Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Υπέρ του "δικαιώματος" υιοθεσίας από ομοφυλόφιλους ,ποιά άλλη, η Ρεπούση...


Δεν μπορεί η Ελλάδα να μείνει πίσω όταν όλη η "προοδευτική" Ευρώπη 
το αποδέχεται...
Προς το παρόν το θέμα είναι χαμηλά στην ατζέντα αλλά δεν είναι μακριά

 η ώρα που οι νεοταξίτες θα το θέσουν και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι
 θα αναλάβουν να μας πείσουν να "εκσυγχρονιστούμε" και εμείς...
Μιλώντας σήμερα στο ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 989 
η  βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση είπε :

«Εφόσον η Πολιτεία αναγνωρίζει το δικαίωμα

 της υιοθεσίας σε ετεροφυλόφιλους οφείλει
 να το αναγνωρίζει και σε ομοφυλόφιλους.

Υπάρχει μια πολύ μεγάλη συζήτηση σε ό,τι αφορά την ανάγκη 

του παιδιού να ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο φύλο.
 Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει στην Ελλάδα αυτή
 η ομοφοβία. Η διαφορετικότητα είναι δικαίωμα του καθενός.
 Η ταυτότητα του φύλου είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Δεν με ενοχλεί
 καθόλου. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα»

kolotoubes

Απίστευτη ομορφιά στην αγγλική επαρχία!

Μόλις αντικρίσεις το Bibury και περπατήσεις ανάμεσα στις πέτρινες κατοικίες τής Arlington Row, όλες σκεπασμένες με καταπράσινους κισσούς και πλήρεις πολύχρωμων λουλουδιών, είναι σίγουρα πολύ δύσκολο να διαφωνήσεις με την άποψη αυτή  . 
perierga.gr - Bibury: Απίστευτη ομορφιά στην αγγλική επαρχία!
Το Bibury είναι δικαίως ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα χωριά της αγγλικής επαρχίας, διάσημο για τα μεσαιωνικά σπίτια και το εντυπωσιακό φυσικό τοπίο που το περιβάλλει. Μοιάζει θα έλεγα με πίνακα ζωγραφικής που δεν του λείπει απολύτως τίποτα!
perierga.gr - Bibury: Απίστευτη ομορφιά στην αγγλική επαρχία!
Μονοπάτια διασχίζουν καταπράσινους λόφους και χωράφια, που οδηγούν σε ποτάμια με κύκνους, γραφικά καφενεδάκια και παραδοσιακές παμπ «υπόσχονται» μια μοναδική εμπειρία διασκέδασης χωρίς υπερβολές και -το σημαντικότερο- μια γοητευτική «χώρα» αποπνέει αυτή την παράξενη γοητεία σε κάθε της γωνιά.
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
Αυτό ακριβώς είναι και το μυστικό στο Bibury, που το κάνει ιδιαίτερα δημοφιλές στους επισκέπτες, που έρχονται εδώ τόσο τους ζεστούς μήνες του καλοκαιριού όσο και τις πιο κρύες μέρες του χειμώνα.
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
«Η ζωή κυλάει ήρεμα και εδώ το παρελθόν είναι πάντα παρόν», λένε οι κάτοικοι. Τα πρώτα κτίσματα εμφανίστηκαν στην περιοχή το 1380 και διατηρούν μέχρι σήμερα όλα τα χαρακτηριστικά του παρελθόντος.
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
Μια πραγματική απόλαυση είναι μια βόλτα νωρίς το πρωί κατά μήκος του ποταμού Coln, που διασχίζει το χωριό, αλλά και στην περίφημη οδό Arlington, θαυμάζοντας τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να πέφτουν πάνω στις πέτρες των σπιτιών, προσδίδοντας μια ζεστή, φωτεινή λάμψη.
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο ή χειμώνας, όλες οι εποχές έχουν και κάτι διαφορετικό να προσφέρουν κατά τη διαμονή στο Bibury. Τα ανθισμένα λουλούδια, τα πράσινα λιβάδια με τα πρόβατα, ο ζεστός ήλιος, η μυρωδιά των φύλλων στο υγρό έδαφος αλλά και ο καπνός από τις καμινάδες στον ουρανό και τα γυμνά δέντρα, κάθε «εποχική» εικόνα έχει την ομορφιά της!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
Για όλους αυτούς τους λόγους, και για πολλούς ακόμη που ο καθένας καλείται να ανακαλύψει από μόνος του, το Bibury δεν είναι μόνο ένας εντυπωσιακός προορισμός αλλά και ένας διάσημος «πρωταγωνιστής» σε αρκετές ταινίες του Χόλιγουντ.
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
Άλλωστε, με μερικά λαμπερά φώτα, κάμερες και ηθοποιούς, το χωριό απλώς απέκτησε λίγη επιπλέον διασημότητα. Τίποτα άλλο. Γιατί όλα τα υπόλοιπα τα διαθέτει, και με το παραπάνω…
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!
perierga.gr - Bibury: Η "πεμπτουσία" της αγγλικής επαρχίας!

ΕΛΕΟΣ ! ΘΕΜΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΝ (ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ) Ο ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΗΝΟΥΛΑΣ! ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ BΡΕ;


σχόλιο Γ.Θ : Υπάρχει και Θεός... Όταν η Πατρίδα ελευθερωθεί. Αλίμονό τους...


Ναπολέων Λαπαθιώτης: Ομοφυλόφιλος, κομμουνιστής, τοξικομανής, αυτόχειρας, καταραμένος ποιητής, Όσκαρ Ουάιλντ της Ελλάδας. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα επίθετα που μπορούν να χαρακτηρίσουν το Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888 - 1944) (διαβάστε μερικά βιογραφικά στοιχεία του ΕΔΩ) 
ΚΑΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ Αυ τό το βράδυ, η Ρηνούλα δεν κοιμήθηκε. Σαν ένας πυρετός γλυκός, της μέλωνε τα μέλη. Όλη νύχτα, μέχρι το πρωί, το αίμα της, πρώτη φορά, της τραγουδούσε, φανερά, τόσο ζεστά τραγούδια…Κι όταν, προς τα χαράματα, την πήρε λίγος ύπνος, είδε πως ήταν μέσα σ΄ ένα δάσος, −ένα μεγάλο δάσος γαλανό, μ’ ένα πλήθος άγνωστα κι αλλόκοτα λουλούδια.
 
 

Περπατούσε, λέει, μέσ’ στην πρασινάδα, σκυμμένη, και με κάποια δυσκολία, χωρίς, όμως αυτό, να συνοδεύεται κι απ’ τη συνηθισμένην αγωνία, που συνοδεύει κάποιους εφιάλτες. […] Και την ίδια τη στιγμή, χωρίς ν’ αλλάξει τίποτε, μια μελωδία σιγανή γεννήθηκε κ ι απλώθηκε, σαν ένα κόρο από γνώριμες φωνές, που, μέσα τους, ξεχώριζε γλυκιά και δυνατή, την ήμερα παθητική και πλέρια του Σωτήρη! Κι η φωνή δυνάμωνε, δυνάμωνε, και σε λίγο σκέπασε και σκόρπισε τις άλλες, −κι έμεινε μονάχη και κυρίαρχη, γιομίζοντας τη γη, τον ουρανό, γιομίζοντας το νου και την καρδιά της!.... 
Κι είχ’ ένα παράπονο βαθύ, η χιμαιρική αυτή φωνή, − κι έμοιαζε μ’ ένα χάδι τρυφερό, λησμονημένο, γνώριμο, κι απόκοσμο! Κι η ψυχή της έλιωνε βαθιά, σαν το κερί, σβήνοντας σε μια γλύκα πρωτογνώριστη, σε μια σπαραχτική, πρωτοδοκίμαστη, και σαν απεγνωσμένη, νοσταλγία! Και καθώς ήταν έτοιμη να σβήσει, και να λιώσει, πίστεψε πως ήταν πια φτασμένη στον παράδεισο… Κι η Ρηνούλα ξύπνησε με μιας, σα μεθυσμένη, −και κρύβοντας το πρόσωπο μέσ’ στο προσκέφαλό της, μην τύχει και τη νιώσουν από δίπλα, ξέσπασε σ’ ένα σιγανό παράπονο πνιγμένο… 
Ν. Λαπαθιώτης, Κάπου περνούσε μια φωνή, Εκδόσεις Ερατώ, Αθήνα 2011, σ. 71-73

Αυτά μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά μας..... 

http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2726.html 
http://koukfamily.blogspot.gr/2013/06/b.html 
http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2013/06/b.html

Η φωτογραφία της εβδομάδας


Wake up those who are asleep. Not those who are dreaming!

Ισπανοί διαδηλωτές έδειξαν τα οπίσθιά τους στην τρόικα

Μαζικές ήταν οι διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν χθες σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κατά των πολιτικών λιτότητας, ωστόσο ο.....
πλέον πρωτότυπος τρόπος διαμαρτυρίας ήταν αυτός των Ισπανών.

Οι διαδηλωτές, στην προσπάθειά τους να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους στα μέτρα που έχει επιβάλλει η τρόικα κατέβασαν τα παντελόνια τους και έδειξαν τα οπίσθια τους.

«Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε», «είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε ενάντια στις εντολές της τρόικα» ήταν μερικά από τα συνθήματα που φώναζαν οι διαδηλωτές οι οποίοι, έκαναν πορεία μέχρι τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ισπανική πρωτεύουσα.

Δολοφόνοι Ποιητών και Ηρώων


Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων! 
Μένουμε πίσω με τα πόδια μας τσιμεντωμένα στο λιμάνι ξεγυμνωμένοι πλήρως από τον οπλισμό που μάς έκανε μέχρι πρότινος άτρωτους. Δεν είσαι τίποτε χωρίς την πανοπλία που σου έδωσαν να φοράς όσοι έκαναν την χώρα αυτή στίχους και χρώματα, αίμα και αγώνες. Ένα δίποδο όπως εκατομμύρια άλλα στον πλανήτη είσαι χωρίς την ασπίδα της ταυτότητας σου. Αλλά ας τα πούμε όλα τώρα μιας και τα έχουμε χάσει όλα. Δεν την γούσταρες την ταυτότητά σου. Ποτέ δε σου άρεσε ο “βαλκανοχωριάτικος” πολιτισμός και ήθελες να παίρνεις αέρα ευρωπαϊκό από φιλολογικά στέκια αριστερών και τεμπέληδων φαφλατάδων. Δεν γούσταρες τον Ελύτη και τον Ρίτσο, τα λόγια τους αποσπασματικά γούσταρες να τα βάζεις σε γιορτές για λίγους ανάμεσα σε χαβιάρι και μπρικ ή το πολύ-πολύ για να πείσεις καμιά γκόμενα ότι είσαι “διαβασμένος”. 
Δεν τον γούσταρες τον άπλυτο πολεμιστή, τον άυπνο και ξυπόλητο που από τη φύση του κατανοούσε ότι η κατάφαση στην δουλικότητα είναι η μετάλλαξή του σε ζωντανό νεκρό. Τον ανέφερες σε ομιλίες “επαναστατικές”, τον έκανες πανό, βιβλίο και παράδειγμα στους γελοίους πολιτικούς λόγους, αλλά με τίποτε δεν θα ήθελες να είσαι δίπλα του για ένα λεπτό. Το αίμα, η απλυσιά, ο ιδρώτας και η αγωνία του θανάτου θα σου “γύριζαν” το ευαίσθητο στομάχι σου. Η στιγμή του ηρωισμού μυρίζει άνθρωπο. Το "Ελλάς ευγνωμωνούσα" είναι ένα μπρούτζινο καρφί που στεριώνει την καρδιά. Πρέπει να έχεις καρδιά για να σου αξίζει αυτό το καρφί. 
Δεν είναι η ήττα που πονά, είναι ότι μείναμε πίσω μόνοι χωρίς το φως του Αγγελόπουλου και χωρίς τους “ήρωες που περπατούν στα σκοτεινά” του Σεφέρη. Δεν υπάρχει πια η μουσική του Χατζιδάκι να “ντύσει” το Χάρτινο Εγώ μας. Μείναμε πίσω ορφανοί. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι τόσοι ηλίθιοι που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί. Τρέχουν ακόμα κάτω από μπαλκόνια να ακούσουν υποσχέσεις μιας καλύτερης ζωής χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν ότι η καλύτερη ζωή είναι φαγητό πλαστικό, αναπαραγωγή  του είδους άνευ συνειδήσεως και θάνατος μέσα σε κάτουρα και σκατά χωρίς τους Ποιητές και τους Ήρωες.
 Όσο για εκείνον τον Μπρεχτ που είπε το χιλιοαντιγραμένο σε άρθρα και φιλολογικές βραδιές “αλίμονο στην χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες”, πέθανε χωρίς να δώσει την απάντηση για του τι θα ήταν ο ποιητής αν δεν είχε ως έμπνευση τους ήρωες. Δυστυχώς για αυτόν δεν ζει για να δει πώς είναι μια χώρα που δεν έχει ανάγκη ήρωες και κατ' επέκταση ξέμεινε από ποιητές. Να κοίταζε εμάς εδώ κοκαλωμένους στο λιμάνι καταδικασμένους να πορευτούμε μέχρι το τέλος χωρίς Ποιητές και Ήρωες. Μονάχα με την σιγουριά του ότι αλίμονο στην χώρα που δεν έχει ανάγκη την Ταυτότητά της. 
Άντε τώρα να σταθούμε και πάλι στην ουρά με το χαρτάκι στο χέρι να πληρώσουμε το ενοίκιο στέγασής μας μη και μάς τιμωρήσουν οι νοικοκυραίοι που έπεισαν τον όχλο ότι ζωή και πατρίδα είναι πρόσθεση και αφαίρεση. Άντε να κάνουμε τους διακανονισμούς μας με τα γκρίζα ανθρωπάρια των δημοσίων κατοχικών υπηρεσιών. Να απειλήσουμε, να οργιστούμε, να παρακαλέσουμε μη και χάσουμε κανέναν πόντο από τους τούβλινους τοίχους των σπιτιών μας. Άντε να ζήσουμε όσο μάς μένει γιατί δεν έχει μετά. Το μετά μπήκε στο μπαούλο της Ιστορίας και τοποθετήθηκε στην κουπαστή. Κάθονται πάνω του ο νηστικός στρατιώτης και ο τρελός ποιητής κοιτάζοντας εμάς τους δειλούς και μοιραίους να παίρνουμε τις τελευταίες μας ανάσες αμέριμνοι πριν το λιμάνι που πάνω του στεκόμαστε αρχίσει να βυθίζεται. Πριν το δικό μας Μηδέν σύρει μαζί του και την δικιά τους Αθανασία στον πάτο.




άλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.
Έχουμε  ξεχάσει  τα  ονόματα των  φίλων. Έχουν όλα εκτοπιστεί από ονόματα υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών και άλλων αλητήριων. Μάθαμε ευρωπαϊκές γλώσσες τόσο γρήγορα μέσα από τα ονόματα βαρβάρων που σουλατσάρουν με παχιά γράμματα σε τίτλους ειδήσεων. Μπλέκεται η γλώσσα μας από το συνονθύλευμα συμφώνων στις λέξεις τους και εμείς εκεί να επιμένουμε να τα προφέρουμε σαν να κουβαλάμε μέσα στο στόμα μας χαλίκια.
Έχουμε να ακουμπήσουμε βιβλίο μήνες ολόκληρους. Έχουν αλληθωρίσει τα μάτια μας διαβάζοντας νόμους παρανόμους που χαρακτηρίζουν την ζωή μας σαν δημόσια περιουσία προς εκποίηση. Κλείστηκε η ζωή μας στο γραμματοκιβώτιο της εξώπορτας. Η αξία της αναπνοής μας σε φακέλους λογαριασμών με ημερομηνία λήξεως λίγων ημερών.  Ακούμε μέσα στο μυαλό μας «την Δευτέρα ξοφλάς», «την Τρίτη διαμαρτύρεσαι», «την Τετάρτη κατάσχεσαι», «την Πέμπτη φυλακίζεσαι», «την Παρασκευή απολογείσαι» και μένει μόνο το Σαββατοκύριακο να χτυπάς από τοίχο σε τοίχο μέσα στο σπίτι-κλουβί για να περιμένεις τις επόμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου των μεγαλύτερων εγκληματιών που έχει γεννήσει ποτέ ο πλανήτης.
Ανεβαίνεις στα βουνά, βουτάς στην θάλασσα, περπατάς στις πεδιάδες και κάθε βόλτα είναι σαν αποχαιρετισμός. Και να πάρει ο διάολος δεν χωράνε όλα αυτά σε μια τελευταία αγκαλιά. Κατάντησες σαν τουρίστας να τραβάς φωτογραφίες από τις τελευταίες στιγμές στο ταξίδι Ελευθερίας σου στην χώρα που σε γέννησε: «Εγώ δίπλα στο τελευταίο ακρογιάλι λίγο πριν πουληθεί», «Εγώ μέσα στο δάσος πριν εκχερσωθεί», «Εγώ δίπλα στην τελευταία πηγή πριν ιδιωτικοποιηθεί», «Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…. Το άλμπουμ δεν θα χωρέσει όλα τα αποχαιρετιστήρια κλικ στο τελευταίο ταξίδι στην πατρίδα.
Ο μόνος δίκαιος λογαριασμός που είχαμε ήταν αυτός απέναντι στην πατρίδα. Γράψε: "Ανεξόφλητος".

simplemangreek

Το αυξημένο CO2 πρασινίζει τις ξηρές περιοχές της Γης


hockeyschtick.blogspot.gr
agu.org
Μία νέα μελέτη επιβεβαιώνει ότι το αυξημένο CO2 την περίοδο 1982-2010 συνέβαλε στην αύξηση των πράσινων φυλλωμάτων που παρατηρήθηκε από δορυφόρους σε ξηρές περιοχές της Β. Αμερικής, της Αυστραλίας, και τμημάτων της Αφρικής. Ένα φύλλο μπορεί να τραβήξει περισσότερο CO2 από τον αέρα, ή/και να χάσει λιγότερο νερό, όταν το ατμοσφαιρικό CO2 αυξάνεται.

Το ότι το CO2 ανεβαίνει, δεν το αμφισβητεί κανείς. Ανεβαίνει εδώ και 7.500 χρόνια, με την μεσοπαγετώδη να έχει ξεκινήσει πριν 11-12.000 χρόνια. Έπεσε εκεί με τον μίνι παγετό πριν 250-500 χρόνια και ξανανέβηκε όταν η Γη ζεστάθηκε, τον 19ο αιώνα. Οι αλλαγές στο CO2 ακολουθούν, έπονται, συμβαίνουν μετά από αλλαγές στην θερμοκρασία.
Αλλά μην τρομάζετε, το αυξημένο CO2 θα βοηθήσει και τις ξερές περιοχές να πρασινίσουν (οι υγρές είναι ήδη πράσινες). Και θα θυμάστε τι κάνει το πρασίνισμα, η φωτοσύνθεση...

Η φύση δουλεύει με πολύ πιο μαγικούς τρόπους από ότι σάς λέει ο Σκάϊ και οι διάφοροι ψευδοπροφήτες...

archaeopteryxgr.blogspot.gr

Paul C. Jagot: Ο άνθρωπος παραμένει σ' όλη του τη ζωή υπόδουλος των συγκινήσεών του


Στο βιβλίο του Paul Jagot (1889-1962), "Ο Δρόμος για τη Δημιουργική Προσπάθεια", βρήκα πολλά "μαργαριτάρια", και θα ήθελα να συμμεριστώ κάποια μαζί σας, μπας και καταφέρουμε να τιθασεύσουμε τις εκρηκτικές συγκινήσεις που μας καταπονούν καθημερινά, απορροφώντας πολύτιμη ενέργεια από τον οργανισμό μας.

* Ο φόβος παραλύει, ο θυμός εξάπτει βίαια. Και οι δύο αυτές συγκινήσεις αποδιοργανώνουν την προσωπικότητα του ατόμου.

* Μόνο η ηρεμία μας αφήνει κυρίαρχους των πράξεών μας.

* Το συναισθηματικό πεδίο υπονομεύει την έλλογη βούληση.

 *Ο οργίλος άνθρωπος γίνεται έρμαιο στους θυμούς του.

*Χρειάζεται επίμονη άσκηση για την αναχαίτιση της οργής τη στιγμή που γεννιέται.

*Ο άνθρωπος πρέπει να υποτάξει τον παρορμητισμό στη θέληση, αντί να γίνεται θύμα του.

* Οι αστόχαστοι λόγοι και οι αλόγιστες πράξεις βλάπτουν πρώτα τον ίδιο τον εαυτό.

* Το ν' αφηνόμαστε να μας παρασύρει η οργή, εκδηλώνοντας εξωτερικά εκείνο που νιώθουμε μέσα μας, προδίδει κατωτερότητα της προσωπικότητας.

*Η εξωτερική στάση απηχεί βαθιά τις ψυχικές μας καταστάσεις.

* Όταν πειθαρχούνται τα αισθήματα, οι συγκινήσεις, οι αυθορμητισμοί και η φαντασία, τότε αποκαθίσταται η ηρεμία ψυχής, ενώ η έξαψη, η τύφλωση και το πείσμα απομακρύνονται.

* Οι δύο βασικές τάσεις της ανθρώπινης φύσης είναι η αδράνεια και η έλξη προς την  ικανοποίηση των αναγκών.

* Η επιτακτικότητα των ζωτικών αναγκών απαιτεί μια αντίδραση κατά της αδράνειας.

* Τα περισσότερα άτομα περιορίζονται στην ελάχιστη προσπάθεια που τους επιβάλλεται από εκείνους από τους οποίους εξαρτώνται. Αν απέφευγαν αυτή την ελάχιστη προσπάθεια, θα έχαναν αμοιβή ή τη θέση τους. Έτσι ρυθμίζουν τη ζωή τους σύμφωνα μ' εκείνο το οποίο εξαναγκάζονται να κάνουν λόγω φόβου.

* Το άλλο μέρος των πράξεων του ατόμου που δεν υπαγορεύονται από το φόβο έχουν τριπλή προέλευση: 
α) τα φυσικά ένστικτα,
β) τη συναισθηματική ζωή (εντυπώσεις, αισθήματα, συγκινήσεις),
γ) το ευμετάβλητο, παραμορφωτικό και κάποτε παραληρηματικό καλειδοσκόπιο της φαντασίας.

* Η ευχάριστη ανοχή της δικτατορίας των ενστίκτων οδηγεί σε βαριά σφάλματα υγιεινής και καταχρήσεις, που αναπόφευκτα συνεπάγονται οργανικές διαταραχές και εξάντληση του ανοσοποιητικού.

* Επειδή ο φυσικός οργανισμός, η διάνοια και το ηθικό είναι αλληλένδετα, κάθε διαταραχή και κάθε τοξίνωση αλλοιώνουν την πνευματική διαύγεια και αποδιοργανώνουν το χαρακτήρα.

* Η παθητικότητα στην επιρροή των εντυπώσεων επιφέρει ολέθρια αστάθεια της προσωπικότητας, κάτι που εμποδίζει την πραγματοποίηση ενός μακρόπνοου έργου.  Επιπλέον, μια υπερέντονη εντύπωση μπορεί να προκαλέσει όχι μόνο συγκινησιακές διαταραχές αλλά και σοβαρές οργανικές αναστατώσεις, ιδιαίτερα ενδοκρινικές.

*  Όταν η συμπεριφορά του ατόμου καθορίζεται αποκλειστικά είτε από τις εξωτερικές εντυπώσεις και εξαρτήσεις είτε από τους εσωτερικούς αυτοματισμούς του, τότε η έλλογη σκέψη και η ενεργητική βούληση κοιμούνται και εκφυλίζονται. Αυτό επιφέρει την ελάττωση της ικανότητας για ελεύθερα και λογικά αποφασισμένη δημιουργική προσπάθεια που είναι καθ' εαυτή λυτρωτική για το άτομο και ευεργετική για την κοινωνία.

* Αν υπολογίζαμε πόσες δυσάρεστες καταστάσεις δημιουργούν στον καθένα οι πρόχειρες κρίσεις, οι αυθόρμητες αποφάσεις, οι περιπτώσεις όπου μας παρασύρουν τα ένστικτα ή τα αισθήματά μας,  τότε θα κάναμε πολλές ωφέλιμες σκέψεις για τις συνέπειες που μπορεί να έχει το παρόν στο κοντινό ή μακρινό μέλλον.  Η ζωή είναι άτεγκτη για όσους δεν έμαθαν να χρησιμοποιούν την κρίση και τη λογική τους.

Ηλιακό σκάφος σπάει κάθε ρεκόρ ταχύτητας

.


Το ένα ρεκόρ μετά το άλλο καταρρίπτει το μεγαλύτερο θαλάσσιο σκάφος που τροφοδοτείται αποκλειστικά με ενέργεια από τον ήλιο.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που έκανε το γύρο του κόσμου, διανύοντας τη μεγαλύτερη απόσταση που έχει...
καλύψει ποτέ ηλιακό σκάφος. Τώρα το Turanor PlanetSolar κατέρριψε πριν από λίγες ημέρες το δικό του υπερατλαντικό ρεκόρ. 

Το καταμαράν απέπλευσε από το Λας Πάλμας της Ισπανίας στα τέλη Απριλίου, στο πλαίσιο ερευνητικής αποστολής.

Μέσα σε 22 ημέρες και μερικές ώρες κάλυψε απόσταση άνω των 5.000 χιλιομέτρων στον Ατλαντικό Ωκεανό, φθάνοντας στον Άγιο Μαρτίνο, στην Καραϊβική, χωρίς να καταναλώσει ούτε σταγόνα καυσίμου και χωρίς να επιβαρύνει το περιβάλλον με εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Οι ελβετοί εμπνευστές του PlanetSolar παραδέχονται ότι καθ’ όλη τη διάρκειά του, το πλήρωμα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό με το θέμα της κατανάλωσης ενέργειας προκειμένου να διατηρεί σταθερή την ταχύτητά του και να πετύχει καλύτερο χρόνο σε σχέση με τις 26 ώρες που είχε διαρκέσει το προηγούμενο υπερατλαντικό ταξίδι, το 2010.

«Κατά το υπερατλαντικό πέρασμα, το πλήρωμα βρέθηκε αντιμέτωπο με περιόδους έντονης συννεφιάς για αρκετές συνεχόμενες ημέρες και για το λόγο αυτό χρειάστηκε να προσαρμόσει την πορεία του σκάφους», αναφέρει η εταιρεία σε ανακοίνωσή της. «Οι προσαρμογές αυτές αύξησαν την απόσταση του ταξιδιού κατά 7%, αλλά επέτρεψαν στο πλήρωμα του PlanetSolar να αποφύγει τους ανέμους και τις θαλασσοταραχές.»

Το – μήκους 31 και πλάτους 15 μέτρων – σκάφος διαθέτει δύο ηλεκτροκίνητες μηχανές και αντλεί ενέργεια από φωτοβολταϊκά πάνελ, τα οποία καλύπτουν μια έκταση 537 τετραγωνικών μέτρων. Η μέση ταχύτητά του είναι 10 χλμ/ώρα (5,3 κόμβοι), όμως μπορεί να ξεπεράσει τα 25 χλμ.

Πηγή: paraskhnio.gr

"Αν ήταν στη ζωή μου να διάλεγα"

kazantaovrioi
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ  :  «Αν ήταν στη ζωή μου να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό, ένα Γκουρού, όπως λένε οι Ιντοί, ένα Γέροντα, όπως λένε οι καλόγεροι στο 'Αγιον'Ορος, σίγουρα θα διάλεγα το Ζορμπά»
1901. Τελειόφοιτος του Γυμνασίου Ηρακλείου.
1901. Τελειόφοιτος του Γυμνασίου Ηρακλείου.
...Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθε σαϊτευτά τη θροφή της, τη δημιουργικιά, κάθε πρωί ανανεούμενη αφέλεια να βλέπει ακατάπαυτα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία -αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί, τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροϊδεύει την ίδια του την ψυχή, σα νά'χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο, από βαθιά πηγή, βαθύτερο από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις κρίσιμες στιγμές από το γέρικο στήθος του Ζορμπά, ανατινάζουνταν και μπορούσε να γκρεμίσει -και γκρέμιζε- όλους τους φράχτες -ηθική, θρησκεία, πατρίδα- που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης ο φοβητσιάρης ο άνθρωπος, για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα του.
 Πως να θυμηθώ και να μη θεριέψει η καρδιά μου τις κουβέντες που μου 'κανε, τους χορούς που μου χόρευε, το σαντούρι που μου έπαιζε, σ' ένα ακρογιάλι της Κρήτης όπου ζήσαμε έξη μήνες, με πλήθος εργάτες, σκάβοντας για να βρούμε τάχα λιγνίτη. Ξέραμε καλά κι οι δυο μας πως ο πραχτικός αυτός σκοπός ήτανε στάχτη για τα μάτια του κόσμου, εμείς βιαζόμαστε πότε να βασιλέψει ο ήλιος, να σκολάσουν οι εργάτες, να στρωθούμε οι δυο μας στην αμμουδιά, να φάμε το χωριάτικο νόστιμο φαΐ μας, να πιούμε το μπρούσκο κρητικό κρασί μας και να κινήσουμε την κουβέντα.
    'Οταν συλλογίζουμαι με τι θροφή τόσα χρόνια με τάιζαν τα βιβλία κι οι δασκάλοι, για να χορτάσουν μια λιμασμένη ψυχή, και τι λιονταρίσιο μυαλό για θροφή με τάισε ο Ζορμπάς σε λίγους μήνες, δύσκολα μπορώ να βαστάξω την πίκρα μου και την αγανάκτηση.
 Εγώ σπάνια μιλούσα, τι να πει ένας "διανοούμενος" σ' ένα Δράκο; Τον άκουγα να μου μιλάει για το χωριό του στον 'Ολυμπο, για τα χιόνια, τους λύκους, τους κομιτατζήδες, την 'Αγια-Σοφιά, το λιγνίτη, τις γυναίκες, το Θεό, την πατρίδα και το θάνατο -και ξάφνου, όταν πλαντούσε και πια δεν τον χωρούσαν τα λόγια, τινάζουνταν απάνω στα χοντρά χαλίκια του γιαλού κι άρχιζε να χορεύει. Γερός, ορθόκορμος, κοκαλιάρης, με αναγερτό το κεφάλι, με καταστρόγγυλα μικρά μάτια σαν πουλιού, χόρευε και σκλήριζε και χτυπούσε τις αδρές πατούσες στο γιαλό και πιτσίλιζε με θάλασσα το πρόπωπό μου.
 Αν άκουγα τη φωνή του, την κραυγή του, η ζωή μου θα είχε πάρει αξία. θα ζούσα μ' αίμα και σάρκα και κόκαλα ό,τι τώρα χασισοπότικα στοχάζουμαι κι ενεργώ με χαρτί και καλαμάρι. Μα δεν τόλμησα, έβλεπα το Ζορμπά μεσάνυχτα να χορεύει χλιμιντρίζοντας και να μου κράζει να τιναχτώ κι εγώ από το βολικό καβούκι της φρονιμάδας και της συνήθειας και να φύγω για τα μεγάλα, τ' αγύριστα ταξίδια μαζί του, κι έμενα ασάλευτος, τουρτουρίζοντας.
1915
1915
 Η επιχείρηση του λιγνίτη πήγε κατά διαβόλου. Ο Ζορμπάς κι εγώ κάμαμε ό,τι μπορούσαμε για να φτάσουμε, γελώντας, παίζοντας, κουβεντιάζοντας, στην καταστροφή. Δε σκάβαμε να βρούμε λιγνίτη, αυτό ήταν μια αφορμή για τους απλοϊκούς φρόνιμους ανθρώπους, "για να μη μας πάρουν με τις λεμονόκουπες" έλεγε ο Ζορμπάς και σκούσε στα γέλια. «Μα εμείς, αφεντικό" (μ' έλεγε αφεντικό και γελούσε) "εμείς αφεντικό, έχουμε άλλους, μεγάλους σκοπούς. -Ποιους, μωρέ Ζορμπά;» τον ρωτούσα. « Σκάβουμε για να δούμε, λέει, τι δαιμόνους έχουμε μέσα μας.»
  Πολλές φορές έχω ντραπεί στη ζωή μου, γιατί έπιασα την ψυχή μου να μην τολμάει να κάνει ό,τι η ανώτατη παραφροσύνη -η ουσία της ζωής- μου φώναζε να κάμω, μα ποτέ δεν ντράπηκα για την ψυχή μου όσο μπροστά στο Ζορμπά.
Γρήγορα είχαμε φάει ό,τι μου' χε δώσει ο κακόμοιρος ο θειος μου, για ν' ανοίξω, λέει, γραφείο, απολύσαμε τους εργάτες, ψήσαμε ένα αρνί, γεμίσαμε ένα βαρελάκι κρασί, στρωθήκαμε στο ακροθαλάσσι, όπου βρίσκουνταν τ' ορυχείο, αρχίσαμε να τρώμε και να πίνουμε, πήρε ο Ζορμπάς το σαντούρι του, σήκωσε το γέρικο λαιμό, άρχισε τον αμανέ. Τρώγαμε, πίναμε, ποτέ δε θυμούμαι να' χα τόσο κέφι, ο Θεός συχωρέσει την επιχείρηση, φωνάζαμε, ο Θεός συχωρέσει τη μακαρίτισσα, ζωή σε λόγου μας, πάει στο διάολο ο λιγνίτης.
 Τα ξημερώματα χωρίσαμε. Εγώ τράβηξα πάλι για τα χαρτιά και τα μελάνια, αγιάτρευτα λαβωμένος από την αιματωμένη σαΐτα που δεν ξέρουμε πως να την πούμε και τη λέμε πνεύμα. Αυτός πήρε καταβορρά και καταστάλαξε στη Σερβία, σ' ένα βουνό κοντά στα Σκόπια, όπου ξετόπωσε, λέει, πλούσια φλέβα λευκόλιθο, τύλιξε μερικούς παραλήδες, αγόρασε σύνεργα, στρατολόγησε εργάτες κι άρχισε πάλι ν' ανοίγει μέσα στη γης γαλαρίες. Τίναξε βράχους, έφτιαξε δρόμους, έφερε νερό, έχτισε σπίτι, παντρεύτηκε, γέρος κοτσονάτος, μιαν όμορφη γλεντοχήρα, τη Λιούμπα, κι έκαμε κι ένα παιδί μαζί της.
_____
  Πηγή: douridasliterature.com

Πολιτική «στα τέσσερα» από το Ελληνικό υπουργείο Εξωφρενικών…


  
Ως παρελθόν που δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, χαρακτήρισε το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, τη γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους και καθίσταται σαφές πως η Ελληνική κυβέρνηση ασπάζεται και εφαρμόζει πλήρως την πολιτική «πέφτουμε στα τέσσερα» απέναντι στην θρασύτητα της Άγκυρας. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά (με την κοινή λογική) η υποχωρητική του απάντηση στην τουρκική επίσημη πρόκληση (διαμαρτυρήθηκε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών) σχετικά με την γενοκτονία των Ποντίων.

Σχετικά με την ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών σε ό,τι αφορά στις εκδηλώσεις στην Ελλάδα για την «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου», ο Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κούτρας, έκανε την ακόλουθη δήλωση: 
«Η ιστορία είναι αλήθειες και γεγονότα που ούτε ξεχνιούνται ούτε παραγράφονται.
Σύσσωμος ο Ελληνισμός τιμά τη μνήμη και την θυσία των Ποντίων.
Ωστόσο, άλλο η ιστορία και άλλο το παρελθόν, το οποίο δεν πρέπει να σκιάζει την αμοιβαία βούληση να δημιουργήσουμε ένα μέλλον συνεργασίας, φιλίας, σταθερότητας και αμοιβαίου σεβασμού για τους δύο λαούς».
Βέβαια, είναι γνωστή η φοβικότητα (μένουμε σε αυτόν τον επιεική χαρακτηρισμό και ευελπιστούμε πως δεν ισχύουν άλλοι πολύ βαρύτεροι) των Ελλήνων πολιτικών απέναντι στην Τουρκία. Μία φοβική πολιτική, που με το πρόσχημα της ελληνοτουρκικής φιλίας έχει συντελέσει στα μέγιστα για την ποσοτική και ποιοτική πολυεπίπεδη αναβάθμιση της τουρκικής προκλητικότητας σε ζητήματα της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και παρεμβατικότητας στα εσωτερικά της Ελλάδας.

Είναι προφανές πως η Τουρκία δεν θέλει –και ούτε πρόκειται- να αναγνωρίσει την γενοκτονία, δεν θέλει να αποδεχθεί τα εγκλήματά της σαν χώρα, δεν θέλει να αναλάβει τις ιστορικές (και όχι μόνο) ευθύνες της απέναντι στην διεθνή κοινότητα. Όμως, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ακατανόητη η στάση της Ελληνικής κυβέρνησης, η οποία επιμένει στην χλιαρή και άκρως εξευτελιστική για την Ελλάδα αντιμετώπιση της Τουρκίας, η οποία όχι μόνο αποθρασύνεται, αλλά βρίσκει ευκαιρία να αυξήσει την προκλητικότητά της απέναντι στην Ελληνική υποχωρητικότητα…

Αν μη τι άλλο όταν το ίδιο το Ελληνικό κράτος έχει τέτοιες θέσεις, λέγοντας ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε τι έγινε και να χτίσουμε νέες γέφυρες φιλίας μεταξύ των 2 λαών, δεν νομίζουμε ότι υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αυτό το κράτος θα μπει μπροστά στον αγώνα για τη Διεθνή Αναγνώριση της Γενοκτονίας…

Εάν η συγκεκριμένη πολιτική είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί από τους κυβερνητικούς (αν)αρμόδιους ως εθνική υπερήφανη εφαρμοζόμενη πολιτική, τότε είναι περισσότερο από εμφανές πως το πρόβλημα δεν εστιάζεται στην στάση της Τουρκίας (η οποία κάνει τη «δουλειά» της όσο καλύτερα μπορεί και εκμεταλλεύεται λάθη, αδυναμίες της Ελληνικής πλευράς και καταλαμβάνει τους κενούς χώρους που δημιουργούνται από τις Ελληνικές κυβερνήσεις), αλλά στο εσωτερικό της Ελλάδας και σε εκείνα τα θεσμικά όργανα που λειτουργούν ως ηττημένοι σε έναν πόλεμο (που δεν έγινε) και παραδίδονται σε αιτιάσεις των γειτόνων, οι οποίες ενδεχομένως αποτελούν -αν όχι αιτία πολέμου- αιτία κήρυξης casus belli από την Ελληνική πλευρά.
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους 

Ν. Κλάιν: Ανήθικη η δήλωση «μαζί τα φάγαμε»


Το ότι δεν έχουν περάσει τα χειρότερα ακόμη για την Ελλάδα, επισημαίνει η Ναόμι Κλάιν μιλώντας για δεύτερη φορά στο Tvxs. Πρόκειται για την βίντεο- συνέντευξή της στον Στέλιο Κούλογλου,που ετοιμάζει ένα καινούργιο ντοκιμαντέρ για την κρίση. «Οι θυσίες που έχει κάνει ο ελληνικός λαός είναι τεράστιες αλλά τον φοβίζουν ότι υπάρχουν και χειρότερα», σχολιάζει η συγγραφέας του Δόγματος του Σοκ. Εξηγεί πώς το κλίμα του φόβου έχει αξιοποιηθεί από την τρόικα για να πετύχει τις ιδιωτικοποιήσεις που υποδεικνύει. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει ανήθικη την γνωστή φράση του Θεόδωρου Πάγκαλου, «μαζί τα φάγαμε». 
Διαβάστε επίσης: Ναόμι Κλάιν: Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η αντίσταση
Αναφορικά με τον παράγοντα του φόβου που καλλιεργείται σε περιόδους κρίσης, η κ. Κλάιν λέει ότι «συντηρώντας ένα κλίμα φόβου στην Ελλάδα μπορεί η τρόικα να ξεπουλά τον πλούτο της χώρας».

Την ίδια στιγμή παρατηρεί και στην Ελλάδα την πρακτική που έχει ακολουθηθεί και σε άλλες χώρες στις οποίες εφαρμόστηκαν μνημόνια: Η οργή που προκαλείται από τον φόβο στρέφεται προς λανθασμένη κατεύθυνση. «Κατευθύνουν την οργή προς τους μετανάστες για να μην στραφεί από μόνη της στους πραγματικά υπαίτιους της κρίσης».



«Υπάρχει ένα κενό στην κοινωνία που διογκώνεται από τον φόβο. Και ο φόβος αυτός επιτρέπει το κενό να καλυφθεί από τον φασισμό τον οποίο βλέπουμε να είναι σε άνοδο»,δηλώνει η Ναόμι Κλάιν σχετικά με τα αυξημένα ρατσιστικά φαινόμενα στην Ευρώπη και ιδίως στην Ελλάδα με την Χρυσή Αυγή.

Καλούμενη να σχολιάσει την πρόθεση κυβερνητικών προσώπων να μεταβιβάσουν την ευθύνη για την κρίση στους πολίτες η συγγραφέας επισημαίνει ότι πρακτικές όπως το «μαζί τα φάγαμε» είναι συνηθισμένες σε περιόδους κρίσης για να διαχέονται οι οικονομικές απώλειες και να μην τις επωμίζονται όσοι πραγματικά ευθύνονται.

Παραδειγματικά αναφέρει ότι στις ΗΠΑ οι οικογένειες που έλαβαν δάνεια για να αγοράσουν ένα σπίτι παρουσιάστηκαν ως οι υπαίτιοι της κρίσης αντί να καθίσουν στο εδώλιο εκείνοι που πραγματικά την προκάλεσαν: οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που κερδοσκόπησαν πάνω σε αυτά τα δάνεια.

Χαρακτηρίζει, δε, την γνωστή φράση του Θ. Πάγκαλου ως την πιο ανήθικη της σύγχρονης εποχής, καθώς σε όλες τις πόλεις πάντα υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα στις γειτονιές πλούσιων και φτωχών. «Όμως η κρίση επιτρέπει στους πλούσιους να γίνουν πλουσιότεροι. Την ίδια στιγμή φτωχά παιδιά καταλήγουν να λιποθυμούν στα σχολεία», αναφέρει.



Επιπλέον, η Ναόμι Κλάιν θεωρεί ότι η ενεργειακή πολιτική της χώρας έχει καταρρεύσει φέρνοντας ως παράδειγμα ότι πολλά νοικοκυριά τον χειμώνα έκαιγαν ξύλα για να ζεσταθούν.«Θα μπορούσε να γίνει μια επανάσταση για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεδομένης της κατάστασης», σχολιάζει.

Η ίδια προτείνει την συσπείρωση των χωρών του ευρωπαϊκού νότου απέναντι στους δανειστές και την τρόικα, δημιουργώντας ένα «καρτέλ οφειλετών». «Περισσότερες είναι οι χώρες που έχουν προβλήματα παρά εκείνες που δεν έχουν. Εάν συσπειρωθούν οι πρώτες και αρνηθούν τα βάρβαρα μέτρα που επιβάλουν οι δεύτερες τότε το πρόβλημα δεν θα το έχουν οι οφειλέτες αλλά οι δανειστές», αναφέρει συγκεκριμένα.

Επίσης, παρατηρεί ότι οι κοινωνίες που βιώνουν πολιτικές λιτότητας και υφίστανται σοκ δεν παρουσιάζουν πίστη στις εναλλακτικές διεξόδους. «Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές ακόμη και όταν θέλουν να μας παρουσιάσουν ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Αυτό το ψέμα το χρησιμοποιούν κάθε φορά για να αλλάξουν την πολιτική όπως θέλουν εκείνοι. Αλλά η απάντηση σε αυτό είναι να λέμε ο ένας στον άλλο ότι υπάρχει και άλλος δρόμος και μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Αλλά ποτέ δεν είχαμε εμπιστοσύνη στις ιδέες μας για να πιστέψουμε στα εναλλακτικά μοντέλα», εξηγεί.

Ας διαχωριστεί η Δημοκρατία από την Διαπλοκή


…της γνώσης του καλού και του κακού
Αυτό το πράγμα  με την Δημοκρατία  το έχουμε μπερδέψει.
Την μια την βλέπουμε να προσπαθεί να νικήσει τους διακηρυγμένους αντιπάλους της μέσα από την “ανοχή”, την ηπιότητα, εμβάθυνση, το σεβασμό στην άλλη άποψη και την μη ποινικοποίηση της. Την παρατηρούμε να κινείται για να τους αντιμετωπίσει  με δειλά βήματα, για να  μην θιχτεί η ιδέα Δημοκρατία. Για να μην  δώσει στο φασίστα επιχειρήματα.
Κι από την άλλη την βλέπουμε  να ταράζει στο ξύλο όσους δημοκράτες τολμήσουν να διαδηλώσουν, να επιστρατεύει όσους εξασκούν το δημοκρατικό δικαίωμα τους να απεργούν, να μπουζουριάζει όσους ζητούν να εφαρμοστεί η δημοκρατία  τοπικά ή ειδικά με δημοψηφίσματα. Την βλέπουμε να φλερτάρει με την λογοκρισία και να ανέχεται την άσκηση προπαγάνδας από φίλια ΜΜΕ.
Την είδαμε να στοχοποιεί ομάδες, συντεχνίες, δημοκρατικούς πολίτες, νοικοκυραίους άλλα και συνδικαλιστικούς φορείς και ενώσεις ή όσους αντιδρούν.  Την είδαμε να σκορπίζει παντού την οργή και εσχάτως να προσπαθεί να μας πείσει για τον φασισμό των 500 ατόμων που διαδηλώνουν και κλείνουν έναν δρόμο.
Το παραπάνω θέμα προκύπτει γιατί σε αυτή την δημοκρατία που διάγουμε, έχουμε το παράδοξο να παίρνονται οι αποφάσεις παραδημοκρατικά, εξωθεσμικά ή σε παράκεντρα εξουσίας και απλά να αναζητείται τρόπος ώστε να εφαρμοστούν.
Η Ελληνική Δημοκρατία  σήμερα δεν είναι ο τρόπος λήψης των αποφάσεων αλλά ο τρόπος εφαρμογής προειλημμένων αποφάσεων και ακόμη χειρότερα, κορυφαίοι θεσμοί της -όπως η Βουλή-  γίνονται τακτικά και “δημοκρατικά” το πλυσταριό διαφόρων εγκλημάτων του κοινού ποινικού δικαίου.
Αυτό συμβαίνει  για αρκετές δεκαετίες και ως λειτουργία έχει δημιουργήσει μηχανισμούς και δομές πάνω στις οποίες -καιρό μετά- θα έρθει και  θα “κάτσει” το μνημονιο.
Με σιγουριά θα λέγαμε ότι αυτός ο τρόπος λειτουργίας του πολιτεύματος παγιώνεται με τον δικομματισμό των 80s και  90s και γινεται ορατός με  την διαπλοκή.
Ο δικομματισμός και η συμπαγής διαπλοκή θα κάνει την Δημοκρατία να συμπεριφέρεται σαν “σιγουράντζα” προς του πολίτες της.  Θα τους κλέβει, θα τους δέρνει, θα τους κοροϊδεύει και στο τέλος θα τους χρεοκοπήσει και θα τους φτύσει.
Θωρώντας δεδομένο ότι οι Δημοκράτες πολίτες είναι δικοί της πολίτες,  θα τους ταράζει το ξύλο και στο χημικό όταν αντιδρούν. Και θα το κάνει χωρίς διακρίσεις ακόμη και όταν παλεύουν για την υπεράσπιση της, την ανοχή, την ηπιότητα, εμβάθυνση, τον σεβασμό στην άλλη άποψη, την ποιότητα ζωής. Την ίδια στιγμη όμως,  όσους γνωρίζει ότι την υπονομεύουν θα τους χαϊδεύει για να  μην την δαγκώσουν.
Και είναι απλό να πούμε εδώ, πως αν η Δημοκρατία γίνει ο τρόπος λήψεως των αποφάσεων και ο πολίτης συμμέτοχος αυτής, συνειδητοποιημένος  και κύριος υπεύθυνος των πράξεών και των παραλήψεων του,  τότε  ο φασίστας δεν  θα είχε επιχειρήματα.
Είναι απλό να πούμε πως το δίπολο Δημοκρατίας -Διαπλοκής στο οποίο ο ένας δουλεύει για τον άλλο πρέπει να σπάσει και  διαχωρίζοντας τα δυο “Δέλτα” να Διασώσουμε την Δημοκρατία.
Για να συμβεί αυτό πρέπει να αφανίσουμε την διαπλοκή χτυπώντας την στο αδύνατο σημείο της και κόβοντας τις παρτίδες της με την εξουσία. Και το αδύνατο σημείο της διαπλοκής είναι ο σημερινός  πολιτικός.
Αλλαγή λοιπόν παντού. Αλλάξτε τους όλους!