«Η Ευρώπη είναι ένας κήπος. [Αλλά] το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου είναι μια ζούγκλα, και η ζούγκλα θα μπορούσε να εισβάλει στον κήπο», μας δήλωσε ο Ζοζέπ Μπορέλ, τότε Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Εξωτερικές Υποθέσεις, τον Οκτώβριο του 2022, λίγους μήνες μετά την έναρξη των ρωσικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία και ένα χρόνο πριν από τον ισραηλινό πόλεμο στη Γάζα. Και τα δύο γεγονότα φάνηκαν να τον επιβεβαιώνουν. Εκτός από την ελάχιστη λεπτομέρεια του ρόλου της Ευρώπης στην Ουκρανία και την εφησυχασμό της στη Μέση Ανατολή από το 2023. Ο κήπος φαίνεται να συμβάλλει στα ζιζάνια. Δεκατρία χρόνια νωρίτερα, ο Λόιντ Μπλάνκφαϊν, Διευθύνων Σύμβουλος της Goldman Sachs, δήλωσε: «Είμαι απλώς ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού». Όταν πολιτικοί και επιχειρηματίες αυτοανακηρύσσονται εργάτες του Θεού ή η κορυφή του παγκόσμιου πολιτισμού, καθίσταται επείγον να εκδοθεί ειδοποίηση καταζητούμενου. Η ελληνική καταδίκη της αλαζονείας φαίνεται να έχει χαθεί στην πορεία!
Λόγω των περιορισμών χώρου και της αντιληπτής ανάγκης να γίνει αυτό, δεδομένου ότι πολλοί από τους συμπολίτες μας έχουν ήδη τις δικές τους απαντήσεις, αυτό το άρθρο δεν θα κρίνει τις αποφάσεις που ελήφθησαν με βάση αυτό. Αντίθετα, θα χρησιμοποιήσει την ιστορία για να προσπαθήσει να κατανοήσει πώς οι ηγέτες μας κατέληξαν να πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι από τον υπόλοιπο κόσμο και, παρεμπιπτόντως, από τον ίδιο τους τον λαό.
Μέχρι το 1914, η ευρωπαϊκή ανωτερότητα ήταν αναμφισβήτητη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φίλιπ Χόφμαν, η Ευρώπη έλεγχε περίπου το 84% του πλανήτη. Αντάξια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αυτή η κατάκτηση έδωσε στην αποστολή του πολιτισμού την ψευδαίσθηση μιας δομικής βάσης. Βασιζόταν κυρίως σε μια πολύ πραγματική στρατιωτική ανωτερότητα. Το ερώτημα παραμένει: από πού αντλούσε η Ευρώπη αυτή την ανωτερότητα;
Αν και δύο θεωρίες το εξετάζουν αυτό, καμία από τις δύο δεν κολακεύει την υψηλή γνώμη που έχουν οι ελίτ μας για τον εαυτό τους.
Χίλια χρόνια διχασμού
Η Καρολίγγεια εποχή είδε την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία αποκαταστάθηκε από τον Καρλομάγνο, και ο κατακερματισμός κάθε αυτοκρατορίας παράγει φέουδα. Συνήθως, η ανασύνταξη ακολουθεί αρκετά γρήγορα: στην Κίνα, για παράδειγμα, κάθε κατάρρευση τελικά οδηγεί σε μια νέα ενότητα, και η μεγαλύτερη περίοδος διχασμού, μεταξύ της πτώσης των Χαν και της επανένωσης των Σούι, διήρκεσε λιγότερο από τέσσερις αιώνες. Αναδυόμενη κατακερματισμένη από την κατάρρευση των Καρολίγγειων, η Ευρώπη θα χρειαζόταν περισσότερα από χίλια χρόνια για να ανασυνταχθεί. Αυτή η καθυστέρηση αποτελεί το κρίσιμο σημείο στην ευρωπαϊκή ανάπτυξη.
Στο βιβλίο του «Το Μυστικό της Δύσης » (1997), ο Ελβετός φυσικός Ντέιβιντ Κοσάντεϊ προσφέρει μια αρχική εξήγηση. Περιγράφει την Ευρώπη ως μια «χερσόνησο χερσονήσων»: η θάλασσα διεισδύει βαθιά στην ξηρά, δημιουργώντας αμυντικά σύνορα και προστατεύοντας τα κράτη το ένα από το άλλο. Αυτή η σταθερή διαίρεση, σε συνδυασμό με το ακμάζον εμπόριο, καλλιεργεί μια υγιή αντιπαλότητα.
Ενώ αυτή η εξήγηση μπορεί να είναι ελκυστική, αντανακλά μια τάση να τοποθετείται ο πλούτος στο εμπόριο που διευκολύνεται από τη θάλασσα και τα πλοία. Παραμελεί την πλειοψηφία του πληθυσμού και την τροφή του. Ωστόσο, τα σιτηρά είναι η κύρια πηγή ενέργειας για μια γεωργική οικονομία. Τρέφουν αγρότες, στρατιώτες, τεχνίτες που σφυρηλατούν όπλα, εφευρέτες και καινοτόμους. Πριν προστατευτεί, ένα κράτος πρέπει να τραφεί και αντλεί πολύ περισσότερα από τα προς το ζην από τη γη παρά από το εμπόριο.
Εξ ου και η ανάγκη για μια δεύτερη εξήγηση, επικεντρωμένη στις γεωργικές περιοχές. Οι περισσότεροι μεγάλοι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σε λίγες σπάνιες, εξαιρετικά παραγωγικές αρδευόμενες πεδιάδες. Η κυρίαρχη λεκάνη προσελκύει φυσικά δύναμη στο κέντρο της. Η Κίνα προσφέρει ένα τέλειο παράδειγμα: δύο μεγάλες, ομοιογενείς λεκάνες, ο Κίτρινος Ποταμός και ο Γιανγκτσέ, συνδυάζονται με μια ομαλή ακτογραμμή, χωρίς χερσονήσους όπου θα μπορούσε να καταφύγει μια αντίπαλη δύναμη . Αυτή η γεωγραφία είναι εμφανής σε οποιονδήποτε χάρτη. Η γεωγραφία των γεωργικών περιοχών εξηγεί γιατί, κατά τη διάρκεια περιόδων οικοδόμησης αυτοκρατορίας, χωρίζεται στα δύο, Βορράς εναντίον Νότου, και στη συνέχεια επανενώνεται. Η αιγυπτιακή γεωγραφία παρουσιάζει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά: το Δέλτα και η άνω κοιλάδα του Νείλου, ενωμένα από τους πρώτους Φαραώ, χωρισμένα με κάθε κρίση και στη συνέχεια επανενωμένα. Όπου οι δύο παράγοντες συγκλίνουν, η ενότητα επικρατεί πάντα τελικά.
Η Ευρώπη, αντίθετα, αντιμετωπίζει και τα δύο εμπόδια. Διαθέτει περίπου δέκα περιοχές παραγωγής σιτηρών, καθεμία αρκετά μεγάλη για να θρέψει ένα κράτος ικανό να αντισταθεί σε κατακτήσεις, όλες αρκετά κοντά για να διεξάγουν πόλεμο μεταξύ τους και χωρισμένες από οροσειρές, ποτάμια και στενά. Η θάλασσα επιτρέπει επίσης την προμήθεια σιτηρών από άλλες περιοχές: η Αθήνα ζούσε με σιτάρι από τον Πόντο, οι Ενωμένες Επαρχίες με σιτάρι από τη Βαλτική.
Γειτονικές, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγκάζονται να βρεθούν σε μια επικίνδυνη εγγύτητα, όπου η εξάλειψη η μία της άλλης είναι δύσκολη. Οι αναταραχές της ιστορίας τις οδηγούν στην εξαφάνιση ή την απορρόφηση, αλλά αργά, χωρίς ποτέ να πέσουν κάτω από ένα ορισμένο όριο. Η Αραγονία, η Ναβάρα, το Βασίλειο της Νάπολης και η Βαυαρία εξαφανίζονται η μία μετά την άλλη. Ο Κάρολος Ε΄, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, ο Ναπολέων και ο Χίτλερ αποτυγχάνουν, και πάντα για τον ίδιο λόγο: παραμένει ένας γείτονας, ή ένας συνασπισμός γειτόνων, πολύ μεγάλος για να καταποθεί.
Το ταβάνι υψώθηκε
Η δεύτερη θέση προκύπτει από την πρώτη. Οι μεγάλοι πολιτισμοί, μόλις φτάσουν σε ένα ορισμένο επίπεδο πλούτου, τείνουν να περιορίζουν την τεχνολογική πρόοδο. Το 1433, η Κίνα αφόπλισε τον μεγάλο στόλο του Τσενγκ Χε, ο οποίος μόλις είχε επιδείξει την ικανότητά του για καινοτομία. Αυτή ήταν μια απόλυτα ορθολογική απόφαση από την οπτική γωνία της αυλής: μόλις διασφαλίστηκε η άνεση των ελίτ, μια αυτοκρατορία προτίμησε τους φτωχούς ανθρώπους που είχαν παραδοθεί στην τύχη τους από τους καινοτόμους που διέκοπταν τις κοινωνικές ιεραρχίες.
Αυτή η άνεση δεν αποκλείει την ύπαρξη απειλών. Αλλά δεν είναι της φύσης των αιώνων ευρωπαϊκών πολέμων: οι Μογγόλοι ή οι Μαντσού αναδύονται από την καρδιά των στεπών σαν σεισμός, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αντίπαλο να παρακολουθούν μέρα με τη μέρα. Μόλις εδραιωθεί, ο εισβολέας από τα περιθώρια απορροφάται, υιοθετώντας τη γλώσσα, τις τελετουργίες και τη διοίκηση των ηττημένων. Ο λαός αλλάζει, μια νέα δυναστεία αναλαμβάνει την εξουσία, αλλά η παλιά τάξη συνεχίζει την πορεία της. Τίποτα δεν παρέχει διαρκές κίνητρο για να αμφισβητηθούν οι δομές.
Αντιθέτως, ο Ευρωπαίος αντίπαλος ζει στην άλλη πλευρά του ποταμού και δεν φεύγει ποτέ. Μια νέα τεχνολογία παρέχει ένα προσωρινό πλεονέκτημα, στη συνέχεια αντιγράφεται από όλα τα άλλα κράτη της ηπείρου, αλλά το πλεονέκτημα παραμένει καθοριστικό για όλη τη διάρκεια ενός πολέμου. Η τεχνολογική επένδυση αποδίδει! Ο Χόφμαν περιγράφει αυτόν τον μηχανισμό ως ένα μόνιμο τουρνουά όπου τα ευρωπαϊκά κράτη ξοδεύουν άφθονα χρήματα σε μπαρούτι, κανόνια και πλοία. Το ανώτατο όριο σπάει απλώς επειδή κανένα κράτος δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να το συντηρήσει . <sup>2</sup>
Αυτοί οι παράγοντες δεν πηγάζουν από μια συνειδητή επιλογή των ελίτ, αλλά από τους περιορισμούς που υπέστησαν. Οι κληρονόμοι τους λανθασμένα εκλαμβάνουν αυτή την προσαρμογή στους περιορισμούς ως αρετή της τάξης τους, και η υπερεκτίμησή τους προκύπτει από αυτή την εσφαλμένη αντίληψη.
Ελίτ υπό περιορισμό
Διότι η πίεση ήταν τεράστια. Το ευρωπαϊκό κράτος μπορούσε να καταστραφεί και η ήττα να στοιχίσει μια επαρχία, μερικές φορές ακόμη και το στέμμα. Σε προσωπικό επίπεδο, συχνά σήμαινε ζωή, περιουσία και ιερή τιμή, όπως το έλεγαν οι Αμερικανοί επαναστάτες. Η αποφυγή της κατάκτησης απαιτούσε επομένως στρατούς, φόρους, μηχανικούς και έναν πληθυσμό πρόθυμο να πληρώσει αλλά και να πολεμήσει.
Αυτός ο πληθυσμός έπρεπε να αντισταθμίσει πολιτικά με δικαιώματα και προνόμια, αφού μπορούσε να φύγει. Ο Βολταίρος έπρεπε μόνο να διασχίσει τον κήπο του για να πάει από το Φερνέι στη Γενεύη. Εκδιωγμένοι το 1685, οι Ουγενότοι μετέφεραν τα εμπορικά και τα κεφάλαιά τους στην Πρωσία, την Ολλανδία και την Αγγλία. Ο Λούθηρος θα κατέληγε στην πυρά αν είχε αντιμετωπίσει τον αυτοκράτορα μόνος του. Ένας Σάξονας πρίγκιπας τον προστάτευε πολύ έγκαιρα. Ένας ηγεμόνας που καταπίεζε υπερβολικά τους υπηκόους του θα τους πρόσφερε στον γείτονά του. Η δυτική ελευθερία δεν γεννήθηκε από την καλοσύνη των βασιλιάδων, αλλά από τον ανταγωνισμό τους.
Ο πόλεμος ακολούθησε την ίδια λογική. Μετά την ήττα του 1763, η Γαλλία ανοικοδόμησε τα πάντα: πυροβολικό, δόγμα, οργάνωση. Ο υπόλοιπος κόσμος παρέμεινε βοηθητικός. Μακρινές κατακτήσεις πραγματοποιήθηκαν με εκστρατευτικές δυνάμεις και οι κύριοι στρατοί παρέμειναν στην Ευρώπη για τις αποφασιστικές μάχες. Η Δύση επιφύλαξε την οργή της για τη Δύση και άντλησε την ανωτερότητά της από το πλήθος των μαχών που δόθηκαν στο έδαφός της, όχι από τα διδάγματα που αποκόμισε από εξωτερικές συγκρούσεις.
Επομένως, οι ελίτ μας δεν ήταν εγγενώς καλύτερες. Απλώς ζούσαν υπό μεγαλύτερη πίεση από οπουδήποτε αλλού, και αυτή η πίεση τους ανάγκαζε να διαπρέψουν.
Η ανασύνταξη, τελικά
Χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι για να ολοκληρωθεί η ανασύνταξη της Ευρώπης, και ακόμη και τότε, αυτό έγινε απ' έξω. Το 1945, η Δυτική Ευρώπη βγήκε κατεστραμμένη από τριάντα χρόνια πολέμου. Η Ουάσιγκτον την οργάνωσε στη συνέχεια σε ένα είδος παρακράτους: στρατιωτική προστασία, το δολάριο, το ΝΑΤΟ και εθνικές κυβερνήσεις υπεύθυνες για την καθημερινή διαχείριση. Αυτή η φόρμουλα ήταν πολύ λιγότερο δαπανηρή από μια κατοχή σε συνδυασμό με άμεση διοίκηση, αλλά η νέα κατάσταση πραγμάτων είχε μία συνέπεια: ο ανταγωνισμός μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, η κινητήρια δύναμη για πέντε αιώνες, εξασθένησε εντός του δυτικού μπλοκ. Μόνο η Σοβιετική Ένωση παρείχε ακόμα ένα κίνητρο, αναγκάζοντας τις ελίτ να δικαιολογήσουν το καθεστώς τους μέσω αποτελεσμάτων.
Αυτός ο τελευταίος αντίπαλος εξαφανίστηκε το 1991. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο Δυτικός κόσμος βρέθηκε ενωμένος υπό μια ενιαία ηγεσία. Οι καριέρες των Ευρωπαίων ηγετών χτίστηκαν πλέον εντός αυτού του μπλοκ και όχι πλέον σε αντίθεση με έναν γείτονα.
Κανείς δεν παρατηρεί την εξαφάνιση του κεντριού, επειδή εκδηλώνεται ως απουσία. Βλέπουμε έναν στρατό να διασχίζει τα σύνορα. Πώς μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε μια απειλή που δεν υπάρχει πια; Τα σχολεία συνεχίζουν να επιλέγουν μαθητές, οι διακονίες να συζητούν, οι σύνοδοι κορυφής να συγκαλούνται. Τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, εκτός από το ότι δεν υπάρχει πλέον καμία υποχρέωση επιτυχίας, και χωρίς αυτές τις σφαγές, ο κόσμος φαίνεται να είναι ένα καλύτερο μέρος.
Οι κληρονόμοι
Οι ηγέτες μας προέρχονται από τις ίδιες σχολές με τους προκατόχους τους, κατοικούν στα ίδια παλάτια και φαντάζονται εύκολα τους εαυτούς τους ως τον νέο Ρισελιέ, Πιτ ή Μπίσμαρκ. Χωρίς πραγματικά εμπόδια, το εγώ τους μπορεί να διογκωθεί σε αυτό το βαθμό. Κατά μία έννοια, είναι πράγματι ισάξιοί τους: ίδια κοινωνική καταγωγή, ίδια διαδικασία επιλογής, ίδια κουλτούρα ιεραρχίας. Απλώς τους λείπει ο περιορισμός που, όταν επιβλήθηκε στους προκατόχους τους, μετέτρεψε τη φιλοδοξία σε ικανότητα.
Ρωσία, η συνηθισμένη περίπτωση
Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται εκεί. Η Ρωσία δεν είναι μια ανωμαλία: είναι ένα κράτος που, αντιμέτωπο με τον κίνδυνο εξαφάνισης , απέρριψε την κηδεμονία που αποδέχτηκε η υπόλοιπη ήπειρος. Ακριβώς όπως έκανε κάθε ευρωπαϊκή δύναμη για πέντε αιώνες. Η παθολογική περίπτωση βρίσκεται στην άλλη πλευρά: οι ηγέτες μας, οι οποίοι μπερδεύουν την ενοποίηση του στρατοπέδου τους με τη φυσική τάξη του κόσμου και οποιαδήποτε άρνηση ένταξης σε αυτήν αποτελεί απόκλιση που πρέπει να διορθωθεί.
Υποθέτουν ότι γράφουν τους κανόνες για τους άλλους στο όνομα μιας ανωτερότητας που τους απονέμεται από την τάξη τους, τη θέση τους και την κληρονομιά μιας Ευρώπης που δεν έχτισαν οι ίδιοι. Η ιστορία αποκαλύπτει την πραγματική αιτία: οι κληρονόμοι μιας ανωτερότητας που αποκτήθηκε υπό την πίεση συνεχίζουν να τη διεκδικούν χωρίς την υποχρέωση να επιβάλουν στον εαυτό τους την πειθαρχία της επιβίωσης.
https://www.agoravox.fr/
Το άρθρο προσδιόρισε την πιπερίνη στο μαύρο πιπέρι, την καψαϊκίνη στις πιπεριές τσίλι και την τζιντζερόλη στο τζίντζερ ως τις κύριες δραστικές ενώσεις που ευθύνονται για τη θερμότητα και το άρωμα που κάνουν τα μπαχαρικά ξεχωριστά. Η παραδοσιακή κινεζική ιατρική ταξινομεί τα πικάντικα συστατικά ως ζεστά ή καυτερά, σύμφωνα με αδειοδοτημένους επαγγελματίες που αναφέρονται στο άρθρο, οι οποίοι λένε ότι τα συστατικά διεγείρουν την κυκλοφορία του αίματος και καθαρίζουν το κρυολόγημα και τη στασιμότητα. «Το φρέσκο τζίντζερ, το κρεμμυδάκι και το κλαδάκι κανέλας μπορούν συχνά να χρησιμοποιηθούν για την αποτροπή των ιών του κρυολογήματος και της γρίπης πριν καν πραγματικά εισχωρήσουν στο σώμα», δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times η Sharon Sherman, αδειοδοτημένη βελονίστρια και βοτανολόγος.
Μια ανασκόπηση περισσότερων από 570.000 ιατρικών αρχείων διαπίστωσε ότι τα άτομα που έτρωγαν πιπεριές τσίλι τακτικά μείωσαν τον κίνδυνο θανάτου από καρδιακές παθήσεις κατά 26%, από καρκίνο κατά 23% και από θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία κατά 25% [1]. Ξεχωριστά ευρήματα δείχνουν ότι οι μέθοδοι εκχύλισης και ξήρανσης επηρεάζουν την ισχύ των ενώσεων μπαχαρικών, γι' αυτό και συχνά συνιστώνται ολόκληρα μπαχαρικά έναντι των προαλεσμένων ποικιλιών [2].
Η πιο σημαντική αναφερόμενη αξία της πιπερίνης είναι η ικανότητά της να καταστέλλει τα καρκινικά βλαστοκύτταρα και να μπλοκάρει συγκεκριμένα ηπατικά και εντερικά ένζυμα που κανονικά διασπούν τα θρεπτικά συστατικά πριν εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος, σύμφωνα με το άρθρο [3]. Το τζίντζερ έχει δείξει αντιμικροβιακές επιδράσεις σε εργαστηριακές μελέτες και περιέχει αντιφλεγμονώδεις ενώσεις και αντιοξειδωτικά που μπορούν να μειώσουν τον μυϊκό πόνο και να αντιμετωπίσουν το οξειδωτικό στρες, το οποίο συμβάλλει στη γήρανση και τις χρόνιες ασθένειες. Η έρευνα για τα εκχυλίσματα κανέλας έχει επίσης τεκμηριώσει αντιοξειδωτική και αντιμεταλλαξιογόνο δράση [4].
Η καψαϊκίνη μειώνει την ουσία P, έναν νευροδιαβιβαστή που μεταφέρει σήματα πόνου στον εγκέφαλο, γι' αυτό και αποτελεί κοινό συστατικό σε τοπικές κρέμες για αρθρίτιδα και νευρικό πόνο, ανέφερε το άρθρο. Ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές τοπικής κρέμας καψαϊκίνης έχουν δείξει ανακούφιση από τα συμπτώματα στην οστεοαρθρίτιδα, τη νευροπάθεια και τη μεθερπητική νευραλγία [5]. Η κατανάλωση καψαϊκίνης δεν έχει καμία επίδραση σε σύγκριση με την τοπική εφαρμογή, σημείωσε το άρθρο.
Η καψαϊκίνη διεγείρει επίσης τη θερμογένεση, οδηγώντας σε αυξημένη καύση θερμίδων, αν και το άρθρο ανέφερε ότι το αποτέλεσμα απώλειας βάρους είναι μέτριο και δεν υποκαθιστά τη δίαιτα ή την άσκηση. Η ένωση συνδέεται με τους υποδοχείς TRPV1, προκαλώντας μια απόκριση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος που μπορεί να οδηγήσει σε προσωρινή θερμογένεση και μια μικρή αύξηση στην ενεργειακή δαπάνη [6].
Το άρθρο ανέφερε ότι η καψαϊκίνη μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερόλης, μειώνοντας τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Η οδός του υποδοχέα TRPV1 δεν είναι μόνο ένας πρωταρχικός στόχος για την ανακούφιση από τον πόνο, αλλά συμμετέχει επίσης στη θερμορύθμιση, τη φλεγμονή και τον μεταβολισμό, καθιστώντας την καψαϊκίνη αντικείμενο συνεχιζόμενης μελέτης [7]. Οι συγγραφείς ενός κειμένου που επικεντρώνεται στα μπαχαρικά σημείωσαν ότι η τυπική αμερικανική διατροφή στερείται σοβαρά μπαχαρικών και ότι μελέτες έχουν συνδέσει την υψηλή πρόσληψη μπαχαρικών με χαμηλά ποσοστά χρόνιων παθήσεων [8].
Ό,τι τρώει ένα άτομο θεωρείται ότι μεταβάλλει την εσωτερική ισορροπία του σώματος - το τσι του, το αίμα και την ώθηση και έλξη του γιν και του γιανγκ. Τα πικάντικα συστατικά ταξινομούνται ως ζεστά ή καυτά και λέγεται ότι διεγείρουν την κυκλοφορία του αίματος και καθαρίζουν το κρύο και τη στασιμότητα. Μια πρόσφατη έκθεση σχετικά με τις φυσικές θεραπείες για την καούρα παρομοίως ανέφερε έναν γιατρό παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής, τον Δρ. Naiwen Hu από τη Σαγκάη Tong Te Tang στην Ταϊπέι, σχετικά με απλά μέτρα όπως η αργή κατανάλωση ζεστού νερού [9].
Η ίδια η γεύση έχει νόημα σε αυτό το σύστημα, σύμφωνα με τον Maz Roginski, γιατρό κινεζικής ιατρικής και βελονισμού. Οι έντονες ή πικάντικες γεύσεις πιστεύεται ότι προάγουν την εφίδρωση, οι πικρές γεύσεις καταρρέουν, οι ήπιες γεύσεις απορροφούν την περίσσεια υγρών και οι ξινές γεύσεις παράγουν σάλιο και άλλα υγρά.
Η Sherman είπε ότι ο συνεργιστικός συνδυασμός βοτάνων και μπαχαρικών βρίσκεται στην καρδιά της κινεζικής βοτανοθεραπείας. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ένα αφέψημα τζίντζερ και γλυκόριζας από το «Shang Han Lun», ένα ιατρικό κείμενο της δυναστείας των Ανατολικών Χαν, στο οποίο το τζίντζερ πυροδοτεί την πεπτική φωτιά ενώ η γλυκύτητα της γλυκόριζας εξισορροπεί την θερμαντική επίδραση, είπε.
Η μετριοπάθεια είναι η λειτουργική αρχή, δήλωσε στην Epoch Times ο Δρ. Ρούμπεν Τσεν, επαγγελματίας παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής και βοτανολόγος . Σημάδια υπερβολικής θερμότητας, όπως δίψα, ξηροστομία, ευερεθιστότητα ή κιτρίνισμα της γλώσσας, υποδεικνύουν την ανάγκη μείωσης των θερμαντικών μπαχαρικών, είπε. Εάν ένα άτομο το έχει παρακάνει, είπε ο Τσεν, η παραδοσιακή κινεζική ιατρική προσφέρει δροσιστικά φάρμακα όπως σούπα φασολιών mung για την απομάκρυνση της θερμότητας από το αίμα, τσάι χρυσάνθεμου για κόκκινα μάτια και ευερεθιστότητα και τσάι μέντας για την αποβολή της θερμότητας μέσω του δέρματος.
Στη δυτική ερευνητική παράδοση, η αλληλεπίδραση της καψαϊκίνης με τα αισθητήρια νεύρα έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί αναλγητικά αποτελέσματα μέσω της απευαισθητοποίησης των ινών C, ένας μηχανισμός που επικαλύπτεται με τις παραδοσιακές εφαρμογές ανακούφισης πόνου [5]. Ομοίως, η έντονη γεύση των πιπεριών τσίλι, του μαύρου πιπεριού, του τζίντζερ και του χρένου δεν είναι τεχνικά γεύση αλλά άμεση διέγερση των σωματοαισθητικών νευρικών ινών που είναι υπεύθυνες για τον πόνο και την ανίχνευση θερμοκρασίας - γεγονός που βοηθά στην εξήγηση γιατί η πικάντικη αίσθηση καυτερότητας είναι έτσι αισθητή [10].
«Για τους περισσότερους ανθρώπους, το μαγείρεμα με μπαχαρικά είναι μια ασφαλής και ωφέλιμη συνήθεια», δήλωσε η Sophia Deahl, διαιτολόγος στο The Nourished Method, στην Epoch Times . Όσοι λαμβάνουν αραιωτικά αίματος θα πρέπει να συμβουλευτούν έναν πάροχο υγειονομικής περίθαλψης πριν χρησιμοποιήσουν συμπληρώματα υψηλής δόσης κουρκουμά, τζίντζερ ή σκόρδου, επειδή μπορεί να επηρεάσουν τον κίνδυνο αιμορραγίας, είπε.
Για την ασφαλή προμήθεια και αποθήκευση μπαχαρικών, συνιστάται να αγοράζετε ολόκληρα μπαχαρικά και να τα αλέθετετε στο σπίτι, κάτι που βοηθά στην ελαχιστοποίηση του κινδύνου νοθείας και των υλικών πλήρωσης που συνήθως συναντώνται στις προαλεσμένες ποικιλίες, δήλωσε ο David Goldman, επισκέπτης ερευνητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι και μέλος της Ακαδημίας Διατροφής και Διαιτολογίας. Ο Goldman επικαλέστηκε μια μελέτη του 2024 που εξέτασε 356 δείγματα κουρκουμά από την Ινδία, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα και το Νεπάλ και βρήκε μόλυβδο στο 14% αυτών.
Οι αγοραστές επιλέγουν το πιο φωτεινό κίτρινο στο ράφι, επομένως ορισμένοι μεταποιητές προσθέτουν χρωμικό μόλυβδο, μια βιομηχανική χρωστική ουσία, στον κουρκουμά, είπε. Στις χειρότερες αγορές, τα επίπεδα ήταν αρκετά υψηλά ώστε ένα παιδί που έτρωγε τακτικά αυτόν τον κουρκουμά θα μπορούσε να καταλήξει με δεκαπλάσιο μόλυβδο στο αίμα που τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ θεωρούν ως όριο ανησυχίας, είπε. Τα αποξηραμένα βότανα και μπαχαρικά πρέπει να φυλάσσονται σε δροσερό, σκοτεινό μέρος για να διατηρηθεί η ποιότητα [11].
https://www.naturalnews.com/
Ο Ρώσος ηγέτης υπογράμμισε με έμφαση τις συνέπειες που θα υπάρξουν σε περίπτωση που εκδηλωθεί οποιοδήποτε επιθετικό χτύπημα κατά της ρωσικής επικράτειας, περιλαμβανομένου και του θύλακα του Καλίνινγκραντ.
«Εάν υπάρξει επίθεση εναντίον της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένου του Καλίνινγκραντ, η χρήση όλων των όπλων που έχουμε στη διάθεσή μας θα τεθεί επί τάπητος», τόνισε ο Ρώσος πρόεδρος και πρόσθεσε: «είναι αναπόφευκτο».
κατηγορώντας παράλληλα τις δυτικές χώρες για τη στάση τους απέναντι στο ουκρανικό ζήτημα.
«Κάθε δράση οδηγεί σε αντίδραση», σημείωσε με νόημα ο Ρώσος πρόεδρος. «Όταν κάποιος θέλει να κάνει πόλεμο μαζί μας, χρησιμοποιώντας το ουκρανικό καθεστώς ως μαριονέτα… αυτό αποτελεί απειλή» σημείωσε ο Πούτιν αναφερόμενος στη Δύση και συνέχισε λέγοντας: «Μια απειλή για την οποία πρέπει να έχουμε πλήρη επίγνωση, να αξιολογήσουμε πλήρως και να έχουμε υπόψη μας».
Ο Ρώσος πρόεδρος αναφέρθηκε εκτενώς και στον τρόπο με τον οποίο η Δύση διαχειρίστηκε τους διεθνείς κανόνες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ απέρριψε τους ισχυρισμούς Ευρωπαίων πολιτικών περί επικείμενης ρωσικής εισβολής τα επόμενα χρόνια. Όπως υποστήριξε, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προβάλλουν μια υποτιθέμενη ρωσική απειλή με σκοπό να αποσπάσουν την προσοχή της κοινής γνώμης από τα εσωτερικά και οικονομικά τους προβλήματα.
«Οι δυτικές χώρες σκέφτηκαν: “Γιατί να τηρούμε τους κανόνες που υπογράφηκαν με τη Σοβιετική Ένωση, αφού δεν υπάρχει πλέον Σοβιετική Ένωση;”» ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος προσθέτοντας: «“Θα γράψουμε τους δικούς μας κανόνες, όπως εμείς θέλουμε”».
«Δεν απειλούμε κανένα. Πρόκειται για απάντηση σε προσπάθειες να μας απειλήσουν». Σχολιάζοντας τις «δηλώσεις Ευρωπαίων πολιτικών για πόλεμο με τη Ρωσία έως το 2029» σημείωσε πως «δεν είμαστε εμείς που λέμε αυτά τα λόγια».
«Δεν σκοπεύουμε να επιτεθούμε σε κανέναν το 2029, το 2030 ή το 2050» ανέφερε ο Πούτιν και πρόσθεσε: «Αλλά αν βρεθούμε αντιμέτωποι με μια επιθετική ενέργεια, θα πρέπει να απαντήσουμε».
Αναφορικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία και τις επιθέσεις σε οικονομικές και ενεργειακές υποδομές, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανέφερε ότι οι ενέργειες της Μόσχας αποτελούν απάντηση στις τακτικές της αντίπαλης πλευράς. Παράλληλα, χαρακτήρισε μη ρεαλιστικές τις προτάσεις για τερματισμό των πληγμάτων σε κρίσιμες εγκαταστάσεις, επικαλούμενος τις ισχύουσες διεθνείς κυρώσεις που επηρεάζουν τις εξαγωγές.
«Αντιγράψαμε αυτό που έκαναν εκείνοι: αρχίσαμε να πραγματοποιούμε πλήγματα εναντίον εγκαταστάσεων που είχαν μεγάλη σημασία για την οικονομία τους». «Αλλά για ακόμη μία φορά, ΔΕΝ ήμασταν εμείς που το ξεκινήσαμε αυτό», πρόσθεσε.
«Τα πετρελαϊκά προϊόντα δεν διοχετεύονται στις εξωτερικές αγορές, επειδή ισχύουν κυρώσεις» σχολίασε και πρόσθεσε: «Πώς θα διοχετευτεί το δικό μας ντίζελ στις εξωτερικές αγορές; Δεν θα διοχετευτεί. Και ως απάντηση, υποτίθεται ότι πρέπει να σταματήσουμε να πλήττουμε εγκαταστάσεις που είναι σημαντικές για την [ουκρανική] οικονομία;».
Στο κλείσιμο της τοποθέτησής του, ο Ρώσος πρόεδρος αναφέρθηκε στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, εκφράζοντας την αντίθεσή του σε στρατιωτικές ενέργειες στην περιοχή και τονίζοντας την ανάγκη ομαλοποίησης της ναυσιπλοίας και των διεθνών αλυσίδων εφοδιασμού.
«Είμαστε εναντίον οποιασδήποτε επίθεσης» σχολίασε ο Βλαντιμίρ Πούτιν για την επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν.
«Ελπίζουμε ότι οι κυρώσεις εναντίον του Ιράν θα αρθούν. Ελπίζουμε ότι τα Στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν», τόνισε.
https://www.olympia.gr/
