·**Κύριε Συρίγο, η αποτροπή δεν αρχίζει με την παραδοχή της αδυναμίας, αλλά με την πολιτική βούληση να μην επιτρέψεις στον αντίπαλο να επιβάλει τετελεσμένα!**
Μας λέτε ότι δεν έχει νόημα να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, επειδή δεν μπορούμε να διώξουμε τους Τούρκους από την περιοχή;
Δηλαδή, επειδή η Τουρκία απειλεί, εμείς πρέπει να αυτοπεριοριστούμε;
**Αυτό δεν είναι ρεαλισμός.
Είναι η λογική της αυτοαποτροπής!**
Κάθε φορά που η Άγκυρα προβάλλει ισχύ, θα εγκαταλείπουμε δικαιώματα επειδή δεν μπορούμε να εγγυηθούμε στρατιωτικά την εφαρμογή τους σε κάθε σημείο της Ανατολικής Μεσογείου;
Η ΑΟΖ δεν είναι πολεμική επιχείρηση. Είναι νομική κατοχύρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η ισχύς της ενισχύεται με διπλωματία, συμμαχίες, αμυντική συνεργασία και αξιόπιστη αποτροπή — όχι με την παραίτηση από την άσκησή τους.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μπορούμε να έχουμε ένα πολεμικό πλοίο παντού και συνεχώς.
Είναι **τι στρατηγική εφαρμόζει η Ελλάδα για να μην αφήσει την Τουρκία να μετατρέψει τις απειλές της σε τετελεσμένα.**
Και αυτό είναι πρωτίστως ευθύνη της κυβέρνησης και της πολιτικής ηγεσίας.
**Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να διακηρύσσει ότι μπορεί να τα κάνει όλα. Χρειάζεται να αποδεικνύει ότι δεν εγκαταλείπει τίποτα πριν καν διεκδικήσει την εφαρμογή του.**
Δεν είναι ανίκητοι οι Τούρκοι... Μονο πολιτική αποφασιστικότητα χρειάζεται... Ούτε υποκλίσεις ουτε φοβίες...
Στο χέρι των πολιτικών ειναι να κάνουν άμεσα ανακήρυξη 12 μιλίων, ΑΟΖ, κλεισιμο κόλπων και παει η Γαλαζια μαλακία στο βυθό...
Εχουν οι Μητσοτάκης και Γεραπετριτης την αποφασιστικότητα;
Το εθνοδιαλυτικό ψεύδος της ταύτισης δύο ασύμβατων εννοιών
Η υπηκοότης δεν μεταβάλλει την φυλετική υπόσταση των ανθρώπων. Ιθαγένεια και υπηκοότης είναι δύο λέξεις με τελείως διαφορετικόν νόημα. Άλλη η σημασία της εννοίας ιθαγένεια και άλλη η σημασία της εννοίας υπηκοότης.Ατυχώς στους νομικούς και πολιτικούς κύκλους εταυτίσθη η μία έννοια με την άλλην, ώστε με την λέξιν ιθαγένεια να εννοήται η υπηκοότης και αντιστρόφως. Βεβαίως πολλοί επιστήμονες επικρίνουν αυτήν την ταύτισιν, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην γλωσσικήν πραγματικότητα.
Κατ’ αρχήν να διευκρινίσωμεν, ότι το τι ακριβώς σημαίνει μία λέξις το ορίζη η ετυμολογία (έτυμον= «η αρχική, η πρώτη των λέξεων σημασία ως εξάγεται εκ της προελεύσεώς της» (Δ.Δημητράκου, «Λεξικόν Ελληνικής Γλώσσης» τομ. ΣΤ, σελ. 3.011 λ. «έτυμον»). Ο ορισμός της σημασίας («σημασιολογία») μιας λέξεως είναι αποκλειστική υπόθεσις της γλωσσικής επιστήμης. Κάποιος νομοθέτης μπορεί να νομοθετή οτιδήποτε θέλει, αλλά δεν μπορεί να αλλάζη την έννοιαν, την σημασίαν δηλαδή των λέξεων, που χρησιμοποιεί. Διότι αυτό αντίκειται στην επιστήμην, στην λογικήν, στην πραγματικότητα και στην αλήθειαν.Αι λέξεις έχουν την σημασίαν των, όπως αυτή διεμορφώθη από χιλιετίας βάσει γλωσσολογικών δεδομένων κι’ όχι, όπως αρέσει στον κάθε άσχετο εξουσιαστή, που κακοποιεί την Ελληνικήν Γλώσσαν, είτε από αγραμματοσύνην είτε από σκοπιμότητα, κυρίως από αυτήν.
Ας έλθωμεν τώρα στην έννοιαν Ιθαγένεια, που είναι η ιδιότης του ιθαγενούς.Η λέξις ιθαγενής και ιθαιγενής (Όμηρος: «Οδύσεια» Ξ 203) προέρχεται από το ιθύς, που σημαίνει «κατ’ ευθείαν» (Ε. Κοφινιώτη «Λεξικόν ομηρικόν» σελ. 157, Ν. Δασκαλάκη: «Λεξικόν ετυμολογικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης» σελ. 209, J Hofmann: «Ετυμολογικόν Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής» σελ. 140 κ.α) και από το «γένος», που σημαίνει την φυλήν. Έχομεν λοιπόν σύνθεσιν των ιθύς+γένος και ιθαγενής καλείται ο έχων κατ’ ευθείαν σχέσιν με γένος. Στην Αρχαίαν Ελληνικήν Γλώσσαν ιθαγενής ονομάζεται ο γνήσιος προς συγκεκριμένον γένος. Κατά συνέπειαν το περιεχόμενον της ιθαγενείας είναι φυσικόν γεγονός (όχι επίκτητον) και ειδικώτερον φυλετικόν. Η έννοια του ιθαγενούς απαντάται στον Ηρόδοτον («Ιστορία»6,53) στον Αισχύλο («Πέρσαι» 306) στον Στράβωνα («Γεωγραφικά» 7,7,8) κ.τ.λ. Χάριν της ετυμολογίας σημειούμεν, ότι το ιθύς προέρχεται εκ του ρήματος ιθύω, που σημαίνει βαίνω κατ’ ευθείαν. Το ιθύω να μη συγχέεται με το ιθύνω, που σημαίνει κυβερνώ π.χ. ιθύνουσα τάξις.
Αντίθετον του ιθαγενούς είναι ο μετανάστης, ο οποίος είναι ο άνθρωπος, που έφυγε από την χώραν του και ήλθε εις μίαν άλλην. Η λέξις μετανάστης αναφέρεται ήδη από την εποχήν την Ομήρου. Μάλιστα οι Αρχαιοέλληνες, περιεφρόνουν τους μετανάστας, ως κατωτέρους λαούς και η λέξις «μετανάστης» εχρησιμοποιείτο «συνήθως ως λέξις ονειδιστική» (Δ.Δημητράκου, ενθ. ανωτ. τομ. 9, σελ. 4619). Στην «Ιλιάδα»(Ι,648) επί παραδείγματι ο Αχιλλεύς διαμαρτύρεται στον Αίαντα, δια την συμπεριφοράν του Αγαμέμνονος απέναντί του. Ο ήρως λέγει: οργίζεται η καρδιά μου, σαν θυμηθώ πόσον προσβλητικώς μου εφέρθη ο υιός του Ατρέως ωσάν να ήμουν κάποιος μετανάστης, δίχως τιμήν: «αλλα μοι οιδάνεται κραδίη χόλω οππότε κείνην μνήσομαι, ως μ’ ασύφηλον εν Αργείοισιν ερεξεν Ατρεΐδης ως ει τιν’ ατίμητον μετανάστην». Και αλλού, δια να παραθέσω ακόμη ένα παράδειγμα εκ του πλήθους που έχω, ο Ηρόδος («Ιστορία»Ζ, 161) εμφανίζει τον «Αθηναίων άγγελον» να δηλώνη στον βασιλέα των Συρακουσίων Γέλωνα, ότι οι Αθηναίοι δεν είναι μετανάσται: «ου μετανάσται». Στο πρώτον παράδειγμα ο μεταφραστής των εκδόσεων του «Παπύρου» το πεντακάθαρον «ατίμητον μετανάστην» το μεταφράζει (!) εις «ασήμαντο μέτοικο»!! μολονότι ο Αχιλλεύς σαφέστατα ομιλεί δι’ «ατίμητον μετανάστην». Διατί ο μετανάστης έγινε μέτοικος; Και διατί ο ατίμητος (δίχως τιμή) έγινε ασήμαντος;Στο δεύτερον παράδειγμα πάλιν ο μεταφραστής των εκδόσεων του «Παπύρου» το πεντακάθαρον «ου μετανάσται» το μεταφράζει! εις «δεν έχομεν αλλάξει κατοικίαν»!! μολονότι ο άγγελος των Αθηναίων δηλώνει «ου μετανάσται». Διατί το «ου μετανάσται» έγινε «δεν έχομεν αλλάξει κατοικίαν»; και πώς ένα Έθνος ν’ αλλάξη κατοικίαν; Ακόμη ο μεταφραστής την αναφοράν του αγγέλου, ότι οι Αθηναίοι είναι «αρχαιότατον μεν έθνος» την μεταφράζει ως «αρχαιότατον λαόν της Ελλάδος». Το Έθνος φαίνεται τον ενοχλεί και το έκανε λαόν. Μα ο άγγελος ανεφέρθη εις έθνος κι’ όχι εις λαόν. Προφανώς ο μεταφραστής είναι «προοδευτικός» και μεταφράζει κατά τας πεποιθήσεις του, μη σεβόμενος το Αρχαίον κείμενον.
Η υπηκοότης είναι αποκλειστική νομική πράξις. Κάποιος, ο οποιοσδήποτε δύναται να αποκτήση την υπηκοότητα οποιουδήποτε κράτους, εφόσον πληροί τας προϋποθέσεις, που προβλέπει η νομοθεσία εκείνου του κράτους.Η υπηκοότης δεν επιδρά επί της ιθαγενείας και αντιστρόφως. Εάν ένας Έλλην μεταβή στην Κίνα και δια ποικίλους λόγους του δοθή η κινεζική υπηκοότης ασφαλώς δεν έγινε Κινέζος. Η υπηκοότης αυταποδείκτως δεν μεταβάλλει την φυλετικήν υπόστασιν των ανθρώπων.Ο Έλλην ιθαγενής, που αποκτά την κινεζικήν υπηκοότητα δεν έπαυσε αυτομάτως να είναι Έλλην ιθαγενής και οι απόγονοί του, τα παιδιά του κ.τ.λ. θα είναι Έλληνες ιθαγενείς κι’ όχι κινεζάκια. Τα ίδια ασφαλώς ισχύουν και δια τον ιθαγενή Κινέζον, που θα αποκτήση την Ελληνικήν υπηκοότητα.Να προσθέσωμεν και τα εξής. Η υπηκοότης ως νομικόν κατασκεύασμα (νομοθέτημα) αλλάζει κατά την κρίσιν των νομοθετών. Σήμερον, δια να αναγνωρισθή ένας μετανάστης υπήκοος της Ελλάδος οφείλει να έχη κάποιους όρους, προϋποθέσεις. Αύριο η νομοθεσία αλλάζει τους όρους, προϋποθέσεις και δια να λάβη ο μετανάστης την Ελληνικήν υπηκοότητα υποχρεούται να συμμορφωθή, προς τας νέας διατάξεις, δια την χορήγησιν της υπηκόοτητος. Απεναντίας στην ιθαγένειαν απουσιάζουν παντελώς νομικαί προϋποθέσεις ή όροι. Διότι εδώ τον μοναδικόν λόγον έχει η φύσις. Η ιθαγένεια ως βιολογική κατάστασις είναι αμετάβλητος και δεν υπόκειται εις ανθρωπίνους τεχνητάς, ρυθμίσεις. Ο Κάφρος, που ήλθε στην Πατρίδα μας, εκατομμύρια Ελληνικών υπηκοοτήτων να του δώσετε θα παραμείνη Κάφρος. Αι διοικητικαί πράξεις υπηκοότητος όσαι και να είναι, όποιαι και να είναι, από όπου και να προέρχωνται δεν θα μετατρέψουν τον Κάφρο εις Έλληνα. Αυτή είναι η πραγματικότητης. Τελεία και παύλα.Επίσης η υπηκοότης δι’ ωρισμένους λόγους αφαιρείται με μία νομική πράξι. Ενώ η ιθαγένεια δεν αφαιρείται ποτέ. Ακολουθεί το άτομο μέχρι του θανάτου του. Ουδεμία διοικητική αρχή και ουδένα δικαστήριον μπορεί να αποφασίση να αφαιρεθή η ιθαγένεια κάποιου. Ν’ αποφασίση δηλαδή, ότι από τούδε ο Κάφρος δεν είναι Κάφρος, αλλά διατάσσεται να γίνη ξανθός Σουηδός.
Η ιθαγένεια ως φυσική-βιολογική κατάστασις δεν εξαρτάται από νομοθεσίας ή την βούλησιν προσώπων, κρατών κ.τ.λ. Προέρχεται μόνον από την φύσιν. Ο ιθαγενής ανήκει στην φυλή (γένος) όπου τον έταξε η μοίρα. Ουδείς εδιάλεξε να είναι Κινέζος ή Κάφρος ή Άγγλος κ.τ.λ.Οι γραικύλοι παρέσυραν τους νομικούς (όχι όλους) να ταυτίσουν την ιθαγένεια με την υπηκοότητα. Ταυτίζουν δηλαδή ένα βιολογικό γεγονός με μία διοικητική πράξι. Αν είναι δυνατόν! Κι’ όμως στον νεοελληνικό κρατίδιο είδαμε και αυτό και υπάρχει βεβαιότης, ότι θα συνεχίσωμεν εις χειρότερα, εφόσον μας κυβερνούν γραικύλοι. Οι ανθέλληνες έχοντες την εξουσίαν επέβαλαν την «απόλυτον ταύτισιν» κατ’ ανακοίνωσιν του υπουργείου εσωτερικών ιθαγενείας και υπηκοότητος. Προ πολλού η νομοθεσία μεταχειρίζεται την ιθαγένεια, ωσάν να ισοδυναμή με την υπηκοότητα. Διότι οι νομοθετούντες δεν είναι ανεξάρτητοι νομικοί, αλλά το κυνοβούλιον, δηλαδή οι πολιτικάντηδες, που επιδιώκουν να εξαφανίσουν κάθε τι το Εθνικόν. Τα δικαστήρια επίσης υποχρεούνται να εφαρμόσουν τον νόμον, έστω κι αν διαπιστώνουν, ότι ο νόμος είναι παράλογος, αντεθνικός, δεν αποβλέπει στο δημόσιο συμφέρον ή στο δίκαιον κ.τ.λ. διότι τα δικαστήρια εφαρμόζουν τον νόμον, όποιος και να είναι αυτός, εκτός κιαν είναι αντισυνταγματικός. Η νομοθετική λειτουργία (εξουσία) ουσιαστικώς αποφασίζει και νομοθετεί, όπως επιθυμεί η εκτελεστική λειτουργία (εξουσία) που την εκφράζει η κυβέρνησις, η οποία έχει την πλειοψηφία στην βουλή. Συνεπώς μη μας παραμυθιάζουν με την ανεξαρτησία των εξουσιών, διότι η νομοθετική πειθαρχεί εις οτιδήποτε αποφασίζει η κυβέρνησις, δηλαδή το πλειοψηφούν κόμμα. Τώρα το πλειοψηφούν κόμμα επιθυμεί να Ελληνοποιήση τον κάθε ξένο, παρά την θέλησι των Ελλήνων και δι’ αυτό αρνείται την διεξαγωγή δημοψηφίσματος δι’ ένα τόσον σοβαρό ζήτημα, δι’ ένα ζήτημα, που σχετίζεται αμέσως με την ύπαρξι του Ελληνικού Έθνους. Έτσι οι εξουσιασταί σέβονται τον Ελληνικόν Λαόν, τον δήθεν κυρίαρχο.
Στα πλαίσια της εθνοδιαλυτικής πολιτικής των γραικύλων εντάσσεται και η χορήγησις της Ελληνικής «ιθαγενείας» (;) στους μετανάστας, που εισέβαλαν μαζικώς στην Πατρίδα μας. Η Ελληνική υπηκοότης μπορεί υπό όρους, προϋποθέσεις να δοθή εις ξένους. Ποτέ η ιθαγένεια. Τούτο φυσικώς είναι αδύνατον. Νομικώς, τεχνητώς δηλαδή είναι δυνατόν. Έτσι θα έχωμεν Έλληνας μαύρους, Έλληνας κιτρίνους, Έλληνας σημίτας, Έλληνας από το Κουρδιστάν, το Αφγανιστάν ή την Χιλή και στο τέλος οι αλλόφυλοι που κατακλύζουν την Ελλάδα θα ψηφίζουν, θα εκλέγωνται και θα κυβερνήσουν την Πατρίδα μας, διότι «ούτως έδοξε τη βουλή» και στον κάθε Παυλόπουλο, Ραγκούση κ.τ.λ.Η πολιτογράφησις ξένων επιτρέπεται μόνον εις ειδικάς περιπτώσεις κι’ όχι γενικώς. Επιτρέπεται μόνον εφόσον προσφέρουν εξεχούσας υπηρεσίας στην Ελλάδα, διότι μόνον έτσι αποδεικνύεται, ότι αγαπούν την Πατρίδα μας. Αλλοιώς είναι αλήθεια, ότι οι ξένοι ήλθαν εδώ, διότι τους συνέφερε, ήλθαν δια το ιδικόν τους συμφέρον και όχι, διότι ήθελαν να ωφελήσουν την Ελλάδα.
Εξ άλλου στην έννοιαν του Έλληνος κυριαρχεί το συναισθηματικόν στοιχείον. Όταν ο Έλλην βλέπει την Ελληνική Σημαία ή ακούει τον Εθνικόν μας Ύμνον αισθάνεται συγκίνησιν. Μήπως ανάλογον συγκίνησιν θα αισθανθή ο Πακιστανός, που ένα μπακαλόχαρτο στην τσέπη τον γράφει, ότι είναι Έλλην;
Θέλουμε μιαν Ελλάδα στην οποία την εξουσία θα έχει ο Πολίτης. Ο Πολίτης, μόριον της Πόλεως, συμμέτοχος στη διαμόρφωση της κοινής μας ζωής. Αυτή είναι η πολιτική μας.
Η ανάδειξη του παλαικού αιτήματος για Δικαιοσύνη, το οποίο ταυτόχρονα είναι και το ισχυρό θεμέλιο της πολιτείας, αποτελεί τη βάση της Νέας ολοκληρωμένης πολιτικής μας, η οποία προβάλλει και την πολιτική ταυτότητα του Κινήματος«Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Τούτο φυσικά αναδεικνύεται και μέσα από το πρόγραμμα : Χάρτης Θεσμικής Αναγέννησης της χώρας. Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί την συνολική πρόταση για την Ελληνική Πολιτεία, την κοινωνία και την οικονομία.
Οι σταθεροί άξονές της πολιτικής αυτής είναι σαφείς: Δικαιοσύνη και κάθαρση, Θεσμική και παραγωγική Ανασυγκρότηση και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.
Η ευθύνη για την υλοποίηση αυτής της πολιτικής απαιτεί ενότητα, συλλογική εργασία και κοινό δημόσιο λόγο. Μόνον έτσι μπορεί να μετασχηματιστεί το ηθικό κεφάλαιο του αγώνα για Δικαιοσύνη στα Τέμπη σε δημοκρατικό και κοινωνικό κίνημα αλλαγής, που είναι Ελπίδα για τη Δημοκρατία με επικεφαλής τη Μαρία ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ.
Όλα αυτό. με την ενεργή συμμετοχή των πολιτών, στη γραμμή: Δικαιοσύνη - Κάθαρση, Θεσμική και Παραγωγική Ανασυγκρότηση αποτελούν την πρόταση αξιόπιστης διακυβέρνησης.
Τον ορίζοντα της Νέας Πολιτικής της Ελπίδας για Δημοκρατία προσδιορίζει το μεγάλο παλαικό αίτημα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Η πολιτική αυτή εγγυάται το μέλλον του ελληνικού Λαού, του έθνους των Ελλήνων και του Ελληνισμού!!!.
Σύμφωνα με το Politico, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για τα σχέδια του Αμερικανού προέδρου σχετικά με τις επερχόμενες συμφωνίες ασφαλείας στην Ευρώπη με τη συμμετοχή της Ρωσίας!
Είναι η απόλυτη γεωπολιτική ταπείνωση για τις Βρυξέλλες: πληρώνουν τα σπασμένα του πολέμου, αλλά ανακαλύπτουν το μέλλον της δικής τους ασφάλειας από... διαρροές στον Τύπο!
Τη στιγμή μάλιστα που η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ, Μαρία #Zakharova, έδωσε την απόλυτη κλωτσιά στο τραπέζι, ξεκαθαρίζοντας πως «οι Ευρωπαίοι δεν έχουν θέση στις διαπραγματεύσεις»!
Απλή και τυπική αναφορά: Οι τριμερείς συνομιλίες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ουκρανία) αναμένεται να λάβουν χώρα στο Άμπου Ντάμπι στις 10-11 Νοεμβρίου.
Δηλαδή, οι μεγάλοι παίκτες κάθονται στο τραπέζι, την ώρα που η Ευρώπη μένει έξω από την πόρτα, κρατώντας το... πορτοφόλι της!
Οι ευρωπαϊκές ελίτ βλέπουν τα σχέδιά τους να καταρρέουν
Το μήνυμα είναι σαφές: η Ουάσιγκτον δεν πρόκειται να περιμένει την άδεια κανενός για να κλείσει συμφωνίες που αφορούν ολόκληρη την ήπειρο, ειδικά όταν διακυβεύονται τα δικά της συμφέροντα!
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: Όταν οι σύμμαχοι μαθαίνουν για τις αποφάσεις που τους αφορούν απευθείας από τα ΜΜΕ, σημαίνει ότι η εποχή της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» και της «πολιτικής ορθότητας» έχει πεθάνει και ταφεί – και η Ευρώπη καλείται απλώς να... συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των άλλων!
Ο κόσμος που γνωρίσαμε αλλάζει. Ποιος θα ελέγχει την οικονομική και τεχνολογική ισχύ — και τι θα απογίνει η δημοκρατία;
Ουάσιγκτον — Καπιτώλιο. Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές ως αφετηρία μιας ευρύτερης ιστορικής συζήτησης. Εικαστική φωτογραφική απεικόνιση AI, όχι αυθεντική φωτογραφία γεγονότος.
Η μεγάλη ήττα των Ρεπουμπλικανών στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές δεν αποτελεί απλώς αποδοκιμασία του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα της βαθύτερης κρίσης που διαπερνά τις δυτικές κοινωνίες: οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής και, τελικά, υπαρξιακής. Ο κόσμος που γνωρίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες αλλάζει, χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί εκείνος που θα τον διαδεχθεί.
Οι Δημοκρατικοί ανέκτησαν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου. Ο Τραμπ παραμένει πρόεδρος, αλλά από τον Ιανουάριο θα αντιμετωπίζει ισχυρότερους θεσμικούς περιορισμούς. Το εκλογικό μήνυμα είναι σαφές ως προς τη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, τον πόλεμο με το Ιράν και τη διακυβέρνησή του. Δεν είναι, όμως, εξίσου σαφές ως προς τις λύσεις.
Η ήττα του τραμπισμού ως κυβερνητικής πρακτικής δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν οι κοινωνικές αιτίες που τον γέννησαν. Η ανασφάλεια, η διεύρυνση των ανισοτήτων, η αποξένωση από τις πολιτικές ελίτ και η αναζήτηση ταυτότητας παραμένουν. Αν οι Δημοκρατικοί εκλάβουν τη νίκη τους ως εντολή επιστροφής στην παλαιά πολιτική τους ατζέντα, ενδέχεται να απογοητευθούν γρήγορα.
01 Από την παγκοσμιοποίηση στη γεωοικονομία
Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες κυριάρχησε η πεποίθηση ότι η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, εμπορευμάτων και τεχνολογίας θα εξασφάλιζε διαρκή ευημερία. Η παγκοσμιοποίηση αύξησε πράγματι τον παγκόσμιο πλούτο, αλλά τα οφέλη της κατανεμήθηκαν άνισα. Ολόκληρες βιομηχανικές περιοχές και μεγάλα κοινωνικά στρώματα έχασαν την οικονομική τους ασφάλεια, μαζί με την αίσθηση ότι μπορούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους.
Σήμερα τελειώνει η εποχή κατά την οποία η οικονομική αλληλεξάρτηση θεωρούνταν αυτομάτως εγγύηση ειρήνης και ευημερίας. Δασμοί, τεχνολογικός ανταγωνισμός, ενεργειακές κρίσεις και αναδιάρθρωση των αλυσίδων εφοδιασμού σηματοδοτούν τη μετάβαση από την παγκοσμιοποίηση που γνωρίσαμε στη γεωοικονομία. Το εθνικό κράτος επανέρχεται ως ρυθμιστής, υπερασπιστής στρατηγικών παραγωγικών δραστηριοτήτων και εγγυητής κοινωνικής συνοχής. Όχι για να επιβάλει την απομόνωση, αλλά γιατί η αγορά δεν μπορεί να υποκαθιστά την πολιτική.
Τεχνολογική ισχύς. Η υπολογιστική υποδομή γίνεται πεδίο οικονομικής και πολιτικής αντιπαράθεσης. Εικαστική απεικόνιση AI.
02 Τεχνολογία, εργασία και εξουσία
Μέσα σε αυτή την αναταραχή αναδύεται ένας παράγοντας με ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερες ιστορικές συνέπειες: η τεχνητή νοημοσύνη.
Ο Μαρξ είχε επισημάνει ότι η ανάπτυξη νέων παραγωγικών δυνάμεων μεταβάλλει τις παραγωγικές σχέσεις. Χωρίς να υιοθετούμε μια μηχανιστική ερμηνεία της ιστορίας, δύσκολα μπορούμε να αγνοήσουμε τη σημασία αυτής της παρατήρησης. Η τεχνητή νοημοσύνη, η αυτοματοποίηση και η συγκέντρωση της υπολογιστικής ισχύος μεταβάλλουν την εργασία, την εκπαίδευση, την παραγωγή και τη διανομή του πλούτου.
Ποιος θα ελέγχει αυτές τις τεχνολογίες;Ποιος θα καρπώνεται τα οφέλη της παραγωγικότητας;Ποιος θα αναλαμβάνει το ενεργειακό και κοινωνικό κόστος;
Στις αμερικανικές εκλογές, οι αντιδράσεις απέναντι στην ανεξέλεγκτη κατασκευή κέντρων δεδομένων έδειξαν ότι οι πολίτες διεκδικούν λόγο για την κατανάλωση ενέργειας και νερού, το περιβάλλον και τους δημόσιους πόρους. Η επόμενη μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση θα υπερβαίνει το παραδοσιακό δίπολο Αριστεράς–Δεξιάς και θα αφορά τη σχέση ανάμεσα στη συγκεντρωμένη τεχνολογική ισχύ και στον κοινωνικό έλεγχο.
03 Κοινωνίες σε αμφισβήτηση
Οι εξελίξεις στην Αμερική δεν είναι μεμονωμένες. Στη Γαλλία, μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις συνδέθηκαν με διαμαρτυρίες για το κόστος ζωής και τις δημόσιες υπηρεσίες. Στη Γερμανία και στην Πορτογαλία εκδηλώθηκαν αντιδράσεις για την εκπαίδευση και τη στέγαση. Στη Σερβία, το φοιτητικό κίνημα κατά της διαφθοράς ανέδειξε τη δύναμη της κοινωνικής κινητοποίησης.
Στην Πολωνία, η οξύτατη αντιπαράθεση γύρω από τη δικαστική εξουσία, με κυβερνητικές ενέργειες που καταγγέλλονται ως πραξικοπηματικές, θέτει το ερώτημα του πώς διασφαλίζεται το κράτος δικαίου όταν η εκτελεστική εξουσία επιδιώκει να ελέγξει τη Δικαιοσύνη;
Οι ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις δεν συγκροτούν ένα ενιαίο επαναστατικό κίνημα. Τα αιτήματα και οι συνθήκες διαφέρουν. Κοινό υπόβαθρο, όμως, είναι η δυσπιστία απέναντι σε ηγεσίες που αδυνατούν να εγγυηθούν οικονομική ασφάλεια, θεσμική αξιοπιστία και πειστική προοπτική.Η διαφθορά λειτουργεί ως καταλύτης αυτής της δυσπιστίας, διαβρώνοντας τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής εξουσίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εξαιρείται από την κριτική. Η πολιτική της ηγεσία εμφανίζεται ανεπαρκής να διαμορφώσει μια κοινή στρατηγική που να εμπνέει τους πολίτες.
Η σύγκριση με τον Μάη του 1968 έχει ενδιαφέρον, αλλά και όρια. Τότε αμφισβητήθηκαν οι αυταρχικές κοινωνικές δομές και τα κυρίαρχα πολιτισμικά πρότυπα. Σήμερα στο επίκεντρο βρίσκονται η οικονομική ανασφάλεια, η αντιπροσώπευση, η διαφθορά και ο έλεγχος της τεχνολογικής αλλαγής. Εκείνο που συνδέει τις δύο περιόδους είναι η αίσθηση ότι οι υπάρχοντες θεσμοί δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας κοινωνίας που μεταβάλλεται.
Η Ευρώπη κινητοποιείται. Η αβεβαιότητα και η δυσπιστία τροφοδοτούν πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις. Εικαστική απεικόνιση AI· δεν απεικονίζει συγκεκριμένο γεγονός.
04 Πόλεμοι και ανασφάλεια
Τη διεθνή αβεβαιότητα εντείνουν οι πόλεμοι. Ο τερματισμός της σύγκρουσης με το Ιράν θα μπορούσε να συμβάλει στη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και στην αποκλιμάκωση των ενεργειακών πιέσεων. Μια συνεκτική διπλωματική προσπάθεια για το Παλαιστινιακό και την Ουκρανία είναι εξίσου αναγκαία, με σεβασμό στην ασφάλεια, στα δικαιώματα των λαών και στο διεθνές δίκαιο. Η ειρήνη δεν εξασφαλίζει αυτομάτως ευημερία. Χωρίς αυτήν, όμως, οι κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις πολλαπλασιάζονται.
05 Η ελληνική διάσταση
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει, επιπλέον, βαθύ πρόβλημα θεσμικής εμπιστοσύνης. Το πελατειακό κράτος, η διαφθορά και η έλλειψη λογοδοσίας δεν αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακές διακηρύξεις. Ούτε μπορούμε να θεωρούμε κοινωνική σταθερότητα την απουσία μαζικών διαδηλώσεων. Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικούς τρόπους.
Η Θεσσαλονίκη συμπυκνώνει τις αντιφάσεις αυτής της μετάβασης. Διαθέτει πανεπιστήμια, ανθρώπινο δυναμικό και στρατηγική θέση στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, αλλά εξακολουθεί να αναζητά παραγωγικό ρόλο αντάξιο των δυνατοτήτων της. Το κρίσιμο δεν είναι μόνο να προσελκύσει επενδύσεις, αλλά να εξασφαλίσει ότι θα δημιουργήσουν ποιοτικές θέσεις εργασίας και θα συγκρατήσουν τους νέους επιστήμονες.
Θεσσαλονίκη. Μια πόλη ανάμεσα στη στρατηγική της θέση και την αναζήτηση νέου παραγωγικού ρόλου. Εικαστική απεικόνιση AI.
06 Η μετάβαση και το διακύβευμα
Δεν γνωρίζουμε αν οι κοινωνικές κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν σε μεγάλες ανατροπές ή σταδιακές μεταρρυθμίσεις. Ούτε οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις αποτελούν αναπόφευκτη συνέπεια της τεχνολογικής αλλαγής. Εκείνο που διακρίνεται, στην Αμερική και στην Ευρώπη, είναι η εξασθένηση ενός παλαιού πολιτικού και οικονομικού υποδείγματος, χωρίς να έχει εμφανιστεί σταθερή εναλλακτική.
Το μεγάλο ερώτημα της εποχής δεν είναι μόνο ποιος θα κυβερνά, αλλά ποιος θα ελέγχει την οικονομική και τεχνολογική ισχύ, πώς θα κατανέμεται ο παραγόμενος πλούτος και τι περιεχόμενο θα έχει η δημοκρατική συμμετοχή.
Από την Ουάσινγκτον και το Παρίσι μέχρι το Βελιγράδι και τη Θεσσαλονίκη, οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου ιστορικού προβλήματος.
Το παλαιό υπόδειγμα χάνει τη βεβαιότητά του. Το νέο δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Σε αυτή τη μετέωρη περίοδο θα κριθεί αν η μετάβαση θα γίνει με δημοκρατική ανασυγκρότηση και κοινωνική δικαιοσύνη ή με βαθύτερες ανισότητες, συγκρούσεις και νέες μορφές συγκέντρωσης εξουσίας.
Το μέλλον δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Βρίσκεται στα χέρια των κοινωνιών που διεκδικούν να αποφασίζουν οι ίδιες για την πορεία τους. Και όσες βγήκαν ήδη στους δρόμους δύσκολα θα επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση χωρίς ουσιαστικές αλλαγές.
Η κεντρική κυβέρνηση, ή το κράτος, είναι ένα σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στη βία. Ό,τι κι αν κάνει το κράτος, καθοδηγείται από τη βία ή την απειλή βίας. Όποια πολιτική ή «δημόσιο καλό» κι αν υποτίθεται ότι επιβάλλει το κράτος στους πληθυσμούς του, η επιβολή αυτή στηρίζεται αποκλειστικά στην επιθετική βία. Ακόμη και το νόμισμα χωρίς αντίκρισμα (fiat currency) «υποστηρίζεται» από βία· βία που πληρώνεται με νόμισμα χωρίς αντίκρισμα, το οποίο με τη σειρά του υποστηρίζεται από τη βία που το στηρίζει… σε μια ψυχοπάθεια τύπου «το αυγό ή η κότα» ενός αυτοσυντηρούμενου συστήματος του τίποτα, μιας μπλόφας εξουσίας.
Οι φόροι εισπράττονται με τη βία. Οι αυθαίρετοι νόμοι τηρούνται λόγω του φόβου της κρατικής βίας, όχι λόγω του φόβου απώλειας προνομίων και ευκαιριών σε μια κοινότητα, ή του φόβου αμοιβαίας βίας από τα θύματα. Το γνωρίζουμε αυτό επειδή σχεδόν όλα τα «εγκλήματα» που ορίζει το κράτος είναι χωρίς θύματα. Υπακούς σε παράλογους νόμους που κρατούν άχρηστους ανθρώπους σε άσκοπες δουλειές.
Το κράτος δεν λειτουργεί με κίνητρα· μόνο με απειλές.
Μια απειλή σου αφαιρεί αυτό που είναι ήδη δικό σου. Ένα κίνητρο σου προσφέρει αυτό που δεν έχεις. Η τιμωρία στα συστήματα που βασίζονται στην απειλή είναι η στέρηση αυτού που ήδη έχεις. Η «τιμωρία» στα συστήματα που βασίζονται στα κίνητρα είναι η στέρηση ενός επιπλέον προνομίου, μιας ευκαιρίας να αποκτήσεις κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη έχεις.
Ακόμη και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του κρατισμού δεν θα πληρώσει οικειοθελώς φόρους, εκτός αν τον αναγκάσει το κράτος που υποτίθεται ότι υποστηρίζει. Κανένας υποστηρικτής του κρατισμού στην ιστορία δεν έχει πληρώσει ποτέ οικειοθελώς περισσότερους φόρους, ακόμα και όταν προσποιείται ότι υποστηρίζει την αύξηση των φόρων. Βεβαίως, βλέπουμε τόσο διεφθαρμένους ψηφοφόρους όσο και εκπροσώπους συμφερόντων να προσφέρουν δωροδοκίες με την ευφημιστική μορφή των «δωρεών», αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με την «οικειοθελή φορολογία». Οι φόροι υποτίθεται ότι αποσκοπούν στο κοινό καλό, ενώ οι δωροδοκίες αποτελούν αντάλλαγμα για ένα ειδικό όφελος, πάντα εις βάρος άλλων. Και το κράτος ενθαρρύνει τη διαφθορά, επειδή αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο, τεχνητό μονοπώλιο υπηρεσιών διαχείρισης κινδύνου.
Η κεντρική κυβέρνηση — το κράτος — βασίζεται στην απειλή… όχι στην ηθική, όχι στη δικαιοσύνη, όχι στη λογική, και σίγουρα όχι στο εθελοντικό κίνητρο.
Αντίθετα, η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση βασίζεται σε κίνητρα, επειδή δεν υπάρχει κεντρικό μονοπώλιο βίας για να επιβάλει οτιδήποτε· οι άνθρωποι αφήνονται ελεύθεροι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι προς το συμφέρον τους να ενωθούν για να οργανώσουν την κοινωνία, όχι μέσω επιβολής, αλλά μέσω κινήτρων. Όταν οι άνθρωποι «αφήνονται στην τύχη τους», καθοδηγούνται από το ατομικό συμφέρον, το οποίο τελικά μεγιστοποιεί το συλλογικό ατομικό συμφέρον. Το προσωπικό συμφέρον είναι θετικό, διότι λαμβάνει υπόψη την καλή θέληση των άλλων. Μόνο οι αυτοκαταστροφικοί άνθρωποι, εκείνοι που δεν καθοδηγούνται από το προσωπικό συμφέρον, είναι χαοτικοί και επικίνδυνοι για τους άλλους και, κατά συνέπεια, για τους ίδιους.
Είναι πάντα προς το συμφέρον σου να συμπεριφέρεσαι δίκαια προς τα μέλη της κοινότητας στην οποία ανήκεις. Αν χρειάζεσαι κάτι από τους άλλους, είτε πρόκειται για ένα αγαθό, μια υπηρεσία ή μια επιθυμητή συμπεριφορά, πρέπει να τους δώσεις το κίνητρο να το κάνουν· αυτό είναι το μόνο δίκαιο σενάριο στο οποίο θα πρέπει να πάρεις αυτό που θέλεις. Και τα κίνητρα δεν είναι εκβιασμός ή απειλές· είναι επιπλέον οφέλη. Αν τα κίνητρα που προσφέρετε δεν είναι αρκετά ισχυρά, τότε είστε αρκετά ταπεινοί ώστε να αποδεχτείτε ότι δεν μπορείτε να κερδίσετε αυτό που θέλετε, τουλάχιστον προς το παρόν. Και σε περιπτώσεις όπου επιθυμείτε να αποτρέψετε τη βία εναντίον σας, τότε διατηρείτε το δικαίωμα να προειδοποιήσετε ενάντια στην έναρξη επιθετικής ενέργειας, αφού μπορείτε να ανταποδώσετε με αμυντική βία.
Ο μόνος πολιτισμένος τρόπος για να επιτευχθεί τάξη είναι μέσω κινήτρων (όταν χρειάζεστε κάτι από τους άλλους) και μέσω της αποτροπής που παρέχει η ικανότητά σας να ανταποκριθείτε σε μια πρωτοβουλία επιθετικότητας εναντίον σας.
Δεν υπάρχει ανάγκη το κράτος να ασκήσει βία για να επιβάλει πράγματα που τα κίνητρα δεν μπορούν να επιτύχουν. Αν τα κίνητρα δεν είναι αρκετά ισχυρά, τότε αυτό το πράγμα δεν πρέπει να επιβάλλεται. Ακόμη και τα μικρά παιδιά το καταλαβαίνουν αυτό. Αυτό και μόνο αρκεί για να διαψεύσει την παραπλανητική ανάγκη για κεντρική κυβέρνηση — το κράτος.
Ναι, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να κατανοήσουν το δικό τους συμφέρον. Αυτοί είναι οι αντικοινωνικοί, οι ψυχικά ασθενείς, οι απελπιστικά τραυματισμένοι, εκείνοι που καταφεύγουν πάντα στη βία (είτε τη δική τους είτε αυτή που αναθέτουν στο κράτος) για να πάρουν αυτό που θέλουν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους άλλους που πρέπει να υποστούν τη βία τους.
Αυτοί οι αντικοινωνικοί θα επιδιώκουν πάντα να κυριαρχήσουν στους άλλους αντί να διαπραγματεύονται μαζί τους… Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουμε κεντρική κυβέρνηση: επειδή μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων, όπως είναι τα πράγματα, είναι βίαιη και επιδιώκει να κυριαρχήσει βίαια στους άλλους αντί να παρέχει κίνητρα για να πετύχει αυτό που θέλει. Αν παρατηρήσετε τις πολιτικές συγκεντρώσεις και το δηλητηριώδες κλίμα που τις χαρακτηρίζει, θα διαπιστώσετε την επιθυμία του μέσου ψηφοφόρου, όχι να παρέχει κίνητρα για την επιθυμητή συμπεριφορά, αλλά να την επιβάλει στους άλλους, βασιζόμενος σε μια παραπλανητική αίσθηση δικαιώματος και την αλαζονική υπόθεση της «δικαιοσύνης».
Πώς αντιμετωπίζει η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση τους ανθρώπους που προτιμούν τις απειλές από τη βία; Πολύ καλή ερώτηση. Προς το παρόν, δεν μπορούμε να έχουμε αποκεντρωμένη διακυβέρνηση επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι τόσο τραυματισμένη ώστε να επιθυμεί ηγέτες — τον «καλό» γονέα που δεν είχαν ποτέ. Έχουμε ηγέτες επειδή πάντα στρεφόμαστε προς τους ηγέτες. Οι εκλογές είναι το κράτος που ζητά συνεχώς άδεια να υπάρχει, και όταν ψηφίζουμε, ανεξάρτητα από το ποιον ψηφίζουμε, του χορηγούμε αυτή την άδεια. Και το γεγονός ότι τη χρειάζεται τόσο συχνά θα έπρεπε να σας δείξει πόσο αδύναμο είναι το κάστρο από τραπουλόχαρτα της φαινομενικής «εξουσίας» του.
Όμως, σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι είναι λιγότερο τραυματισμένοι και αρκετοί από εμάς κατανοούν την ανωτερότητα της αποκεντρωμένης διακυβέρνησης, τότε εκείνοι οι λίγοι που δεν την κατανοούν θα κατευναστούν μέσω του φαινομένου «παίξε το παιχνίδι και θα δεις», ή της προειδοποίησης για αμοιβαία, αμυντική βία. Η επιθετική βία — η απρόκλητη έναρξη επιθετικότητας που σου αφαιρεί αυτό που ήδη σου ανήκει — είναι ανήθικη και αντιπαραγωγική. Αλλά το να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου απέναντι της — χρησιμοποιώντας αμυντική βία — είναι ηθικό και παραγωγικό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η πρόθεσή σου και η ικανότητά σου να χρησιμοποιήσεις βία ως απάντηση στην έναρξη της βίας αποτελεί το μεγαλύτερο αποτρεπτικό παράγοντα για τη βία.
Η απουσία κράτους δεν είναι αταξία ή χάος. Η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση είναι ανώτερη από την κεντρική κυβέρνηση για τον ίδιο λόγο που η ποικιλία ανταγωνιστικών προμηθευτών ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας ασκεί πάντα πίεση σε αυτούς τους προμηθευτές να παρέχουν καλύτερη ποιότητα σε καλύτερη τιμή, και με μικρότερο αντίκτυπο στο περιβάλλον. Τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια μονοπωλούν τις αγορές τους, και αυτό προσφέρει λιγότερα για περισσότερα. Όσο μεγαλύτερη είναι η πίεση του ανταγωνισμού, τόσο περισσότερο ωφελούνται οι πελάτες — και ακόμη και οι προμηθευτές, επειδή πιέζονται να γίνουν καλύτεροι. Οι πελάτες ψηφίζουν με τα χρήματά τους, όχι με ένα ανόητο κομμάτι χαρτί, επιλέγοντας ανάμεσα σε πανομοιότυπους, προκαθορισμένους υποψηφίους με γενικές υποσχέσεις που δεν είναι νομικά δεσμευτικές, και ως εκ τούτου, οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν τηρούνται ποτέ. Ναι, η ψηφοφορία είναι η πιο προφανής απάτη, όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να πέφτουν στην παγίδα της ξανά και ξανά και ξανά.
Απαιτούμε ανταγωνισμό στην αγορά για να προστατεύσουμε τους καταναλωτές από τα μονοπώλια, όμως ενισχύουμε ένα μονοπώλιο στις πιο σημαντικές υπηρεσίες: το κράτος με τις υπηρεσίες διαχείρισης κινδύνου που παρέχει. Γιατί; Επειδή δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ιδέα ότι αγορές με ελεύθερο ανταγωνισμό θα μπορούσαν να παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες με αποκεντρωμένο τρόπο; Άσχετο. Κάποτε, οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να συλλάβουν πώς θα μπορούσε να μαζευτεί το βαμβάκι χωρίς σκλάβους, ή πώς θα μπορούσε να προκληθεί βροχή χωρίς θυσίες παιδιών και χορούς της βροχής.
Ό,τι παρέχει το κράτος είναι μια υπηρεσία. Τα πάντα. Από την αστυνόμευση, τη νομοθεσία και την απονομή δικαιοσύνης, μέχρι τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και τα μητρώα ιδιωτικής περιουσίας. Αυτές είναι υπηρεσίες μετριασμού και διαχείρισης κινδύνου.
Ακόμα και τώρα, με τόσο λίγη ελευθερία που έχει απομείνει στις αγορές για να λειτουργούν οργανικά, εξακολουθούμε να βλέπουμε πώς οι ασφαλιστικές εταιρείες δημιουργούν κανόνες και σε «τιμωρούν» όταν δεν τους τηρείς — όταν αποτελείς κίνδυνο για τους γύρω σου. Και η τιμωρία είναι η στέρηση ενός προνομίου, όχι ενός δικαιώματος που ήδη έχετε. Δεν θέλετε να συμπεριφέρεστε σωστά; Τότε δεν θα σας ασφαλίσουμε. Και σε έναν κόσμο χωρίς την κρατική βία, οι άνθρωποι αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ασφάλειά τους. Το εμπορικό κέντρο δεν θα σας αφήσει να μπείτε αν δεν έχετε κάποια μορφή ασφάλισης. Ούτε οι δρόμοι κοινής χρήσης αυτής της γειτονιάς θα σας επιτρέψουν την πρόσβαση. Όμως, με την ύπαρξη ενός κράτους, υποθέτουμε ότι ο κίνδυνος έχει ήδη αντιμετωπιστεί, οπότε δεν αναλαμβάνουμε καμία πρωτοβουλία — παράλυση λόγω της κυβέρνησης.
Και αντί οι άνθρωποι να αναλάβουν οι ίδιοι την ασφάλειά τους, το κράτος σας αναγκάζει να ζείτε δίπλα σε τέρατα του ISIS που εισάγει από το εξωτερικό, τους παρέχει δωρεάν κοινωνική πρόνοια για «λόγους» και τους χορηγεί ειδικά επιχειρηματικά προνόμια ώστε να ευημερούν εις βάρος σας. Αυτό είναι που έχει κίνητρο να κάνει το κράτος: να κρατά τα πρόβατα να μαλώνουν μεταξύ τους, να διαχέει την ενέργειά τους μέσω του φόβου που τρέφουν το ένα για το άλλο, και να μην κατευθύνει ποτέ αυτή την ενέργεια προς όσους βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Αυτό κάνουν τα μονοπώλια. Και το κράτος είναι το μεγαλύτερο, το πιο διεφθαρμένο μονοπώλιο από όλα.
Ναι, η ασφάλιση είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούμε «νόμους» χωρίς το κράτος. Έχουμε ήδη μια γεύση από αυτό σε δράση, αυτή τη στιγμή. Ο λόγος που δεν αναλαμβάνουμε περισσότερες τέτοιες πρωτοβουλίες είναι ότι υποθέτουμε ότι η κυβέρνηση φροντίζει ήδη για τη νομοθεσία, αλλά το κάνει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, αναποτελεσματικά, ανεπαρκώς και με διεφθαρμένο τρόπο. Και αυτό ακριβώς είναι το κράτος: μια τεράστια υπηρεσία διαχείρισης κινδύνων με τεχνητό μονοπώλιο, τίποτα λιγότερο, κάτι που το καθιστά διεφθαρμένο, ακριβό και άχρηστο.
Ό,τι «προσφέρει» το κράτος είναι διαχείριση κινδύνων. Τα πάντα. Δεν θα ήταν λογικό να χωριστεί ο πάροχος αυτών των υπηρεσιών διαχείρισης κινδύνων σε πολλούς ανταγωνιστικούς παρόχους, ώστε να αισθάνονται «απειλούμενοι» από τον ανταγωνισμό και, ως εκ τούτου, να αναγκάζονται να συμπεριφέρονται καλύτερα στους καταναλωτές τους; Ένα μονοπώλιο έχει ελάχιστα κίνητρα να συμπεριφέρεται ευγενικά στους καταναλωτές του. Αντίθετα, ένα μονοπώλιο έχει κάθε κίνητρο να συνεχίσει να παραπλανά τους καταναλωτές, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός στις υπηρεσίες που παρέχει.
Οι άνθρωποι αντιδρούν στα κίνητρα με πιο προβλέψιμο τρόπο απ’ ό,τι στις απειλές.
Κάθε μέρα που περνά υπό κεντρική διακυβέρνηση αποτελεί μια φρικαλεότητα και μια ντροπή για την ανθρωπότητα.
