ΜΑΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΖΙΔΟΥ
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
Πυρηνικός Τρόμος: Η Νεοταξική "Αποκάλυψη" της Δύσης και η Ψυχραιμία της Ανατολής!
Ο πυρηνικός τρόμος δεν είναι γεωπολιτικό δεδομένο, αλλά εργαλείο νεοταξικής χειραγώγησης. Η ψυχραιμία της Ανατολής αποκαλύπτει ποιος πραγματικά φοβάται την κατάρρευση του κόσμου του.
Υπάρχουν εποχές όπου η αλήθεια πνίγεται μέσα σε εικόνες. Κι αν ο εικοστός αιώνας κληρονόμησε στα έθνη του τον φόβο της θερμοπυρηνικής συντέλειας, ο εικοστός πρώτος κατάφερε κάτι ακόμη πιο ύπουλο: Να μετατρέψει τον φόβο σε πολιτικό εργαλείο.
Στη Δύση, η πυρηνική απειλή δεν είναι απλώς στρατηγικός υπολογισμός. Είναι αφήγημα. Είναι βιομηχανία. Είναι μια κατασκευή που διαμορφώνει συνειδήσεις, κυβερνά ηγέτες, απονευρώνει λαούς και σπρώχνει κοινωνίες στον ψυχολογικό αφοπλισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που το διεθνές σύστημα μπαίνει σε κρίση, το Doomsday Clock των «επιστημόνων» μετακινείται λίγα δευτερόλεπτα πιο κοντά στα μεσάνυχτα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Δύση –η ίδια που βομβαρδίζει κατά το δοκούν, που διαλύει κράτη, που καλλιεργεί υστερίες– εμφανίζεται κάθε τόσο ως η Ευαγγελίστρια της προφητείας του «Πυρηνικού Τέλους».
Από το 1947 μέχρι το σήμερα, η αφήγηση της καταστροφής λειτουργεί ως σταθερά πίεσης επάνω στους λαούς. Μια ιδιότυπη πνευματική αποικιοποίηση: «Ο κόσμος τελειώνει. Αυτό που λέμε εμείς είναι σωστό. Σκύψε το κεφάλι.»
Η λήξη του New START στις 5 Φεβρουαρίου 2026 πυροδότησε ακριβώς αυτό το μηχανισμό. Δεν έληξε απλώς μια συμφωνία. Επανενεργοποιήθηκε ένας παλιός μύθος. Ο δυτικός άνθρωπος, βουτηγμένος στην τηλεοπτική κουλτούρα του Hollywood, ξαναθυμήθηκε την εικόνα των μανιταριών, των καμένης γης, της «στιγμιαίας» εξαφάνισης της ζωής.
Μια ολόκληρη ανθρωπολογία φόβου, καλλιεργημένη για δεκαετίες, αναπαράχθηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Εφημερίδες, υπουργεία, think tanks, αναλυτές του χαρτιού, όλοι μαζί αναβίωσαν την Αποκάλυψη που η ίδια η Δύση δημιούργησε.
Και τότε ακούστηκε μια φωνή από την Ανατολή. Ήσυχη, καθαρή, αντίθετη. Ο Ρώσος δημοσιογράφος Dmitry Samoilov υπενθύμισε το αυτονόητο: πως όλη αυτή η μυθολογία δεν είναι παγκόσμια. Είναι αμερικανική κατασκευή. Όχι η απειλή –αυτή είναι πραγματική– αλλά η εικόνα της απειλής. Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο φανταζόμαστε το τέλος.
Το Hollywood δίδαξε τον κόσμο πώς «πρέπει» να φοβάται. Και ο δυτικός άνθρωπος έμαθε να βλέπει τον πυρηνικό πόλεμο όχι μέσα από τα επιχειρησιακά δεδομένα, αλλά μέσα από ταινίες, σειρές, videogames, και πολιτικές καμπάνιες. Μια ολόκληρη ποπ κουλτούρα που, αντί να ενημερώνει, υπνωτίζει.
Η Ρωσία –λέει ο Samoilov– δεν κινείται έτσι. Για την Ανατολή, τα πυρηνικά όπλα δεν είναι το «τέλος του κόσμου». Είναι εργαλείο αποτροπής, δηλαδή εργαλείο ειρήνης. Είναι ισορροπία. Είναι η υπενθύμιση ότι ο πόλεμος ανάμεσα σε πυρηνικές δυνάμεις είναι αδιανόητος.
Γι’ αυτό και οι Ρώσοι δεν υστεριάζουν. Δεν παίζουν με τα συναισθήματα των λαών τους ούτε καν παράγουν καταναλωτικό τρόμο. Ο Πούτιν και οι αξιωματούχοι του κάνουν αυτό που έκανε πάντα η ρωσική στρατηγική κουλτούρα. Προειδοποιούν, αλλά δεν εκβιάζουν με εικόνες Αποκάλυψης. Η Δύση υψώνει το δάχτυλο, η Ανατολή δείχνει το ισοζύγιο δυνάμεων.
Ας δούμε όμως τα πραγματικά στοιχεία, χωρίς τη νεοταξική ομίχλη.
ΗΠΑ και Ρωσία κατέχουν περίπου το 88% των παγκόσμιων πυρηνικών κεφαλών – σχεδόν 12.000. Αυτό είναι γεγονός. Με τη λήξη του New START, όντως δεν υπάρχει πλέον νομικό ταβάνι στον αριθμό των αναπτυγμένων κεφαλών ή φορέων.
Θεωρητικά, οι δύο πλευρές μπορούν να ανεβάσουν χιλιάδες πυροδοτικές μονάδες μέσα σε μήνες. Αυτό όμως είναι η θεωρία. Γιατί στην πράξη, ακόμη και η υπερδύναμη των ΗΠΑ και η πυρηνική αυτοκρατορία της Ρωσίας δεν μπορούν να ξαναχτίσουν, εν μία νυκτί, μια πλήρη κούρσα στρατηγικών εξοπλισμών τύπου 1960.
Κόστος, οικονομίες, βιομηχανίες, χρόνος, αλυσίδες παραγωγής, τεχνικοί περιορισμοί, πολιτική αστάθεια, διεθνείς προτεραιότητες – όλα αυτά λειτουργούν ως πραγματικά φρένα.
Επομένως, η υστερία της Δύσης ότι «η Ρωσία θα οπλιστεί μέχρι τα δόντια και θα μας εξαφανίσει» είναι επικοινωνιακή κατασκευή. Η πραγματική απειλή δεν είναι ο πόλεμος. Είναι το ατύχημα, το λάθος, η παρεξήγηση. Αυτό το γνωρίζουν στη Μόσχα, το γνωρίζουν στο Πεκίνο, το γνωρίζουν και στο Πεντάγωνο. Αλλά η Δύση χρησιμοποιεί αυτή την πραγματικότητα ως μοχλό ελέγχου. Θέλει τον μέσο άνθρωπο φοβισμένο, αποπροσανατολισμένο, ευάλωτο σε κρατικές «λύσεις».
Η Ανατολή, αντίθετα, κρατά ψυχραιμία. Δεν επειδή είναι αθώα –κανένα κράτος δεν είναι– αλλά επειδή πατά σε διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο. Στη Ρωσία, ο λαός έχει μνήμη επιβίωσης. Έχει ζήσει πραγματικούς πολέμους, πραγματικές εισβολές, πραγματικές καταστροφές. Η πυρηνική απειλή δεν είναι θέαμα κινηματογραφικό. Είναι στρατηγική. Και η στρατηγική απαιτεί ψυχραιμία.
Παιχνίδι κάνει μόνο η Δύση. Εκείνη που έχει ανάγκη να επιβάλει την εικόνα της Αποκάλυψης, διότι χωρίς φόβο ο πολίτης μπορεί να σκεφτεί. Και όταν σκεφτεί, θα δει ποιοι βομβάρδισαν τη Γιουγκοσλαβία, ποιοι διέλυσαν το Ιράκ, ποιοι κυνήγησαν τη Συρία, ποιοι έπνιξαν τη Λιβύη στο αίμα.
Θα δει πως η «συλλογική Δύση» έχει χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά όχι για ειρήνη, αλλά ως φετίχ προπαγάνδας.
Όσο για το Hollywood, αυτό έπαιξε τον πιο ύπουλο ρόλο. Είδε την πυρηνική απειλή ως προϊόν. Καλλιέργησε φαντασιακή αισθητική εξαφάνισης. Έκανε την έννοια του πυρηνικού πολέμου τόσο υπερ-εικονική, ώστε να μην ενδιαφέρεται κανείς για την πραγματικότητα.
Το αποτέλεσμα;
Ο μέσος δυτικός πολίτης τρέμει τις εικόνες, αλλά δεν κατανοεί τα δόγματα. Μαζική άγνοια με τρόμο. Έτσι κυβερνιέται ένας πληθυσμός.
Η κατάρρευση της αμερικανικής νεοταξικής ηγεμονίας ενεργοποιεί ξανά όλα τα εργαλεία ψυχολογικού πολέμου. «Ο Πούτιν θα πατήσει το κουμπί, η Ρωσία - τα κουμμούνια - θα εξαπολύσει προληπτικό χτύπημα, η ανθρωπότητα τελειώνει» και άλλα τέτοια κωμικά. Το νεοταξικό (από τη μεταπολεμική περίοδο ως σήμερα) καθεστώς της Δύσης μ' άλλα λόγια, ζητά πίστη μέσω φόβου.
Η αλήθεια όμως βρίσκεται αλλού. Η στρατηγική ισορροπία του κόσμου ΔΕΝ ελέγχεται από τη Δύση. Ελέγχεται από τη σχέση Ρωσίας – ΗΠΑ – Κίνας.
Και σήμερα, η μόνη πραγματική ψυχραιμία προέρχεται από τη Μόσχα και το Πεκίνο, όχι από την Ουάσιγκτον.
Γιατί η Ανατολή δεν έχει ανάγκη από υστερία. Έχει ανάγκη από σταθερότητα. Η νεοταξίτικη Δύση όμως χρειάζεται τον τρόμο για να επιβιώσει. Η Ανατολή χρειάζεται την ισορροπία για να οικοδομήσει. Και ανάμεσα στις δύο, η αλήθεια δεν είναι ουδέτερη. Είναι αμείλικτη.
Εν κατακλείδι
Στο τέλος όλων των αφηγημάτων, όταν τελειώνουν οι υστερίες των δελτίων ειδήσεων και σβήνουν τα ψεύτικα φώτα των στούντιο, μένει μία αλήθεια που δεν μπορεί να την κρύψει ούτε το Hollywood ούτε τα επιδοτούμενα think tanks.
Ο κόσμος δεν στέκεται στο χείλος της πυρηνικής Αποκάλυψης του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου επειδή το θέλει η Ρωσία ή η Ανατολή! Στέκεται εκεί, επειδή η Δύση έχασε τον έλεγχο του φόβου που η ίδια δημιούργησε.
Ο πυρηνικός πανικός δεν είναι γεωπολιτικό δεδομένο, είναι πολιτικό εργαλείο. Δεν απειλούμαστε από τα όπλα. Απειλούμαστε από τους αφηγητές του τρόμου.
Όσο η Δύση βλέπει την ισχύ της να συρρικνώνεται, τόσο θα κραυγάζει ότι «ο κόσμος τελειώνει». Κι όμως, η συντέλεια αφορά εκείνη, όχι την ανθρωπότητα.
Γιατί αν κάτι απέδειξε η εποχή μας, είναι πως η αληθινή σταθερότητα δεν βρίσκεται στην υστερία, αλλά στη νηφάλια δύναμη. Η Ανατολή δεν τρέμει την Αποκάλυψη. Η Δύση την χρειάζεται για να κυβερνά.
Η αλήθεια είναι απλή και γι’ αυτό τρομερή:Δεν κινδυνεύουμε από έναν πυρηνικό πόλεμο. Κινδυνεύουμε από τη Δύση που τον φαντάζεται.
Όσο υπάρχουν λαοί που σκέφτονται, η Κρίση δεν θα έρθει.Και όσο η Ανατολή επιμένει στη λογική, η Δύση θα αναγκαστεί μια μέρα να θυμηθεί τι σημαίνει ισορροπία.
Αυτό είναι το τέλος της δικής τους προφητείας. Και η αρχή της δικής μας πραγματικότητας.
Πύρινος Λόγιος
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)