Ο Γιάννος Παπαντωνίου μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση του και να αποδειχθούν οι κατηγορίες δωροδοκίας που τον βαρύνουν, έχει το τεκμήριο της αθωότητας. Είναι σαφές ότι κανένας από εμάς δεν μπορεί να ξέρει αν τα «τσίμπησε» ή όχι.
Αν όμως τα έχει πάρει, εκτός της δωροδοκίας θα πρέπει να τον κατηγορήσουν και για ανικανότητα. Δεν μπορεί να έχεις διατελέσει ως ο μακροβιότερος υπουργός Οικονομικών, να έχεις σπουδάσει Οικονομικά εδώ και στις ΗΠΑ, με μεταπτυχιακό στην Σορβόννη και διδακτορικό στο Κέιμπριτζ και να μην έχεις βρει μέσα και τρόπους για να κρύψεις τα κλεμμένα. Ένα πλήθος από λαμόγια χωρίς κανένα τίτλο σπουδών στα οικονομικά το έχουν πετύχει και δεν μπορούν διεθνώς να τους αποκαλύψουν.
Αν πάλι με την αλαζονεία της εξουσίας πίστευε πως αυτός θα είναι υπεράνω κάθε ελέγχου, τότε θα πρέπει να κατηγορηθεί και για βλακεία.
Ήδη από τον 6ο πΧ αιώνα ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος, ένας από τους 7 σοφούς της Αρχαίας Ελλάδος, είχε πει πως:
Δύο πράγματα πρέπει να φοβάται κανείς: το φθόνο των φίλων του και το μίσος των εχθρών του.
Άσχετα όμως από το αν έχει ή όχι λαδωθεί, τον βαραίνει μια μεγάλη κατηγορία που δεν την ελαφρύνει η Βουλγαράκειος θέση πως :το νόμιμο είναι και ηθικό.
Ε, μπορεί να είναι νόμιμο δεν είναι όμως ηθικό να είσαι υπουργός των Οικονομικών σε μια χώρα και να βγάζεις τα λεφτά σου στο εξωτερικό, όπως είπε, ενώ ταυτόχρονα λες στο πόπολο αισιόδοξες προοπτικές για την οικονομία της χώρας όταν είσαι αυτός που διαφεντεύει και κατευθύνει την οικονομία της.
Δυστυχώς όμως στην νεοελληνική πραγματικότητα, άσχετα από την κομματική τοποθέτηση ενός πολιτικού, βλέπουμε ότι η άποψη του Βουλγαράκη τυγχάνει διακομματικής αποδοχής και έχει γίνει το πιστεύω των περισσότερων πολιτικών .
Έτσι πχ όντας υπουργός Οικονομίας ο Σταθάκης διατηρεί λογαριασμούς στο εξωτερικό. Το ίδιο και ο υπουργός Οικονομικών Τσακαλώτος, για να μην αναφέρω και άλλους υπουργούς που προτιμούν να έχουν εξασφαλισμένα τα χρήματα τους στο εξωτερικό ενώ ταυτόχρονα εκθειάζουν τα επιτεύγματα της χώρας στην οικονομία λόγω της διακυβέρνησης της από αυτούς!
Αλλά η νοοτροπία το νόμιμο είναι και ηθικό, έχει επεκταθεί δυστυχώς σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα της πολιτικής μας ζωής.
Έτσι πχ υπουργός παίρνει τηλέφωνο κατάδικο στις φυλακές ,άλλη υπουργός εισπράττει επίδομα ενοικίου ενώ έχει σπίτι,κομματική κυβερνητική εφημερίδα έχει μέτοχο offshore εταιρεία άγνωστων στοιχείων, αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν εμπιστεύεται την δημόσια παιδεία, για την οποία είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση του και στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο.
Διαφορετική πάντως από το νόμιμο είναι και ηθικό του Βουλγαράκη και των επιγόνων του, ήταν η άποψη που εξέφραζε ο Περικλής στον Επιτάφιο του (σε μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): «Εις τον δημόσιον μας βίον αποφεύγομεν την παρανομίαν, από ευλάβειαν προ πάντων προς τας επιταγάς των εκάστοτε αρχόντων και των νόμων, εκείνων ιδίως εξ αυτών όσοι έχουν τεθεί είτε προς υπεράσπισιν των αδικουμένων είτε, μολονότι άγραφοι, φέρουν αναμφισβήτητον όνειδος εις τους παραβάτας των».
atheofobos
