Γράφει ο Πύρινος Λόγιος
Κάθε είδους κατάσταση που φέρει το προσωνύμιο «Καθεστώς», πόσω δε μάλλον το μητσοτακικό καθεστώς της απόλυτης διαφθοράς, αρχίζει να μπερδεύει στην κυριολεξία την παραμονή του στην πρώτη θέση με αυτό της εμπιστοσύνης της κοινωνίας. Κοιτάζει τη διαφορά από τον δεύτερο και παραβλέπει πόσοι έχουν απομακρυνθεί από την ίδια. Μετρά τις αδυναμίες των αντιπάλων και ...παρηγορείται!Όμως η κοινωνική δυσαρέσκεια που αγγίζει ένα καραμπινάτο 80-82% σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της Alco και της Metron Analysis που βγήκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα, δεν εξαφανίζεται επειδή δεν έχει ακόμη βρει ακόμη ενιαία πολιτική έκφραση.
Εκεί βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος για το σαπισμένο πλέον Μέγαρο Μαξίμου.
Το ερώτημα υπερβαίνει τη δυναμική ενός προσώπου ή ενός νέου σχηματισμού. Αφορά την αντοχή μιας κυβερνητικής κυριαρχίας που δοκιμάζεται ταυτόχρονα από διαφορετικές πλευρές: Από την παραδοσιακή Δεξιά, από το αίτημα δικαιοσύνης και λογοδοσίας, από τον πατριωτικό και ορθόδοξο χώρο που εκφράζει ο Νίκος Παπαδόπουλος με τον «Ελληνικό Παλμό», αλλά και από την ευρύτερη απόρριψη του πολιτικού συστήματος του Ψευτορωμαίϊκου.
Οι δημόσιες μετρήσεις προσφέρουν ήδη λόγους για σοβαρό προβληματισμό. Στην έρευνα της Metron Analysis για το MEGA, της 24ης Σεπτεμβρίου 2026, η αρνητική αξιολόγηση της κυβέρνησης καταγράφεται στο 76%, ενώ η πρόθεση ψήφου για τη Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στο 24,1%. Πρόκειται για διαφορετικούς δείκτες, που δεν πρέπει μεν να συγχέονται, αλλά μαζί όμως, αποτυπώνουν την απόσταση ανάμεσα στην εκλογική πρωτιά και στην ευρύτερη κοινωνική αποδοχή.
Ο Σαμαράς και η αμφισβήτηση από το εσωτερικό της παράταξης
Η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία, επειδή η κριτική του προέρχεται από το εσωτερικό της ιστορικής διαδρομής της Νέας Δημοκρατίας. Ένας πρώην αρχηγός και πρωθυπουργός μπορεί να αμφισβητήσει την κατεύθυνση της παράταξης με διαφορετικό βάρος από εκείνο ενός εξωτερικού αντιπάλου.
Η πιθανή εκλογική του απήχηση χρειάζεται, ωστόσο, σωστή ανάγνωση. Στην έρευνα της Interview για την Political, που δημοσιοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, το 5% απάντησε ότι θα ήταν «πολύ» πιθανό να ψηφίσει κόμμα υπό τον Σαμαρά και το 7% «αρκετά» πιθανό. Αυτές οι απαντήσεις καταγράφουν προδιάθεση, αλλά δεν αποτελούν καθόλου ως μοναδικότητα για ένα τόσο χαμηλό εκλογικό ποσοστό.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει ακροατήριο διαθέσιμο να εξετάσει μια τέτοια επιλογή. Εάν αυτή η προδιάθεση αποκτήσει οργάνωση, πρόγραμμα και συνεκτική εκπροσώπηση, τότε είναι απόλυτα βέβαιο πως θα δημιουργήσει πρόσθετη πίεση στη Νέα Δημοκρατία που θέλει πάση θυσία το μαγικό νούμερο του 25% και κάτι.
Η κρίσιμη αμφισβήτηση για το Κτήνος του Μαξίμου, θα ήταν να παγιωθεί σε παραδοσιακούς ψηφοφόρους της παράταξης η πεποίθηση ότι η σημερινή ηγεσία έχει απομακρυνθεί από όσα εκείνοι θεωρούν θεμελιώδη. Μια τέτοια ρήξη δύσκολα θεραπεύεται μόνο με επικοινωνιακές εξαγγελίες. Το μόνο βέβαιο.
Καρυστιανού: Η πολιτική βαρύτητα του αιτήματος δικαιοσύνης
Τώρα, ας πάρουμε τη περίπτωση Μαρία Καρυστιανού, η οποία αποτελεί διαφορετική παράμετρο. Η δημόσια παρουσία της έχει συνδεθεί με τα Τέμπη και το αίτημα απόδοσης ευθυνών. Γι’ αυτό και η πολιτική της απήχηση δεν περιγράφεται επαρκώς με την πρόχειρη κατάταξή της σε έναν κατάλογο «κομμάτων δεξιά της Νέας Δημοκρατίας».
Η απαίτηση για δικαιοσύνη μπορεί να συναντήσει ψηφοφόρους διαφορετικών πολιτικών καταβολών. Ανθρώπους που διαφωνούν μεταξύ τους σε πολλά, αλλά συγκλίνουν όλοι στην ανάγκη να ελέγχεται η εξουσία με αδιάβλητο και διαφανή τρόπο και να απαντά συγκεκριμένα για τις πράξεις και τις παραλείψεις της και όχι να παίζει με τη νοημοσύνη του κοινού, βάζοντας παράλληλα τους υποτακτικούς της (δημοσιογράφους, βουλευτές, αναλυτές κλπ) να λένε αρλούμπες και ασυναρτησίες τύπου Γεωργιάδη, Βούλτεψη, Μαρινάκη, Πορτοσάλτε και κάθε άλλο φρούτο εποχής.
Στην ίδια έρευνα της Metron Analysis, η Καρυστιανού συγκεντρώνει 27% θετικές γνώμες. Αυτό είναι μέτρηση δημοτικότητας, όχι πρόθεση ψήφου. Δείχνει, πάντως, ότι διαθέτει αναγνωρίσιμη δημόσια παρουσία, την οποία μια σοβαρή πολιτική ανάλυση οφείλει να συνυπολογίζει.
Η δοκιμασία όμως για την ίδια, είναι η μετατροπή του αιτήματος δικαιοσύνης σε ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση. Για την «κυβέρνηση των διεφθαρμένων», η δοκιμασία είναι να απαντήσει επί της ουσίας. Αλλά η απαξίωση ενός προσώπου δεν απαντά στα ερωτήματα των πολιτών που το ακούν, απλά το...διαφημίζει περισσότερο.
Ελληνικός Παλμός: Μια παράμετρος που χρειάζεται καθαρή καταγραφή
Η όποια πολιτική ανάλυση αναρτηθεί δημόσια, για να είναι πράγματι συνεπής προς το κοινό, πρέπει να συμπεριληφθεί σε αυτήν η ανερχόμενη πορεία ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού προς την Ορθοδοξία και τον ρωμαίϊκης υφής πατριωτισμό, που αυτή τη στιγμή εκπροσωπείται από τον «Ελληνικό Παλμό» του πρώην βουλευτή της ασήμαντης πλέον «Νίκης» Νίκου Παπαδόπουλου.
Η επίσημη παρουσίασή του τοποθετεί στο επίκεντρο την εθνική κυριαρχία, την Ορθοδοξία, την οικογένεια και την κοινωνική προστασία. Με αυτές τις αναφορές επιχειρεί να διαμορφώσει διακριτή πολιτική ταυτότητα.
Το αναλυτικό ερώτημα είναι πόση απήχηση μπορεί να αποκτήσει αυτή η πρόταση και από ποιες εκλογικές δεξαμενές. Ενδεχόμενη ενίσχυσή του θα μπορούσε να επηρεάσει τόσο τη Νέα Δημοκρατία όσο και άλλους σχηματισμούς με συγγενείς αναφορές. Θα μπορούσε επίσης να κινητοποιήσει ανθρώπους που σήμερα απέχουν.
Η πληροφορία περί ποσοστού άνω του 3% σε μη δημοσιοποιημένες μετρήσεις χρειάζεται βέβαια επιβεβαίωση, με στοιχεία για την εταιρεία, τον χρόνο διεξαγωγής, το δείγμα και το ερώτημα, αλλά ως πρώτη εκτίμηση με βάση την δημοφιλία του «Ελληνικού Παλμού» στα social Media και σε μεγάλες ομάδες του Facebook, όπως είναι η ομάδα ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ με πάνω από 50.000 ακόλουθους.
Εξ' άλλου, είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι διάφοροι δημοσκόποι αποκρύπτουν σκόπιμα και συστηματικά την καταγραφή κομμάτων που έχουν ως σημαία το δόγμα Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και ο "Ελληνικός Παλμός" αυτό ακριβώς εκπροσωπεί.
Αυτό δεν καθιστά όμως περιττό το αίτημα διαφάνειας. Αντιθέτως, το κάνει συγκεκριμένο: Όταν ένας σχηματισμός συγκεντρώνει ή δεν συγκεντρώνει μετρήσιμη υποστήριξη, ο αναγνώστης δικαιούται να γνωρίζει πώς καταγράφεται, εάν εμφανίζεται χωριστά ή μέσα στην κατηγορία «άλλο κόμμα» και με ποια μεθοδολογικά κριτήρια.
Οι καθαροί πίνακες υπηρετούν την ενημέρωση. Οι υπαινιγμοί, από οποιαδήποτε πλευρά, δεν μπορούν να τους υποκαταστήσουν.
Συμμαχία Ελλήνων: Οι ισχυρισμοί χρειάζονται μέτρηση και ο νόμος τεκμήρια
Στην περίπτωση της «Συμμαχίας Ελλήνων», η δημόσια στήριξη του Ηλία Κασιδιάρη, καταδικασμένου αδίκως και πρώην φυλακισμένου παρανόμως από τη πρώτη κυβέρνηση Σαμαρά για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, έχει καταγραφεί.
Ωστόσο, οι ισχυρισμοί για διψήφια εκλογική επιρροή ή πρωτιά στις ηλικίες 17 έως 25 ετών κατά την άποψη μου, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως επιβεβαιωμένα ευρήματα χωρίς δημοσιευμένη έρευνα. Επίσης, σε πρόσφατη δήλωσή του, ο ίδιος ο Κασιδιάρης άφησε ανοικτή τη μορφή ενδεχόμενης εκλογικής συμμετοχής του· Συνεπώς, δεν τεκμηριώνεται η κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι δεν θα είναι υποψήφιος.
Ανάλογη ακρίβεια χρειάζεται στο νομικό ζήτημα. Η απόφαση 1/2024 του Α1 Τμήματος του Αρείου Πάγου αποτυπώνει ότι ο έλεγχος αφορά και την πραγματική ηγεσία ενός κόμματος. Επομένως, η απουσία επίσημου τίτλου δεν αρκεί από μόνη της για να κλείσει τη συζήτηση. Η απλή υποστήριξη και η άσκηση πραγματικής ηγεσίας είναι διαφορετικά ζητήματα, τα οποία εξετάζονται με συγκεκριμένα στοιχεία.
Η εκλογική δε νομιμότητα απαιτεί δικαστική κρίση με αιτιολογία σοβαρή και απολύτως τεκμηριωμένη. Όμως δυστυχώς, όπως το είδαμε αυτό στις προηγούμενες εκλογές του 2023 και στην υπόθεση αλλαγής προσώπων και δικαστών του Αρείου Πάγου - ένας εξ αυτών αποκάλυψε ότι προσπάθησε η κυβέρνηση να τον δωροδοκήσει για να μην εμποδίσει την τροπολογία που θα καταθέτονταν στη Βουλή - υπάρχει ο προσωπικός διακόπτης που ανοιγοκλείνει το Κτήνος του Μαξίμου, που συσκοτίζει τη θεσμική διαδικασία και αποδυναμώνει την πολιτική κριτική. Το έκανε μία φορά. Τώρα όμως αν το κάνει, θα θάψει οριστικά τόσο τη ΝΔ, όσο και τον εαυτό του.
Οι ψηφοφόροι δεν μεταβιβάζονται με εντολή
Το σενάριο ότι ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός της «Συμμαχίας Ελλήνων» θα οδηγούσε αυτομάτως το αντίστοιχο εκλογικό ακροατήριο στον Σαμαρά είναι υπόθεση, όχι πρόβλεψη που στηρίζεται σε δημοσιευμένα δεδομένα. Είναι απολύτως βέβαιο ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα αποτελούσε από τη μία τον οριστικό ενταφιασμό του Κτήνους, αλλά από την άλλη οι ψήφοι μπορεί να πήγαιναν στον Σαμαρά, αλλά μπορεί και όχι. Θα μπορούσαν να πάνε οπουδήποτε. Είτε στη Καρυστιανού, είτε στον Νίκο Παπαδόπουλο, είτε στην Ελληνική Λύση του Βελόπουλου ή και να μοιραζόταν αυτό το ποσοστό σε όλους όσους εκπροσωπούν τον «Πατριωτικό χώρο»
Οι υγιείς ψηφοφόροι δεν αποτελούν περιουσία πολιτικών προσώπων. Μπορούν να αλλάξουν επιλογή, να διασπαστούν μεταξύ διαφορετικών κομμάτων ή και να απέχουν, αλλά το τελευταίο σε αυτή τη συγκυρία δε βλέπω να γίνεται.
Για το Μαξίμου, πάντως, παραμένει ένα ουσιαστικό πρόβλημα: Όσο πολλαπλασιάζονται οι διαθέσιμες επιλογές, τόσο δυσκολότερα μπορεί να διατηρείται η υποστήριξη μόνο με την επίκληση του φόβου για την επόμενη ημέρα.
Η εξουσία που φεύγει κι αυτή που έρχεται
Αυτή η κυβέρνηση, αυτό το ανηλεές καθεστώς που έχει επιβάλει ο Μητσοτακισμός, δε θα κριθεί μόνο όταν έρθει η ώρα για την καθημερινότητα, τη λειτουργία των θεσμών και την αξιοπιστία των απαντήσεών της. Έχει ήδη κριθεί για όλα αυτά, είναι απολύτως βέβαιο. Θα κριθεί για την τεράστια διαφθορά που σκόρπισε...απλόχερα σε όλη τη κοινωνία αλλά και για τις αντεθνικές της πολιτικές.
Όμως, κάθε πολιτικός που ζητά να την αντικαταστήσει, θα κριθεί επίσης για τις θέσεις, τους συνεργάτες και την ικανότητά του να κυβερνήσει.
Η ουσιαστική προειδοποίηση προς το Μέγαρο Μαξίμου είναι απλή: Η πρωτιά δε βγάζει πάντα κυβέρνηση και κυρίως, δεν παγιώνει κανέναν αρχηγίσκο. Και κυρίως, δεν δίνει συγχωροχάρτι σε κανέναν.
Όσο όμως η καθεστωτική εξουσία ενδιαφέρεται περισσότερο για το πού θα κατευθυνθεί η δυσαρέσκεια παρά για το τι την προκαλεί, τόσο αφήνει άθικτους τους λόγους που την τροφοδοτούν.
Μόνο η κάλπη εν προκειμένω, είναι ο «λογαριασμός της διακυβέρνησης». Και κανένα επικοινωνιακό επιτελείο και κανείς συμβουλάτορας δεν μπορεί να απαιτήσει από την κοινωνία να θεωρήσει αυτόν τον λογαριασμό εξοφλημένο. Πόσω δε μάλλον μια κυβέρνηση που έχει ως επικεφαλής της ένα πολιτικό και ανθρώπινο Κτήνος, που εδω και μια επταετία, ρημάζει, καίει, ληστεύει και ξεπουλά σε τιμή ευκαιρίας στον οποιονδήποτε του δώσει τα περισσότερα, τα ιερά και τα όσια της πατρίδας.
