Το "άγνωστο" σπήλαιο λίγη ώρα από την Αθήνα που θα σας μαγέψει

Φωτορεπορτάζ: Βιβή Συργκάνη

Το Σπήλαιο Κάψια βρίσκεται 15 χιλιόμετρα μακριά από την Τρίπολη και 1,5 χιλιόμετρο από το χωριό Κάψια. 

Από την Αθήνα θα φτάσετε σε περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά.

Οι ειδικοί το έχουν κατατάξει στον κατάλογο των 10 πιο αξιόλογων σπηλαίων της ελληνικής επικράτειας. 

Βρίσκεται στην περιφέρεια της κλειστής γεωλογικής λεκάνης του Μαντινειακού οροπεδίου και συνδέεται με το περίπλοκο σύστημα από φυσικές καταβόθρες που χαρακτηρίζουν τον υδροφόρο ορίζοντα. 

Μπροστά από την είσοδό του αναπτύσσονται τρεις καταβόθρες, τις οποίες σήμερα περικλείει προστατευτικό πέτρινο φράγμα ημικυκλικού σχήματος που χτίστηκε τον 19ο αιώνα. 

Όταν οι καταβόθρες έφραζαν, το σπήλαιο πλημμύριζε, όπως αποδεικνύουν ίχνη παλαιάς πλημμύρας στα τοιχώματά του. 

Η είσοδος του σπηλαίου

Ανάμεσα στα ευρήματα του σπηλαίου συγκαταλέγονται ανθρώπινα οστά και πήλινα καθημερινά σκεύη. 

Ο πρώτος που αντίκρισε το πανέμορφο σπήλαιο ήταν ο Γάλλος αρχαιολόγος Γουστάβος Φουζέρτο 1887 ενώ πραγματοποιούσε ανασκαφές στην αρχαία Μαντινεία. 

Προς την είσοδο του σπηλαίου

Η πρώτη έρευνα του σπηλαίου έγινε στις 20 Αυγούστου 1892 από ελληνογαλλική αποστολή με υπεύθυνο τον νομομηχανικό Αρκαδίας Νικόλαο Σιδερίδη και δύο Γάλλους μηχανικούς. 

Η δημοσίευση της μελέτης του για το σπήλαιο και τις καταβόθρες της περιοχής στο γαλλικό επιστημονικό περιοδικό Spelunga το 1911 φέρνει το σπήλαιο στην παγκόσμια δημοσιότητα. 

Η δημοσίευση αυτή είναι το σπουδαιότερο ελληνικό σπηλαιολογικό άρθρο της εποχής και αποτελεί την αρχή για το ξύπνημα του ενδιαφέροντος της μελέτης των ελληνικών σπηλαίων. 

Το 1974 πραγματοποιήθηκε νέα ελληνογαλλική αποστολή με υπεύθυνο τον Ι. Ιωάννου και ανακαλύφθηκε και νέο τμήμα του σπηλαίου που ήταν άγνωστο στους πρώτους ερευνητές. 

Στο σπήλαιο βρέθηκαν ίχνη παλιάς πλημμύρας και πλήθος από θραύσματα ανθρώπινων οστών και κρανίων, σκεπασμένα από λάσπη (πάχους μισού μέτρου) που καλύπτει το δάπεδο του σπηλαίου. 

Επίσης βρέθηκαν λυχνάρια που πιθανόν να ανήκουν στους ύστερους ελληνικούς χρόνους (4ος & 5ος μ.Χ αιώνας). 

Στην αίθουσα των «Θαυμασίων» παρουσιάζονται οι σπανιότεροι χρωματισμοί λιθωματικού υλικού από κάθε άλλο γνωστό ελληνικό σπήλαιο.

Κόκκινα της φωτιάς, κίτρινα της ώχρας και πρασινογάλαζα ανάμικτα με το κατάλευκο των σταλακτιτών, προσφέρουν ένα μοναδικό θέαμα φυσικής τέχνης.

Από επιφανειακά ευρήματα προκύπτει ότι χρησιμοποιήθηκε σποραδικά κατά τη Νεολιθική περίοδο (4η χιλιετία π.Χ.), την Ελληνιστική (330-146 π.Χ.) και το διάστημα από τον 4ο έως τον 6ο αιώνα μ.Χ. 

Στο σπήλαιο βρέθηκε πλήθος ανθρώπινων σκελετών (περίπου 50), από άτομα και των δύο φύλων και διαφόρων ηλικιών (από βρέφος 5-10 μηνών μέχρι και ενήλικες 50 ετών περίπου). 

Η πρώτη ερμηνεία για το πλήθος των ανθρώπινων σκελετών, απέδιδε τα ευρήματα σε βίαιο πνιγμό λόγω επεισοδίου πλημμύρας ανθρώπων που είχαν καταφύγει στο εσωτερικό του σπηλαίου για προστασία.

Συστηματική μελέτη όμως των σκελετικών καταλοίπων φαίνεται να ανατρέπει την άποψη αυτή, υποδηλώνοντας ότι το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε μάλλον ως χώρος για ταφές νεκρών και ανακομιδές των οστών τους, τα οποία εναποτίθεντο πιθανότατα με τελετουργικό τρόπο σε διάφορα μέρη του σπηλαίου, κυρίως σε εσοχές, και παρασύρθηκαν στη συνέχεια από πλημμυρικά επεισόδια. 

Ώρες Λειτουργίας

καθημερινές 09:00 - 15:00 σαββατοκύριακο: 09:00-16:00

Περισσότερες πληροφορίες: spilaiokapsia.gr/info

enallaktikos

Προτιμώ να είμαι παιδί της καρδιάς μου

Μπορώ να γίνω και παιδί του μυαλού μου

Όμως προτιμώ να είμαι παιδί της καρδιάς μου

Μπορώ, και τη γνώση να βάλω μπροστά

Όμως προτιμώ μπροστά την πίστη

Θα μπορούσα και χωρίς θεό

Αν ο θεός μπορούσε χωρίς εμένα

Αν με θέλει ή αν τον θέλω δεν το γνωρίζω

Αν με χρειάζεται ή αν τον χρειάζομαι δεν το ξέρω

Ξέρω μόνο, πως εκεί που συναντιόμαστε

Είμαστε και οι δύο καλά

Και πως αν χαθούμε κανείς μας δεν είναι καλά

Κι εγώ τον αναζητώ κι Εκείνος με αναζητάει

Εγώ κι ο θεός έναν πόνο έχουμε

Εγώ κι ο θεός τα ίδια μάτια έχουμε

Αν στερήσω τα μάτια μου από τον θεό

Θα στερήσει ο θεός τα μάτια του από την όρασή μου·

Ειλικρινά, δεν με πονάει τόσο το να μην ξέρω

Αλλά το να μην βλέπω είναι καθαρή τραγωδία

Ψέμα, αλήθεια, για μένα καμία δεν έχουν σημασία

Είμαι ένας απλός συνηθισμένος κυνηγός της ευτυχίας,

Ένας νοσταλγός της, στην αγάπη είμαι καλά, εκεί μένω

Όπου αισθάνομαι όμορφα εκεί είμαι

Ψέμα ή αλήθεια έρχονται πάντα δεύτερα

Το γαλάζιο αληθεύει το μαύρο ψεύδεται·

Βασικά, πιστεύω, τη ζωή τη νιώθουμε

Όσο για να την ξέρουμε...Ε, αυτά είναι υπερβολές

Θα μπορούσα και παιδί του μυαλού να γίνω

Όμως δεν θα ήμουν εγώ

Αυτό που μπορώ να φτάσω να γίνω

Είναι εκείνο που γεννήθηκα να είμαι

Δεν είναι τόσο που επιστρέφω στο σπίτι

Αλλά περισσότερο είναι που το σπίτι επιστρέφει σε μένα

Μπορώ να επιστρέψω μόνο στον τόπο μου

Για το σκοπό αυτό χρειάζομαι ακρίβεια καρδιάς

Εκεί που είναι καλά, ζεστά, όμορφα και γλυκά

Έχει φροντίδα, προστασία και αγάπη…

Εκεί ανεπιφύλακτα πέφτω

Δεν θα μπορούσες να πεις πως δεν ξέρω καλό σημάδι

Αγκαλιά σημαδεύω πάντα!

Ίσως τελικά, τη μόνη αλήθεια που αναγνωρίζω…

Είναι η αλήθεια της αγκαλιάς!

Της καρδιάς μου της κόβει!

triala

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

Αφιερωμένο στην R.B.

Από την Αρχαιότητα ο άνθρωπος πίστευε στη μαγική δύναμη ορισμένων λέξεων, στην ικανότητά τους, αν προφερθούν σωστά, με έναν ορισμένο τρόπο, να παράγουν ορισμένα απτά, αντικειμενικά αποτελέσματα, για καλό ή για κακό. Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι στην εποχή του οι βραχμάνοι μπορούσαν να κάνουν τις πιο εκπληκτικές θεραπείες με την απλή χρήση ορισμένων μαγικών λέξεων. Αναφέρονται, επίσης, αρχαίοι Πέρσες ιερείς που μπορούσαν να θεραπεύσουν στη στιγμή ένα θανατηφόρο δάγκωμα φιδιού με τη βοήθεια ενός κατάλληλου λεκτικού τύπου. Υπάρχουν λέξεις που μπορούν να βασκάνουν, να αρρωστήσουν ή να γητεύσουν και άλλες που μπορούν να «λύσουν τα μάγια» και να θεραπεύσουν. Υπάρχουν ειδικές λέξεις δύναμης στις οποίες υπακούουν ακόμα και τα στοιχεία της Φύσης: λέξεις που μπορούν να ξεσηκώσουν θύελλα ή καταιγίδα ή που μπορούν να τα γαληνεύσουν. Υπάρχουν λέξεις που καλούν τα αόρατα πνεύματα σε εκδήλωση και λέξεις που τα δεσμεύουν και τα ωθούν σε συγκεκριμένες πράξεις ή λέξεις που τα εξορκίζουν και τα εκβάλλουν από τους δαιμονισμένους.

Δεν αρκεί η σκέψη από μόνη της - όμως ούτε και η αφηρημένη θέληση- για την επίτευξη του επιθυμητού. Η σκέψη πρέπει να προφερθεί με λόγο, για να «σαρκωθεί», να καρποφορήσει, να τελεσφορήσει. Τελικά, η ίδια η Δημιουργία του κόσμου στις αρχαίες θεογονίες ήταν το αποτέλεσμα της εκφοράς ορισμένων μαγικών λεκτικών τύπων από τους δημιουργικούς θεούς ή «Λόγους». Για Παράδειγμα, στην αιγυπτιακή μυθολογία ο θεός Θωθ ήταν ο κατεξοχήν «κύριος των θείων λέξεων», ο γνώστης του Θείου Λόγου, «η γλώσσα και η καρδιά του θεού Ρα.. Σε κάθε μύθο στον οποίο παίζει σημαντικό ρόλο, ο Θωθ είναι αυτός που λέει τις λέξεις με τις οποίες πραγματοποιούνται οι επιθυμίες του Ρα. Ο ίδιος πρόφερε τις λέξεις που δημιούργησαν τον ουρανό και τη Γη και είπε στην Ίσιδα τις λέξεις που τη βοήθησαν να αναστήσει το σώμα του νεκρού Όσιρη, αλλά και το γιο της Ώρο, όταν τον είχε δαγκώσει ένας σκορπιός.

Το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας βασιζόταν στη μυστική γνώση κατάλληλων λεκτικών τύπων και ονομάτων δύναμης, ο κάτοχος των οποίων μπορούσε να πραγματοποιήσει ό,τι επιθυμούσε και να είναι κυρίαρχος τόσο σε αυτόν όσο και στον άλλον κόσμο. Ο Θωθ μπορούσε να διδάξει όχι μόνο τις λέξεις δύναμης αλλά και τον τρόπο προφοράς τους, κάτι που επιθυμούσαν ιδιαίτερα οι Αιγύπτιοι, γιατί μόνο μέσω αυτών των λέξεων μπορούσαν να βρουν το δρόμο τους στον Κάτω Κόσμο.

Η Ίσις από τη μεριά της ήταν μεγάλη γνώστρια των λέξεων δύναμης. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν μια απλή γυναίκα της Γης, η οποία, όμως, «αποστράφηκε τα εκατομμύρια των ανθρώπων και διάλεξε τα εκατομμύρια των θεών, αλλά εκτίμησε περισσότερο τα εκατομμύρια των πνευμάτων». 'Ηθελε να γίνει Κυρία της Γης και μετά, ισχυρή θεά μέσω της γνώσης του ονόματος του θεού Ρα, γι' αυτό ανάγκασε με τη μαγεία της τον παντοδύναμο θεό να της αποκαλύψει το πιο άφατο και απόκρυφο όνομά του, αυτό που κανένας θεός -ούτε ακόμα και αυτά τα ίδια τα παιδιά του - δεν γνώριζε...

Από εδώ προέρχεται η παράδοση για το άφατο, άρρητο όνομα του Θεού, μέσω του οποίου μπορούσαν κάποτε οι μύστες να παράγουν εκπληκτικά αποτελέσματα. Για τη γνώση αυτού του άρρητου ονόματος έχει κατηγορηθεί από μερικούς ο Ιησούς, ότι δηλαδή μέσω της δύναμης του ονόματος του Θεού επιτέλεσε τα θαύματά του και το οποίο υποτίθεται δεν του δόθηκε μέσα από μύηση, αλλά το έκλεψε από το άδυτο των μυστηρίων...

Αυτό είναι το «απωλεσθέν όνομα της θεότητας» , για το οποίο μιλούν οι Τέκτονες και το οποίο έχουν θέσει βασικό τους στόχο να ξαναβρούν. Είναι, επίσης, το ιερό και φοβερό Τετραγράμματον που επικαλείται με τρεμάμενα χείλη και κατεβασμένα τα μάτια μέσα στο Άγιο των Αγίων ο αρχαίος Ραβίνος, αλλά και η ιερή Τετρακτύς των Πυθαγόρειων ή ακόμη τα επτά ιερά φωνήεντα με το μυστικό τρόπο συνεκφώνησής τους, των οποίων παραφράσεις και βαρβαρισμοί έχουν φθάσει μέχρι τις μέρες μας.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

Η δύναμη του λόγου είναι δεδομένη, το ίδιο και των γραμμάτων και του ρυθμού. Ο σωστός συνδυασμός και των τριών δημιουργεί ένα όνομα δύναμης, η κατάλληλη εκφορά του οποίου μπορεί να επιφέρει συγκεκριμένα υλικά αποτελέσματα. Αυτή είναι η Μαντρίκα Σάκτι των Ινδουιστών, η δύναμη των μάντρα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η δύναμη του άφατου ονόματος. Οι λέξεις δύναμης δεν ήταν παρά οι λεκτικές, δυναμικές αντιπροσωπεύσεις των ιδεών, του μυστικού Λόγου με βάση το ρυθμό και τις συλλαβές του ιερού μέτρου. Ο μετρικός λόγος παράγεται από τον αριθμό των συλλαβών από τις οποίες αποτελείται η λέξη, ενώ στο Πυθαγόρειο Σύστημα όλα τα πράγματα αντιστοιχούν σε μια ορισμένη αριθμητική αναλογία.

Οι ιερές, μαγικές λέξεις δεν είναι παρά εκφραστικά σύμβολα των πραγμάτων του αόρατου κόσμου, αρκετά ανάλογες με τις Πλατωνικές ιδέες.

Πρέπει να τονιστεί ότι οι αρχαίοι θεοί δεν ήταν «είδωλα», όπως έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα από τους Χριστιανούς, αλλά απλοί ανθρωπομορφισμοί, αντιπροσωπεύσεις πραγματικών αόρατων δυνάμεων της Φύσης (ή νοουμένων). Ο θεός, στην πραγματικότητα, δεν ήταν για τον μυημένο τίποτε άλλο παρά μια μορφή, ένα μέσον, ένας φορέας που ο ίδιος δομούσε συνειδητά και μέσω του οποίου μπορούσε να εκδηλωθεί, τελικά, μια συγκεκριμένη απόκρυφη δύναμη στο υλικό επίπεδο, για να επιφέρει συγκεκριμένα και αντικειμενικά αποτελέσματα. Η επίκληση του ονόματός του δεν ήταν παρά η επίκληση της απόκρυφης δύναμης που αυτός αντιπροσωπεύει.

Συνοψίζοντας, αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η δύναμη ενός ονόματος βρίσκεται στην απόκρυφη Ιδέα που αυτό αντιπροσωπεύει, η οποία εκφράζεται μορφικά με έναν ορισμένο τύπο γραμμάτων και συλλαβών που εμπεριέχουν ορισμένη αριθμητική αξία και μέτρο. Ο σωστός, στη συνέχεια, (ρυθμικός) τρόπος επίκλησης αυτού του ονόματος εκδηλώνει υλικά την απόκρυφη δύναμη που αυτό αντιπροσωπεύει.

Για τη δόμηση, λοιπόν ενός ονόματος δύναμης χρειάζεται να είμαστε γνώστες ενός ιερού αλφάβητου (εδώ του ελληνικού) με τις αντίστοιχες αριθμητικές αξίες των γραμμάτων του και των Ιδεών που αυτό αντιπροσωπεύει.

Επίσης, πρέπει να είμαστε γνώστες των ιερών μέτρων για τη δόμηση των αντίστοιχων συλλαβών αυτού του ονόματος. Η τελική αριθμητική αξία του ονόματος προκύπτει από τη λεγόμενη αριθμοσοφική πρόσθεση, την πρόσθεση δηλαδή της αριθμητικής αξίας όλων των γραμμάτων που το αποτελούν και της αναγωγής έτσι του ονόματος σε έναν τελικό αριθμό. Ονόματα ή λέξεις με ίδιες συνολικές αριθμητικές αξίες θεωρούνται ισοδύναμες. Ακόμα, μπορούν να προστεθούν «θεοσοφικά» όλα τα ψηφία του τελικού αριθμού, για να αναχθούν σε έναν από τους πρωταρχικούς αριθμούς 1-10. Κάθε αριθμός έχει συγκεκριμένο ιδεολογικό περιεχόμενο και ταυτίζεται έτσι με μια Ιδέα ή δύναμη, όπως και τα γράμματα από μόνα τους.

Στη μερική, εκ των πραγμάτων, παρουσίαση του θέματός μας δεν θα μιλήσουμε για την ιερή μετρική και το ρυθμό ή τον τρόπο δόνησης των ιερών ονομάτων ή λέξεων δύναμης, παρά μόνο για το αριθμητικό τους περιεχόμενο και την αντιστοιχία, παραθέτοντας τις αριθμητικές αξίες των γραμμάτων.

Η αριθμητική αξία των γραμμάτων του ελληνικού αλφάβητου έχει ως εξής:

Α=1, Β=2, Γ=3, Δ=4, Ε=5, Ζ=7, Η=8, Θ=9, 1=10, Κ=20, Λ=30, Μ=40, Ν=50, Ξ=60, 0=70, Π=80, Ρ=100, Σ=200, Τ=300, Υ=400, Φ=500, Χ=600, Ψ=700, Ω=800.

Στα παραπάνω δεν αναγράφουμε το «επίσημον» που αντιστοιχεί στο 6, το «κόππα» που αντιστοιχεί στο 90 και το «σαμπί» που αντιστοιχεί στο 900.

Με βάση την αντιστοιχία αυτή των γραμμάτων και των αριθμών μπορούμε να προσδιορίσουμε την αριθμητική αξία μιας οποιασδήποτε ελληνικής λέξης, όπως π .χ. στη λέξη αγνός = 1 +3+50+70+200 = 324, αριθμός που αναγόμενος αριθμοσοφικά δίνει τον αριθμό 3+2+4 = 9. Μια άλλη λέξη ή όνομα που θα αναγόταν αριθμοσοφικά πάλι στον αριθμό 9 υποτίθεται ότι έχει κάποια σχέση ή αναλογία με τη λέξη αγνός. Αυτό είναι το αριθμοσοφικό σύστημα.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ

Σύμφωνα με το Γερμανό φιλόλογο και γλωσσολόγο Georg Curtius (1820-1885), η λέξη Όλυμπος προέρχεται από τη ρίζα -λαμπ και ερμηνεύεται ως ο ολολαμπής, ολόλαμπρος ή ολόλευκος (θεωρεί το υ αιολικό). Έτσι, οι ολύμπιοι θεοί είναι οι λαμπεροί, λάμποντες θεοί. Την ετυμολογική ρίζα της ύπατης αρχής και διάνοιας του κόσμου, Ζευς-Διός, με παραλλαγές ίσως του πρώτου γράμματος, μπορούμε να τη βρούμε σε όλους βασικά τους ύψιστους θεούς της Αρχαιότητας. Μερικοί ετυμολογούν το όνομά του σε σχέση με τη ζωή και το ερμηνεύουν σαν ο «Ζωοδότης». Άλλοι το συνδέουν με το ρήμα ζεύγνυμι και την αποκατάσταση από αυτόν της ουράνιας τάξης και αρμονίας, μετά την επανάσταση εναντίον του πατέρα του Κρόνου.

Το όνομά του θεωρείται ένα από τα κατεξοχήν ονόματα δύναμης και η σωστή προφορά του με κραδασμό, έμπνευση και συναίσθημα, μπορεί να επιφέρει συγκεκριμένα θαυμαστά αποτελέσματα. Η αριθμητική αξία του ονόματός του είναι 612 ή με αριθμοσοφική αναγωγή ο αριθμός 9. Ο Θ. Μανιάς έχει παρατηρήσει ότι 612 : 2 == 306, όπου 306 είναι η αριθμητική αξία της λέξης Γαλαξίας και υποστηρίζει με αυτό ότι ο Δίας είναι διπλάσιος του Γαλαξία κ.ο.κ. Στις άλλες πτώσεις το όνομά του δίνει τις εξής αριθμητικές αξίες: Διός = 284, Διί = 24, Δία = 15 και Ζευ = 412. Το 284 είναι επίσης η αριθμητική αξία των λέξεων Θεός, άγιος, αγαθός κτ λ.

Η άνασσα Ήρα θεωρείται ετυμολογικά ότι παράγεται με αναγραμματισμό της λέξης αήρ (κατ' άλλους από τη λέξη ερατή ή Έρα = Γη). Είναι η θεά του στοιχείου της Γης, χωρίς να είναι όμως η ίδια η Γη σαν σώμα (που είναι η Ρέα-Γαία) ή σαν δύναμη (που είναι η Δήμητρα). Είναι επίσης η θεά του Αέρα, της ατμόσφαιρας και, γενικά, ένα διάμεσο ανάμεσα στον ουράνιο κόσμο και στα γήινα πράγματα.

Μυστικιστικά αντιπροσωπεύει την ψυχή και την εκδήλωση της ζωής πάνω τη Γη. Η αριθμητική της αξία είναι 109 ή αριθμοσοφικά 10 ή ακόμα 1. Μαζί με τον Δία δίνουν το συνολικό αριθμό 721 ή αριθμοσοφικά το 10 ή το 1.

Ο σεισίχθων Ποσειδώνας παράγεται από το πότος ή πόντος ή ποταμός και είναι συνεπώς «ο θεός του υγρού στοιχείου». Κατά άλλους, το όνομά του παράγεται από το πόσις και δούναι ή ακόμα από το είδη ποιών. Αντιπροσωπεύει τη δύναμη του υγρού στοιχείου, τη ρευστότητα, την αέναη κίνηση του εκδηλωμένου κόσμου καθώς και τον κόσμο των ανθρώπινων συναισθημάτων. Η αριθμητική αξία του ονόματός του είναι 1.219 και αριθμοσοφικά είναι το 13 ή το 4.

Η γλαυκώπις Αθηνά είναι η θεά της σοφίας, της υγείας, αλλά και της κεραμικής και των άλλων οικιακών τεχνών. Είναι μια πολεμική θεά - με γνώμονα όμως το δίκιο και τη φρόνηση- και συγχρόνως φιλειρηνική (ειρηνοφόρος).

Ετυμολογείται από τη ρίζα -αιθ, από την οποία παράγεται και η λέξη αιθήρ ή από το ρήμα αθρέω-ώ (βλέπω) ή ακόμα από το στερητικό α- και το θήνη (δηλαδή η αθήλαστη). Νεώτεροι, όμως, γλωσσολόγοι θεωρούν ότι το όνομά της έχει πελασγική προέλευση και ότι σήμαινε τη θεά της κεραμικής. Όπως παρατηρεί ο Βλάσης Ρασσιάς, η επίκλησή της «εξασφαλίζει αδιαπέραστη άμυνα κατά των ψυχικών επιθέσεων και την επιστροφή τους εις το πολλαπλάσιο πίσω στην πηγή τους». Η αριθμητική της αξία ως Αθήνη είναι ο αριθμός 76 και ως Αθηνά ο αριθμός 69. Οι λέξεις Γλαυκώπις Αθήνη έχουν αριθμητική αξία 1.620, ενώ Η θεά Αθηνά = 84 =7 Χ 12.

Η Κύπρια Αφροδίτη που γεννήθηκε από τον αφρό των κυμάτων, όπως μαρτυρεί και το όνομά της, είναι η θεά του έρωτα, της γονιμότητας, της βλάστησης, της άνθισης και της ομορφιάς. Διακρίνονται φιλοσοφικά δύο όψεις της: Η αρχαιότερη ουράνια Αφροδίτη, η θεά του νόμιμου έρωτα και του συζυγικού δεσμού και η Πάνδημη Αφροδίτη, η θεά των ελεύθερων και των αγοραίων ερώτων και η προστάτιδα των πόρνων. Παρουσιάζει και μια χθόνια πλευρά ως προστάτιδα των ψυχών των νεκρών. Η αριθμητική της αξία είναι 993 και αριθμοσοφικά ισούται με το 22 ή το 4.

Ο Απόλλωνας είναι ο μεγάλος διαφωτιστής θεός της θεραπευτικής, της μαντικής, της δημιουργικής έμπνευσης και της μουσικής. Είναι, επίσης, προστάτης της νεότητας, της υγείας και θεός αλεξίκακος ή ακόμα πολεμικός. Το όνομά του ετυμολογείται από το στερητικό α- και το πολλών, δηλαδή «ο όχι για τους πολλούς». Η αριθμητική του αξία είναι 1.061 . Ο Θ. Μανιάς παρατηρεί ότι, αν προσθέσουμε όλες τις πτώσεις της λέξης ανήρ, βρίσκουμε πάλι 1.061. Αλλά και Ιάσων = 1.061, ίσως γιατί ήταν πολύ ωραίος σαν τον Απόλλωνα...

Η θεά Άρτεμις ετυμολογείται. από το επίθετο αρτεμής (=άρτιος, σώος και αβλαβής), ίσως από το αήρ + τέμνω. Είναι η θεά της άγριας φύσης, της παρθενίας και του κυνηγιού. Όπως αναφέρει ο Βλάσης Ρασσιάς, «σε αυτήν ανήκουν, ως χθόνια και παμβασίλεια θεά, όλα τα ψυχικά κέντρα του πλανήτη Γη και αυτή αντιπροσωπεύει το πνεύμα του θεραπευτικού Σαμανισμού της μητριαρχικής εποχής με έμφαση στις ψυχικές θεραπείες». Είναι η κατεξοχήν προστάτιδα των γυναικών. Η αριθμητική της αξία είναι 656 ή θεοσοφικά 17 ή 8. Ο Θ. Μανιάς παρατηρεί ότι ο λόγος Απόλλων προς Άρτεμις = 1.061 : 656 δίνει το «Χρυσό αριθμό» Φ, με τον Απόλλωνα να αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της χρυσής τομής.

Ο αγγελιαφόρος των θεών Ερμής ετυμολογείται από το ρήμα είρω (αναγγέλλω), απ’ όπου ιερέας, ενώ κατά πλεονασμό του γράμματος -μ- Ερμέας και με συναίρεση Ερμής ή κατά άλλους από το έρυμα (λόγο). Είναι ο θεός της νόησης και της επικοινωνίας, αλλά και αλεξίκακος και αποτροπιαίος θεός. Του αποδίδονταν τα «ερμαία» (παντός λογής τυχαία ευρήματα), από το οποίο εξελίχθηκε και σαν «αγοραίος» και «κερδώος» θεός και προστάτης του εμπορίου. Αντιπροσωπεύει μυστικιστικά το θείο δημιουργικό Λόγο. Η αριθμητική του αξία είναι 353 ή αριθμοσοφικά 11 ή 2, που δεν ταιριάζει, όμως, σε αυτόν. Το ασυναίρετο Ερμέας έχει αριθμητική αξία 351 και αριθμοσοφική αναγωγή 9.

Ο θεός του πολέμου Άρης παράγει το όνομά του από το ρήμα αιρώ (κυριεύω, κατακτώ) η από τη λέξη αρά (βλάβη, πλήγμα). Είναι ο θεός της άγριας σύγκρουσης και βιαιότητας (ανδρόφονος, αιμοχαρής). Εκπροσωπεί το αχαλίνωτο πάθος και την άμετρη επιθετικότητα και αγριότητα, μαζί και τολμηρότητα. Η ασυγκράτητη φύση του μπορεί να μετριαστεί μόνο με την ερωτική ενέργεια ή την αγάπη της Αφροδίτης και από τη σύζευξη των δυο αυτών αντιθέτων παράγεται η Αρμονία. Η μόνη που μπορεί να τον κατανικήσει στο πεδίο της σύγκρουσης είναι η Αθηνά, η θεά της σύνεσης και της σοφίας. Η αριθμητική του αξία είναι 309 ή αριθμοσοφικά 12 ή 3.

Ο θεός Ήφαιστος ετυμολογείται κατά μερικούς από το αφή και εστία ή από το άπτω ή αϊστάω (αφιστάω, a-FIστάω= αψανίζω) ή το φάω και ίστωρ (ο μεγάλος δάσκαλος στη γνώση του φωτός) ή από το φαίστος = λάμπων με την πρόσληψη του -η-. Είναι ο θεός του στοιχείου του πυρός, η φλόγα της Δημιουργίας και ο τεχνουργός των θεών. Η αριθμητική του αξία 1.289 και αριθμοσοφικά 20 ή 2.

Η παρθένος θεά Εστία ετυμολογείται από το απαρέμφατο εστάναι (του ίστημι) η από το ρήμα εύω (ανάβω) ή ακόμα από το ουσιαστικό εσσία (ουσία). Είναι προστάτιδα των σπιτικών , αλλά και της πόλης, της οικογένειας και της ασυλίας. Το ιερό πυρ της έπρεπε να διατηρείται άσβεστο στον οίκο ή στο Πρυτανείο για να τα προστατεύει συνεχώς από κάθε κακό. Η αριθμητική αξία της είναι 516 ή 12 ή 3.

Η θεά Δήμητρα ετυμολογείται από το Δα-Μάτερ ή τη Μητέρα Γη. Δεν είναι, όμως, το σώμα της Γης που συμβολίζεται με τη θεά Ρέα, αλλά η ψυχή ή η δύναμη της Γης. Είναι επίσης η θεά της βλάστησης, της γονιμότητας και της αναπαραγωγής και με την κόρη της Περσεφόνη συμβολίζει την κυκλική εκδήλωση της ύπαρξης μέσα από τη ζωή το θάνατο και την επαναγέννηση. Η αριθμητική αξία της είναι 468 (Δημήτηρ) ή 461 (Δήμητρα).

Ο θεός Διόνυσος ετυμολογείται ως ο γιος ή ο νους του Δία. Εξωτερικά αντιπροσωπεύει το ενστικτώδες τμήμα του ανθρώπου που ξεπερνά τους συνηθισμένους κοινωνικούς περιορισμούς και εσωτερικά το θείο εκείνο σπινθήρα μέσα του που καθαγιάζει την υπόλοιπη τιτανική, ζωώδη φύση και το οποίο μπορεί να τον άγει, μέσω της μυστηριακής οδού, στη θέωση. Έχει πολλούς συμβολισμούς και αντιστοιχίες με τον Χριστό. Είναι ένας θνήσκων αλλά και ανασταινόμενος θεός, που αντιπροσωπεύει την πνευματική πορεία από το ανθρώπινο προς το θείο, αλλά και από τη μονάδα προς το πολλαπλό.

Είναι ο απελευθερωτής θεός, ο Έλληνας θεάνθρωπος. Είναι, τελικά, ο θεός που ενθρονίζεται από τον Δία σαν ο μέγιστος βασιλιάς όλων των κοσμικών θεών, σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο για τον κόσμο. Η αριθμητική του αξία είναι 1.734 και αριθμοσοφικά 15 ή 6.

Για άλλες ενδιαφέρουσες ετυμολογικές ερμηνείες των θεϊκών αυτών ονομάτων μπορούν όσοι ενδιαφέρονται να ανατρέξουν στον Κρατύλο του Πλάτωνα. Τέλος, ας σημειώσουμε ότι υπάρχουν και άλλα εσωτερικά, απόκρυφα ονόματα των ολύμπιων θεών , γνωστά μόνο στους μυημένους. Αυτά είναι κατεξοχήν ονόματα δύναμης. Τα προηγούμενα - αν και a-priori τα θεωρήσαμε ορθά και αντικειμενικά - Είναι στην πραγματικότητα, εξωτερικά και οι αριθμητικές αξίες και οι θεοσοφικές τους αναγωγές δεν δίνουν πάντα ό, τι θα αναμέναμε από αυτά.

Το όνομα Δίας-Ζευς έχει και μια άλλη μυστική σημασία. αφού με τη μια ιδιότητα χωρίζει και με την άλλη ενώνει.

thesecretrealtruth

Η Γενοκτονία του ελληνικού έθνους

Γράφει ο Paul Craig Roberts

Η πολιτική συγκάλυψη της γενοκτονίας του ελληνικού έθνους από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ξεκίνησε χθες (20 Αυγούστου). Με πολιτικές δηλώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους, που ανακοίνωσαν, ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει. Αυτό που εννοείται είναι, ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, είναι νεκρή και αποτελειωμένη. Αξιοποιήθηκε ό,τι ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί μέχρι το έσχατο όριο, και τα εναπομείναντα σφάγια έχουν ριχτεί πλέον στα σκυλιά.

350.000 Έλληνες, κυρίως νέοι και επαγγελματίες, έχουν φύγει από τη νεκρή Ελλάδα. Το ποσοστό γεννήσεων είναι πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση του υπόλοιπου πληθυσμού. Η αυστηρότητα που επιβάλλεται στον ελληνικό λαό από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ελληνική κυβέρνηση έχει οδηγήσει στη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 25%. Η μείωση αυτή είναι το ισοδύναμο της Μεγάλης Ύφεσης της Αμερικής, αλλά στην Ελλάδα τα αποτελέσματα ήταν χειρότερα. Ο Πρόεδρος Franklin D. Roosevelt μείωσε τον αντίκτυπο της μαζικής ανεργίας με το νόμο περί κοινωνικής ασφάλισης, άλλα στοιχεία ενός δικτύου κοινωνικής ασφάλισης, όπως η ασφάλιση των καταθέσεων και τα προγράμματα δημοσίων έργων, ενώ η ελληνική κυβέρνηση, μετά τις εντολές του ΔΝΤ και της ΕΕ, επιδείνωσε τις επιπτώσεις της μαζικής ανεργίας με τη συρρίκνωση του δικτύου κοινωνικής ασφάλισης.

Παραδοσιακά, όταν μια κυρίαρχη χώρα, είτε λόγω διαφθοράς, κακοδιαχείρισης, κακής τύχης ή απροσδόκητων γεγονότων, βρέθηκε στη θέση να αδυνατεί να εξοφλήσει τα χρέη της, οι πιστωτές της χώρας διέγραψαν τα χρέη σε επίπεδο που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει η χώρα που ήταν χρεωμένη.

Με την Ελλάδα υπήρξε μια αλλαγή παιχνιδιού. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με επικεφαλής τον Jean-Claude Trichet, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποφάσισαν ότι η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει ολόκληρο το ποσό των τόκων και κεφαλαίου για τα κρατικά της ομόλογα που κατείχαν γερμανικές, ολλανδικές, γαλλικές και ιταλικές τράπεζες.

Πώς θα επιτυγχάνονταν αυτό;

Με δύο τρόπους, και οι δύο από τους οποίους επιδείνωσαν σημαντικά την κρίση, αφήνοντας την Ελλάδα σήμερα σε μια πολύ χειρότερη θέση, που βρισκόταν στην αρχή της κρίσης πριν από μια δεκαετία.

Στην αρχή της «κρίσης», η οποία θα μπορούσε εύκολα να επιλυθεί καταγράφοντας μέρος του χρέους, το ελληνικό χρέος ήταν 129% του ελληνικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Σήμερα το ελληνικό χρέος είναι 180% του ΑΕΠ.

Γιατί;

Η Ελλάδα δανείστηκε περισσότερα χρήματα για να καταβάλει τόκο στους πιστωτές της Ελλάδας, ώστε να μην χρειαστεί να χάσουν ούτε ένα λεπτό. Ο επιπρόσθετος δανεισμός, που ονομάζεται «διάσωση» από τα οικονομικά μέσα ενημέρωσης, δεν ήταν διάσωση της Ελλάδας. Ήταν μια διάσωση των πιστωτών της Ελλάδας.

Το καθεστώς του Ομπάμα ενθάρρυνε αυτή τη διάσωση, επειδή οι αμερικανικές τράπεζες, αναμένοντας τη διάσωση, είχαν πωλήσει συμβάσεις αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου για το ελληνικό χρέος. Χωρίς τη διάσωση, οι αμερικανικές τράπεζες θα είχαν χάσει το στοίχημά τους και θα πλήρωναν ασφάλιστρα προεπιλογής για τα Ελληνικά Ομόλογα.

Επιπλέον, η Ελλάδα έπρεπε να πουλήσει τα δημόσια περιουσιακά της στοιχεία σε αλλοδαπούς και να αποδεκατίσει το ελληνικό δίχτυ κοινωνικής ασφάλισης, μειώνοντας έτσι τις συντάξεις, για παράδειγμα, κάτω από τα εισοδήματα διατροφής και επίσης μειώνοντας ριζικά την ιατρική περίθαλψη, με πολλούς ανθρώπους να πεθαίνουν πριν να μπορέσουν να λάβουν θεραπεία.

Για να μην ξεχνούμε, η Κίνα αγόρασε τα ελληνικά λιμάνια. Η Γερμανία αγόρασε τα αεροδρόμια. Διάφορες γερμανικές και ευρωπαϊκές οντότητες αγόραζαν τις ελληνικές δημοτικές εταιρείες παροχής νερού. Οι κερδοσκόποι των ακινήτων αγόρασαν τα προστατευόμενα ελληνικά νησιά για την ανάπτυξη ακινήτων.

Αυτή η λεηλασία της ελληνικής δημόσιας περιουσίας δεν πήγε προς την κατεύθυνση της μείωσης του χρέους που οφείλει η ελληνική κυβέρνηση. Πήγε, μαζί με τα νέα δάνεια, στην καταβολή των τόκων.

Το χρέος, μεγαλύτερο από ποτέ, παραμένει. Η οικονομία είναι μικρότερη από ποτέ, όπως και ο ελληνικός πληθυσμός που σηκώνει το χρέος.

Η δήλωση ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει, είναι απλώς μια δήλωση, ότι δεν έχει απομείνει τίποτα για υφαρπαγή από τον ελληνικό λαό που να ενδιαφέρει τις ξένες τράπεζες.
Η Ελλάδα βυθίζεται γρήγορα. Όλα τα εισοδήματα που συνδέονται με λιμάνια, αεροδρόμια, δημοτικές επιχειρήσεις και ολόκληρη η υπόλοιπη δημόσια ακίνητη περιουσία, που ιδιωτικοποιήθηκε με εξαναγκασμό, ανήκουν τώρα στους αλλοδαπούς που απομακρύνουν τα χρήματα από τη χώρα, μειώνοντας έτσι την ελληνική οικονομία.

Όχι μόνο καταληστεύθηκε το οικονομικό μέλλον των Ελλήνων από τους ξένους. Οι Έλληνες έχασαν επίσης την κυριαρχία τους. Η Ελλάδα δεν είναι ένα κυρίαρχο έθνος. Έχει κυριαρχηθεί από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Στο βιβλίο μου του 2013, Η αποτυχία του Laissez Faire Capitalism, στο Μέρος ΙΙΙ, «Το Τέλος της Κυριαρχίας», περιέγραψα με σαφήνεια πώς έγινε αυτό.

Ο ελληνικός λαός προδόθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα. Είχαν την επιλογή να επαναστατήσουν και να χρησιμοποιήσουν τη βία για να ανατρέψουν την κυβέρνηση που τους παρέδωσε σε διεθνείς τραπεζίτες. Αντ’ αυτού, οι Έλληνες δέχτηκαν τη δική τους καταστροφή και δεν έκαναν τίποτα. Ουσιαστικά, ο ελληνικός πληθυσμός διέπραξε μαζική αυτοκτονία.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 δεν έχει τελειώσει. Έχει σαρωθεί κάτω από το χαλί της μαζικής δημιουργίας χρημάτων από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ιαπωνικές κεντρικές τράπεζες. Η δημιουργία χρήματος έχει ξεπεράσει σημαντικά την αύξηση του πραγματικού προϊόντος και έχει οδηγήσει τις αξίες των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων πέρα από αυτό που μπορεί να υποστηριχθεί από τις «επιτόπιες συνθήκες».

Η εξέλιξη της κρίσης παραμένει προς το παρόν. Θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή του δυτικού πολιτισμού. Ο σκύλος θα φάει σκύλο; Μετά την Ελλάδα, θα είναι η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Αυστραλία, ο Καναδάς, μέχρι να μην απομείνει κανένας;

Το σύνολο του Δυτικού Κόσμου ζει σε ψέματα που υποκινούνται από ισχυρές ομάδες οικονομικών συμφερόντων για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Δεν υπάρχουν ανεξάρτητα μέσα εκτός από το διαδίκτυο, και αυτά τα στοιχεία δαιμονοποιούνται και στερούνται πρόσβασης.
Οι λαοί που ζουν σε έναν κόσμο ελεγχόμενης πληροφορίας δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει σε αυτούς. Επομένως, δεν μπορούν να ενεργήσουν προς το συμφέρον τους.

harrytsopanos

Τι είναι η συνείδηση και ποια επίπεδα συνείδησης διαθέτουμε;

---

Η συνείδηση στην Ψυχολογία δεν έχει καμία σχέση με τη χρησιμοποιούμενη έννοια της καθομιλουμένης αλλά αποτελεί στην ουσία το επίπεδο εγρήγορσης του ατόμου. Το επίπεδο αυτό εγρήγορσης του ατόμου έχει το βιολογικό του υπόστρωμα στον δικτυωτό σχηματισμό, στον οποίο θα αναφερθούμε παρακάτω.

Η συνείδηση με αυτή την έννοια, εμφανίζει δύο σκέλη το αισθητικό και το κινητικό, καθώς και διάφορα επίπεδα.

Το αισθητικό σκέλος έχει να κάνει με την ικανότητα του ατόμου να δεχθεί ερεθίσματα από το περιβάλλον ενώ και το κινητικό με την ικανότητά του να δώσει απάντηση σ’ αυτό ή να τα επεξεργαστεί μέσα του. Η λειτουργία αυτή οπωσδήποτε περιπλέκεται με την παρεμβολή των μηχανισμών άμυνας  που λειτουργούν – πολλοί από αυτούς – σαν φίλτρο που καθορίζει τι θα μείνει συνειδητό, από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, και τι θα περάσει στο ασυνείδητο.

Η συνείδηση αποτελεί το δομικό στοιχείο στο οποίο στηρίζονται όλες οι άλλες ψυχικές λειτουργίες.

Διαταραχές της συνείδησης θα επηρεάσουν δίχως άλλο όλες τις άλλες ψυχικές λειτουργίες. Ακόμα με τη συνείδηση λαμβάνουμε επίγνωση του εαυτού μας. Δεν αρκεί δηλαδή η απλή εγρήγορση του δικτυωτού σχηματισμού (το να είναι κάποιος ξύπνιος) αλλά η ικανότητα αντίληψης του εαυτού μας με την έννοια του «υπάρχω» σαν άτομο.

Μία προσπάθεια καταγραφής των διάφορων συνειδησιακών επιπέδων στο ΗΕΓράφημα απέδωσε επτά κύριες διαβαθμίσεις που βρίσκουν χαρακτηριστική απεικόνιση σε ανάλογους ηλεκτροεγκεφαλογραφικούς ρυθμούς. Τα επίπεδα αυτά είναι:

1ο Επίπεδο: Συγκινησιακή υπερδιέγερση – άγχος:

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση άλλων ψυχικών λειτουργιών όπως της αντίληψης της αντικειμενικής πραγματικότητας, την ελάττωση της προσοχής, τη μείωση της κρίσης κλπ.

2ο Επίπεδο: Επίπεδο μέγιστης αποδοτικότητας:

Λειτουργεί ευνοϊκά για όλες τις ψυχικές λειτουργίες. Η αντίληψη είναι ακριβής, ο προγραμματισμός πλήρης, η μνήμη αποδοτικότατη και η προσοχή ενεργητική και ευκίνητη.

3ο Επίπεδο: Ελαφρά πτώση και χαλαρότητα:

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ελαφρά μείωση της απόδοσης και των άλλων ψυχικών λειτουργιών.

4ο Επίπεδο: Ονειρισμός ή ονειροειδής κατάσταση:

Το σημείο ερεθισμού της συνείδησης από το περιβάλλον ανέρχεται σε τέτοιο επίπεδο που τα συνήθη ερεθίσματα δεν γίνονται αντιληπτά και η συνείδηση είναι πλημμυρισμένη από ιδέες, σκέψεις και φαντασίες του ατόμου.

5ο Επίπεδο: Όνειρο:

Η επαφή με τον έξω κόσμο διακόπτεται ολοκληρωτικά. Λειτουργεί μόνο η μνήμη (όχι πάντα) και το συναίσθημα που συνοδεύει συχνά τα όνειρά μας.

6ο Επίπεδο: Βαθύς ύπνος:

Η βιωματική ζωή καταργείται. Δεν υπάρχει καμία συνειδησιακή ή άλλη ψυχολογική δραστηριότητα.

7ο Επίπεδο: Κώμα:

Καταργείται κάθε μορφή αντίδρασης και στο στοιχειώδες αντανακλαστικό επίπεδο. Στο ΗΕΓ έχουμε ακανόνιστα βραδέα κύματα δ και υπό-δ.

H συνείδηση στην Ψυχολογία δεν έχει καμία σχέση με τη έννοια που τη χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας

Κάθε μεταβολή της συνείδησης που συνεπάγεται πτώση της λειτουργίας της κάτω από το τρίτο επίπεδο και δεν ανήκει το πλαίσιο λειτουργίας του φυσιολογικού ύπνου χαρακτηρίζεται σαν διαταραχή της συνείδησης. Τέτοιες χαρακτηριστικές διαταραχές της συνείδησης είναι:

α. Η διανοητική σύγχυση ή συγχυτική κατάσταση. Λόγω των συνοδών διαταραχών της προσοχής, του προσανατολισμού και των συνειρμικών λειτουργιών το άτομο εμφανίζεται σαν χαμένο «αμήχανο» με δυσκολίες στην αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας.

β. Ο συγχυτικός ονειρισμός με παρόμοια εικόνα όπου όμως κυριαρχούν εσωτερικά ερεθίσματα του ατόμου που φθάνουν σε παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις.

γ. Οξεία παραληρητική κατάσταση, όπου το συνειδησιακό επίπεδο έχει καταληφθεί πλήρως από τις παραληρητικές σκέψεις έτσι ώστε να είναι αδύνατη η αντίληψη και ανταπόδοση των περιβαλλοντολογικών ερεθισμάτων.

δ. Η συγχυτική εμβροντησία που μπορεί να προκληθεί τόσο από οργανικά όσο και από ψυχολογικά αίτια. Το άτομο είναι ακίνητο και λειτουργούν μόνο οι βασικές ζωικές λειτουργίες. Στο ψυχολογικό Stupor (π.χ. κατατονική σχιζοφρένεια) το άτομο αντιλαμβάνεται πλήρως και διατηρεί στη μνήμη του ό,τι συμβαίνει γύρω του. Αποτελεί δηλαδή ένα είδος μηχανισμού άμυνας του ατόμου, που θα αναλυθεί στο επιμέρους κεφάλαιο. Το οργανικό Stupor μπορεί να οφείλεται σε τοξικολοιμώδη αίτια που δρουν στον εγκέφαλο, τραυματισμούς του εγκεφάλου κλπ.

ε. Οι λυκοφωτικές ή ονειροειδείς καταστάσεις οφείλονται κυρίως είτε σε συναισθηματικούς-ψυχολογικούς παράγοντες (π.χ. υστερική νεύρωση, σχιζοφρένεια κλπ) είτε σε κροταφικές επιληπτικές κρίσεις , κατά τις οποίες το άτομο συνεχίζει να πράττει κάτι, χωρίς να έχει συνείδηση αυτού που κάνει. Οι καταστάσεις αυτές μπορεί να διαρκούν από λεπτά μέχρι και ημέρες καμιά φορά. Όταν το άτομο συνέλθει δεν έχει συνείδηση αυτών που έγιναν.

στ. Θόλωση της συνείδησης τα όρια της οποίας κυμαίνονται από ελαφρά συγχυτική κατάσταση μέχρι προκωματώδεις καταστάσεις.

Μπορεί να οφείλεται τόσο σε εξωτερικά όσο και ψυχολογικά αίτια.

Συμπερασματικά, όσον αφορά το συνειδησιακό επίπεδο, το οποίο εξαρτάται άμεσα από τη λειτουργία του δικτυωτού σχηματισμού,  αυτό μπορεί να επηρεαστεί από:

α. Ψυχολογικά αίτια (άγχος, φόβος, ψυχιατρικές διαταραχές της προσωπικότητας κλπ.).

β. Οργανικά αίτια (τραυματισμοί, τοξικολοιμώδη αίτια, όγκοι του εγκεφάλου κλπ.).

γ. Βιοχημικά αίτια (π.χ. υποξεία του εγκεφάλου, διάφορα  φαρμακευτικά σκευάσματα, οινόπνευμα, κλπ.).

Εδώ ίσως θα πρέπει να αναφερθεί ότι χημικές ουσίες που προκαλούν διέγερση του δικτυωτού σχηματισμού όπως η νικοτίνη, η αμφεταμίνη, η κοκαΐνη κλπ., δημιουργούν περισσότερο συγχυτική υπερδιέγερσιμότητα της συνείδησης με αποτέλεσμα τον αρνητικό επηρεασμό των άλλων ψυχικών λειτουργιών, παρά το αντίθετο.

---

Πηγή: Ψυχιατρική, Παπαγεωργίου Ευάγγελος, Εκδ. Αργυρού, Αθήνα

psychologynow

Permaculture σε ένα στρέμμα

Το αγρόκτημα Permaculture Limestone στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του πώς η permaculture δεν είναι μόνο ο ευκολότερος τρόπος για να αναπτυχθεί η τροφή, είναι 
επίσης και η πιο παραγωγικός, μακροπρόθεσμα.
Το αγρόκτημα ενός στρέμματος παρέχει φρούτα, λαχανικά και αυγά για 50 οικογένειες χρησιμοποιώντας πρακτικές που αναζωογονούν το έδαφος .

Απέναντι Όχθη