Προτού καν ξεκινήσουν οι εργασίες της Συνόδου του ΝΑΤΟ, στην Άγκυρα, το μήνυμα είχε ήδη δοθεί για την Ελλάδα. Και το έδωσε μια στρατιωτική μπάντα.
Ο Ερντογάν, μαζί με τη γυναίκα του, Εμινέ, υποδέχτηκε το ζεύγος Μητσοτάκη στο Προεδρικό Μέγαρο του Μπεστεμπέ, υπό τους ήχους του «Ceddin Deden», του εμβατηρίου των Γενιτσάρων, που εξυμνεί «το πιο ηρωικό τουρκικό έθνος» και τη δόξα των οθωμανικών στρατευμάτων.
Απεσταλμένοι για «γέλια και για κλάματα»
Ο συμβολισμός τα λέει όλα. Ο Μητσοτάκης καταφθάνει στο Μέγαρο με τη Μαρέβα. Ως συνήθως, ένα χαζό χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του, υπό τους ήχους του οθωμανικού εμβατηρίου. Είναι φανερό πως δεν γνωρίζει τι συμβαίνει. Ότι αποτελεί μέρος του σκηνικού.
Έτσι, αυτός και η γυναίκα του, με ένα… «ανέμελο στυλ» αυταρέσκειας, κατευθύνονται προς το ζεύγος Ερντογάν, που τους περιμένει στην κορυφή της σκάλας. Ακίνητοι. Σαν σύγχρονοι Σουλτάνοι, υποδεχόμενοι τον Βαλή και τη σύζυγό του, τον διοικητή, δηλαδή, του ελληνικού βιλαετίου.
Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για σύμπτωση πρωτοκόλλου. Δύσκολα όμως πείθει, όταν μιλάμε για μια χώρα, που ξέρει καλά τι σημαίνει συμβολισμός και πόσο ισχυρή είναι η δύναμη της εικόνας.
Λίγες ώρες νωρίτερα, στο αεροδρόμιο, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, με την κουστωδία του, είχαν πάρει ήδη μια γεύση. Αφού η αποστολή του ΥΠΕΞ αποβιβάστηκε από το αεροσκάφος, με άθλια εμφάνιση, που παρέπεμπε σε… «φτωχούς συγγενείς» από το χωριό, τους περίμεναν μόλις δύο-τρία άτομα χαμηλού βαθμού, χωρίς καμία επίσημη τελετή.
Βέβαια, εδώ που τα λέμε, ούτε η ατζέντα του πρωθυπουργού βοήθησε πολύ, μιας και δεν είχε προγραμματιστεί καμία διμερής συνάντηση ούτε με τον Ερντογάν ούτε με τον Τραμπ, ενώ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι ηγέτες βρήκαν χρόνο για ένα τετ α τετ με τον οικοδεσπότη.
Έτσι, η ελληνική συμμετοχή περιορίστηκε ουσιαστικά, σε μια θέση στο επίσημο δείπνο του Ερντογάν.
«Ερωτευμένος» με την Άγκυρα ο Τραμπ
Από την πλευρά του, ο Αμερικανός πρόεδρος, δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει τις προτιμήσεις του, λέγοντας ανοιχτά πως δεν θα πήγαινε καν στη Σύνοδο, αν δεν ήταν να δει τον Ερντογάν, τον οποίο χαρακτήρισε πιο πιστό σύμμαχο από πολλούς παραδοσιακούς εταίρους των ΗΠΑ. «Μου αρέσει ο πρόεδρος Ερντογάν, μου έστρωσε το κόκκινο χαλί», είπε χαρακτηριστικά.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Τραμπ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο άρσης των κυρώσεων CAATSA που βαραίνουν την Τουρκία από το 2019, λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, ενώ μίλησε θετικά για την επιστροφή της χώρας στο πρόγραμμα των F-35, αποκαλώντας το «το καλύτερο αεροπλάνο αυτή τη στιγμή».
Δεν έλειψαν, ωστόσο, οι αντιδράσεις, καθώς δεκαοκτώ Αμερικανοί βουλευτές, υπέγραψαν επιστολή κατά της επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, επικαλούμενοι την επιθετική στάση της Άγκυρας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Από την πλευρά του, ο Νετανιάχου, προειδοποίησε ότι μια τέτοια πώληση, θα ανέτρεπε την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, φτάνοντας να παρομοιάσει την Τουρκία με τη Βόρεια Κορέα.
Η Ελλάδα διεθνώς απομονωμένη
Ενώ η Τουρκία γιόρταζε στην Άγκυρα, η Ελλάδα έμοιαζε όλο και περισσότερο διεθνώς απομονωμένη. Γιατί, δεν είναι μόνο η απουσία ραντεβού ή η ψυχρή υποδοχή, αλλά και η στάση των ίδιων των Ευρωπαίων.
Χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία, δεν αρκούνται πια στο να ανέχονται την Τουρκία ως έναν… «ιδιότροπο» σύμμαχο. Πλέον, επιδιώκουν ενεργά, να την εντάξουν βαθύτερα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα ασφαλείας, βλέποντάς την ως το φυσικό αντίβαρο, σε μια πιθανή αμερικανική αποδέσμευση. Παράλληλα, τουρκικές αμυντικές εταιρείες, όπως η Baykar και η Roketsan, υπογράφουν συνεργασίες εκατομμυρίων ευρώ και κοινά προγράμματα με ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που πριν από λίγα χρόνια δεν θα σκέφτονταν καν κάτι τέτοιο.
Η αντίθεση με τη μεταχείριση που επιφυλάσσουν αυτοί οι ίδιοι εταίροι στην Ελλάδα δεν γίνεται να μη σχολιαστεί. Οι ίδιες πρωτεύουσες, που αγκαλιάζουν την Τουρκία ως στρατηγικό εταίρο, σπάνια βρίσκουν χρόνο να στηρίξουν ανοιχτά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο ή να ασκήσουν την παραμικρή πίεση στην Άγκυρα για το casus belli. Έτσι, η Ελλάδα μένει με τις διακηρύξεις περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», ενώ η Τουρκία μαζεύει τα συμβόλαια.
Εξάλλου, η ίδια η τουρκική προεδρία δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Μέχρι και το προωθητικό υλικό, που μοιράστηκε στους παρευρισκόμενους λίγο πριν από τη Σύνοδο, περνούσε από τη ρητορική της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε εκείνη της «Μεγάλης Τουρκίας», παρουσιάζοντας τη φιλοξενία 32 ηγετών του ΝΑΤΟ, ως απόδειξη της νέας θέσης της χώρας στον κόσμο.
Και, όπως ήταν φυσικό, ο τουρκόφιλος Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα, Τομ Μπάρακ, βρήκε το θράσος να αποκαλέσει «παράλογη» την αποπομπή της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35 και να εκφράσει δημόσια τη λύπη του για την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κλείνοντας, οφείλουμε να κατανοήσουμε, ότι η Ελλάδα δεν έχασε «έδαφος» επειδή κάποιος της το πήρε βίαια, αλλά επειδή δεν κατάφερε να μετατρέψει τις επενδύσεις της σε εξοπλισμούς, σε αντίστοιχη διπλωματική βαρύτητα, την ώρα που η Τουρκία έμαθε να μετατρέπει κάθε δείπνο, κάθε φωτογραφία, ακόμα και μια μπάντα στο αεροδρόμιο, σε εργαλείο ισχύος.
Δύο χώρες του ΝΑΤΟ, στην ίδια Σύνοδο, με εντελώς διαφορετική εικόνα: η μία να παρουσιάζει τον εαυτό της ως τον απαραίτητο σύμμαχο, που όλοι χρειάζονται, ενώ η άλλη ως τον πιστό σύμμαχο, στον οποίο κανείς δεν δίνει σημασία.
Έτσι, το εμβατήριο των γενίτσαρων μπορεί να κράτησε μόλις λίγα λεπτά, ωστόσο, το μήνυμά του, θα κρατήσει πολύ περισσότερο.
https://radioathens.org/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου