Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026
Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα
Η Ευρώπη επιλέγει να χρηματοδοτεί πολεμικές συρράξεις, αφήνοντας 50 εκατομμύρια πολίτες της να επιλέξουν ανάμεσα στην πείνα και το κρύο.
Το νερό της φωτιάς
Κάτι η σπατάλη κάτι η αλλαγή κλίματος, το νερό είναι πλέον είδος εν ανεπαρκεία. Οι επόμενοι πόλεμοι θα γίνονται για τις πηγές του γλυκού νερού. Δίκαια λοιπόν μπορούμε να το ονομάσουμε «νερό της φωτιάς». Μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία σε παγκόσμιο επίπεδο για το νερό, την έλλειψή του, την μόλυνση από τον άνθρωπο κλπ. Δυστυχώς όταν -πριν είκοσι περίπου χρόνια- μάζευα τα σχετικά στοιχεία δεν μου έκοψε να κρατήσω τις πηγές από εφημερίδες και βιβλία ώστε να υπάρχει κάποια αξιοπιστία. Παρ’ όλα αυτά θα διαβάσετε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Μπορείτε να κατεβάσετε το κείμενο από εδώ: Το νερό της φωτιάς
Ρε Κυριάκο Μητσοτάκη πόσο ξεφτίλας είσαι τελικά; Πήγες στον ΟΗΕ και είπες για την Τουρκία τις θέσεις του Αντώνη Σαμαρά! Του ανθρώπου που διέγραψες γι αυτές τις θέσεις του!
Πολύ καλά θα κάνει λοιπόν ο Μεσσήνιος να σε πηδήξει χωρίς σάλιο στους ρυθμούς κλαρίνου καλαματιανού: Ας διαβάσουμε τι του γράφει ο δημοσιογράφος Γιάννης Κίτσιος….
Και τι έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Πήγε στη Νέα Υόρκη, ανέβηκε στο βήμα του ΟΗΕ και υιοθέτησε πλήρως τις θέσεις του ανθρώπου που ο ίδιος διέγραψε! «Μην αφήνεις ποτέ την αλήθεια να σου χαλάσει μια όμορφη ιστορία». Αυτό το λένε συνήθως οι δημοσιογράφοι μεταξύ τους για να διακωμωδήσουν την υπερβολή, αλλά στην κυβέρνηση φαίνεται πως το πήρανε τοις μετρητοίς. Το κάνανε επίσημο κυβερνητικό δόγμα!
Βγαίνει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός στο βήμα του ΟΗΕ, παίρνει το πιο σοβαρό του ύφος και μας ανακοινώνει την μεγάλη ανακάλυψη. «Ο διάλογος με την Τουρκία», μας λέει, «δεν μπορεί να συνυπάρχει με απειλές πολέμου». Ώπα-ώπα, μισό λεπτό! Σοβαρά τώρα; Τώρα το ανακαλύψαμε αυτό; Τώρα καταλάβαμε τι σημαίνει casus belli;Γιατί μέχρι χθες, όποιος τολμούσε να πει ακριβώς το ίδιο πράγμα, βαφτιζόταν αμέσως «γραφικός», «ακραίος» και «επικίνδυνος για την εθνική ομαλότητα». Ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και κάποια χρόνια. Φώναζε με κάθε ευκαιρία, ότι «Με πειρατές δεν κάνεις διάλογο!». Και τι εισέπραξε από το «επιτελικό» κράτος; Τον διαγράψανε! Τον πετάξανε εκτός κόμματος για να μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι το ξέπλυμα της τουρκικής προκλητικότητας, τα σύμφωνα φιλίας, τα χαμόγελα, υποκλίσεις και τις αυταπάτες περί «ήρεμων νερών».
Και τι κάνει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Πάει στη Νέα Υόρκη, ανεβαίνει στο βήμα του ΟΗΕ και υιοθετεί πλήρως τις θέσεις του ανθρώπου που ο ίδιος διέγραψε! Πουλάει τις προειδοποιήσεις του Σαμαρά σαν δική του, πρωτοποριακή εθνική στρατηγική. Πολύ λίγο-πολύ αργά
Αυτό, ξέρετε, οι Άγγλοι το λένε πολύ εύστοχα, «Too little, too late». Πολύ λίγο, και κυρίως, πολύ αργά.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η καθυστέρηση. Το πραγματικό πρόβλημα είναι το τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας. Διότι, αλήθεια τώρα, ποιος τον εμπιστεύεται πλέον; Όταν έχεις περάσει χρόνια υποχωρώντας, όταν έχεις καταπιεί τις αμφισβητήσεις στο Αιγαίο και την Κύπρο για να συντηρείς την ψευδαίσθηση διαλόγου, ποιος διεθνής παίκτης θα σε πάρει στα σοβαρά επειδή ξαφνικά αποφάσισες να υψώσεις τους τόνους;
Ό,τι κι αν δηλώσει πλέον ο πρωθυπουργός, όσο εθνικά σαφής κι αν προσπαθήσει να φανεί, η ζημιά στην εικόνα της χώρας έχει γίνει. Κι όμως, έσπευσαν αμέσως τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη και οι πρόθυμοι κονδυλοφόροι να υμνήσουν τον «μέγα ηγέτη Κυριάκο». Θυμήθηκαν ξαφνικά την αξία των συμμαχιών, άφησαν στην άκρη τα «σύμφωνα φιλίας» που μέχρι χθες αποθέωναν, και άρχισαν να εκθειάζουν τους θερμούς εναγκαλισμούς με τον Νετανιάχου.
Μόνο που εκεί, στη Νέα Υόρκη, φάνηκε και κάτι άλλο, ακόμα πιο εξοργιστικό. Έφτασε ο ίδιος ο Νετανιάχου να βγει στο βήμα του ΟΗΕ και να πει τα πράγματα με το όνομα τους! Αποκάλεσε τον Ερντογάν «τύραννο που κατέχει παράνομα τη Βόρεια Κύπρο και απειλεί την Ελλάδα». Έπρεπε δηλαδή να τα πει ο πρωθυπουργός του Ισραήλ για να ακουστούν οι μεγάλες αλήθειες, την ώρα που η δική μας ηγεσία ψέλλιζε διπλωματικές στρογγυλοποιήσεις! Επικοινωνιακό πυροτέχνημα
Ας μην γελιόμαστε, λοιπόν. Αυτή η ξαφνική «πατριωτική» αφύπνιση του Μαξίμου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Είναι μια σπασμωδική κίνηση τακτικής για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Θέλουν να κλείσουν τα μάτια των πολιτών, να περάσουν στα μουλωχτά κάτω από το χαλί τις «Πρέσπες του Αιγαίου» και να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές.
Αλλά το τιμόνι, φίλε μου, όταν δεν το έχεις στρίψει για χρόνια, δεν στρίβει επειδή αποφάσισες να βγάλεις φλας λίγους μήνες πριν την κάλπη. Η αξιοπιστία δεν εξαγοράζεται με όψιμες κορώνες στον ΟΗΕ, και ο ελληνικός λαός έχει πια καταλάβει πολύ καλά το παιχνίδι.
Υ.Γ. Και θα είναι τόσο σκληρό και άγριο το καλαματιανό που θα παραιτηθείς το βράδυ των εκλογών Κυριάκο…..
https://taxalia.blogspot.com/
Κέντρα Δεδομένων Τεχνητής Νοημοσύνης: Ο Πραγματικός Λόγος Για Τον Οποίο Ξεφυτρώνουν Παντού
Ποιος τα χρηματοδοτεί. Γιατί συμβαίνει τόσο γρήγορα. Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός αυτής της επέκτασης. Γιατί πρέπει να σας ενδιαφέρει
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - The Golden Order | 28 Μαΐου 2026
Κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης: Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ξεφυτρώνουν παντού: Ποιος τα χρηματοδοτεί. Γιατί συμβαίνει τόσο γρήγορα. Ποιος είναι ο σκοπός αυτής της επέκτασης. Γιατί πρέπει να σας ενδιαφέρει.
Ζω στη Montana, αλλά κατάγομαι από την Pennsylvania, οπότε ακολουθώ μια σελίδα στο Facebook που ονομάζεται «I live In Pa». Συνεχώς έβλεπα σε αυτό το κανάλι εικόνες από κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης σε διπλή οθόνη, με φόντο τις αγροτικές εκτάσεις και τις καλυμμένες γέφυρες που αντικαθιστούν. Τη φωτογραφία του Larry Fink και την επιστολή προς τους μετόχους, όπου εξέφρασε ανοιχτά αυτό που συνήθως παραμένει κρυφό: πώς χρηματοδοτούνται. Έτσι, κάθισα και έψαξα να βρω τις απαντήσεις.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Είναι μακρύτερο από ό,τι δημοσιεύω συνήθως. Κάθε περικοπή έχανε κάτι που χρειαζόταν το υπόλοιπο, οπότε το παρουσιάζω εδώ στο πλήρες μήκος του. Μέχρι να συμφωνήσουν όλοι για το σκοπό αυτής της κατασκευής, το σκυρόδεμα θα έχει ήδη χυθεί. Αυτή τη στιγμή είναι η ευκαιρία — η διατύπωση βρίσκεται ακόμα υπό διαμόρφωση, οι νομικές προσφυγές είναι ακόμα εφικτές και η μνήμη του κοινού για παρόμοιες κατασκευές είναι ακόμα νωπή.
Τι Είναι Στην Πραγματικότητα Ένα Κέντρο Δεδομένων Τεχνητής Νοημοσύνης
Ο όρος «κέντρο δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης» ακούγεται σαν αίθουσα διακομιστών — αφηρημένο, τεχνικό, υπόθεση άλλων. Αυτή η αοριστία λειτουργεί υπέρ τους. Δεν μπορείς να οργανώσεις αντίσταση εναντίον κάτι που δεν μπορείς να φανταστείς.
Λοιπόν, αυτό είναι ένα τέτοιο κέντρο. Μια τεράστια βιομηχανική εγκατάσταση, συνήθως από μισό εκατομμύριο έως αρκετά εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια. Δεκάδες χιλιάδες εξειδικευμένοι επεξεργαστές σε πυκνά ράφια, με κάθε ράφι να καταναλώνει περισσότερη ενέργεια από ένα μέσο νοικοκυριό. Ένα πλήρως λειτουργικό κέντρο μπορεί να καταναλώνει από 100 έως πάνω από 1.000 μεγαβάτ — η μεγαλύτερη κατανάλωση ισοδυναμεί με αυτή μιας μεσαίου μεγέθους πόλης. Για την ψύξη της θερμότητας απαιτείται νερό, μερικές φορές εκατομμύρια γαλόνια την ημέρα, που αντλείται από τοπικούς υδροφορείς, ποτάμια ή το δημοτικό δίκτυο ύδρευσης. Κτίρια χωρίς χαρακτηριστικά. Χωρίς παράθυρα. Συρματοπλέγματα. Μια εγκατάσταση που καταναλώνει ηλεκτρική ενέργεια ίση με αυτή μιας πόλης μπορεί να απασχολεί από τριάντα έως εκατό άτομα. Υπάρχει για να φιλοξενεί υπολογιστικές διεργασίες, όχι εργαζόμενους.
Το ερώτημα είναι για ποιο σκοπό γίνονται αυτές οι υπολογιστικές διεργασίες.
Το Επιχείρημα Που Προβάλλει Αυτό Το Άρθρο
Θα είμαι σαφής σχετικά με το τι έχει τεκμηριωθεί και ποια είναι η δική μου ερμηνεία.
Η τεκμηριωμένη, βαρετή χρήση αυτών των κτιρίων είναι εμπορική: εκπαίδευση και λειτουργία μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης, υπηρεσίες cloud. Αυτό είναι αλήθεια. Ωστόσο, θα υποστηρίξω ότι ο στρατηγικός λόγος για μια τόσο γρήγορη, τόσο συντονισμένη και τόσο βαριά χρηματοδοτούμενη επέκταση είναι μεγαλύτερος από τα chatbots — ότι αυτές οι εγκαταστάσεις γίνονται το φυσικό υπόστρωμα για συστήματα παρακολούθησης, ψηφιακής ταυτότητας και δεδομένων συμπεριφοράς, και ότι οι άνθρωποι που τις χρηματοδοτούν το έχουν δηλώσει δημοσίως. Όπου παραθέτω ένα γεγονός, θα αναφέρω την πηγή. Όπου εξάγω ένα συμπέρασμα, θα το δηλώσω. Μπορείτε να λάβετε υπόψη τα γεγονότα και να διαφωνήσετε με το συμπέρασμά μου. Αυτό είναι δίκαιο. Αλλά τα γεγονότα είναι τα γεγονότα.
Ξεκινήστε με ένα στοιχείο που μπορείτε να επαληθεύσετε οι ίδιοι.
Η Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ δεν αναφέρει «ψηφιακή ταυτότητα». Ο Στόχος 16.9 αναφέρει «παροχή νομικής ταυτότητας για όλους, συμπεριλαμβανομένης της καταχώρισης γεννήσεων» έως το 2030 — σαφές, ανθρωπιστικό, δεν υπάρχει λόγος αντίρρησης.¹ Η λέξη «ψηφιακή» βρίσκεται ένα επίπεδο πιο κάτω. Το πρόγραμμα ID4D της Παγκόσμιας Τράπεζας — ο φορέας που υλοποιεί τον Στόχο 16.9 — δηλώνει στα δικά του έγγραφα ότι παρέχει αυτή τη νομική ταυτότητα μέσω ψηφιακών συστημάτων ταυτοποίησης.² Αυτό είναι το μοτίβο που αξίζει να κατανοήσουμε: η εντολή είναι γραμμένη σε γλώσσα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ενώ ο μηχανισμός έχει δημιουργηθεί σε ένα σημείο που πρέπει να ψάξεις για να τον βρεις. Χρειάζεσαι και τα δύο έγγραφα για να δεις την πλήρη εικόνα. Δεν είναι ότι συνδέω σημεία που δεν υπάρχουν — έτσι είναι δομημένο το σύστημα.
Θέλω να είμαι προσεκτικός εδώ, γιατί σε αυτό το σημείο συνήθως υπερβαίνουν τα όρια αυτά τα επιχειρήματα. Η Ατζέντα 2030 αποτελείται κυρίως από δεκαεπτά στόχους σχετικά με τη φτώχεια, το νερό, την υγεία, την εκπαίδευση και την εργασία — και το μεγαλύτερο μέρος της είναι ακριβώς αυτό που λέει. Δεν ισχυρίζομαι ότι ολόκληρο το πλαίσιο αποτελεί σχέδιο παρακολούθησης. Ο ισχυρισμός μου είναι πιο περιορισμένος: ένας από τους στόχους του αποτελεί την αφετηρία για την καθιέρωση ψηφιακής ταυτότητας σε κλίμακα πληθυσμού, και αυτό αξίζει προσεκτική εξέταση ακόμη και αν οι άλλοι δεκαέξι στόχοι είναι αβλαβείς.
Το ευρύτερο ζήτημα που πρέπει να παρακολουθήσουμε δεν είναι ένα μεμονωμένο κύριο έγγραφο. Είναι η σύγκλιση. Η ψηφιακή ταυτότητα (ΟΗΕ/Παγκόσμια Τράπεζα), τα ψηφιακά νομίσματα των κεντρικών τραπεζών (κεντρικές τράπεζες και η Διεθνής Τράπεζα Διακανονισμών), τα συστήματα δεδομένων συμπεριφοράς (ο κλάδος της διαφημιστικής τεχνολογίας και της επιτήρησης), τα προγράμματα «έξυπνων πόλεων» — όλα αυτά προέρχονται από διαφορετικούς φορείς, όχι από ένα ενιαίο σχέδιο. Αυτό που έχουν κοινό είναι ότι το καθένα από αυτά απαιτεί τεράστια υπολογιστική ισχύ για να λειτουργήσει σε μεγάλη κλίμακα. Τα κέντρα δεδομένων αποτελούν αυτή την υπολογιστική ισχύ. Αυτή είναι η σύνδεση που σας ζητώ να έχετε κατά νου: όχι μία συνωμοσία, αλλά ένα σύνολο συστημάτων που συγκλίνουν στην ίδια φυσική απαίτηση.
¹ ΟΗΕ, Στόχος 16.9 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDG) — https://www.un.org/
² Παγκόσμια Τράπεζα ID4D — https://id4d.worldbank.org/
Το mοτίβο που Ίσως Θυμάστε
Αν ζήσατε την έκρηξη της υδραυλικής ρωγμάτωσης στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και τη δεκαετία του 2010, έχετε δει αυτό το σενάριο.
Η υδραυλική ρωγμάτωση (fracking boom) παρουσιάστηκε στις αγροτικές κοινότητες της Pennsylvania, του Ohio, της West Virginia, της North Dakota και του Texas ως σωτηρία. Θέσεις εργασίας. Φορολογικά έσοδα. Ενεργειακή ανεξαρτησία. Εξωτερικές εταιρείες υπέγραψαν συμβάσεις μίσθωσης, εξασφάλισαν άδειες με ταχεία διαδικασία πριν ολοκληρωθεί η διαβούλευση με την κοινότητα, πραγματοποίησαν γεωτρήσεις, εξόρυξαν και έφυγαν. Αυτό που απέμεινε ήταν οι εξωτερικές επιπτώσεις — μολυσμένα πηγάδια, διαρροή μεθανίου, σεισμοί, ζημιές στο οδικό δίκτυο, καταστροφή της τοπικής φορολογικής βάσης, κατάρρευση της αξίας των ακινήτων. Οι θέσεις εργασίας ήταν ως επί το πλείστον προσωρινές. Τα φορολογικά έσοδα, ως επί το πλείστον, μειώθηκαν.
Η κατασκευή κέντρων δεδομένων ακολουθεί το ίδιο σενάριο, μόνο που το προϊόν είναι διαφορετικό. Ίδιες κοινότητες-στόχοι — αγροτικές, ημιαγροτικές, με διαβρωμένη φορολογική βάση, αδύναμη τοπική αυτοδιοίκηση. Ίδιες ταχείες άδειες. Ίδια εξωτερικά κεφάλαια. Ίδιες υποσχέσεις. Ίδιες εξωτερικές επιπτώσεις που πρόκειται να βαρύνουν τους ίδιους ανθρώπους.
Η γενιά της υδραυλικής ρωγμάτωσης θυμάται. Αυτή η μνήμη είναι ένα από τα λίγα πλεονεκτήματα που έχει αυτός ο γύρος αντίστασης, και δεν θα διαρκέσει για πάντα.
Ποιος Πληρώνει στην Πραγματικότητα
Ο Larry Fink ηγείται της BlackRock, της μεγαλύτερης εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο — με 13,9 τρισεκατομμύρια δολάρια υπό διαχείριση, σύμφωνα με την έκθεση του πρώτου τριμήνου του 2026. Ένα σημαντικό μέρος αποτελείται από αμερικανικά συνταξιοδοτικά κεφάλαια: συντάξεις, καταθέσεις 401(k), αμοιβαία κεφάλαια με ημερομηνία-στόχο που κατανέμονται αυτόματα όπου τους υποδεικνύουν οι διαχειριστές.
Στην επιστολή του προς τους επενδυτές τον Απρίλιο του 2026, ο Fink υποστήριξε ότι η ηγετική θέση στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης θα απαιτούσε συνεχείς επενδύσεις μεγάλης κλίμακας. Σε μια εκδήλωση της BlackRock στο Waco του Texas — στο Texas State Technical College, μαζί με τον κυβερνήτη Greg Abbott, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Future Builders» της BlackRock — προέβλεψε από πού θα προέλθουν τα χρήματα: τρισεκατομμύρια, από «λογαριασμούς ταμιευτηρίου και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς». (Η BlackRock διευκρίνισε αργότερα ότι εννοούσε μακροπρόθεσμους επενδυτικούς λογαριασμούς τύπου συνταξιοδότησης, όχι τραπεζικές καταθέσεις.) Εκτίμησε ότι η ανάπτυξη θα μπορούσε να ανέλθει συνολικά σε περίπου 10 τρισεκατομμύρια δολάρια σε διάστημα δέκα ετών. Ένας έλεγχος των γεγονότων επιβεβαίωσε τη δήλωση· επρόκειτο για πρόβλεψη του σχεδίου, όχι για γλωσσικό λάθος — και ακριβώς γι’ αυτό έχει σημασία. Σας λέει πώς θα χρηματοδοτηθεί.
Η BlackRock ίδρυσε την AI Infrastructure Partnership (AIP) τον Σεπτέμβριο του 2024 μαζί με την Global Infrastructure Partners, την MGX (ένα επενδυτικό όχημα του κρατικού ταμείου του Abu Dhabi), τη Microsoft και την NVIDIA. Τον Οκτώβριο του 2025, η πρώτη συμφωνία της AIP ήταν η εξαγορά της Aligned Data Centers, αξίας περίπου 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων — η μεγαλύτερη συναλλαγή κέντρων δεδομένων που έχει καταγραφεί ποτέ, με στόχο τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια σε ίδια κεφάλαια και έως και 100 δισεκατομμύρια δολάρια συμπεριλαμβανομένου του χρέους. Αμερικανικά συνταξιοδοτικά κεφάλαια, σε συνδυασμό με κρατικά επενδυτικά ταμεία του Κόλπου, χτίζουν τη ραχοκοκαλιά της τεχνητής νοημοσύνης.
Αν διαθέτετε ένα 401(k), ένα IRA, μια σύνταξη ή οποιοδήποτε συνταξιοδοτικό πρόγραμμα που διαχειρίζεται μια μεγάλη εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων, είναι πιθανό ένα μέρος των χρημάτων σας να χρηματοδοτεί αυτό το εγχείρημα αυτή τη στιγμή. Δεν δώσατε τη συγκεκριμένη συγκατάθεσή σας για αυτό. Δώσατε τη συγκατάθεσή σας για «διαφοροποιημένη επένδυση». Οι διαχειριστές αποφασίζουν τι σημαίνει αυτό. Μπορείτε να αποχωρήσετε μόνο αν δεχτείτε οικονομική ζημιά που οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντέξουν. Αυτό δεν αποτελεί εξαναγκασμό με την προφανή έννοια. Είναι εξαναγκασμός με τη δομική έννοια.
Αυτοί είναι που πληρώνουν. Δηλαδή Εσείς — μέσω των συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, των φόρων, των λογαριασμών κοινής ωφέλειας καθώς το δίκτυο αναβαθμίζεται για να καλύψει τη ζήτηση των κέντρων δεδομένων, και των λογαριασμών νερού καθώς οι υδροφορείς εξαντλούνται.
Νέα Γλώσσα
Πριν προχωρήσουμε, ας εξετάσουμε τη γλώσσα. Δεν είναι μια παράκαμψη — η γλώσσα είναι η ίδια η αρχιτεκτονική.
Προσέξτε τις αντιστροφές που εμφανίζονται στην καθημερινή ενημέρωση. Η παρακολούθηση γίνεται συλλογή δεδομένων. Η λογοκρισία γίνεται «μέτριαση περιεχομένου». Ο εξαναγκασμός γίνεται «ώθηση». Η διαφωνία γίνεται «παραπληροφόρηση». Η αναγκαστική ανακατανομή γίνεται «επένδυση». Η αρπαγή γης γίνεται «ανάπτυξη». Η εξάντληση των υδροφορέων γίνεται «αξιοποίηση πόρων». Κάθε μία από αυτές καταρρίπτει τον χώρο όπου κάποτε βρισκόταν η ακριβής λέξη. Όταν φτάσετε να αναζητήσετε τη λέξη που χρειάζεστε, η προτιμώμενη είναι η μόνη που έχει απομείνει.
Παρατηρήστε και τους τίτλους των νόμων. Ο «Patriot Act» επέκτεινε την εσωτερική επιτήρηση. Το μοτίβο της ονομασίας ενός νομοσχεδίου με βάση αυτό που υπονομεύει είναι παλιό, και μόλις ένας νόμος όπως ο «Patriot Act» τεθεί σε ισχύ, σπάνια καταργείται — ανανεώνεται, αθόρυβα, επανειλημμένα. Ζούμε ακόμα υπό τις έκτακτες εξουσίες του Σεπτεμβρίου του 2001.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Σε σχεδόν κάθε σύγχρονη αυταρχική στροφή, εμφανίζεται πρώτα η ίδια τακτική: η ανακατάταξη της διαφωνίας σε μια κατηγορία που την στερεί από προστασία, και στη συνέχεια η χρήση βίας εναντίον αυτής της κατηγορίας αντί εναντίον της έκφρασης. Η Γερμανία της Βαϊμάρης χρησιμοποίησε τους «Reichsfeinde» — τους εχθρούς του Ράιχ· το Διάταγμα για την Πυρκαγιά του Reichstag του 1933 ανέστειλε τις πολιτικές ελευθερίες με το πρόσχημα της τρομοκρατικής απειλής. Η ΕΣΣΔ του Στάλιν λειτουργούσε με βάση τους «εχθρούς του λαού». Ο Νόμος περί Τρομοκρατίας του 1967 της Νότιας Αφρικής της εποχής του απαρτχάιντ όριζε την τρομοκρατία με τόσο ευρύ τρόπο ώστε να εμπίπτει σε αυτήν και η οργάνωση — ο Nelson Mandela χαρακτηρίστηκε επίσημα τρομοκράτης, και οι ΗΠΑ τον διατηρούσαν σε λίστα παρακολούθησης τρομοκρατών μέχρι το 2008. Η Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου διεύρυνε το πλαίσιο της εγχώριας τρομοκρατίας βάσει του Patriot Act, και η κατηγορία αυτή έχει επεκταθεί σταδιακά από τότε.
Η αναδιαμόρφωση του πλαισίου είναι η προϋπόθεση. Όταν ένα σύστημα αρχίζει να επανακατηγοριοποιεί τους πολίτες με τη γλώσσα της τρομοκρατίας, η καταστολή δεν είναι θεωρητική — είναι η επόμενη φάση. Ένα έγγραφο με τίτλο «Silent Weapons for Quiet Wars» (Σιωπηλά Όπλα για Ήσυχους Πολέμους) περιέγραφε την οικονομική και ενημερωτική πίεση ως υποκατάστατο του ανοιχτού πολέμου εναντίον του εγχώριου πληθυσμού. Η προέλευσή του αμφισβητείται — πιθανώς είναι αυθεντικό, πιθανώς σάτιρα — αλλά το σενάριο που περιγράφει είναι αναγνωρίσιμο.
Γιατί Συμβαίνει Τόσο Γρήγορα
Η άποψή μου: η ταχύτητα δεν οφείλεται σε οργανική ζήτηση της αγοράς. Η ζήτηση των καταναλωτών για τεχνητή νοημοσύνη (AI) σχεδόν δεν υπήρχε πριν από πέντε χρόνια. Η ανάπτυξη ακολουθεί ένα χρονοδιάγραμμα.
Τόσο η χρηματοδότηση όσο και το πλαίσιο αναφέρονται σε μια προθεσμία. Η Ατζέντα 2030 έθεσε στόχους για το 2030. Τα συστήματα που βασίζονται στην υπολογιστική ισχύ — με πρώτο μεταξύ αυτών την ψηφιακή ταυτότητα — ωρίμασαν ταχύτερα από την υλική υποδομή που τα υποστηρίζει. Η δήλωση του Fink ότι οι ΗΠΑ «δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα» μοιάζει λιγότερο με σχόλιο για την αγορά και περισσότερο με ενημέρωση για την πορεία ενός έργου. Έχουν μείνει πίσω από το χρονοδιάγραμμα που έθεσαν οι ίδιοι, και το παράθυρο για την εγκατάσταση της υποδομής χωρίς αντίσταση κλείνει.
Αυτή είναι μια ερμηνεία, όχι αποδεδειγμένο γεγονός — αλλά ταιριάζει καλύτερα με τη χρηματοδότηση, τις δημόσιες δηλώσεις και τις τεκμηριωμένες προθεσμίες από ό,τι η εξήγηση ότι «ξαφνικά όλοι ήθελαν chatbots».
Το Ιστορικό Εμπόδιο
Η IG Farben ήταν ο γερμανικός χημικός και φαρμακευτικός όμιλος που στήριξε το Τρίτο Ράιχ — συνθετικά καύσιμα, συνθετικό καουτσούκ, το Zyklon B που χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα, καθώς και τη δική του μονάδα καταναγκαστικής εργασίας στο Auschwitz-Monowitz. Μετά τον πόλεμο, οι Σύμμαχοι την διαίρεσαν σε Bayer, BASF, Hoechst και Agfa. Τα ονόματα άλλαξαν· το προσωπικό, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και οι σχέσεις επιβίωσαν σε μεγάλο βαθμό. Το καρτέλ ανασυγκροτήθηκε μέσα σε λίγα χρόνια από τη Νυρεμβέργη.
Αυτό είναι το μοτίβο: η οικονομική και βιομηχανική υποδομή πίσω από τα αυταρχικά εγχειρήματα σπάνια αποσυναρμολογείται όταν το καθεστώς καταρρέει. Μετονομάζεται, αναδιαρθρώνεται και επανασυνδέεται με ό,τι ακολουθεί. Κρατήστε αυτή την οπτική.
Ο Μηχανισμός
Στα μέσα Μαΐου του 2026, ο Fink έθεσε δημοσίως το ενδεχόμενο πολίτες να χρησιμοποιούν φθηνά drones για να επιτεθούν σε κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης, παρουσιάζοντάς το ως κίνδυνο ασφαλείας για τον οποίο η εταιρεία του καταρτίζει σχέδια αντιμετώπισης.
Διαβάστε το πλαίσιο, όχι μόνο την ανησυχία. Ο πιο ισχυρός διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο δεν θα έστελνε drones από κατάστημα ειδών σιδηρικών να πετούν σε δημόσιους χώρους, εκτός αν η ομάδα ασφαλείας του είχε ήδη προσομοιώσει σενάρια αντίστασης από τον πληθυσμό. Δεν είναι τακτικός χειριστής — αυτό που είπε δημοσίως είναι αυτό που του συνέστησαν οι σύμβουλοί του να πει, πράγμα που σημαίνει ότι η εσωτερική αξιολόγηση έφτασε στο επίπεδο μιας δημόσιας δήλωσης. Και παρατηρήστε πόσο μικρή είναι η απόσταση μεταξύ της «απειλής για την ασφάλεια των κρίσιμων υποδομών από πολίτες» και της «εγχώριας τρομοκρατίας» στη γλώσσα της πολιτικής. Μόλις γίνει αυτή η αναταξινόμηση, δεν χρειάζεται να απειληθεί η χρήση βίας. Γίνεται αυτόματη.
Συγκρίνετε αυτό με την επέκταση της χωρητικότητας κράτησης. Ο νόμος «One Big Beautiful Bill Act» (H.R. 1), που υπογράφηκε στις 4 Ιουλίου 2025, διέθεσε περισσότερα από 75 δισεκατομμύρια δολάρια στην ICE σε διάστημα τεσσάρων ετών — συμπεριλαμβανομένων περίπου 45 δισεκατομμυρίων δολαρίων για νέα κέντρα κράτησης, συμπεριλαμβανομένης της κράτησης οικογενειών — και χρηματοδοτεί την επέκταση της χωρητικότητας κράτησης από περίπου 56.000 κλίνες σε 100.000 ή περισσότερες. Ο δηλωμένος πληθυσμός-στόχος είναι η επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας. Όμως, η υποδομή κράτησης δεν διαθέτει ενσωματωμένο φίλτρο για τον πληθυσμό-στόχο. Μόλις δημιουργηθεί, φιλοξενεί όποιον αποφασίσει να φιλοξενήσει το καθεστώς που βρίσκεται στην εξουσία. Η κλίνη δεν ξέρει ποιος βρίσκεται πάνω της.
Υπάρχει επίσης μια πιο διακριτική κίνηση που αξίζει να αναφερθεί: η προώθηση των «πρεσβειών δεδομένων» — ρυθμίσεις που θα αντιμετωπίζουν τα κέντρα δεδομένων ως οιονεί κυρίαρχο έδαφος, μερικώς απαλλαγμένο από την τοπική δικαιοδοσία. Η Σαουδική Αραβία, η Εσθονία και άλλες χώρες έχουν προτείνει διάφορες εκδοχές αυτού του μοντέλου· η βιομηχανία το υποστηρίζει. Το ενδεχόμενο βιομηχανικών εγκαταστάσεων να απολαμβάνουν απαλλαγή από την τοπική νομοθεσία, σαν να ήταν υπόκεινται σε κυριαρχικό καθεστώς, δεν είναι υποθετικό — είναι μια ενεργή πρόταση.
Όσον αφορά την Πρώτη Τροπολογία: η ελευθερία του λόγου εξακολουθεί να προστατεύεται από το κείμενο. Αυτό που έχει αποδυναμωθεί είναι η διαδικαστική προστασία γύρω από την έκφραση που αγγίζει αυτό που το καθεστώς ορίζει ως «ασφάλεια». Μπορείς ακόμα να λες ό,τι θέλεις. Αυτό που αλλάζει είναι η κατηγορία στην οποία εμπίπτεις όταν το λες.
Η υποδομή δεν αναπτύσσεται με ένα δραματικό γεγονός. Η παλιά πρόβλεψη των αντιφρονούντων — μια μεγάλη μαζική σύλληψη — δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Αυτό που έρχεται αντ’ αυτού είναι η σταδιακή ανάπτυξη: αργή, επεισοδιακή, κανονικοποιημένη μέσω της επανάληψης, με κάθε κύμα να διευρύνει το φάσμα όσων πληρούν τις προϋποθέσεις.
Για Ποιο Σκοπό Γίνεται Η Ανάπτυξη
Συνοψίζοντας — και αυτή είναι η θέση μου, διατυπωμένη ως θέση: τα κέντρα δεδομένων αποτελούν το φυσικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο λειτουργούν η επιτήρηση, η ψηφιακή ταυτότητα, η βαθμολόγηση συμπεριφοράς και τα συστήματα πρόβλεψης. Η επαναταξινόμηση της αντίστασης ως απειλής για την ασφάλεια αποτελεί το νομικό μοχλό. Η χωρητικότητα κράτησης αποτελεί το φυσικό μοχλό. Η γλωσσική επιχείρηση αποτελεί τον πολιτισμικό μοχλό. Και τα τρία εγκαθίστανται ταυτόχρονα, και τα τρία εξαρτώνται από την υπολογιστική ισχύ που παρέχουν τα κέντρα δεδομένων.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όχι τα chatbots. Η ραχοκοκαλιά μιας αρχιτεκτονικής ελέγχου που έχει σχεδιαστεί, τμηματικά, από διαφορετικούς φορείς, και τώρα εγκαθίσταται ανοιχτά.
Πού Λειτουργεί η Αντίσταση
Το πλαίσιο πρέπει να εγκατασταθεί σε κάποιο φυσικό χώρο, και οι φυσικοί χώροι έχουν νόμους — μερικοί από τους οποίους δεν έχουν ακόμη καταγραφεί.
Το Tucson της Arizona απέρριψε το «Project Blue» μετά από επίμονη οργανωτική δράση. Η κομητεία Chesterfield της Virginia έχει καθυστερήσει τα έργα μέσω της χωροταξίας. Κοινότητες στο Oregon και την Arizona επέβαλαν την υποχρέωση γνωστοποίησης της κατανάλωσης νερού, η οποία δεν υπήρχε προηγουμένως. Η Utah ψήφισε νομοθεσία που απαιτεί από τα μεγάλα κέντρα δεδομένων να αναφέρουν την κατανάλωση νερού στον κρατικό μηχανικό.
Στη Montana, όπου γράφεται αυτό το κείμενο, το νομικό πλαίσιο για τους αγώνες σχετικά με τα δικαιώματα στο νερό χτίζεται εδώ και πάνω από μια δεκαετία — η δικαστική διαμάχη για τη συμφωνία CSKT, οι διαμάχες για τη λεκάνη απορροής του Flathead, η ένταση μεταξύ κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων και ανάπτυξης. Όταν τα κέντρα δεδομένων προσπαθούν να εγκατασταθούν εδώ, μπαίνουν σε ένα περιβάλλον που διαθέτει ήδη «αντισώματα».
Και κάθε σύστημα επιβολής εξαρτάται από το να εμφανιστούν οι άνθρωποι της βάσης της πυραμίδας για να εργαστούν. Στρατιώτες, αστυνομικοί, φρουροί, μεσαία στελέχη της διοίκησης — αλλά και πολίτες, με ενοίκιο, οικογένεια και μάτια. Όταν ο Τσαουσέσκου έδωσε την τελευταία του ομιλία στο Βουκουρέστι τον Δεκέμβριο του 1989, η ίδια η φρουρά του σταμάτησε να τον υπερασπίζεται και το πλήθος που πάντα τον χειροκροτούσε άρχισε να τον αποδοκιμάζει. Ο μηχανισμός κατέρρευσε μέσα σε μια εβδομάδα. Η πυραμίδα δεν ανατρέπεται από έξω. Καταρρέει από τη μέση όταν οι άνθρωποι στο εσωτερικό της σταματούν να πιστεύουν σε αυτό που επιβάλλουν.
Τι Μπορείτε Πραγματικά Να Κάνετε
Αυτό δεν τελειώνει με το «καλέστε τον γερουσιαστή σας». Αυτή η πόρτα είναι σχεδόν κλειστή. Οι ανοιχτές είναι:
Διαβάστε τι αγοράζουν πραγματικά τα χρήματα της σύνταξής σας και αποσύρετε ό,τι μπορείτε από τα αμοιβαία κεφάλαια με ημερομηνία-στόχο που κατανέμονται αυτόματα σε δείκτες υποδομών τεχνητής νοημοσύνης.
Παρευρεθείτε στις συνεδριάσεις για τη χωροθέτηση πριν ανακοινωθεί το έργο, όχι μετά. Η μάχη κερδίζεται ή χάνεται στο στάδιο της έκδοσης της άδειας.
Υποβάλετε αιτήματα πρόσβασης σε δημόσια αρχεία σχετικά με συμφωνίες χρήσης νερού και συμφωνίες φορολογικών ελαφρύνσεων, ενώ αυτές βρίσκονται ακόμη σε στάδιο διαπραγμάτευσης. Μόλις υπογραφούν, είναι σχεδόν αδύνατο να ανατραπούν.
Τεκμηριώστε τα πάντα. Οι περιπτωσιολογικές μελέτες που θα αναφέρονται σε πέντε χρόνια από τώρα δημιουργούνται αυτή τη στιγμή από ανθρώπους που κρατούν σημειώσεις.
Τι δεν θα λειτουργήσει: αιτήσεις προς την BlackRock, προσφυγές στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου (FTC), αναμονή για να το διορθώσει κάποια κυβέρνηση. Ο μηχανισμός έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να είναι απρόσιτος μέσω αυτών των καναλιών. Το να εντοπίζετε τα αδιέξοδα σας εξοικονομεί ενέργεια για τα σημεία όπου υπάρχει δυνατότητα άσκησης πίεσης.
Το Έργο που Δεν Μπορεί να Ολοκληρωθεί
Σε σχεδόν κάθε περίπτωση, τα αυταρχικά έργα επιχειρούν το ίδιο αδύνατο πράγμα: να παγώσουν μια πολύπλοκη κοινωνία σε μια σταθερή διαμόρφωση. Κανένα δεν κατάφερε να την διατηρήσει. Το «Χιλιετές Ράιχ» διήρκεσε δώδεκα χρόνια. Το σοβιετικό σύστημα, σχεδιασμένο ως το τελικό σημείο της ιστορίας, διήρκεσε εβδομήντα. Η Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο ανατράπηκε από το ίδιο του το κόμμα μέσα σε μια δεκαετία από το θάνατό του. Η Βρετανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε σε δύο γενιές. Καθεμία φαινόταν ασταμάτητη στην ακμή της. Κάθε ένα διέθετε μηχανισμό που φαινόταν απόλυτος. Κάθε ένα κατέρρευσε γρηγορότερα από ό,τι είχαν προβλέψει οι σχεδιαστές ή οι επικριτές του.
Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Ο απόλυτος έλεγχος απαιτεί τέλειο συντονισμό μεταξύ των ανθρώπων που τον εφαρμόζουν — και δεν μπορούν να εμπιστεύονται πλήρως ο ένας τον άλλον, μόλις κατανοήσουν τι σημαίνει απόλυτος έλεγχος. Η φατρία που κερδίζει την απόλυτη εξουσία γίνεται απειλή για κάθε άλλη φατρία, οπότε δεν μπορεί να επιτραπεί σε καμία φατρία να κερδίσει απόλυτα. Το έργο υπονομεύεται διαρκώς από μέσα. Αυτό είναι το δομικό όριο, και η τρέχουσα διαμόρφωση θα το φτάσει κι αυτή.
Η ζημιά που θα προκληθεί στο μεταξύ θα είναι πραγματική. Η μετάβαση θα είναι δύσκολη. Όμως το συνολικό αποτέλεσμα στο οποίο στοχεύουν οι σχεδιαστές δεν είναι εφικτό, επειδή ο συντονισμός που απαιτεί δεν αντέχει στην επαφή με τους ανθρώπους που θα έπρεπε να το διατηρήσουν.
Αυτό που δεν έχουν συνειδητοποιήσει είναι το εξής: η πολιτιστική άδεια στην οποία βασίζονται έχει ήδη εξασθενήσει. Το κοινό έχει σταματήσει να προσποιείται. Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε το 1989, ενώ η Στάζι διατηρούσε φακέλους για το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ανατολικής Γερμανίας — η πιο ολοκληρωμένη επιτήρηση της εποχής της. Δεν είχε σημασία. Το σύστημα κατέρρευσε μέσα σε λίγες εβδομάδες, μόλις η προσοχή απομακρύνθηκε από την υποταγή. Ο μηχανισμός ήταν ένα σκηνικό. Όταν οι ηθοποιοί σταμάτησαν να παίζουν, το σκηνικό κατέρρευσε.
Το θησαυροφυλάκιο χτίζεται στην περιοχή σας, ενώ η σύνταξή σας το χρηματοδοτεί. Η γενιά του φράκινγκ (fracking) ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν είχε το πλαίσιο. Εσείς το έχετε. Το έργο δεν είναι η νίκη — είναι η μαρτυρία, η οργάνωση, η άρνηση της γλώσσας που σας δίνουν και η άρνηση να αντιμετωπίσετε το έργο ως τη μόνιμη πραγματικότητα που ισχυρίζεται ότι είναι.
Γι’ αυτό πρέπει να σας ενδιαφέρει. Όχι επειδή η ανάλυση είναι ενδιαφέρουσα. Επειδή αυτό που χτίζεται, χτίζεται με τα χρήματά σας, για να χρησιμοποιηθεί εναντίον της κατηγορίας ανθρώπων στην οποία ανήκετε, σε ένα χρονοδιάγραμμα που ολοκληρώνεται πριν από το τέλος αυτής της δεκαετίας.
Δεν χρειάζονται στρατόπεδα όταν διαθέτουν «περιοχές σύννεφων» (cloud regions). Επίσης, δεν θα καταφέρουν να τα κρατήσουν!
Πηγές
Στόχος 16.9 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ — un.org/sustainabledevelopment/
peace-justice Πρόγραμμα ID4D της Παγκόσμιας Τράπεζας — id4d.worldbank.org/guide/good-
id-supports-multiple- development-goals Διαχειριζόμενα κεφάλαια της BlackRock για το 1ο τρίμηνο του 2026 (13,9 τρισ. δολάρια) — Ανακοίνωση αποτελεσμάτων της BlackRock για το 1ο τρίμηνο του 2026 (SEC 8-K)
«Λογαριασμοί αποταμίευσης και συνταξιοδότησης» του Fink — Έλεγχος γεγονότων από το Snopes, Μάιος 2026· 25 News KXXV (Waco)
Συνεργασία για υποδομές τεχνητής νοημοσύνης / Aligned Data Centers 40 δισ. δολάρια — Δελτίο τύπου της Global Infrastructure Partners, Οκτώβριος 2025
Χρηματοδότηση κέντρων κράτησης της ICE — Νόμος «One Big Beautiful Bill» (H.R. 1, Ιούλιος 2025)· Αναλύσεις του American Immigration Council και του Brennan Center
 |
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο
«Άχρηστος εγώ»; Το γράμμα ενός μαθητή της έκτης δημοτικού που πρέπει να διαβάσετε.
Το γράμμα αντικατοπτρίζει ακριβώς τον τρόπο που ένα παιδί της έκτης δημοτικού σκέφτεται τη ζωή του. Λόγια και σκέψεις που θα ταρακουνίσουν.
Διαβάστε παρακάτω το γράμμα!
«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.
Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.
Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.
Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.
Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.
Μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού»
Άγγελος Παναγόπουλος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)