Θέλουμε τη Μαρία Καρυστιανού ως πολιτική ηγέτιδα της Ελλάδας μας

 

Στην παγκόσμια λογοτεχνία,

η Μητέρα του Γκόρκι αντιπροσωπεύει την αφύπνιση της τάξης.

Η Καρυστιανού αντιπροσωπεύει την αφύπνιση της αξιοπρέπειας

Η απόφασή της να εισέλθει στον στίβο της εξουσίας είναι η δικαίωση της θεωρίας ότι το προσωπικό είναι βαθύτατα πολιτικό.

Η πρωτοτυπία της έγκειται στο ότι δεν δανείζεται το κύρος της από καμία ιδεολογία, παρά μόνο από την αλήθεια της σάρκας της.

Είναι μια Αντιγόνη που, αντί να θαφτεί ζωντανή, επιλέγει να ζήσει για να θάψει το παλιό σύστημα.

Η αγάπη,

όταν στερείται το αντικείμενό της, οφείλει να γίνει θεσμός.

Η Καρυστιανού μάς διδάσκει ότι η δικαίωση δεν έρχεται με την εκδίκηση,

αλλά με τη μεταμόρφωση του συστήματος που επέτρεψε το κακό.

Η ίδρυση του κόμματός της είναι η έμπρακτη απόδειξη πως η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τα συναισθήματα, αλλά από την απουσία τους.

Δεν είναι πια η μητέρα που ζητά δικαίωση για το παιδί της·

είναι η πολίτης που μεταβολίζει την απώλεια σε θεσμική εγγύηση.

Η δικαίωση της απόφασής της έγκειται στο ότι αρνήθηκε να γίνει ένα «έκθεμα» πόνου στα ΜΜΕ και επέλεξε να γίνει το «εργαλείο» της αλλαγής.

Όπως ο Τολστόι έγραψε πως «όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους»,

η Καρυστιανού μας διδάσκει πως οι δυστυχισμένες οικογένειες,

όταν βρουν φωνή, μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού.

Η Καρυστιανού αποτελεί μια σπάνια περίπτωση όπου ο «ανώνυμος πολίτης» επιβάλλεται στην ατζέντα της εξουσίας όχι μέσω ενός μηχανισμού,

αλλά μέσω της ηθικής νομιμοποίησης.

Στην πολιτική επιστήμη,

αυτό θεωρείται «εισβολή της αλήθειας» σε ένα σύστημα που συνήθως τρέφεται από τον συμβιβασμό.

Η χρήση του μητρικού ρόλου από την ίδια δεν είναι συναισθηματική εκμετάλλευση, αλλά πολιτική οντολογία.

Στην πολιτική φιλοσοφία,

η Χάνα Άρεντ υποστήριζε ότι η «δράση» είναι ο μόνος τρόπος να παραμείνει κανείς άνθρωπος μέσα σε ένα ισοπεδωτικό σύστημα.

Η ίδρυση ενός πολιτικού φορέα από την ίδια αποτελεί τη δικαίωση της διαδρομής της για τους εξής λόγους:

Κατάλαβε ότι η κραυγή στους δρόμους έχει ημερομηνία λήξης,

ενώ η νομοθετική παρέμβαση έχει διάρκεια.

Ξεπερνά το όριο του βιολογικού γονέα και γίνεται η «μητέρα του έθνους» που απαιτεί ασφάλεια για όλα τα παιδιά.

Αυτό θυμίζει την Μάνα Κουράγιο του Μπρεχτ,

με τη διαφορά ότι η Καρυστιανού δεν προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στον πόλεμο,

αλλά να σταματήσει τον «αόρατο πόλεμο» της κρατικής αμέλειας.

Καταφέρνει να μετατρέψει το «εγώ πονάω» σε «εμείς κινδυνεύουμε».

Αυτή η μετατόπιση είναι ευφυής και πρωτότυπη.

Δίνει φωνή σε μια κοινωνική βάση που νιώθει ορφανή από εκπροσώπηση.

Η Μαρία Καρυστιανού είναι,

η «συλλογική συνείδηση»

μιας χώρας που προσπαθεί να ενηλικιωθεί θεσμικά.

Είτε συμφωνεί κανείς με τις πολιτικές της επιλογές είτε όχι,

δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πέτυχε κάτι σχεδόν αδύνατο:

να κρατήσει ζωντανό το αίτημα για δικαιοσύνη σε μια εποχή που η πληροφορία και η μνήμη έχουν διάρκεια ζωής λίγων ωρών.

Η εξουσία φοβάται εκείνον που δεν έχει τίποτα πια να χάσει,

γιατί η απώλεια είναι η μόνη αήττητη ελευθερία.

Με τα κομματικά γυαλιά της ανεξάρτητης οπτικής.

Peter Fran

George Michalopoulos