Δεν αποτελεί είδηση το γεγονός ότι πολλά από τα ευρωπαϊκά έθνη αγωνίζονται αυτή τη στιγμή. Ο πληθωρισμός, η ανεργία, οι δημοσιονομικές κρίσεις και το υψηλό κόστος ενέργειας έχουν όλα τα πλήγματα. Πολλές κυβερνήσεις υποφέρουν επίσης από κρίση αξιοπιστίας, καθώς λαμβάνουν ακραία και αντιδημοκρατικά μέτρα για να αποκρούσουν την «άκρα δεξιά» - και με αυτόν τον τρόπο, παραλύουν τους εαυτούς τους, τόσο μέσω εσωτερικών διχασμών όσο και μέσω αδύναμης ηγεσίας. Επιπλέον, τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν συλλογικά λάβει ορισμένες καταστροφικές αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής. Έχουν υποστηρίξει πλήρως και υπερασπιστούν την Ουκρανία, δεν έχουν κάνει τίποτα για να αντιταχθούν στα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Παλαιστίνη και δεν έχουν κάνει τίποτα για να αντιταχθούν στον παράνομο και ανήθικο πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Χάνουν και στα τρία μέτωπα, ταυτόχρονα.
Από όλα τα έθνη που βρίσκονται σε κρίση αυτή τη στιγμή, κανένα δεν βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τη Γαλλία. Οι πανεθνικές ταραχές βρίσκονται καθημερινά στις ειδήσεις και η κυβέρνηση, μέχρι στιγμής, έχει αποδειχθεί εντελώς ανίκανη να ανταποκριθεί επαρκώς. Η κάλυψη και η ανάλυση των ειδήσεων είναι απαράδεκτες. Κανείς δεν έχει προσφέρει κάτι περισσότερο από την πιο ασήμαντη εκτίμηση της κατάστασης («γεμάτες τάξεις», «υποχρηματοδοτούμενα κοινωνικά προγράμματα», «υψηλό κόστος ζωής» κ.λπ.).
Μια προφανής προσέγγιση για να κατανοήσουμε γιατί η Γαλλία βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση είναι να εξετάσουμε τα υποκείμενα κοινωνικά δημογραφικά στοιχεία. Ακόμα και οι πιο σύντομες έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση είναι διαφωτιστικές.
Θα διατύπωσα την υπόθεση ότι η κοινωνική σταθερότητα ή αναταραχή ενός δυτικού έθνους είναι συνάρτηση της παρουσίας μη δυτικών δημογραφικών παραγόντων - ή με απλά λόγια, συνάρτηση του αριθμού των ανθρώπων μη δυτικής εθνικής καταγωγής. Τα έθνη με τους λιγότερους μη δυτικούς θα απολαύσουν τη μεγαλύτερη σταθερότητα και αρμονία, ενώ εκείνα με τους πολλούς θα υποφέρουν από τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια και αναταραχή. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζω.
Τουλάχιστον για τον τελευταίο αιώνα, τρεις μη δυτικές δημογραφικές ομάδες βρίσκονται ιστορικά στο επίκεντρο της κοινωνικής αναταραχής στην Ευρώπη: οι Εβραίοι, οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι. Έτσι, ως μια γρήγορη, πρώτης τάξεως αξιολόγηση της κατάστασης, μπορεί κανείς απλώς να αξιολογήσει τον αριθμό καθεμίας από αυτές τις τρεις εθνότητες στα ευρωπαϊκά έθνη και στη συνέχεια να αναζητήσει συσχετίσεις με την κοινωνική αναταραχή.
Αν κάνουμε έστω και μια πρόχειρη αξιολόγηση αυτών των τριών εθνοτήτων, διαπιστώνουμε ότι τρία έθνη έχουν τους μεγαλύτερους πληθυσμούς: η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία. (Εξαιρώ από αυτήν την ανάλυση τα ευρωπαϊκά μικροέθνη όπως το Μονακό και η Ανδόρα, και εξαιρώ τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Τουρκία, οι οποίες, με βάση ορισμένα μέτρα, είναι «ευρωπαϊκές».) Από τη μία πλευρά, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη επειδή αυτά είναι τα τρία μεγαλύτερα έθνη σε συνολικό πληθυσμό και, ως εκ τούτου, θα ήταν αναμενόμενο να έχουν μεγάλο αριθμό όλων των μειονοτικών ομάδων. Ωστόσο, οι μεγάλοι αριθμοί έχουν μαζική επίδραση, ειδικά όταν βρίσκονται εντός ενός μόνο έθνους. Αυτή είναι μια καθιερωμένη έννοια, που έχει διάφορες ονομασίες, όπως «θεωρία κρίσιμης μάζας», «θεωρία συσσωμάτωσης» και σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής φιλοσοφίας. Ως αποτέλεσμα, η Ουγγαρία, για παράδειγμα, έχει περισσότερους Εβραίους σε ποσοστιαία βάση από τη Γερμανία, αλλά οι Ούγγροι Εβραίοι δεν διαθέτουν το κοινωνικό κεφάλαιο ή τη συλλογική ενέργεια που διαθέτει η μεγαλύτερη ομάδα Γερμανών Εβραίων. Και η Σουηδία έχει υψηλότερο ποσοστό Μουσουλμάνων (8%) από τη Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ο μικρός αριθμός τους αποδίδει μικρότερο συνολικό αποτέλεσμα.
Οι εκτιμήσεις μου για κάθε εθνικότητα έχουν ως εξής: όπου βρήκα ένα δεδομένο εύρος, χρησιμοποίησα τα υψηλότερα στοιχεία, υποθέτοντας ότι οι «επίσημοι» αριθμοί είναι σχεδόν σίγουρα υποεκτιμημένοι:
Εβραίοι:
Γερμανία 170.000
Ηνωμένο Βασίλειο 310.000
Γαλλία 600.000
Μαύροι:
Γερμανία 1.000.000
Ηνωμένο Βασίλειο 3.000.000
Γαλλία 5.500.000
Μουσουλμάνοι:
Ηνωμένο Βασίλειο 4.100.000
Γερμανία 5.600.000
Γαλλία 6.600.000
Το αμέσως προφανές γεγονός είναι ότι η Γαλλία, κατά πολύ, έχει σαφώς τον μεγαλύτερο πληθυσμό και από τις τρεις αυτές προβληματικές εθνότητες — τον μεγαλύτερο, στην πραγματικότητα, από οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έθνος. Και πάλι, αυτό δεν είναι προφανές, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι η Γαλλία έχει τον μικρότερο πληθυσμό από τα τρία έθνη που αναφέρονται εδώ.
Αυτά τα στοιχεία παρουσιάζονται παρακάτω, πρώτα για τους Μαύρους και τους Μουσουλμάνους και στη συνέχεια για τους Εβραίους:
Σύμφωνα με τη θέση μου ότι αυτές οι συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες ήταν παραδοσιακά οι πιο προβληματικές στην Ευρώπη, θα πρέπει να αναμένουμε, δεδομένων αυτών των αριθμών, ότι η Γαλλία θα υπέφερε από τη μεγαλύτερη διχόνοια και την περισσότερη κοινωνική αναταραχή - και πράγματι, αυτό φαίνεται να ισχύει τώρα. Αυτή δεν είναι μια νέα εξέλιξη. Τα προβλήματα σιγοβράζουν εκεί για πάνω από έναν αιώνα. Ο εντατικός αποικισμός τόσο της βόρειας όσο και της υποσαχάριας Αφρικής ξεκίνησε για τη Γαλλία τη δεκαετία του 1830 και συνεχίστηκε και στον εικοστό αιώνα. Οι αποικίες είναι ιστορικά γνωστό ότι ήταν ο αρχικός παράγοντας που οδήγησε στη μη δυτική μετανάστευση. Όσο για τους Εβραίους, άρχισαν να κατακλύζουν τη χώρα περίπου από το 1700, με τον αριθμό να αυξάνεται σε σχεδόν 100.000 στα τέλη του 1800. Ήταν εκείνη την εποχή που κριτικοί όπως ο Eduard Drumont μπόρεσαν να γράψουν το ορόσημο έργο του, «Εβραϊκή Γαλλία» (1886), υποστηρίζοντας μια μεγάλης κλίμακας διαφθορά της γαλλικής κοινωνίας ήδη από εκείνη την ημερομηνία. Ο Drumont ισχυρίστηκε, στην πραγματικότητα, ότι οι Εβραίοι κατείχαν λίγο περισσότερο από το ήμισυ του συνολικού πλούτου στη Γαλλία, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν μειονότητα 0,2% - μια εκπληκτική κατάσταση.
Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι συνθήκες έχουν σαφώς επηρεάσει αρνητικά. Σύμφωνα με την ανάλυσή μου, η Γαλλία σήμερα βρίσκεται σε σχεδόν τελική φάση. Το να έχει κανείς τα περισσότερα από οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις μειονότητες είναι αρκετά κακό, αλλά για ένα μόνο έθνος το να έχει τα περισσότερα και από τις τρεις είναι καταστροφικό μακροπρόθεσμα. Σύμφωνα με τη θέση μου, η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα κοινωνικής σταθερότητας. Η συνεχιζόμενη παρακμή είναι αναπόφευκτη μέχρι να μειώσει ριζικά τον αριθμό και των τριών ομάδων.
Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, με τις προεδρικές εκλογές να έρχονται σε έξι μήνες, φαίνεται ότι η Μαρίν Λεπέν είναι πιθανό να γίνει πρόεδρος. Αν ήμουν σύμβουλός της, θα πρότεινα μια ριζοσπαστική πορεία δράσης: να καταστρωθεί ένα σχέδιο για τη μείωση και των τριών ομάδων κατά 90% εντός τεσσάρων ετών. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα οδηγούσε σε μια θαυματουργή αναγέννηση για τη Γαλλία, και η ίδια η Λεπέν θα χαιρετιζόταν ως αληθινή εθνική ηρωίδα - ένας Κάρολος Μαρτέλος και μια Ιωάννα της Λωραίνης ενωμένα μεταξύ τους. Ας δούμε πώς θα τα πάει σε αυτό το μέτωπο.
Τέλος, σημειώνω χωρίς σχόλια ότι οι ΗΠΑ έχουν μεγάλους πληθυσμούς και των τριών ατυχών μειονοτήτων: 6 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι, 7 εκατομμύρια Εβραίοι και 53 εκατομμύρια Μαύροι. Αφήνω στον αναγνώστη να συγκρίνει αυτούς τους αριθμούς με τη Γαλλία και να αξιολογήσει τις μελλοντικές προοπτικές της Αμερικής.
Ο David Skrbina, PhD, είναι πρώην καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, στο Ντίαρμπορν. Είναι συγγραφέας ή επιμελητής δώδεκα βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των The Jesus Hoax (2η έκδοση , 2024), The Metaphysics of Technology (Routledge, 2015) και Panpsychism in the West (MIT Press, 2017).
https://www.theoccidentalobserver.net/
