσει της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Δυνάμεων) να εμπλουτίζει ουράνιο για μη στρατιωτικές ανάγκες.
• Απορρίφθηκε η πρόταση «μηδενικού εμπλουτισμού».
• Αρνήθηκε να μεταφέρει εμπλουτισμένο ουράνιο από το έδαφός του στο Ιράν.
• Επέμεινε ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να περιλαμβάνει τόσο την αναγνώριση του δικαιώματός του για εμπλουτισμό όσο και μια σημαντική άρση των κυρώσεων. Το Ιράν απορρίπτει την ιδέα των αόριστων περιορισμών που του επιβάλλονται.

Η ατμόσφαιρα στο τέλος των συνομιλιών ήταν αποφασιστικά αισιόδοξη . Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν, Υπουργός Εξωτερικών, Araghchi, δήλωσε: «Ο σημερινός γύρος ήταν ο καλύτερος από τους γύρους μέχρι στιγμής. Παρουσιάσαμε με σαφήνεια τα αιτήματά μας». Η ιρανική πλευρά ήθελε να καταστήσει σαφές τόσο στο εγχώριο όσο και στο εξωτερικό κοινό ότι (τουλάχιστον) είχε διαπραγματευτεί σοβαρά.

Ωστόσο, αναφορές από τις ΗΠΑ υποδηλώνουν ότι η απόφαση για επίθεση είχε ήδη ληφθεί κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής στο Μαρ-α-Λάγκο στις 29 Δεκεμβρίου 2025, μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ.

Η ιρανική ηγεσία καταλάβαινε καλά ότι οποιεσδήποτε παραχωρήσεις που θα μπορούσε εύλογα να είχε προσφέρει το Ιράν στις συνομιλίες δεν θα είχαν δώσει στον Τραμπ την επιθυμητή γρήγορη πολιτική «νίκη». Πόσο μάλλον που το Ιράν επέμενε ότι η πυραυλική άμυνα ήταν αδιαπραγμάτευτη.

Ενώ έθεσε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν στο επίκεντρο των συνομιλιών, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rubio – ενόψει αυτού του (τελευταίου) γύρου διαπραγματεύσεων – υπογράμμισε ότι, από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, η απειλή των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν αποτελεί «θεμελιώδες στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί».

Ο απίθανος ισχυρισμός του Rubio, ωστόσο, συμφωνεί με τα δημοσιεύματα του ισραηλινού εβραϊκού τύπου ότι μετά τη συνάντηση του Νετανιάχου με τον Τραμπ τον Δεκέμβριο του 2025, ο Νετανιάχου ήταν αυτός που απαίτησε από τις ΗΠΑ να χτυπήσουν τις δυνατότητες βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν - και ότι η επίθεση στο πυραυλικό οπλοστάσιό του πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι των επιθέσεων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Το ίδιο (ισραηλινό) ρεπορτάζ ανέφερε ότι ο Τραμπ αποδέχτηκε την επιτακτική απαίτηση του Νετανιάχου.

Συνολικά, ο Τραμπ παρέμεινε ανένδοτος στην άποψη ότι όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα της ιρανικής αντιπαράθεσης -είτε επιτεύχθηκε μέσω της ιρανικής συνθηκολόγησης είτε με στρατιωτική βία- έπρεπε προσωπικά να βγει από την αντιπαράθεση δείχνοντας «ισχυρός» και έχοντας ένα ιστορικό «επίτευγμα» στο ενεργητικό του.

Ένας πόλεμος σε αναζήτηση λογικής

Έτσι, με την κατάρρευση της διπλωματίας, η σύγκρουση έχει μετακινηθεί από τη σφαίρα του στρατηγικού υπολογισμού και του ρεαλισμού σε μια ψυχολογική εξαρτημένη διαδικασία. Δηλαδή, πώς να χαρακτηρίσουμε έναν πόλεμο χωρίς σαφή αιτιολογία σε ένα ολοένα και πιο αμφιλεγόμενο αμερικανικό κοινό. Και πώς να πυροδοτήσουμε καλύτερα τον πόλεμο με τέτοιο τρόπο ώστε να παράσχουμε το σωστό ψυχολογικό πλεονέκτημα στον Τραμπ ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Ως εκ τούτου, έχουμε τους παράλογους ισχυρισμούς του Τραμπ ότι το Ιράν εργάζεται για την παραγωγή διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM) με τους οποίους θα επιτεθεί στην ηπειρωτική χώρα των ΗΠΑ. Σε αυτή την ψυχο-αφήγηση, ο Τραμπ δεν σώζει μόνο το Ισραήλ, σώζει και την Αμερική!

Αυτές οι ψυχολογικές σκέψεις αναγκάζουν μια διχασμένη ομάδα Τραμπ να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα - προσπαθώντας να βρει το εύλογο casus belli για να δικαιολογήσει μια στρατιωτική επίθεση στο Ιράν. Το Ιράν, παρά τους ισχυρισμούς του Rubio, δεν απειλεί τις ΗΠΑ με ICBM. Το Ιράν δεν αποτελεί καθόλου απειλή για τις ΗΠΑ - ούτε διαθέτει πυρηνικά όπλα.

Μην κάνετε λάθος, παρατηρεί ο Will Schryver ,

«Αυτός είναι ένας αμερικανικός πόλεμος επιλογής. Αυτός ο πόλεμος - και όλες οι συνέπειές του - ανήκουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός είναι ο πόλεμος του Τραμπ. Αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου 2020, με άμεση εντολή του Ντόναλντ Τραμπ».

Αλλά το γεγονός ότι η Ομάδα Τραμπ λέει φωναχτά ότι ένα χτύπημα στο Ιράν έχει ως στόχο την εδραίωση της ηγεμονίας του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, θεωρείται από την Ομάδα ως ένα δυσάρεστο πλαίσιο για να διαφημίσει έναν «άλλο μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή» σε ένα αμερικανικό εκλογικό σώμα που είναι αντίθετο με τις απώλειες και ολοένα και πιο σκεπτικό απέναντι στην ιεράρχηση των ισραηλινών συμφερόντων από τον Τραμπ.

Το δίλημμα της έλλειψης λογικής για πόλεμο προφανώς έγινε τόσο οξύ που οι Αμερικανοί αξιωματούχοι συμφώνησαν ότι το Ισραήλ έπρεπε να χτυπήσει πρώτο , προκειμένου να καταστεί ένας ιρανικός πόλεμος όσο το δυνατόν «πολιτικά αποδεκτός» για το εγχώριο κοινό.

Η Anna Barsky, γράφοντας στην εβραϊκή γλώσσα στην Ma'ariv την περασμένη εβδομάδα, υποστήριξε ότι η υπόνοια ότι το Ισραήλ «πηγαίνει πρώτο» «... διαπερνά το ειρωνικό στο ανατριχιαστικό. Επειδή σκιαγραφεί ένα σενάριο στο οποίο το Ισραήλ λειτουργεί, συνειδητά και σχεδιασμένα, ως το πρώτο πλάνο μιας κίνησης που αποσκοπεί πρωτίστως στην παραγωγή ενός αποτελέσματος συνείδησης στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Η συσσώρευση αμερικανικών δυνάμεων αρχικά φαντάστηκε ο Τραμπ ότι ήταν, από μόνη της, αρκετά τρομακτική ψυχολογικά για το Ιράν, ώστε η συνθηκολόγηση να ήταν προκαθορισμένη. Ο Witkoff το είπε ξεκάθαρα στο Fox News: Ο Τραμπ ήταν μπερδεμένος και απογοητευμένος ως προς το γιατί το Ιράν δεν είχε ήδη συνθηκολογήσει μπροστά σε μια τόσο μεγάλη αμερικανική συστοιχία δυνάμεων κοντά στο Ιράν.

Αλλά περισσότερο από αυτό, για τον Τραμπ - ο οποίος ζει με μεγαλεπήβολες δηλώσεις και υποσχέσεις για «απίστευτη αμερικανική στρατιωτική ισχύ» - ήταν έκπληκτος όταν είδε διαρροές που αποκάλυπταν ότι, παρά τη συσσώρευση δυνάμεων, οι ΗΠΑ δεν έχουν τη στρατιωτική ικανότητα «να αντέξουν [πέρα] από μια έντονη αεροπορική επίθεση τεσσάρων έως πέντε ημερών στο Ιράν - ή μια εβδομάδα επιθέσεων χαμηλότερης έντασης». Αργότερα αντέκρουσε τους στρατηγούς του.

Οι στρατηγοί του Τραμπ του είχαν δώσει μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα : Δεν ήταν πρόθυμοι να εγγυηθούν την αλλαγή καθεστώτος. Δεν θα υπήρχε βεβαιότητα για τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και δεν θα υπήρχε δυνατότητα να προβλεφθεί με ακρίβεια η αντίδραση της Τεχεράνης - ή οι περιφερειακές επιπτώσεις.

Πιθανότατα, ο Τραμπ, παρά τις προειδοποιήσεις, φαντάστηκε (ή ήλπιζε σε...) έναν σύντομο αιματηρό πόλεμο λίγων ημερών, μετά τον οποίο θα μπορούσε να ισχυριστεί «Νίκη» επί των εκτεταμένων συντριμμιών και στη συνέχεια να ελπίζει σε ελιγμούς προς μια εκεχειρία — με τους τίτλους των μέσων ενημέρωσης να φωνάζουν άλλη μια «Ειρήνη Τραμπ».

ἐδῶ

Οι πόλεμοι, φυσικά, δεν καθορίζονται ποτέ μόνο από μία πλευρά. Το Ιράν προειδοποίησε ότι εάν δεχόταν επίθεση, θα πυροδοτούσε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο - όχι μόνο στο Ιράν, αλλά σε ολόκληρη την περιοχή. Μόλις την πρώτη ημέρα του πολέμου, αυτό έκανε τώρα το Ιράν, με επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο - οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις καίγονται και καπνίζουν παντού. Μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες μόλις ανέστειλαν τις αποστολές μέσω του Στενού του Ορμούζ.

Ο Τραμπ – αλλά πιο συγκεκριμένα ο Νετανιάχου – μόλις πυροδότησε έναν πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα, με επιθέσεις στο Ισραήλ από πολλές κατευθύνσεις (από το Ιράν, την Υεμένη, το Ιράκ...). Ένας μακρύς πόλεμος είναι πιο πιθανός από έναν γρήγορο πόλεμο.

Ο Τραμπ έχει κολλήσει στο Zugzwang( «ἀναγκασμός σέ κίνηση». σκακιστικός ὅρος) . Είναι αναγκασμένος να κάνει την κίνηση στο Ιράν, αλλά με αυτή την κίνηση, επιδεινώνει τη δική του κατάσταση - το «Zugzwang». Σύμφωνα με πληροφορίες , «πολλοί μέσα στο Πεντάγωνο πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν γενεαλογική καταστροφή εάν δεσμευτούν υπερβολικά σε μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση με το Ιράν [και δεν αποδώσουν «λαμπρά»]».

Ωστόσο, η ιδεολογική ορμή για ένα χτύπημα που προερχόταν από το στρατόπεδο του Νετανιάχου και των ποικίλων βοηθών και δωρητών του στις ΗΠΑ αποδείχθηκε πειστική. Αυτοί οι τελευταίοι βλέπουν ένα αμερικανικό χτύπημα ως μια «ευκαιρία που παρουσιάζεται μια φορά σε μια γενιά» για να αναδιαμορφώσουν τον γεωστρατηγικό χάρτη - να αναδιαμορφώσουν το Ιράν ως φιλοδυτικό σύμμαχο του Ισραήλ σε έναν νέο συνασπισμό σε πόλεμο με τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό.

Τέτοια συναισθήματα – αν και φανταστικά – δεν πρέπει να αγνοούνται επιπόλαια. Είναι βαθιά ριζωμένα στον πολιτισμό και σε διάφορες εσχατολογικές πεποιθήσεις.

Η πολεμική εφοδιαστική έχει τη δική της δυναμική: Μόλις απελευθερωθεί η «άνοιξη» της στρατιωτικής ανάπτυξης, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να την ανακόψουν. Στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αποδείχθηκε αδύνατο για την ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιστρέψει τους μηχανισμούς της ανάπτυξης - απλώς και μόνο λόγω των περιορισμών που είναι εγγενείς στο σιδηροδρομικό σύστημα. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να σταματήσει η ευρεία πολεμική δυναμική.

Πυροδοτώντας μια τέτοια υπαρξιακή παγκόσμια δοκιμασία ισχύος, ο Τραμπ δεν θα είναι σε θέση, όπως ο Βασιλιάς Canute, να δώσει «εντολή» να υποχωρήσει η παλίρροια. Έχει ξεκινήσει γεγονότα που θα καθορίσουν το παγκόσμιο γεωπολιτικό μας μέλλον. Το μέλλον της Κίνας, της Ρωσίας και του Ιράν θα κρέμεται από μια κλωστή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Η οικονομική τάξη κρέμεται επίσης από μια κλωστή. Η λύση του Τραμπ στην κρίση χρέους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον εμπορικό του πόλεμο. Η βιωσιμότητα των δασμών του Τραμπ για τον μετριασμό των χρεωστικών υποχρεώσεων εξαρτάται από την ηγεμονία του δολαρίου. Και η ηγεμονία του δολαρίου είναι σε μεγάλο βαθμό συνάρτηση της διατήρησης του μύθου της εξαιρετικής στρατιωτικής άτρωτης φύσης των ΗΠΑ.

Αλλά με το Ιράν να έχει ουσιαστικά αποκρύψει την μπλόφα του Τραμπ, βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ταπεινωτικές επιλογές είτε να κάνει TACO (δηλαδή, διαστρεβλώνοντας κάποια πρόωρη έκκληση για κατάπαυση του πυρός, όπως στον 12ήμερο πόλεμο, για να ανακηρύξει «Νίκη»), είτε, σε περίπτωση που πρόκειται για έναν μακρύτερο πόλεμο, να αποδεχτεί ότι ο αμερικανικός στρατός θεωρείται χάρτινη τίγρη και να βλέπει τις συνέπειες να αντηχούν στις αγορές χρέους.

Ο Τραμπ είναι ένας πραγματικά αφοσιωμένος υποστηρικτής του Ισραήλ, αλλά απέχει ελάχιστα από το να βυθίσει την Προεδρία του σε αυτόν τον βράχο.

Ίσως δεν είχε άλλη επιλογή.

Ἀπό : strategic-culture.su

Φυσικά καί δέν εἶχε ἄλλη ἐπιλογή. Δεμένος χειροπόδαρα ἀκριβῶς ὅπως τόν παρουσιάζει ἡ φωτό στήν κορυφή. Τί ἐπιτυχίες αὐτός ὁ Epstein !!! 

https://sxolianews.blogspot.com/

Πόσο ξεχνούν κάποιοι και γρήγορα μάλιστα...

 

·

Κάποιοι ξεχνούν πολύ γρήγορα.

Εν τω μεταξύ το Ιράν μας έδινε άφθονο πετρέλαιο αέρα, όταν οι αδελφές ψυχές της ''Ενωμένης Ευρώπης'' μας έπιαναν τον κώλο παρέα με τους ''Βάστα Γερούν''.

Να θυμίσουμε λοιπόν ότι το Ιράν παρείχε πετρέλαιο στην Ελλάδα με πίστωση κατά την δύσκολη περίοδο της κρίσης χρέους (κυρίως μεταξύ 2011–2012), όταν πολλές άλλες χώρες και προμηθευτές δίσταζαν ή αρνούνταν να συνεργαστούν με την Ελλάδα λόγω του υψηλού ρίσκου.

Η κρατική ιρανική εταιρεία NIOC (National Iranian Oil Company) συνέχισε να προμηθεύει ελληνικές εταιρείες, όπως τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ), ακόμη και με αναβολή πληρωμών, δείχνοντας εμπιστοσύνη και κατανόηση για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Αυτό έγινε σε μια περίοδο που η Ελλάδα είχε περιορισμένη πρόσβαση στις αγορές και το ιρανικό πετρέλαιο ήταν οικονομικά πιο προσιτό, ενώ παράλληλα η Ε.Ε. δεν είχε ακόμη εφαρμόσει πλήρως τις κυρώσεις κατά του Ιράν.

Πόσο ξεχνούν κάποιοι και γρήγορα μάλιστα...

Η Συμμορία της γραβάτας

Δημήτρης Μπουρνιάς 

Η ‘σιωπηλή άδεια’ και η ‘ένοχη σιωπή’

 

 Spyros Stalias

Η ‘σιωπήλη άδεια’ και η ‘ένοχη σιωπή’

Σπυρίδων Στάλιας, οικονομολόγος PhD

Η Απερίσκεπτη Ηγεμονία

Ο ρεαλισμός στην παγκόσμια σκακιέρα είναι από τη φύση του κυνικός. Όπως θα έλεγε και ο Mearsheimer, η διεθνής πολιτική δεν είναι «κατηχητικό», αλλά ένας αγώνας επιβίωσης όπου η ηλιθιότητα τιμωρείται σκληρά και η σιωπή των ισχυρών είναι συχνά πιο θανατηφόρα από τις ιαχές του πολέμου.

Η πολιτική του Ιράν θα μείνει στην ιστορία ως το απόλυτο παράδειγμα γεωπολιτικής ύβρεως. Οι Μουλάδες επιδίωξαν να ηγηθούν του ισλαμικού κόσμου και να καταστούν πυρηνική δύναμη, παραβλέποντας μια θεμελιώδη αλήθεια: κανείς δεν τους ήθελε σε αυτόν τον ρόλο.

Χωρίς ουσιαστικούς συμμάχους, προσπάθησαν να επιβάλουν μια ηγεμονία που τρόμαζε εξίσου το υπόλοιπο Ισλάμ (το οποίο έβλεπε μια σιιτική πυρηνική απειλή), τη Δύση (που έβλεπε έναν απρόβλεπτο εχθρό), αλλά και τη Ρωσία με την Κίνα (που επιθυμούσαν σταθερότητα και όχι έναν πυρηνικό παίκτη που θα μπορούσε να τινάξει τις αγορές στον αέρα ανά πάσα στιγμή).

Αυτή η απερίσκεπτη απομόνωση, σε συνδυασμό με τη χρηματοδότηση του χάους στην Ευρώπη, μετέτρεψε το Ιράν από «περιφερειακό παίκτη» σε «παγκόσμιο παρία», προσφέροντας στους εχθρούς του την τέλεια δικαιολογία για τον αφοπλισμό του, ενώ οι δήθεν «φίλοι» του παρακολουθούν σιωπηλοί την πτώση του.

Όταν προσπαθείς να γίνεις πυρηνικός παίκτης και ηγέτης ενός κόσμου που δεν σε θέλει, χωρίς να έχεις ούτε έναν αληθινό σύμμαχο, ουσιαστικά υπογράφεις τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του καθεστώτος σου.

Αυτή η σιωπή είναι η «άδεια» που χρειαζόταν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ για να τελειώσουν το πυρηνικό ζήτημα της Περσίας.

Η Σιωπή της Κίνας: «Business as Usual»

Η Κίνα, ο μεγαλύτερος πελάτης του Ιράν, βλέπει τις υποδομές των Μουλάδων να καταστρέφονται και δεν κινεί ούτε ένα πλοίο.

Γιατί: Γιατί η Κίνα προτιμά μια Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά όπλα που θα μπορούσαν να διαταράξουν το εμπόριο για δεκαετίες.

Το Αντάλλαγμα: Όσο η Δύση «καθαρίζει» το Ιράν, η Κίνα κερδίζει χρόνο να εδραιωθεί στην υπόλοιπη Ασία και να συνεχίσει να απορροφά το ρωσικό πετρέλαιο.

Η Σιωπή της Ρωσίας: «Ανταλλαγή Συμφερόντων»

Η Ρωσία, παρόλο που χρησιμοποιεί τα ιρανικά drones στην Ουκρανία, δεν πρόσφερε στο Ιράν την αεράμυνα (S-400) που θα μπορούσε να σταματήσει ίσως την καταστροφή.

Η Αλήθεια: Μια Περσία εκτός αγοράς πετρελαίου σημαίνει υψηλότερες τιμές για το ρωσικό αργό. Η Ρωσία σιωπά γιατί η καταστροφή του Ιράν τη συμφέρει οικονομικά.

Η Σιωπή των Αράβων: «Ανακούφιση»

Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ και Ιορδανία παρακολουθούν από τις κερκίδες.

Η Πραγματικότητα: Οι Άραβες ηγέτες μισούν το πυρηνικό Ιράν περισσότερο από τη Δύση. Η σιωπή τους είναι ο τρόπος τους να πουν: «Κάντε αυτό που πρέπει να γίνει, αρκεί να μην φανούμε εμείς ότι σας βοηθήσαμε».

Το Συμπέρασμα: Η Στρατηγική Ηλιθιότητα συναντά την Παγκόσμια Συναίνεση

Οι Μουλάδες νόμιζαν ότι η χρηματοδότηση συμμοριών στην Ευρώπη και οι επιθέσεις στο Ισραήλ θα ανάγκαζαν τον κόσμο να τους σεβαστεί. Αντίθετα, δημιούργησαν μια παγκόσμια συναίνεση για τον αφανισμό τους.

Ο Στόχος επετεύχθη: Το Ιράν αφοπλίζεται πυρηνικά.

Το Κέρδος: Ο έλεγχος της παγκόσμιας ενέργειας περνά σε νέα φάση (μοιρασιά), όπου η Περσία δεν είναι πλέον παίκτης, αλλά «λάφυρο».

Το Μάθημα για την Ελλάδα: Η Ψευδαίσθηση της Προστασίας

Το δίδαγμα από την αυτοκαταστροφή των Μουλάδων και την «Ένοχη Σιωπή» των ισχυρών είναι αμείλικτο: Στην παγκόσμια σκακιέρα, κανείς δεν θα σε σώσει αν η δική σου στρατηγική βασίζεται σε ιδεοληψίες και εξαρτήσεις. Η Ελλάδα, αν παραμείνει ενεργειακά δέσμια ξένων εισαγωγών και νομισματικά φυλακισμένη σε ένα σκληρό ευρώ που δεν ελέγχει, κινδυνεύει να βρεθεί στην ίδια θέση «αναλώσιμου πιόνιου». Όπως οι σύμμαχοι του Ιράν σιώπησαν όταν άρχισαν οι βόμβες, έτσι και οι δικοί μας «προστάτες» θα κοιτάξουν το δικό τους συμφέρον αν η περιοχή αναφλεγεί. Η μόνη πραγματική Αποτροπή πηγάζει από την Εσωτερική Ισχύ: από τον δικό μας Λιγνίτη που εγγυάται ότι το φως δεν θα σβήσει ποτέ, και από ένα Εθνικό Νόμισμα που επιτρέπει στην οικονομία να αναπνέει χωρίς να ζητά άδεια. Το μάθημα είναι απλό: Ή χτίζεις τη δική σου Αυτάρκεια σήμερα, ή προετοιμάζεσαι να γίνεις το επόμενο θύμα μιας μελλοντικής «Ένοχης Σιωπής».

spyridonstalias@hotmail.com

New York 2/3/2026

https://enaasteri.blogspot.com/

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

 

·

Η κατάσταση που ζούμε παγκόσμια γίνεται όλο και χειρότερη, που αγγίζει πια υπαρξιακά ζητήματα. Είμαστε στο κατοφλι του 3ου παγκόσμιου πόλεμου και όλοι προετοιμαζονται για τελική αναμέτρηση.

Ηδη στην Ευρώπη εξοπλίζετε το 4ο Ράιχ (με έδρα αυτή την φορά τις Βρυξέλες, όχι το Βερολίνο) και στόχο πάλι την Ρωσία.

Ρωσία που πολεμάει έμμεσα 4 χρόνια τώρα με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Αν εμπλακεί στον πόλεμο αυτό και η Κίνα σύντομα τότε ανοίγουμε την πόρτα του φρανοκομειου ΚΑΝΟΝΙΚΑ. Ανατολή και Δύση είναι σε τροχιά σύγκρουσης εδω και καιρό και μεις εδώ στην Ελλάδα πετάμε.. χαρταετό.

Φίλες φιλοι ο Θεός να βαλει το χέρι του.

Πρέπει άμεσα να πέσει η εγκληματική οργάνωση που κυβερνά γιατί ήδη μας έχει μπλέξει σε πόλεμο που θα φέρει πλήρη και γενική καταστροφή στην χώρα.

Ο Πουτιν δεν θα μας λυπηθεί επειδη ειμαστε ομοδοξο έθνος.

Έχουμε την φτωχια μας, την ζουμε χρόνια τώρα, να μην φτάσουμε όμως να έχουμε και φέρετρα με παιδιά μας μέσα, τυλιγμένα με ευρωπαϊκές σημαίες.

ΔΕΝ ΕΜΠΕΡΙΈΧΕΙ ΚΑΜΊΑ ΤΙΜΗ ΑΥΤΟ.

Η κυβέρνηση αυτή να πέσει άμεσα και η επόμενη της Μαρίας Καρυστιανου να φωνάξει ένα δυνατό ΌΧΙ στα αιματοβαμενα σχέδια τους.

ΌΧΙ ΣΤΟΝ ΠΌΛΕΜΟ.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ, ΤΗΝ ΠΡΟΚΟΠΉ, ΤΟ ΔΙΚΙΟ 

Nikos Morfeas