Όταν το «success story» της ανάπτυξης σταματά έξω από τα σύνορα της Αττικής και της Κρήτης, η περιφερειακή Ελλάδα μετατρέπεται σε μια απέραντη «κόκκινη ζώνη», όπου η επιβίωση άνω του 30% του πληθυσμού επαφίεται στην τύχη και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών.
Η σύγκριση με χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Τσεχία και η Πολωνία, είναι τουλάχιστον ταπεινωτική: εκεί που οι άλλοι έχτισαν δίχτυα κοινωνικής προστασίας και σταθερές θέσεις εργασίας, εμείς απλώς παρακολουθούμε τις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων να καταπίνουν τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις ψιχίων.
Το γεγονός ότι το 27,5% των πολιτών στερείται βασικές ανάγκες, όπως τη θέρμανση ή τη διατροφή, αποδεικνύει ότι η φτώχεια στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ένας αφηρημένος στατιστικός δείκτης των Βρυξελλών, αλλά η καθημερινή, βίαιη επιβεβαίωση ότι η ακρίβεια έχει γίνει ο μόνιμος, απρόσκλητος συγκάτοικος κάθε ευάλωτου νοικοκυριού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου