Κακομοίρηδες και νοικοκύρηδες

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

δεν πρόλαβε καλά καλά να στεγνώσει το μελάνι από το προηγούμενο άρθρο μου για τη δήλωση βουλευτή ότι όποιος δεν έχει δέκα ευρώ για βενζίνη μπορεί να πάει στη δουλειά του με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και ήρθε η επόμενη πολιτική προσφορά προς την κοινωνία, αυτή τη φορά από τον υφυπουργό Εξωτερικών κ. Χάρη Θεοχάρη, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι υπάρχουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τον «κακομοίρη» και υπάρχουν και οι «νοικοκύρηδες». 

Η δήλωση προκάλεσε αντιδράσεις και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ακολούθησε η απαραίτητη διευκρίνιση. Ο κ. Θεοχάρης εξήγησε ότι δεν αναφερόταν στους πολίτες που δυσκολεύονται, αλλά στα κόμματα που, κατά την άποψη του, παρουσιάζουν μια «κακόμοιρη» Ελλάδα.

Κάπως έτσι η λέξη απέκτησε άλλη σημασία, χωρίς φυσικά να αλλάξει η λέξη.

Ούτε ο πολίτης ήταν ο «κακομοίρης», ούτε ασφαλώς εκείνος που μετράει τα ευρώ στο τέλος του μήνα.

Κακομοίρης ήταν, τελικά, η πολιτική αφήγηση κάποιων κομμάτων. Μια πραγματικά βολική διευκρίνιση, η οποία μας επιτρέπει να συνεχίσουμε τη συζήτηση, χωρίς να χρειαστεί κανείς να αναρωτηθεί γιατί μια τέτοια λέξη χρησιμοποιείται στον δημόσιο πολιτικό λόγο. 

Το πρόβλημα όμως δεν είναι απλώς μια άστοχη έκφραση, αλλα η αντίληψη που κρύβεται πίσω από αυτήν. Ιδιαίτερα όταν έρχεται λίγες ημέρες μετά από μια άλλη δήλωση που αντιμετώπισε τον πολίτη ο οποίος δεν μπορεί να διαθέσει δέκα ευρώ για βενζίνη σαν να του προσφέρεται μια απλή λύση μετακίνησης με το λεωφορείο.

Γιατί πίσω από αυτά τα δέκα ευρώ υπάρχει ένας εργαζόμενος που πρέπει να φτάσει στη δουλειά του, ένας άνθρωπος που πληρώνει φόρους και λογαριασμούς, μια οικογένεια που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο κόστος της καθημερινότητας και στο εισόδημά της. Πίσω από την αδυναμία κάποιου να πληρώσει έναν ακόμη λογαριασμό δεν υπάρχει κακομοιριά, αλλά μια πραγματικότητα που μεγάλο μέρος της πολιτικής τάξης φαίνεται να δυσκολεύεται να αντιληφθεί.

Ο πολίτης που δυσκολεύεται δεν χρειάζεται να του απονεμηθεί ο τίτλος του «νοικοκύρη», ούτε να στιγματιστεί ως «κακομοίρης». Χρειάζεται μια πολιτεία που να καταλαβαίνει ότι η αξιοπρέπεια δεν μετριέται από το αν περισσεύουν δέκα ευρώ στο πορτοφόλι στο τέλος του μήνα.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Ο άνθρωπος που ξυπνάει κάθε πρωί για να πάει στη δουλειά, ο συνταξιούχος που έχει εργαστεί μια ολόκληρη ζωή, ο γονιός που προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του και ο νέος που εργάζεται και παρ’ όλα αυτά δυσκολεύεται να δημιουργήσει τη δική του ζωή δεν είναι στατιστικές μονάδες, ούτε πολιτικές κατηγορίες προς ταξινόμηση. Είναι οι πολίτες για τους οποίους υπάρχει και πρέπει να υπηρετεί η πολιτική. 

Ο κ. Χάρης Θεοχάρης έχει εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα πριν από την πολιτική και έχει διανύσει διαφορετικές πολιτικές διαδρομές. Δεν υπάρχει, επομένως, κανένας λόγος να επιχειρήσουμε να ακυρώσουμε το βιογραφικό του για να ασκήσουμε κριτική στη συγκεκριμένη δήλωση. Το αντίθετο. Η κριτική γίνεται ισχυρότερη όταν μένει στη φράση και στη νοοτροπία που αυτή αποκαλύπτει.

Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις σπουδές, τις θέσεις και τα βιογραφικά. Κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο ένας πολιτικός αντιλαμβάνεται και περιγράφει τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι του.

Και εδώ υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να προβληματίσει πολύ περισσότερο από μια διόρθωση μιας ατυχούς διατύπωσης. Όταν μέσα σε λίγες ημέρες ο πολίτης ακούει ότι, αν δεν έχει δέκα ευρώ για βενζίνη, μπορεί απλώς να πάρει το λεωφορείο και στη συνέχεια ακούει για «κακομοίρηδες» και «νοικοκύρηδες», δημιουργείται μια εικόνα που καμία διευκρίνιση δεν μπορεί εύκολα να σβήσει.

Οι πολίτες δεν ζητούν να τους αποκαλούν νοικοκυραίους ή κακομοίρηδες. Απλά ζητουν να μπορούν  να ζουν από τη δουλειά τους, να μεγαλώνουν με αξιοπρεπεια τα παιδιά τους, να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να αισθάνονται ότι η πολιτεία αντιλαμβάνεται τον αγώνα τους.

Αυτό δεν είναι πολιτική παροχή. Είναι το ελάχιστο που οφείλει να υπηρετεί η πολιτική. 

Γιατί στο τέλος υπάρχει μια απλή αλήθεια που δεν χρειάζεται ούτε επικοινωνιακή διόρθωση ούτε πολιτική ερμηνεία. Ο πολίτης δεν είναι ούτε «κακομοίρης» ούτε «νοικοκύρης», αλλα αυτός που εργάζεται, πληρώνει, αντέχει και ψηφίζει.

Στις δημοκρατίες, καλό είναι να θυμόμαστε ποιος βρίσκεται τελικά στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας και ποιος υπηρετεί ποιον.

https://www.anixneuseis.gr/