Οι λαοί… δεν είναι αδερφοί

Ο Κώστας Βάρναλης υπήρξε μάρτυρας της μεταφοράς Τούρκων αιχμαλώτων με τρένα κατά τη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού Πολέμου.

* Σε μερικές βδομάδες αρχίσανε να περνάνε από τα Μέγαρα τραίνα γεμάτα Τούρκους αιχμαλώτους, που πηγαίνανε να τους μαντρώσουνε στην Κόρινθο.
Στοιβαγμένοι οι κακομοίρηδες μέσα στα βαγόνια των «κτηνών» (8 ίπποι, 40 άνδρες!) μόλις σταματούσε το τραίνο κολλάγανε το αξούριστο μουσούδι τους στα σίδερα των μικρών παραθυριών και τα μάτια τους αστράφτανε από καλοσύνη και παρακαλετό. Βγάζανε τα μπράτσα τους μέσα από τα σίδερα, φωνάζανε στο συναγμένο από κάτω πλήθος των φανατισμένων πατριωτών:
-Τουτούν!… Τουτούν!… (=Καπνό! Καπνό!)
Οι φανατισμένοι πατριώτες δεν καταλαβαίνανε. Αυτοί βλέπανε μπροστά τους μονάχα τους προαιώνιους εχτρούς. Αυτούς που μας πήρανε την Πόλη, που κρεμάσανε τον πατριάρχη, που σουβλίσανε το Διάκο κλπ. κλπ. Αυτό βλέπανε.
Γι’ αυτό αντίς να τους δίνουνε καπνό, τους βλαστημούσανε, τους μουτζώνανε, τους φτύνανε.
Το τραίνο έφευγε και τα χέρια των αθώων θυμάτων του πολέμου εξακολουθούσανε να κρέμονται απελπισμένα από το παράθυρο και να ζητάνε στο κενό…
Οι λαοί… δεν είναι αδερφοί.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

* Ο Βάρναλης, ο κομμουνιστής Βάρναλης, έγραψε με πλήρη επίγνωση ότι «όλες οι τέχνες “πολιτεύονται”, είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι. Κι η επαναστατική τέχνη “πολιτεύεται” -έλεγε ο Βάρναλης- με τη διαφορά, πως το ξέρει. Γιατί αν είναι κανείς συντηρητικός από κοινωνική Συνήθεια, γίνεται επαναστάτης μονάχα από γνώση της πραγματικότητας κι από αντίδραση στη Συνήθεια».

* Ο τιμημένος με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη (1969) σε εκδήλωση στη Μόσχα, απαντώντας στην κατηγορία ότι ανήκει στη “στρατευμένη Τέχνη”, θα απαντήσει με αυτά τα σταράτα λόγια:

“…το δόγμα “η Τέχνη δεν κάνει πολιτική” διαψεύδεται από τα πράγματα. Ο Αριστοφάνης, ο Ντάντες, ο Θερβάντες, ο Ζολά, ο Τολστόι κάνουνε πολιτική. Πολιτική κατά των “κακώς κειμένων”. Πολιτική έξω απ’ τα δόντια. Ποιος μυθολόγος της εξωπολιτικής Τέχνης θα ‘χει το κουράγιο να υποστηρίξει πως αυτοί οι ήλιοι του πνευματικού στερεώματος δεν είναι μέγιστοι δημιουργοί του λόγου; Να λοιπόν, μια απόδειξη πως η Τέχνη μπορεί να κάνει πολιτική, χωρίς να πάψει να ‘ναι Τέχνη και μάλιστα τρισμεγάλη. Ζήτημα, λοιπόν, υπάρχει μόνο για το ποια πολιτική δίνει ζωή και δύναμη στην Τέχνη και την απλώνει στο χώρο και στο χρόνο και ποια πολιτική τη χαλάει, τη σκοτώνει και τη μεταβάλλει σε καπνό χωρίς φλόγα…».

Βάρναλης Κώστας

https://www.catisart.gr/

"Η αγάπη και ο σεβασμός δεν μπορούν να απαιτηθούν. Μπορούν μόνο να μεγαλώσουν. “

 

Ο Κομφούκιος προειδοποίησε: το να ζεις κοντά στα παιδιά σου στα γεράματα σημαίνει να τα χάνεις για πάντα

Αυτή η ιστορία είναι πάνω από δύο χιλιάδες πεντακοσίων ετών. Αλλά ακούγεται σαν να γράφτηκε σήμερα - για εμάς, τους γονείς μας και τα παιδιά μας.

Αυτή είναι η ιστορία ενός γέρου που λέγεται Lee Wei, ο οποίος πήγε στον μεγάλο σοφό Κομφούκιο για να πάρει την απάντηση σε μια ερώτηση που βασανίζει πολλούς ηλικιωμένους:

Γιατί δίνοντας όλη μας τη ζωή στα παιδιά καταλήγουμε μόνοι στα γεράματα;

ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΔΕΙΟ

Ο Λι Γουέι δεν ήταν κακός πατέρας. Αντιθέτως αφιέρωσε κάθε λεπτό της ζωής του στα παιδιά. Δούλεψε ακούραστα για να εξασφαλίσει ότι η οικογένειά του είχε όλα όσα χρειαζόταν. Έχεις εγκαταλείψει τα πάντα αρκεί να μην στερηθούν τίποτα.

Όταν μεγάλωσαν, ξεκίνησαν τις δικές τους οικογένειες και ξεκίνησαν τη δική τους ζωή, η Li Wei αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να δρέψει τους καρπούς. Πούλησε το παλιό του σπίτι και μετακόμισε να ζήσει με τον γιο του. Ανάμεσα στα εγγόνια, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον - τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος στα γεράματα;

Αλλά η ευτυχία δεν ήρθε ποτέ.

Το σπίτι ήταν γεμάτο κόσμο, αλλά η καρδιά του Li Wei δεν ήταν ποτέ τόσο άδεια. Την ημέρα όλοι ήταν στη δουλειά, το βράδυ γύρναγαν κουρασμένοι και λαχταρούσαν σιωπή. Τον άκουγαν απρόσεκτα, οι συμβουλές του τους εκνεύριζαν, η παρουσία του ήταν δεδομένη.

Όσο πιο κοντά ήθελε να είναι - τόσο πιο μακριά τον κρατούσαν.

ΨΑΧΝΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ο Li Wei πήγε στον Κομφούκιο. Ο σοφός τον δέχτηκε και άκουσε την πικρή του εξομολόγηση.

"Δάσκαλε, φρόντιζα τα παιδιά όλη μου τη ζωή. Όταν μεγάλωνα, νόμιζα ότι ζώντας κοντά τους, θα έβρισκα αγάπη και γαλήνη. Αλλά αντίθετα νιώθω αόρατος... Γιατί είμαι έτσι γι' αυτούς; “

Ο Κομφούκιος δεν τον ηρεμούσε με κενά λόγια. Αντ' αυτού, του έδειξε τρία απλά μαθήματα.

ΠΡΩΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΤΟ ΒΑΖΟ ΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ

Πήρε ένα βάζο ο σοφός και το γέμισε με νερό μέχρι το χείλος.

"Τι θα συμβεί αν προσθέσω περισσότερα; " - ρώτησε.

"Το νερό θα ξεχειλίσει", είπε ο Λι.

"Αυτό είναι το ίδιο στις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν προσπαθούμε να μπούμε εκεί που δεν υπάρχει πια χώρος για εμάς, εμφανίζεται μια ανισορροπία. Έχτισες ένα σπίτι για να μεγαλώσουν τα παιδιά σου, και τώρα θέλεις να γίνεις το κέντρο του. Αλλά το κέντρο του σπιτιού τους είναι οι ίδιοι - τα παιδιά τους, οι ζωές τους. Προσπαθείτε να χύσετε σε ένα σκάφος που είναι ήδη γεμάτο. “

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΤΑ ΔΥΟ ΔΕΝΤΡΑ

Ο Κομφούκιος έδειξε δύο δέντρα που μεγαλώνουν δίπλα στο άλλο. Τα κλαδιά τους συνυφασμένα, παλεύοντας για το φως.

"Τι συμβαίνει όταν δύο δέντρα μεγαλώνουν πολύ κοντά; "

"Τα κλαδιά τους είναι μπλεγμένα, παρεμποδίζουν το ένα το άλλο, ανταγωνίζονται", απάντησε ο Lee.

"Γίνονται πιο δυνατοί; "

"Όχι. Γίνονται εύθραυστες και άσχημες. “

"Έτσι είναι η ζωή. Πιστεύουμε ότι η εγγύτητα σημαίνει ενότητα. Αλλά η υπερβολική εγγύτητα γεννά ένταση και ανταγωνισμό. Για να αναπτυχθείς, χρειάζεσαι χώρο. “

ΤΡΙΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΜΜΟ

Ο Κομφούκιος έσφιξε μια χούφτα άμμο και την έσφιξε σφιχτά.

"Τι θα συμβεί αν σφίξω δυνατά την άμμο; “

"Θα γλιστρήσει ανάμεσα στα δάχτυλά σου. “

"Είναι το ίδιο με τις ανθρώπινες συνδέσεις. Η αγάπη και ο σεβασμός δεν αναπτύσσονται υπό πίεση. Όσο περισσότερο κρατάς, τόσο περισσότερο χρειάζεσαι οικειότητα, τόσο πιο γρήγορα ξεγλιστρούν όλα. Δώστε ελευθερία - και ό,τι είναι πραγματικά δικό σας θα μείνει μαζί σας. “

Η ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

«Όταν φυτεύεις ένα δέντρο, περιμένεις να σου δώσει απαραίτητα σκιά στα γεράματα;» " — ρώτησε ο σοφός άνθρωπος.

"Όχι, δάσκαλε. Το φυτεύω γιατί το δέντρο πρέπει να μεγαλώσει. Η σκιά είναι δώρο, όχι υποχρέωση. “

"Γιατί λοιπόν περιμένατε τα παιδιά σας να είναι διαφορετικά; Γιατί νόμιζες ότι θα έκοβαν το δρόμο τους για να περιστρέφονται γύρω σου; Τα μεγαλώνεις όχι για σένα - αλλά για τον κόσμο. Και ο κόσμος έχει περισσότερα δικαιώματα σε αυτούς από εσένα. “

Ο Li Wei σιώπησε, για πρώτη φορά συνειδητοποίησε το λάθος του.

Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΤΟΣ

Ο Κομφούκιος του έδωσε μια χούφτα σπόρους.

"Μπορείς να φυτέψεις. Μπορείς να μάθεις. Μπορείς να μάθεις. Τα γηρατειά δεν είναι καιρός για αναμονή - είναι καιρός για νέες ανακαλύψεις. Μην περιμένετε την αγάπη από τα παιδιά - ξεκινήστε να κάνετε αυτό που αγαπάτε εσείς. “

Ο Li Wei επέστρεψε στην πατρίδα του - αλλά όχι στον γιο του. Νοίκιασε ένα μικρό σπίτι δίπλα στο σχολείο και άρχισε να βοηθάει τους μαθητές. Μοιράστηκε γνώση, τους δίδαξε όσα ήξερε. Φύτεψε δέντρα μαζί τους, έλεγε ιστορίες, απλά ήταν εκεί.

Σύντομα όλοι άρχισαν να τον φωνάζουν Master Lee.

Όσο λιγότερα συναντούσε - τόσο περισσότερο τον εκτιμούσαν.

Όσο λιγότερο ήθελε την προσοχή - τόσο πιο ειλικρινά του την έδιναν.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Μια μέρα έλαβε ένα γράμμα από τον γιο του.

"Μπαμπά, έχει περάσει καιρός από τότε που ειδωθήκαμε. Μου λείπεις. Τα εγγόνια ρωτάνε για σένα. Ελάτε να μας επισκεφτείτε - όχι για να ζήσετε, αλλά μόνο για να μας επισκεφτείτε. “

Όταν έφτασε ο Li Wei, έγινε θερμή υποδοχή. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσε ευπρόσδεκτος επισκέπτης και όχι βάρος.

Τότε συνειδητοποίησε:

όταν σταμάτησε να περιμένει την αγάπη και να την απαιτεί - εκείνη επέστρεψε μόνη της.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

«Το να ζεις με τα παιδιά σου στα γεράματα είναι το μεγαλύτερο λάθος» — δεν είναι κάλεσμα στη μοναξιά.

Αυτή είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή οικειότητα γεννιέται από την ελευθερία, όχι από την υποχρέωση.

* Όταν απαιτούμε παρουσία - ασφυκτιούμε.

*

* Όταν παραπαίουμε — γινόμαστε αόρατοι.

*

* Όταν αφεθούμε - είμαστε εκλεκτοί.

*

Όπως είπε και ο Κομφούκιος:

"Η αγάπη και ο σεβασμός δεν μπορούν να απαιτηθούν. Μπορούν μόνο να μεγαλώσουν. “

Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Η «χρυσή φυλακή» του Ντουμπάι: Έκτακτα μέτρα-σοκ για το πάγωμα κεφαλαίων και επενδυτών

 

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επιστρατεύουν ταξιδιωτικές απαγορεύσεις και δέσμευση λογαριασμών για να αναχαιτίσουν τη φυγή κεφαλαίων λόγω του ιρανικού κινδύνου – Το τέλος του αφηγήματος περί «ελεύθερου χρηματοοικονομικού κόμβου»

Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

Η αντίληψη για το Ντουμπάι ως το απόλυτο καταφύγιο του παγκόσμιου πλούτου δέχεται ένα καίριο πλήγμα, καθώς οι αρχές των Εμιράτων προετοιμάζουν μια σειρά από δρακόντεια μέτρα για να εμποδίσουν την έξοδο επενδυτών και κεφαλαίων. Η κλιμάκωση της έντασης με το Ιράν και η αστάθεια στις εμπορικές οδούς του Κόλπου έχουν πυροδοτήσει κύματα ανησυχίας στη διεθνή επενδυτική κοινότητα. Σύμφωνα με αποκαλύψεις του Dark Box, το Άμπου Ντάμπι και το Ντουμπάι, μπροστά στον κίνδυνο μιας μαζικής φυγής που θα κατέρρεε το οικονομικό τους μοντέλο, μετατρέπονται από ανοιχτές αγορές σε χρηματοπιστωτικές παγίδες, επιβάλλοντας περιορισμούς που θυμίζουν καθεστώτα σε εμπόλεμη κατάσταση.
Η φαρέτρα των κατασταλτικών μέτρων

Οι προτεινόμενες ενέργειες, οι οποίες έχουν προκαλέσει παγκόσμιο συναγερμό, περιλαμβάνουν εργαλεία που ακυρώνουν στην πράξη την έννοια της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων:Πάγωμα λογαριασμών: Δέσμευση κεφαλαίων πριν καν ολοκληρωθεί η διαδικασία μεταφοράς τους στο εξωτερικό.
Ταξιδιωτικές απαγορεύσεις: Επιβολή περιορισμών μετακίνησης σε επιχειρηματίες και διαχειριστές κεφαλαίων που επιχειρούν να μεταφέρουν την έδρα ή τα περιουσιακά τους στοιχεία εκτός Εμιράτων.
Διοικητικές και νομικές κυρώσεις: Εισαγωγή ενός πλέγματος τιμωρητικών μέτρων για όσους θεωρηθεί ότι υπονομεύουν την εθνική οικονομική σταθερότητα μέσω της «ταχείας φυγής».

---

Το υπαρξιακό ρίσκο για το μοντέλο του Ντουμπάι

Η απόφαση των αρχών να επιβραδύνουν την εκροή κεφαλαίων με τη βία αποκαλύπτει το βάθος του φόβου για το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το οικονομικό θαύμα του Ντουμπάι βασίζεται τρεις πυλώνες: διεθνείς ροές, παγκόσμια εφοδιαστική και σταθερότητα. Με τις ιρανικές επιθέσεις να πλήττουν την εικόνα της ασφάλειας, η προσπάθεια προστασίας της οικονομίας μέσω του εξαναγκασμού κινδυνεύει να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Αναλυτές προειδοποιούν ότι τέτοιες κινήσεις καταστρέφουν την προβλεψιμότητα, που αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο για τους ξένους επενδυτές, μετατρέποντας το Ντουμπάι από «ελεύθερο λιμάνι» σε έναν χώρο υψηλού ρίσκου και αυταρχικού ελέγχου.
Μια μη αναστρέψιμη μετατόπιση στη φήμη

Το συμπέρασμα του Dark Box είναι δυσοίωνο για το μέλλον των Εμιράτων ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού κέντρου. Η υιοθέτηση πολιτικών που στοχεύουν στην «αιχμαλωσία» των επενδυτών σηματοδοτεί μια βαθιά και πιθανώς μη αναστρέψιμη μετατόπιση στη φήμη της χώρας. Σε μια περίοδο γεωπολιτικής πίεσης, το Ντουμπάι επιλέγει την αυτοπροστασία έναντι της ελευθερίας, ρισκάροντας να χάσει οριστικά την εμπιστοσύνη εκείνων των κεφαλαίων που το έχτισαν. Η «χρυσή φυλακή» μπορεί να αποτρέψει τη φυγή σήμερα, αλλά είναι βέβαιο ότι θα αποθαρρύνει οποιαδήποτε νέα επένδυση αύριο, σφραγίζοντας το τέλος μιας εποχής αχαλίνωτης ανάπτυξης.

https://taxalia.blogspot.com/

Ω, Υποστήριξη! Της αριστείας…

 

Τεχνική υποστήριξη, συμβουλευτική υποστήριξη, επικοινωνιακή υποστήριξη, συνεδριακή υποστήριξη. Κάθε είδους υποστήριξη με αντίστοιχες συμβάσεις ανάμεσα σε φορείς του Δημοσίου και ιδιωτικές εταιρείες, που λαμβάνουν με τη σειρά τους γενναία υποστήριξη για την υποστήριξή τους στο επιτελικό κράτος του κυρίου Μητσοτάκη και τις άριστες επιδόσεις του. Οι οποίες, προφανώς, δεν θα ήταν τόσο άριστες χωρίς την αναγκαία υποστήριξη από εκείνους που απολαμβάνουν υποστήριξη και πάει λέγοντας. Και μόνο το ύψος της σχετικής δαπάνης για την υποστήριξη, 200 εκατομμύρια ευρώ σε τρεις μήνες σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.», αποκαλύπτει και το ύψος της αριστείας. Και το ύφος και το ήθος της ταυτόχρονα.

Ως προς το ύψος μιλούν οι αριθμοί. Ως προς το ήθος, εναπόκειται στην κρίση του καθενός να βγάλει τα συμπεράσματά του. Είναι πολλά τα λεφτά Αρη… Αλλά και ως προς το ύφος, μας ενημερώνει πολύ πειστικά το αντίστοιχο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.»: Σταμάτης Ζαχαρός το ονοματεπώνυμό του. Του ύφους… Λίγο-πολύ γνωστός δημοσιογράφος, με εκπομπή στο One Channel, βαθύτατα κοινωνικού περιεχομένου παρακαλώ, όχι τίποτε life style. Γνωστός για τον αυστηρά ξινό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους επικριτές της κυβέρνησης. Ελαβε μάλιστα μέρος και στο πρόσφατο φόρουμ Alitheia του Μαρινάκη. Εκπροσώπησε, κατά κάποιον τρόπο, το ξινό τμήμα της δημοσιογραφίας μας, στον διάλογο για τa fake news και την τοξικότητα στον δημόσιο λόγο.

Ξινός με τους επικριτές της κυβέρνησης, αλλά η ζάχαρη δεν έχει εμφιλοχωρήσει μόνο στο όνομά του. Εμφανίζεται και στην άγνωστη ώς τώρα στους ανυποψίαστους περί την υποστήριξη της υποστήριξης - τη νέα πατέντα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο εν λόγω λοιπόν είναι εκ των βασικών μετόχων εταιρείας υποστήριξης και λοιπά, η οποία έχει πάρει ουκ ολίγες δουλειές από το Δημόσιο, μεταξύ των οποίων και τη διοργάνωση της Alitheia. Στο πάνελ ως δημοσιογράφος και στο ταμείο ως… υποστήριξη. Και για να συμπληρωθεί το ζαχαρώδες του πράγματος, η ζάχαρη του Ζαχαρού και των εταίρων του ανέρχεται σε μισό εκατομμύριο ευρώ κέρδη την τελευταία χρονιά. Ποσό μυθικό για τους σκαπανείς της δημοσιογραφίας, που ούτε συλλογικές συμβάσεις δεν διαθέτουν.

Τελικά, ένα φιλάνθρωπο συμπέρασμα είναι ότι κανένας καλός δεν χάνεται με τον Μητσοτάκη. Ενα δεύτερο είναι ότι το πάρτι με τα λεφτά της Ευρώπης και του κράτους έχει πολλές πλευρές, κάποιες αθέατες, καθώς το δαιμόνιο του καθεστώτος αποδεικνύεται πιο αποτελεσματικό από κάθε φαντασία. Το τρίτο, κοινός τόπος πια, είναι η έκπτωση της ενημέρωσης και της δημοσιογραφίας. Τρίγωνα, κύβοι, λίστες, συμβουλευτικές, ιπτάμενα εκατομμύρια, Alitheia. Kαι στη μέση ρακένδυτη, υπό τη σκέπη του Μητσοτάκη και του Μαρινάκη, η Αλήθεια…

Θανάσης Καρτερός

https://www.zoornalistas.com/

Αμερικανική ομολογία! Το Ισραήλ παρέσυρε τις ΗΠΑ σε πόλεμο – Η παραίτηση του Κεντ που μαρτυρά πολλά

Σοβαρούς πολιτικούς και γεωπολιτικούς κραδασμούς προκαλεί το περιεχόμενο επιστολής και σχετικής δημόσιας ανακοίνωσης που αποδίδονται στον Τζόζεφ Κεντ, διευθυντή του National Counterterrorism Center των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς σε αυτά διατυπώνονται ευθείες αιχμές ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν προέκυψε από άμεση απειλή προς την Αμερική, αλλά από πίεση που ασκήθηκε από το Ισραήλ και το ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ.

Η επιστολή με τα λογότυπα του Director of National Intelligence και του National Counterterrorism Center απευθύνεται προσωπικά στον πρόεδρο Τραμπ. Σε αυτήν, ο Κεντ δηλώνει ότι, ύστερα από πολλή σκέψη, αποφάσισε να παραιτηθεί από τη θέση του διευθυντή του Εθνικού Αντιτρομοκρατικού Κέντρου, με άμεση ισχύ. Το βασικό επιχείρημα της παραίτησής του είναι ότι δεν μπορεί, όπως αναφέρει, «με καθαρή συνείδηση» να στηρίξει τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν.

Το πιο σκληρό σημείο της επιστολής βρίσκεται στην ανοιχτή διατύπωση ότι το Ιράν «δεν αποτελούσε άμεση απειλή» για τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι είναι σαφές πως η Ουάσιγκτον οδηγήθηκε σε αυτόν τον πόλεμο λόγω πίεσης από το Ισραήλ και από το ισχυρό αμερικανικό λόμπι που το στηρίζει. Πρόκειται για διατύπωση εξαιρετικά βαριά, καθώς δεν αφήνει περιθώρια για διπλωματικές υπεκφυγές και αποδίδει την εμπλοκή των ΗΠΑ όχι σε εθνική ανάγκη, αλλά σε εξωτερική πολιτική και εσωτερική πίεση.

Στο ίδιο κείμενο, ο Κεντ φέρεται να υπενθυμίζει στον Τραμπ ότι στις εκλογικές του καμπάνιες, αλλά και στην πρώτη του θητεία, είχε υποστηρίξει μια διαφορετική προσέγγιση: ότι οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή ήταν παγίδα, που κόστιζε στις Ηνωμένες Πολιτείες ζωές και πλούτο. Μάλιστα, του αναγνωρίζει ότι στην πρώτη του θητεία κατάλαβε καλύτερα από κάθε σύγχρονο πρόεδρο πώς να χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ χωρίς να σέρνει τη χώρα σε ατελείωτους πολέμους.

Η επιστολή πηγαίνει ακόμη πιο πέρα, κάνοντας λόγο για οργανωμένη εκστρατεία παραπληροφόρησης από υψηλόβαθμους Ισραηλινούς αξιωματούχους και ισχυρούς παράγοντες των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης. Σύμφωνα με το περιεχόμενο που αποδίδεται στον Κεντ, αυτή η εκστρατεία υπονόμευσε την πλατφόρμα «America First», καλλιέργησε πολεμικό κλίμα και έπεισε την αμερικανική ηγεσία ότι το Ιράν αποτελούσε άμεση απειλή και ότι έπρεπε να χτυπηθεί αμέσως, με την υπόσχεση μάλιστα μιας γρήγορης νίκης. Ο ίδιος χαρακτηρίζει αυτή την αφήγηση ψευδή και τη συγκρίνει με την τακτική που, όπως λέει, ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του πολέμου στο Ιράκ.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και το προσωπικό στοιχείο που περιλαμβάνει το κείμενο. Ο Κεντ παρουσιάζεται να δηλώνει ότι, ως βετεράνος με 11 αποστολές μάχης και ως σύζυγος γυναίκας που σκοτώθηκε σε πόλεμο, δεν μπορεί να αποδεχθεί την αποστολή μιας νέας γενιάς Αμερικανών σε μια σύγκρουση που, όπως υποστηρίζει, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού ούτε δικαιολογεί το κόστος σε αμερικανικές ζωές.

Στο τέλος της επιστολής, ο φερόμενος ως συντάκτης καλεί τον πρόεδρο Τραμπ να αναλογιστεί τι ακριβώς κάνουν οι ΗΠΑ στο Ιράν και για λογαριασμό ποιου το κάνουν, υπογραμμίζοντας ότι αυτή είναι η στιγμή για τολμηρές αποφάσεις. Του αποδίδει την ευθύνη της τελικής επιλογής, λέγοντας ουσιαστικά ότι είτε μπορεί να αλλάξει πορεία είτε θα επιτρέψει στη χώρα να γλιστρήσει ακόμη πιο βαθιά στο χάος και στην παρακμή.

Παράλληλα με την επιστολή, παρατίθεται και σύντομη ανακοίνωση στην οποία ο Κεντ εμφανίζεται να επαναλαμβάνει την απόφασή του να παραιτηθεί από τη θέση του διευθυντή του National Counterterrorism Center, δηλώνοντας ξανά ότι δεν μπορεί να στηρίξει τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν και ότι το Ιράν δεν συνιστούσε άμεση απειλή για τις ΗΠΑ. Στην ίδια ανακοίνωση εκφράζει την τιμή που θεωρεί ότι είχε υπηρετώντας υπό τον πρόεδρο και την επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Αν τα παραπάνω ανταποκρίνονται πλήρως σε επίσημη αμερικανική τοποθέτηση, τότε πρόκειται για μια εξαιρετικά σοβαρή εξέλιξη, που υπερβαίνει τα όρια μιας απλής παραίτησης. Πρόκειται για εσωτερική καταγγελία από κορυφαίο αξιωματούχο εθνικής ασφάλειας, με ευθεία πολιτική και στρατηγική μομφή προς την επιλογή πολέμου. Και πάνω απ’ όλα, πρόκειται για μια διατύπωση που, αν σταθεί πολιτικά και θεσμικά, ενισχύει δραματικά την άποψη ότι η Ουάσιγκτον δεν κινήθηκε με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά της εθνικά συμφέροντα, αλλά υπό το βάρος ξένης επιρροής και εσωτερικών πιέσεων.

https://geopolitico.gr/