Ηλιοβασίλεμα

Αυτό που χρειάζεσαι είναι μια μικρή μοναξιά και μεγάλη επίγνωση.

Χρειάζεσαι ένα δωμάτιο με ένα μικρό μπαλκόνι να κοιτάζεις το ηλιοβασίλεμα

Και να θυμάσαι και να νοσταλγείς.

Αυτό που χρειάζεσαι είναι καμιά φορά να σκέφτεσαι πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή και τη γης – θα πρέπει να είναι αρκετά τρισεκατομμύρια – πέθαναν όλοι, ζητιάνοι και βασιλιάδες, πλούσιοι και φτωχοί, καλοί και κακοί, υγιείς και άρρωστοι.

Αυτό που χρειάζεσαι είναι να επισκέπτεσαι μερικές φορές μόνος τα νεκροταφεία και να έχεις χαρά στην καρδιά.

Αν σκεφτείς, κάπως έτσι, σχεδόν εξαφανίζεται η μικρότητα, σχεδόν δεν θέλεις πια, αλλάζουν όλα, προοπτική, προορισμό, τα πάντα. Γίνονται όλα πιο απαλά, πιο τρυφερά.

Αυτό που χρειάζεσαι, είναι να συνειδητοποιείς κάπου κάπου δύο μικρά φτερά και να επιστρέφεις στο ουσιαστικό.

Αυτή η γης τους χώνεψε όλους, επέστρεψαν όλοι στη γη.

Θα μπορούσαν να είναι όλοι λίγο καλύτεροι, όμως αρκετοί μισούσαν ήδη τη ζωή.

Ύστερα, ζήτημα είναι αν ως την τελευταία στιγμή πίστευαν στο θάνατο.

Όμως είτε πιστεύεις στο θάνατο είτε στην αιωνιότητα… και τα δύο μπελάς είναι.

Μετά, αν σκεφτείς, πέρασαν δισεκατομμύρια άνθρωποι από τη ζωή, που δε διάβασαν ποτέ – πόσο μάλλον να έγραψαν – ένα ποίημα. Πως θα μπορούσαν αυτοί να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τη ζωή, τη μοναξιά τους και το μυστήριο;

Ένας άνθρωπος που καθίσταται σταδιακά συνειδητός, έχει πολλές φορές μέσα στη μέρα, την αίσθηση πως ξυπνά από όνειρο. Και ένας άνθρωπος πλήρως συνειδητός, έχει ολοκληρωμένη την αίσθηση του ονείρου.

Θα πρέπει να πέρασαν δισεκατομμύρια άνθρωποι από τη γης με χαμένα νιάτα.

Υπήρξαν εποχές με δυνάστες και δούλους, κι ακόμα υπάρχουν. Πόλεμοι μέσα στους πολέμους και σφαγή μέσα στις σφαγές. Η ζωή για πολλούς ανθρώπους θα πρέπει να υπήρξε πραγματικά φριχτή, τόσο, που δε θέλεις ούτε να τη σκέφτεσαι.

Σου λέω, χρειάζεσαι μια κάμαρα με ένα μικρό μπαλκόνι να βγαίνεις να κοιτάζεις κάπου κάπου το ηλιοβασίλεμα, έστω μέσα από ένα παράθυρο. Λίγο να βιώνεις μέσα στη μέρα, μια ήσυχη στιγμή ατόφιας ζωτικής μοναξιάς. Να επιστρέφεις σε μυρουδιές που σου θυμίζουν.

Χρειάζεσαι να μπορείς να κάνεις λίγο στο πλάι από τη ζωή. Να μπορείς να βγαίνεις απ' όλα, να διατηρείς ενσυνείδητα έναν παράλληλο εαυτό.

Κάθε άνθρωπος οφείλει να έρθει σε επαφή με το θρήνο του και να τον ξεπεράσει.

Κάθε άνθρωπος χρειάζεται να γνωριστεί με το θάνατο, να παίξει με τη ζωή και να ερωτευτεί βαθιά.

Κάθε άνθρωπος χρειάζεται να πληρώσει όσα χρωστάει, να ξοφλήσει ολοσχερώς τους λογαριασμούς του με τη ζωή και να απομακρύνεται.

Να χαράξει το όνομά του σε ένα δέντρο, ή να το γράψει στην άμμο μιας παραλίας.

Και σεμνά, με μια υπόκλιση να πει οριστικά αντίο.

Από όσους ανθρώπους γνώρισα στη ζωή μου… η μνήμη μου συγκράτησε εκείνους που γελούσαν βαθύτερα. Δε ξέρω γιατί, όλα τα άλλα σβήστηκαν. Όμως το γέλιο των ανθρώπων ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου σαν μια νίκη. Είδα τη χαρά μέσα στους ανθρώπους να παλεύει όλα τα θλιβερά στοιχεία τους, και τίποτα δεν με λύπησε περισσότερο από τη νεκρή, την ηττημένη χαρά μέσα στους ανθρώπους. Ήταν μεγαλύτερη λύπη κι από το νεκρό σώμα.

Έχω δει μάτια να σβήνουν πριν το θάνατο.

Και φαντάσου, ακόμα αντέχω να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια. 

Το ηλιοβασίλεμα είναι όλα πιο γλυκά και ο άνθρωπος βαθαίνει μέσα στη ψυχή του και τον φτάνει μια νοσταλγία. Μόνο αυτό, τίποτ' άλλο, καμία άποψη, καμία γνώμη, καμιά πίστη, δε με πείθουν για την άλλη ζωή.

Μόνο η νοσταλγία που με φτάνει την ώρα του ηλιοβασιλέματος με πείθει, πως ο άνθρωπος ήρθε και θα επιστρέψει. Μόνο μια αίσθηση που έχω πως δεν ανήκω εδώ. Να ζω ναι, όχι όμως να ανήκω. 

Δε βιάζομαι να περάσω, περνώ.

triala