Η Τόλμη

Είναι τόλμη για μένα το μήνυμα αυτό που γράφω, έλεγε ο ναυαγός, όμως η τόλμη έχει την ώρα της και διακρίνω πότε είναι η ώρα της τόλμης. Έζησα καιρό σε τούτο το νησί, το γνώρισα, θα έλεγα, αρκετά. Τις γωνιές του, τις σπηλιές του, τις παραλίες του και τις συγκινήσεις του. Κολύμπησα κι έφτασα ως εδώ από μακρινές αποστάσεις, χάρηκα τη μοναξιά μου και τη σιωπή όσο μπόρεσα, όμως τώρα αισθάνομαι τη διάθεσή μου να με παίρνει και το αισθάνομαι με δύο τρόπους: έναν η διάθεσή μου να με βγάζει και έναν να την τραβώ. Στη δεύτερη κίνηση έρχεται και εφαρμόζει η τόλμη. Θέλω να πω, δεν είναι μια κίνηση αποκομμένη από την ψυχή αλλά φυσική, η ψυχή μου ανεβαίνει να περάσει μια πόρτα, εγώ της ανοίγω την πόρτα, έτσι έχω καταλάβει την τόλμη. Επίσης, είμαι εκείνος που τη στρέφει, και αν δεν άκουγα την καρδιά μου θα μπορούσε να τη στρέψω λάθος.

Θα μπορούσα να πω, πως η τόλμη έχει κάτι το υπερβατικό, από την άλλη όμως, είναι ένα συστατικό του δρόμου, του δρόμου όπου κυλάει η διάθεση, η κατεύθυνση όπως θα λέγαμε, πάνω σε αυτό το δρόμο ξετυλίγω την τόλμη και με ξετυλίγει η τόλμη. Δεν είναι μια τόλμη να ακολουθήσω παράδρομο, είναι μια τόλμη κεντρικής οδού. Είναι μια τόλμη πάνω στον ήδη χαραγμένο δρόμο. Είναι τόλμη πάνω σε σχέδιο ανθρώπου ή θεού.

Η τόλμη, υπερνικά έναν δισταγμό, από εκεί το καταλαβαίνω πως είναι τόλμη, έλεγε ο ναυαγός, και είναι τόλμη πάντα πάνω σε κάτι, είναι τόλμη νικήτρια, πάντα κάτι νικάει στο βάθος. Είναι τόλμη εξόδου, σε βγάζει. Αν είσαι σε επαφή με την καρδιά σου θα το αισθανθείς καθαρά πότε είναι η ώρα της τόλμης, πότε δηλαδή είναι η ώρα να ασκήσεις (λίγη) πίεση και (άλλη λίγη) θέληση στο συναίσθημα. Γιατί το συναίσθημα μπορεί να καλομάθει, ή και να «ζαρώνει», και θέλει κάπου κάπου να το πιάνεις με τη θέληση και να το τεντώνεις.

Μπορεί η τόλμη, καμιά φορά, να σύρει έξω λίγο θράσος, αν δεν είναι ευθυγραμμισμένη με την καρδιά, τόλμησέ το, το θράσος θα περάσει, το κέρδος της τόλμης θα μείνει και θα το κάνει κτήμα του ο χαρακτήρας. Η τόλμη, δεν είναι Γενναιότητα, είναι Ανάγκη, αλλά αν πάρεις το δρόμο της τόλμης μπορεί να φτάσεις και στη Γενναιότητα, πιο βαθιά είναι η Γενναιότητα και αφορά σπουδαία περιστατικά, η τόλμη πιο καθημερινά και χρηστικά. Όμως τόλμη να εκφραστείς, να πεις την αλήθεια σου ή τη γνώμη σου, τόλμη να υπερνικήσεις τον παλιό εαυτό σου η μια «καταραμένη συνήθεια», που με τον καιρό το αισθάνεσαι πως σε κρατά δέσμιο στην πορεία σου. Η τόλμη, στο βάθος είναι ανάγκη για αλλαγή. Ανάγκη για το νέο. Την ακούς να έρχεται από την ψυχή σου, η θέληση ανοίγει μόνο την πόρτα.

Ένας φόβος, ένας δισταγμός θα νικηθεί και θα πάει παρακάτω, σε κάτι άλλο, μεγαλύτερο και σπουδαιότερο να τολμήσεις, όμως άρχισε να τολμάς μικρά πράγματα, γιατί και η τόλμη συνήθεια είναι συνειδητή. Κάθε φορά συνειδητά σταματάς πίσω από μια πόρτα και συνειδητά την ανοίγεις.

Τόλμη, να φέρεις το όνειρο στην πραγματικότητα, να το γυρίσεις σε πραγματικότητα. Τόλμη χρειάζεται να φτιάξεις τη σκέψη και τη φαντασία δράση και πράξη, η τόλμη επιφέρει ισορροπία ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, γεφυρώνει το μέσα με το έξω και χαλάει το ανάμεσα που κρατάει τη σκέψη σκέψη και τη φαντασία φαντασία, χωρίς εκπλήρωση και αποτέλεσμα να δαγκώνει μόνο τα σπλάχνα.

Δεν είναι χαρακτηριστικό σπουδαίων αντρών, χωρίς όμως τόλμη, δεν υπάρχει νίκη της ομορφότερης διαθέσεως πάνω στην άσχημη, της καλύτερης και πιο ανοιχτής διαθέσεως πάνω στη χειρότερη, δεν υπάρχει κάτι άλλο μέσα στην ψυχή να σε βγάλει από την κυκλοθυμία και την επανάληψη των διαθέσεων. Δεν υπάρχει άλλη άμαξα να σε πάρει από δω να σε πάει εκεί. Η τόλμη είναι η άμαξα.

triala