H ιστορία της λαγάνας

Η λαγάνα, το επίπεδο ψωμί με την ελάχιστη ψίχα, την τραγανή κόρα και το ξεχωριστό σουσαμένιο άρωμα, αποτελεί κλασική επιλογή ανάμεσα στα εδέσματα της Καθαράς Δευτέρας. Πρόκειται για άζυμο άρτο ή αλλιώς για ψωμί που παρασκευάζεται παραδοσιακά χωρίς προζύμι, ενώ το όνομά της προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό “λάγανον”, που ήταν μια πλακωτή ζύμη από αλεύρι και νερό.

Τόσο η ιστορία της όσο και η παράδοση που επιβάλει την παρουσία της στο τραπέζι αυτής της μέρας είναι τόσο παλιές που χάνονται στους αιώνες. Η λαγάνα, λοιπόν, αναφέρεται ως έδεσμα σε πολλά κείμενα της αρχαιότητας, όπως τις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, όπου συναντάμε τη φράση “λαγάνα πέττετται” που σημαίνει “λαγάνες γίνονται”. Ωστόσο, η σύνδεσή αυτού του ψωμιού με τη νηστεία συνδέεται κατά πάσα πιθανότητα με το γεγονός ότι τέτοιο άζυμο άρτο κατανάλωναν οι Ισραηλίτες κατά τη “έξοδό” τους από την Αίγυπτο. Από τότε και μέχρι τη στιγμή που ο Χριστός ευλόγησε τον ένζυμο άρτο, επιβαλλόταν η κατανάλωση του άζυμου άρτου κατά τη διάρκεια του Πάσχα.

Σήμερα βέβαια την καταναλώνουμε κυρίως κατά την πρώτη μέρα της νηστείας, γι’ αυτό και πολλές συνταγές για λαγάνα δεν περιλαμβάνουν ούτε λάδι. Την Καθαρά Δευτέρα, λοιπόν, οι αρτοποιοί δουλεύουν πυρετωδώς για να ετοιμάσουν το νόστιμο αυτό ψωμάκι, που ταιριάζει πολύ με τα υπόλοιπα νηστίσιμα εδέσματα και ειδικά με την ταραμοσαλάτα, το ταχίνι και τον χαλβά.

Η κυρά-Σαρακοστή

Με τη ζύμη της λαγάνας φτιάχνεται η φιγούρα της κυρά-Σαρακοστής ή αλλιώς η γυναικεία μορφή με τα σταυρωμένα σε προσευχή χέρια και τα 7 πόδια, όσα είναι και τα Σάββατα της Σαρακοστής. Παραδοσιακά φτιάχνεται στην αρχή της νηστείας και χρησιμοποιείται για να μετριέται ο χρόνος που απομένει μέχρι το Πάσχα, μιας και κάθε Σάββατο της κόβουμε και από ένα πόδι, με το τελευταίο να κόβεται το Μεγάλο Σάββατο.

Πώς φτιάχνεται

Η παραδοσιακή συνταγή “ζητά” μόνο αλεύρι, νερό, αλάτι, κάποια μυρωδικά, όπως γλυκάνισο για άρωμα και φυσικά, άφθονο σουσάμι (λευκό και μαύρο) στην επιφάνειά της. Ωστόσο υπάρχουν και οι νέες και πολύ δημιουργικές εκδοχές της, που δεν υστερούν καθόλου σε νοστιμιά, ενώ δίνουν και πιο ξεχωριστή γεύση στο τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας. Δοκιμάζουμε λοιπόν πολύ νόστιμες λαγάνες με αλεύρι ολικής άλεσης, με πράσινη και μαύρη ελιά, με λιαστή ντομάτα, με πιπεριά, με κρεμμύδι και με πολλά ακόμη νόστιμα υλικά που προσθέτουν στη ζύμη οι αρτοποιοί.

Μερικές ιδέες με βάση τη λαγάνα

Όπως είπαμε η λαγάνα πρωταγωνιστεί στο νηστίσιμο τραπέζι ως το ψωμάκι που συνοδεύει τα υπόλοιπα εδέσματα. Υπάρχουν όμως περισσότεροι και πιο ευφάνταστοι τρόποι να την παρουσιάσουμε. Με λαγάνα λοιπόν, μπορούμε να φτιάξουμε πολύ νόστιμα καναπεδάκια. Πώς;

Κόβετε τη λαγάνα σε λεπτές φέτες και της προσθέτετε επάνω ταραμοσαλάτα, ελιές και άνηθο ή φάβα και χταποδάκι ή ταχίνι και γαρίδες. Τα εδέσματα εκείνης της μέρας είναι πολλά και οι πιθανοί συνδυασμοί ακόμη περισσότεροι γι’ αυτό επιστρατεύστε τη φαντασία σας.

Και με τη λαγάνα που περίσσεψε;

*   Μπορείτε να φτιάξετε πολύ αρωματικά κρουτόν και παξιμαδάκια. Κόβετε τη λαγάνα σε κυβάκια ή λεπτές φέτες, αναλόγως τι θέλετε να φτιάξετε, τα απλώνετε σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα, τα περιχύνετε με ελάχιστο ελαιόλαδο και ψήνετε στους 200οC μέχρι να ροδοκοκκινίσουν.

*   Εάν πάλι αφήσετε τη λαγάνα να ξεραθεί πολύ μπορείτε να την τρίψετε στο μπλέντερ, δημιουργώντας γαλέτα με ξεχωριστό άρωμα.

*   Μπορείτε ακόμα να τη μουλιάσετε σε νερό, να τη στύψετε και να φτιάξετε μαζί της ταραμοκεφτέδες ή ωραίους ψωμοκεφτέδες.

 

olivemagazine.gr

Η Ιερότητα και τα μυστικά επίπεδα της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας

Είναι ανέφικτο μέσα σε λίγες σελίδες, έστω και να προσεγγίσουμε, πόσο μάλλον να αναλύσουμε, να ερευνήσουμε και να διαπραγματευτούμε ένα τόσο μεγάλο, ιερό μυστικό, απαγορευμένο και τόσο δύσκολο θέμα. Ένα θέμα που Τιτάνες του πνεύματος, από την αρχαιότητα έως και σήμερα, δαπάνησαν έργο και χρόνο ζωής και τόνους σελίδων, για να το προσεγγίσουν. Παρ΄ όλα αυτά θα επιχειρήσουμε, όσο μας επιτρέπεται, μια όσο τον δυνατόν πιο επιγραμματική, περιληπτική, σύντομη και συνάμα προσεκτική προσέγγιση του θέματος.

Από τα πανάρχαια χρόνια ο άνθρωπος ένοιωσε την ανάγκη να ανταποκριθεί στα ερεθίσματα, ενδογενή αλλά κυρίως εξωγενή, στα δεδομένα και στα γεγονότα ...του περιβάλλοντός του, που τον βομβάρδιζαν καθημερινά. Εξελίσσοντας σιγά-σιγά το γνωστικό του επίπεδο , μέσα από μια ίσως ανώτερη ανθρώπινη αντιληπτική μάθηση, και προσαρμόζοντας την συμπεριφορά του, οδηγούμενος είτε από ασυνείδητες ενστικτώδεις τάσεις, είτε από το «αγελαίο ένστικτο», είτε ίσως από μια μυστική ανώτερη ώθηση, στην ομαδοποίηση των «αυτοχθόνων», με αποτέλεσμα τις πρώτες κοινωνίες. Τα φυσικά φαινόμενα, για αυτές τις πρώτες κοινωνίες, φάνταζαν μεγαλόπρεπα, ασυνήθιστα, άγνωστα. Ο κόσμος ήταν ένα θαύμα αφάνταστο, ασύλληπτο, ακατανόητο. Η περιέργεια, ο φόβος, η επιβίωση, η προστασία από τη Φύση, οδήγησαν στην θεοποίηση των φυσικών στοιχείων, δυνάμεων και νόμων. Ο άνθρωπος άρχισε να μεγαλοποιεί και να παραμορφώνει ότι του ήταν άγνωστο και ακατανόητο. Μπροστά σε αυτήν την αδυναμία της σύλληψης, ο νους άρχισε να εκφράζει με κινήσεις, κραυγές, παραστάσεις και σύμβολα, τον κόσμο, με σκοπό με σκοπό από τη μια την κατανόησή του, και από την άλλη την απαρχή της επικοινωνίας.
Γλώσσα Επικοινωνίας
Η ανάγκη για κατανόηση, εξωτερίκευση και επικοινωνία των ανθρώπων, των ομαδοποιημένων πλέον, έστω και σε υποτυπώδη μορφή πρώτων κοινωνιών, συνυφασμένη σε ένα πλέγμα μίμησης φυσικών εικόνων, δέους, μεγαλείου και έξαρσης, δημιούργησε μια συμβολική γλώσσα επικοινωνίας, μέσα στα πρωταρχικά κοινωνικά πλαίσια. Μία συμβολική γλώσσα που στην αρχή εκφράστηκε με κραυγές, κινήσεις, αντιδράσεις και σύμβολα μίμησης, αργότερα με την μορφή της επικοινωνίας, της κάλυψης αναγκών, του μύθου και της αφήγησης, με αποτέλεσμα τον προφορικό λόγο, καθώς και της οπτικοποίησης-εικονοποίησης των φθόγγων, λημμάτων ή και εννοιών, με αποτέλεσμα την γραφή και τον γραπτό λόγο, με συνέπεια την δημιουργία αυτού του ίδιου του πολιτισμού.
Οι ήχοι, οι εικόνες της φύσης, και τα δεδομένα των αισθήσεων αποτέλεσαν τα πρώτα ερεθίσματα ενεργοποίησης των αντιληπτικών μηχανισμών του ατόμου, το οποίο αναγκάστηκε να προσαρμόσει τις αντιδράσεις του, ώστε να δημιουργήσει δειλά-δειλά τα πρώτα σύμβολα επικοινωνίας, με την μορφή εικόνων, παραστάσεων, ιδεοσυμβόλων, ήχων, εκδήλωσης συναισθηματικών καταστάσεων και γενικά συμπεριφοράς.
Έτσι δημιουργήθηκε πλέον επιτακτική ανάγκη στις πρώτες κοινωνίες, είτε από ασυνείδητες ενστικτώδεις τάσεις, όπως το «αγελαίο ένστικτο», είτε από μία ίσως παλαιότερη διασωσμένη, μυστική, ανώτερη μπορεί εξωανθρώπινη, ώθηση, μέσω των μυστικών Ιερατείων, «Μουσείων Λόγου», Διδασκαλείων και Μυστηρίων, της παραγωγής, της χρήσης και μετάδοσης της πληροφορίας, με τη μορφή ιδεοσυμβόλων, εικονοσημάτων και ηχοσημάτων στην αρχή, και στη συνέχεια πιο σύνθετων μορφών πληροφοριών, με συνέπεια την γέννηση και διαμόρφωση των πρώτων γλωσσών επικοινωνίας.
Φαίνεται ότι το υλικό για τα πρώτα κωδικοποιημένα Ιδεοσύμβολα, Εικονοσήματα, ή Ηχοσήματα, αποτέλεσαν οι πρωταρχικές παρατηρημένες επαναλαμβανόμενες φωνές της φύσης, όπως οι φωνές των ζώων, το κελάηδισμα των πουλιών, οι ήχοι των ανέμων, των κυμάτων, των καταιγίδων, της ροής του νερού, τα ανθρώπινα επι-Φωνήματα έκφρασης συναισθηματικών κυρίως καταστάσεων όπως χαράς, θαυμασμού, λύπης, πόνου , φόβου, έκπληξης κλπ. Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν, ότι οι κλιματολογικές συνθήκες, η πανίδα και χλωρίδα της φύσης, οι ενδογενείς εσωτερικοί, ή εξωγενείς περιβαλλοντολογικοί ερεθισμοί και συναισθηματικές καταστάσεις δημιούργησαν συν τω χρόνω, την μεταφορά επαρκούς πληροφορίας και γνώσης για κάλυψη των στοιχειωδών στην αρχή αναγκών, επιβίωσης, ασφάλειας, προστασίας, αυτοπραγμάτωσης, ηδονής-ευχαρίστησης, θυμού-οργής κλπ. Δημιούργησαν έτσι ένα επαρκή κώδικα κατανόησης και επικοινωνίας μεταξύ των μελών μιας ομοειδούς ή συγκεκριμένης ομάδας με αποτέλεσμα τη γέννηση μιας μητρικής αρχικής γλώσσας επικοινωνίας από την οποία αργότερα προέκυψαν όλες οι άλλες.





Τα πρωταρχικά Φωνήματα-Φωνήεντα α, ε, ο, ι, μετέπειτα διαμορφώθηκαν ανάλογα με την προφορά τους στα:«α», πλήρη και ανεμπόδιστη, από τα όργανα άρθρωσης, εγκέφαλο, στόμα, χείλη, γλώσσα, μύτη, εκροή του εισπνεόμενου αέρα. Συναντάται σαν ο κύριος ήχος στην φύση, στην πρωταρχική κραυγή του νεογέννητου, στις κραυγές των ζώων, στο παφλασμό των κυμάτων, στον ήχο του αέρα, στον ήχο του κεραυνού κλπ.«ε-ψιλον», λεπτή εκροή του αέρα.«ε-δασύ», παχύτερη εκροή του αέρα, (έχει πλέον εκλείψει για άγνωστους πλην σαφείς λόγους από την προφορά).«ο-μικρόν», μικρή, βραχεία εκπνοή με στρογγύλευση χειλιών.«ω-μέγα», μεγάλη, μακρά εκπνοή με στρογγύλευση χειλιών, (προφέρεται σαν διπλό ο-μικρόν).«ι-ώτα», ο λεπτότερος και υψηλότερος ήχος που μπορεί να γίνει αντιληπτός από ανθρώπινα αυτιά.«υ-ψιλόν», λεπτός, ψηλός ήχος, για παράδειγμα του αέρα που περνά μέσα από μια σχισμή.«υ-δασύ», που εξελίχθηκε σε «η-τα», παχύς διαπεραστικός ήχος, για παράδειγμα ο ήχος του αέρα στην καταιγίδα.


Με τη παρατήρηση των ποιο σύνθετων ήχων της φύσης, όπως οι κραυγές και οι ήχοι των ζώων, των πουλιών και των εντόμων, οι ήχοι των κυμάτων, της καταιγίδας, του κεραυνού, της ροής των ποταμών, των καταρρακτών, των βουητών του αέρα στο βουνό ή στο δάσος, προκάλεσε την ανάγκη για προσθήκη ήχων εκφερόμενων ταυτόχρονα με τα φωνήματα δηλαδή συν-φωνήματα ή συν-φωνα, ώστε δημιούργησαν σιγά-σιγά ένα πλήθος Σημάτων και Συμβόλων, που σαν ηχοσήματα και εικονοσήματα δημιούργησαν τα πρωταρχικά εικονογράμματα που παρίσταναν ήχους, εικόνες, παραστάσεις και καταστάσεις της φύσης, που με την κατάλληλη τοποθέτηση τους και χρήση τους σε κάποια λογική σειρά, αποτέλεσαν στη αρχή το πρώτο προφορικό, σαν ηχοσήματα, και μετέπειτα τον πρώτο γραπτό, σαν εικονοσήματα και εικονογράμματα, κώδικα διανθρώπινης επικοινωνίας, δημιουργώντας στην αρχή τον Λόγο και στη συνέχεια τη Γραφή.Τι είναι λοιπόν η γλώσσα επικοινωνίας; Πολύ γενικά θα λέγαμε ότι δεν είναι παρά η επινόηση και χρήση ενός συνόλου συμβόλων, εικόνων, παραστάσεων, ήχων, ερεθισμών, χαρακτήρων και ειδικών σημάτων, που χρησιμοποιούνται με βάση αυστηρώς προκαθορισμένους κανόνες για τον σχηματισμό ενός κωδικοποιημένου συστήματος ομάδων συμβόλων, κωδικογραμμάτων, εικονοσημάτων, ηχοσημάτων και κωδικών έναρθρων ή παριστάμενων εκφράσεων-λέξεων, εννοιών, μορφασμών, χειρονομιών και γενικά σημάτων και σχημάτων, κατανοητών από την ομοειδή γλωσσικά ομάδα, τον συνάνθρωπο και γενικά την τοπική κοινωνία, μετά από και διαδικασία εκμάθησης και χρήσης τους.

Η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και τα μυστικά της

Φαίνεται ότι κάποιες από αυτές τις πρωταρχικές γλώσσες επικοινωνίας δεν σχηματίστηκαν καθόλου τυχαία, αλλά έπειτα από μυστικές, ανώτερες και άγνωστες διεργασίες, μέσα σε μυστικά Ιερατεία, διδασκαλεία και αποκεκρυμμένα Μυστήρια, ή σαν ανώτερη επίδραση ή επέμβαση ανώτερων οντοτήτων, ή παλαιότερων χαμένων πολιτισμών, ώστε να ακολουθούν κάποιους αυστηρά προκαθορισμένους, ιερούς και μυστικούς ανώτερους κώδικες σχηματισμού και ομαδοποίησης, δημιουργώντας τους Ιερούς λεγόμενους μυστικούς Κώδικες και τις Ιερές λεγόμενες γλώσσες, μια που η απαρχή του πολιτισμού στον πλανήτη αυτόν δεν άρχισε το 5.000 π.Χ. ή από Αδάμ για τους μικρόνοες, αλλά δείγματα πολιτισμού, έναρθρου λόγου και εργαλειοτεχνίας εμφανίζονται αν όχι πριν από εκατομμύρια, τουλάχιστον πριν από 740.000 χρόνια και μάλιστα εδώ στην Ελλάδα.
Η μαθηματικότερη και Ιερότερη από αυτές τις Ιερές γλώσσες, με γνωστή προϊστορία τουλάχιστον 12.000 ετών και πλέον, φαίνεται να είναι η Ελληνική γλώσσα. Η γλώσσα αυτή που με την εξέλιξή της από τα πρώτα ιδεοσύμβολα έως τις γραμμικές Α και Β, με τουλάχιστον 2.500 ιδεοσύμβολα η μία από αυτές, τις περίφημες διαλέκτους της, Αττική, Ιωνική, Δωρική κλπ, την Ελληνιστική Δημώδη καθομιλούμενη, ή καθαρεύουσα, με 90 εκατομμύρια Ελληνικά Λήμματα (θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας της Δρ. Mac Donald), αποτελεί την κορωνίδα της ανθρώπινης διανόησης και την πρωταρχική μήτρα και μητέρα όλων των μετέπειτα γλωσσών.







Κατ’ αρχήν πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε ορισμένα από τα Ιερά εφτασφράγιστα μυστικά που φυλάσσονται για χιλιετίες τώρα στην περισσότερο κωδικοποιημένη, Μαθηματικότατη και Ιερότατη μητρική Ελληνική γλώσσα. Οι πιο αφυπνισμένοι, ή καλύτερα θα λέγαμε οι πιο μυημένοι, μελετητές ή ερευνητές της Ελληνικής γλώσσας γνωρίζουν καλά ότι η Ελληνική γλώσσα παρουσιάζει τρία επίπεδα κατανόησης. Το «Ομιλόν», το «Σημαίνον» και το «Κρύπτον».
Το «Ομιλόν» είναι το πρώτο και αρχικό επίπεδο κατανόησης ενός ιδεοσυμβόλου, εικονοσήματος, ηχοσήματος, λήμματος, γράμματος, λέξης ή έννοιας, που δηλώνει για το τι ακριβώς ομιλεί το συγκεκριμένο σύμβολο, εικονοσήμα, ηχοσήμα, λήμμα, γράμμα, και η συγκεκριμένη λέξη ή έννοια και που σχεδόν όλοι όσοι το ακούσουν ή το δουν μπορούν να το κατανοήσουν άμεσα. Είναι δηλαδή το επίπεδο καθομιλουμένης καθημερινής χρήσης όλων όσων χρησιμοποιούν και χειρίζονται την Ελληνική γλώσσα. Παράδειγμα η έννοια «Ελευθερία» γίνεται κατανοητή, από το σύνολο όσων χρησιμοποιούν την Ελληνική γλώσσα, ως την ανεμπόδιστη έκφραση ή εκδήλωση συναισθημάτων, λόγου, ιδεών, κινήσεων, πράξεων και συμπεριφοράς στα όρια των κοινωνικώς αποδεκτών προτύπων, όρων, ορίων και συμβάσεων, το αντίθετο του περιορισμού. Η λέξη «αυτοκίνητο» γίνεται κατανοητή ως το βασικό μέσον μεταφοράς των ανθρώπων, η λέξη «υπάλληλος» ως ο έμμισθος εργαζόμενος σε μια επιχείρηση κλπ.
Το «Σημαίνον» είναι το δεύτερο επίπεδο κατανόησης ενός ιδεοσυμβόλου, εικονοσήματος, ηχοσήματος, λήμματος, γράμματος, λέξης ή έννοιας, που υποδηλώνει το τι ακριβώς σημαίνει το συγκεκριμένο σύμβολο, εικονοσήμα, ηχοσήμα, λήμμα, γράμμα, και η συγκεκριμένη λέξη ή έννοια. Δίνει την σύνθεση και την ετυμολογία της συγκεκριμένης έννοιας, καθώς συνδέει το Σήμα με το σημαινόμενο, ή δίνει με τον τονισμό των γραμμάτων, πάνω δεξιά ή κάτω αριστερά, μία άκρως μαθηματική αναλογία, πράξη ή σχέση, και που λίγοι, και μάλιστα οι πιο μορφωμένοι ή οι πιο υποψιασμένοι ή μυημένοι, μπορούν να κατανοήσουν. Είναι δηλαδή το επίπεδο ειδικής και συγκεκριμένης χρήσης όλων όσων έχουν διδαχθεί ή ερευνούν, χρησιμοποιούν και χειρίζονται την Ελληνική γλώσσα σε δεύτερο επίπεδο. Παράδειγμα η ίδια η έννοια «Ελευθερία» γίνεται κατανοητή, στο δεύτερο επίπεδό της από τους πιο εξειδικευμένους που χρησιμοποιούν την Ελληνική γλώσσα, αρχικά ως την ορθή έλευση των πραγμάτων που έρχονται, μια και η έννοια αυτή σχηματίζεται από τα συνθετικά «Ελ» που σημαίνει την έλευση, εξ’ ου και Ελευσίνα, «Ευ» που σημαίνει το σωστό, το ορθόν, και «Αιθήρ (θερία)» που σημαίνει την πεμπτουσία των πραγμάτων κατά τον Αριστοτέλη, το 5ο στοιχείο της εκδήλωσης των πραγμάτων. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι Θεοί ζουν στον Αιθέρα. «Ελευθερία» λοιπόν κατά την Ελληνική σημαίνει την ανεμπόδιστη και σωστή ροή των πραγμάτων, ενεργειών, πράξεων, ιδεών κινήσεων, λόγων, συναισθημάτων, ή συμπεριφοράς που ρέουν ή έρχονται προς την δική μας αντιληπτικότητα. Το αντίθετό της κατά συνέπεια είναι πλέον η εντός συγκεκριμένων ορίων «περι-ορισμένη» ροή ή κίνηση των ανωτέρω πραγμάτων. Η λέξη «αυτοκίνητο» γίνεται κατανοητή ως το μέσος μεταφοράς που κινείται μόνο του καθώς η λέξη αποτελείται από τα συνθετικά «αυτό» και «κίνηση». Η λέξη «υπάλληλος» κατανοείται εδώ ως ο κάτω από την εποπτεία άλλου, εργαζόμενος σε μία επιχείρηση, καθώς η λέξη απαρτίζεται από την πρόθεση «Υπό» που υπο-δηλώνει και συγκεκριμενοποιεί την προ-θεση (πριν τη θέση) κατάσταση και την αντωνυμία «Άλληλος» που δηλώνει την κύρια θέση κλπ.
Το «Κρύπτον» είναι το τρίτο και πιο μυστικό επίπεδο κατανόησης ενός ιδεοσυμβόλου, εικονοσήματος, ηχοσήματος, λήμματος, γράμματος, λέξης ή έννοιας, που υπο-δηλώνει το τι ακριβώς υπο-κρύπτει στο υπό-βαθρό του και πως δονείται, κραδαίνεται, πάλλεται, συν-τονίζει και συντονίζεται και τι αντι-δράσεις, συμπεριφορές, φαινόμενα ή ενέργειες προκαλεί το συγκεκριμένο σύμβολο, εικονοσήμα, ηχοσήμα, λήμμα, γράμμα, και η συγκεκριμένη λέξη ή έννοια. Κατάσταση που πάρα πολύ λίγοι και μάλιστα οι πιο μυημένοι, μπορούν να κατανοήσουν. Είναι δηλαδή το επίπεδο μυστικής, κωδικής και απόλυτα ελεγχόμενης χρήσης, μόνο των πολύ ολίγων μυημένων ή Αρχιερέων, που έχουν διδαχθεί πώς να χρησιμοποιούν και να χειρίζονται τους μυστικούς κώδικες της Ελληνικής γλώσσας σε βαθύτερα επίπεδα.
Για παράδειγμα η λέξη ή η έννοια «Αλήθεια», στο πρώτο της επίπεδο, το «Ομιλόν»δηλώνει αυτό που ο κάθε άνθρωπος κατανοεί ως Αληθές. Τι είναι όμως Αληθές; Στο δεύτερο επίπεδο της έννοιας δηλαδή στο «Σημαίνον», φαίνεται να εμπεριέχεται στην έννοια το «στερητικό άλφα» που σημαίνει στέρηση της ακολουθούμενης από αυτό έννοιας, που στη προκειμένη περίπτωση φαίνεται να είναι η έννοια «Λήθη» ή «Λάθος», ανάλογα με την διάλεκτο Δωρική ή Αττική. Δηλαδή «Αλήθεια» δεν είναι παρά η στέρηση Λήθη. Δηλαδή για να οδηγηθούμε στην Αλήθεια απαιτείται η ενθύμηση, η «Μνημοσύνη» (μητέρα των Μουσών) και κατά συνέπεια η εμπειρία, ο πολιτισμός, η μύηση, η μουσική, το μυστήριο (έννοιες που προέρχονται από την έννοια «Μούσα»), με σκοπό την στέρηση Λαθών και αστοχίας ώστε να επιτευχθεί ο τελικός σκοπός Αυτοπραγμάτωσης και εξέλιξης του Ανθρωπίνου Όντος. Τη στιγμή που η έννοια «Λάθος» σημαίνει το ψευδές δηλαδή την παραποίηση της πραγματικότητας, και κατά συνέπεια διαγραφή, η έννοια «Αλήθεια», στο δεύτερο επίπεδο κατανόησης σημαίνει κάθε τι που είναι πραγματικό και στο οποίο μπορεί κανείς να οδηγηθεί με σωστή χρήση της εμπειρίας στο Παρών, στο τώρα, ζώντας σωστά την στιγμή, αν διδαχθεί από τις ενθυμίσεις, τις εμπειρίες, τις παραδώσεις το παρελθόν, χωρίς λάθη και αστοχίες, μέσα από τη σωστή διαβίωση στο Παρόν, μια και οι στιγμές του παρόντος σε δευτερόλεπτα από την ώρα που τις ζούμε γίνονται παρελθόν. Δηλαδή στο «ευ ζην» ή όχι του τώρα, δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι το παρελθόν μας, ανάλογα με την στάση και συμπεριφορά μας και με διαμόρφωση και αξιοποίηση της συσσωρευμένης ατομικής και συλλογικής εμπειρίας στο «ευ ζην» του τώρα, με τελικό πραγματικά Αληθή Στόχο και Σκοπό ένα πραγματικά Αληθές Μέλλον. Αλήθεια δηλαδή είναι η ίδια η διαχρονική πραγματικότητα ανά τους αιώνες, το «Ευ Ζην» της ανθρώπινης εξέλιξης.
Πέστε μου τώρα τη σημαίνει η Αγγλική λέξη «true» για την Αλήθεια, έστω και στο πρώτο της επίπεδο μια και Αγγλική δεν διαθέτει μεγάλο βάθος, για να διαπιστώσετε την φτώχεια και την λεξιπενία της δήθεν παγκόσμιας γλώσσας, της Αγγλικής, που έτσι και αλλιώς το 65 και πλέον τοις εκατό της καθομιλουμένης Αγγλικής αποτελείται από αυτούσιες Ελληνικές λέξεις, έννοιες ή λήμματα. Παράδειγμα η λέξη «Pause» που μεταφράζεται «παύση», αν προφερθεί χωρίς προφορά, μόνο να διαβαστεί, διαβάζεται» Παύσε-Pause», τι χρειάζεται λοιπόν η μετάφραση; Μπορούμε τώρα να αντιληφθούμε ότι οι πολέμιοι της Αλήθειας επιδιώκουν την Λήθη, ενώ οι υπέρμαχοι της Αλήθειας δεν λησμονούν αλλά διδάσκονται από το παρελθόν για να δημιουργήσουν ένα σωστότερο μέλλον.
ΚΟΣΜΟΓΕΝΝΗΣΗ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΘΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Στην Αρχή υπήρχε το «Χάος» Α-σχημάτιστο και Α-κατασκεύαστο και σε πλήρη Α-ταξία. Επί του Χάους περιφερόταν το «Είδος ή Ίδος» που εμπεριείχε την Πρωταρχική και μόνη Δύναμη της Ιδέας δημιουργίας του κόσμου. Δεν ήταν Θεός το Χάος, μα ούτε και το Ίδος. Θα μπορούσε όμως να εκφραστεί το Χάος σαν το Πρωταρχικό υπόβαθρο μιας αμυδρής έστω Αρχής του Θείου. Ο Θεός όμως είναι Άναρχος, δεν έχει Αρχή, αν και θα μπορούσε να είναι η Αρχή μια και από Αυτόν ξεκινούν όλα, και εφόσον δεν έχει Αρχή, δεν μπορεί να βρίσκεται κάτω από καμιά Αρχή.
Την έκφραση αυτή η Ελληνική γλώσσα την αποδίδει με την έννοια «Υπ-άρχω» βρίσκομαι δηλαδή κάτω από κάποια Αρχή που είναι πάνω από εμένα. Με την έννοια αυτή λοιπόν ο Θεός δεν Υπ-άρχει, δεν βρίσκεται δηλαδή κάτω από καμιά Αρχή. Άρα αποφατικά ο Θεός δεν υπάρχει; Κάθε άλλο και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της Ελληνικής γλώσσας, αρκεί να κατανοήσουμε έστω και κάπως το αδύνατο να αντιληφθούμε έστω και λίγο το Άδηλο και το Άρρητο, δηλαδή το μη Δηλούμενο το Ανέκφραστο και το Άναρχο. Πως όμως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο που από την φύση του είναι αδύνατον και ακατόρθωτο μια και «τον Θεό ουδείς εώρακε πώποτεν;».

Απλά ας φανταστούμε το Χάος σαν κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί και να δηλωθεί αλλιώς, παρά μόνο με αυτή την ίδια τη λέξη της Ελληνικής γλώσσας «Χάος» και ας προσπαθήσουμε να το παραστήσουμε στο χώρο σαν μια εντελώς άγραφη, τελείως λευκή κόλλα χαρτιού, πάνω στην οποία δεν έχει σημειωθεί τίποτα. Επί του Χάους, κατά την Πυθαγόρεια άποψη, περιφερόταν αυτό που οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν «Ίδος» δηλαδή η ιδέα εν δυνάμει της δημιουργίας. Δεν ήταν το «Ίδος» ο Θεός, αλλά ένα μέσον εκδήλωσης του Θείου που εμπεριείχε μέσα του την πνευματική θεία έμπνευση της Δημιουργίας. Ας φανταστούμε τώρα το «Ίδος» σαν ένα στυλό ή μια γραφίδα, που είναι το μέσον μέσω του οποίου ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να εκφράσει και να εκδηλώσει την έμπνευσή του, χρησιμοποιώντας αυτόν τον στυλό, ώστε να εκφράσει, να δημιουργήσει και να εκδηλώσει γραπτά σε μια κόλλα χαρτί την Ιδέα του για κάτι. Όταν το «Ίδος» έρχεται σε πρώτη επαφή με το αταξικό, άναρχο, άδηλο και ανέκφραστο «Χάος», τότε η γραφίδα (Ίδος), αφήνει το πρώτο ίχνος ως στίγμα της μελάνης της πάνω στην άγραφη κόλλα χαρτιού (Χάος).

Ο Πυθαγόρας ονόμασε αυτό το πρώτο ίχνος πρωταρχικής εκδήλωσης «Στιγμή». Πρόκειται για την Πυθαγόρειο μαθηματική Στιγμή, η οποία αποτελεί τόσο την πρώτη χρονική στιγμή εκδήλωσης της θείας θέλησης για δημιουργία, όσο και το πρώτο ενεργό στίγμα χωροχρονικής εκδήλωσης της ίδιας της Δημιουργίας, με αυτή την ίδια την πρωταρχική χωροχρονική εκδήλωση της Θεότητας. Έτσι έγινε η Αρχή της Δημιουργίας του Συν-παντος, όταν ο Θείος Νους αποφάσισε να εκδηλώσει τη θέληση για δημιουργία, χρησιμοποιώντας ως μέσον εκδήλωσης την Ιδέα της δημιουργίας (Ίδος), ώστε να εκδηλωθεί επί του άναρχου, ανεκδήλωτου, ανέκφραστου και αταξικού Χωροχρόνου των άπειρων διαστάσεων (Χάους), η Αρχή της Δημιουργίας των Συν-πάντων.
Η πρώτη λοιπόν εκδηλούμενη Χωροχρονική Στιγμή αποτελεί την Πρώτη Αρχή της Δημιουργίας, και την εκδήλωση-γέννηση του Χρόνου-«Κρόνου», δηλαδή την Εμφάνιση του χρόνου στο Σύν-παν. Έτσι γεννάται από την συνένωση «Ουρανού» και «Γαίας» ο Κρόνος – Χρόνος που όλα τα κατατρώγει στην εμφάνισή του. Ο θεός που τρώει τα παιδιά του. Η δεύτερη εκδηλούμενη χωροχρονική στιγμή, το δεύτερο άγγιγμα της γραφίδας στη λευκή κόλλα χαρτιού με την πρότερη τελεία-στιγμή, δημιουργεί μια δεύτερη-ύστερη, ομοούσια της πρώτης, τελεία-στιγμή. Η ένωση του πρότερου και του ύστερου κατά τον Αριστοτέλη αποτελεί την ροή στον χρόνο. Έτσι γεννάται η γυναίκα-αδελφή του Κρόνου-Χρόνου, Ρέα-Ροή, η οποία αργότερα διασώζει το Θεό Πνεύμα (Δία-Ζευ), που σημαίνει την ερωτική ελκτική συνένωση-Ζεύξη, που νικά τελικά τον Τιτάνα γεννήτορα Πατέρα του Χρόνο-Κρόνο μέσω της Ζεύξης-έλξης και συνένωσης των αντιθέτων, αλλά και μέσω της διαίρεσης-επιμερισμού, μεθόδου με την οποία ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει τα Θεία και να αντιληφθεί στον αισθητό κόσμο των Ιδεών κατά τον Πυθαγόρα. Δηλαδή μέσω της πνευματικής απορροής του Δια-Ζευ. Ένα πλήθος τέτοιων Χωροχρονικών Στιγμών Εκδήλωσης της Θείας θέλησης δημιουργεί την Πρώτη «ευ-θεία» Ροή-Γραμμή, την Πρώτη Θεία Μονάδα-Χορδή από την οποία αρχίζουν όλα.
Η ΜΟΝΑΔΑ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ
Η Μονάδα για τον Πυθαγόρα, είναι πρώτη και μοναδική εκδήλωση του Ανέκφραστου, Άναρχου και Ανεκδήλωτου Θείου Πνεύματος. Είναι το μόνο σχήμα που μπορεί να κάνει το Θείο κάπως κατανοητό και αποδεικνύει τις ιδιότητές Του, άρα η Μονάδα είναι Θεία. Επειδή από πλήθος τέτοιων μικροσκοπικών εκδηλούμενων ιχνών Χωροχρονικών Στιγμών, από μικρές ευ-θείες χορδές που πάλλονται με τεράστιες ταχύτητες και δυνάμεις ως θείες εκφάνσεις, αποτελούνται όλα τα υπόλοιπα σχήματα της Δημιουργίας, άρα η Μονάδα είναι Πανταχού Παρούσα, λόγω πανταχού παρουσίας είναι Παντογνώστης, λόγω πανγνωσίας είναι Πάνσοφη, λόγω πανσοφίας είναι Παντοδύναμη, λόγω παντοδυναμίας είναι Πανίσχυρη, Αθάνατη, Αγία κ.ο.κ.
Η Μονάδα για τον Πυθαγόρα είναι Άπειρη διότι μπορεί να επεκτείνεται αέναα προς το Άπειρο. ‘Όταν η Μονάδα είναι οριζόντια δηλώνει τον ορίζοντα, μέχρι εκεί που μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι, το πέρας, τη διαχωριστική γραμμή, το τετελεσμένο, δηλαδή τον Θάνατο. Οι Πυθαγόρειοι την χρησιμοποιούσαν σαν το δηλωτικό σύμβολο ή σήμα της φθοράς ή του τέλους, του πέρατος και του Θανάτου με την έννοια της Αφαίρεσης. Δηλαδή το Πυθαγόρειο Μαθηματικό σημείο της μαθηματικής πράξης της αφαίρεσης «Μείον (-)». Η Μονάδα λοιπόν οριζόντια μπορεί να επεκταθεί αέναα προς το άπειρο, δεξιά ή αριστερά, προς μία ατελείωτη διαδικασία διαχωρισμού, περάτωσης, φθοράς και αφαίρεσης με σκοπό την απορρόφηση. Δηλαδή συμβολίζει την συρρίκνωση του Σύν-παντος, τη φθορά, το πέρας, την αφαίρεση, αλλά και από αυτήν, την προκύπτουσα αναγέννηση και κατά συνέπεια τον Θάνατο και την απ’ αυτόν προκύπτουσα μεταθανάτια εκδήλωση. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Πυθαγόρας, εκτός των άλλων, είναι και ο θεμελιωτής και Πατέρας της Επιστήμης των Μαθηματικών και της Γεωμετρίας, καθώς και της Επιστήμης των Ήχων της Μουσικής, και οι 4 μαθηματικές πράξεις της φύσης, Πρόσθεση (Αύξηση), Αφαίρεση (Μείωση), Πολλαπλασιασμός (Αναπαραγωγή), και Διαίρεση (Επιμερισμός), καθώς και η «Προπαίδεια», είναι δική του έμπνευση και υλοποίηση.
Η Μονάδα όταν είναι κάθετη μπορεί να απειριστεί αέναα, προς τα πάνω ή προς τα κάτω, σε μια συνεχή διαδικασία εξέλιξης, καθώς λειτουργεί και σαν μια γέφυρα επικοινωνίας των πάνω, των υψηλότερων, του κόσμου των Ιδεών, με τα κάτω, τα βαθύτερα και χαμηλότερα, τον κόσμο των αισθητών και της εκδήλωσης. Είναι δηλαδή η Έλξη, ο Έρωτας, η Ζεύξη των υψηλών πραγμάτων με τα ανθρώπινα, που αναγκάζει τον κόσμο των ιδεών να εκδηλωθεί στα αισθητά και ανθρώπινα αντιληπτά, δηλαδή ο ίδιος ο Θεός Ζευς. Συμβολίζει κατά συνέπεια την ίδια την ζωή.
Όταν τώρα η κάθετη γραμμή τοποθετηθεί πάνω στη οριζόντια, τότε είναι που η ζωή συναντά και υπερνικά τον θάνατο, για αυτό και το σύμβολο αυτό των δύο κάθετων γραμμών, συμβολίζει την αύξηση (πρόσθεση) και χρησιμοποιήθηκε από τους Πυθαγορείους σαν το Ιερότατο πανίσχυρο σύμβολο της Πρόσθεσης Συν (+). Το Σταυρωτό αυτό σύμβολο το ονόμασαν «ΤΕΤΡΑΚΤΥΝ» και ήταν η αέναη υπερνίκηση της Ζωής επί του Θανάτου, ήταν δε τόσο Ιερό, που οι Πυθαγόρειοι ορκιζόταν πάνω του, επι ποινή θανάτου, λέγοντας «Μα την Αενάου Φωτός επιδούντα Τετρακτύν» που δεν είναι άλλος όρκος από τον Χριστιανικό «Μα το Σταυρό».
Συνοψίζοντας λοιπόν βλέπουμε ότι ο Ακατανόητος και Ασύλληπτος από το πεπερασμένο Θείος Νους εμπεριέχει την ιδέα της δημιουργίας του κόσμου στο «Ίδος» το οποίο χρησιμοποιεί ως μέσον της Θείας Σοφίας για την εκδήλωση επί του Αταξικού και Ακατασκεύαστου Χάους της Δημιουργίας των Κόσμων. Ο Θείος Νους εκδηλώνεται πλέον και κατανοείται μόνον μέσω της εκδήλωσης των Θείων Ιδιοτήτων ως ενέργειες Προσώπου. Η ανάγκη έλξης επαφής του «Ίδος» επί του «Χάους», της γραφίδας επί της άγραφης κόλλας χαρτιού, επιτυγχάνεται με την ενεργή δύναμη έλξεως, ζεύξης του Θείου Έρωτος (Ζευς), ως ανάγκη εκδήλωσης του Θείου Νου, ή του κόσμου των ιδεών, στα αισθητά, με την πράξη της Εκδήλωσης ως Δημιουργίας. Δηλαδή ο Ζευς αποτελεί Λόγο εκδήλωσης της Δημιουργίας του Θείου, άρα και Θείο Λόγο.
Έτσι λοιπόν η Δημιουργία ξεκινά με τον Θείο Λόγο, από τον Αριθμό Δύο, που για τον Πυθαγόρα αποτελεί την αφύπνιση, τον αντικατοπτρισμό και την αρχή της δράσης της Μονάδας, και τον συμβολίζει με την πρώτη Γωνία, ως Γνώμονα. Δείχνοντας τον Θεό να γεω-μετρεί τον Κόσμο με τον Αντίχειρα και τον Δείκτη του χεριού Του σε σχήμα Γωνίας λέγοντας:
ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ = 3,14159 (ακρίβεια πέντε δεκαδικών)
Αποκαλυπτική έρευνα: Αθανάσιος Ζερμπίλης
(ψυχολόγος, ερευνητής και μελετητής των αρχαίων ελληνικών μυστηρίων)

Πηγή:
ΕΛΛΩ

Η ύπουλη προπαγάνδα της Νέας Τάξης

Εδώ και κάτι μέρες κυκλοφοράει ένα πολύ ωραίο βίντεο με πολύ καλούς ελληνικούς υπότιτλους. Το έχει γυρίσει κάποιος νέος μάλλον από τις ΗΠΑ. Λέει τα πράγματα με το όνομά τους καταγγέλλοντας την σαβούρα των «δημοκρατικών» ΜΜΕ και όχι μόνο.
Δείχνει ότι παντού υπάρχουν άνθρωποι που ΑΚΟΜΑ σκέφτονται.
Βέβαια, το αν θα επικρατήσουν τέτοιου είδους άνθρωποι είναι ένα άλλο θέμα.
Βλέπετε η βλακεία και η ανηθικότητα των μαζών είναι ανίκητη.

aienaristeyein

Η τρανή απόδειξη του κοινωνικού κομφορμισμού.

Το ηθικό ερώτημα, αν πρέπει κανείς να υπακούει τις εντολές, όταν αυτές αντίκεινται στην ανθρώπινη συνείδηση και στις θεμελιώδεις, «άγραφες» αρχές του ηθικού κώδικα, πέρα από τη δραματοποίηση που γνώρισε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, όπου η πρωταγωνίστρια εκπροσωπεί τον άνθρωπο που δεν υποτάσσεται και θεωρεί χρέος του την εξέγερση απέναντι στο άδικο και τη βίαιη εξουσία, υφίσταται φιλοσοφική ανάλυση σε όλες τις ιστορικές εποχές.

Και ενώ οι ανθρωπιστές διατείνονται την

υπεροχή της ατομικής συνείδησης σε τέτοια θέματα, επιμένοντας ότι η ηθική κρίση του ατόμου πρέπει να υπερισχύει της αρχής, όταν αυτές βρίσκονται σε σύγκρουση, ο Στάνλεϊ Μίλγκραμ, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο του Yale, αποφάσισε να ελέγξει πειραματικά εάν και μέχρι ποιου σημείου τα υποκείμενα είναι διατεθειμένα να ακολουθήσουν εντολές που τους απευθύνονται, όπως να «τιμωρήσουν» ένα άλλο υποκείμενο, αφυπνίζοντας τη δυνητικά βίαιη συμπεριφορά τους ως αποτέλεσμα συμμόρφωσης στην εξουσία, μιας και καλούνταν να το υποβάλουν σε αύξουσες δόσεις ηλεκτρικών εκκενώσεων. 

Όσοι συμμετείχαν στο πείραμα, πίστευαν πως αφορούσε τη μνήμη και την ικανότητα αποστήθισης λέξεων. Συγκεκριμένα, τους έλεγαν πως οφείλουν, αναλαμβάνοντας το ρόλο του «δασκάλου» έναντι αμοιβής 4 δολαρίων/ώρα, να τιμωρήσουν με μια μηχανή ηλεκτροσόκ το «μαθητευόμενο» σε κάθε λάθος απάντηση. Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για την ενσάρκωση ακριβώς αυτού του «ρόλου» και δεν υπήρχε ηλεκτρισμός, ούτε ηλεκτροσόκ, γεγονός που ο «δάσκαλος» δε γνώριζε. Ούτε, βέβαια, ότι ο ηθοποιός υποκρινόταν. 

Πόσοι από τους εθελοντές «δασκάλους» έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό εξαιτίας των λάθος απαντήσεων; Το 95% προχώρησε πάνω από τα 150 βολτ ηλεκτροσόκ, ενώ το 65% έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό των 450 βολτ!

Συμπεράσματα: Ξαναβλέποντας το πείραμα, συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά ότι διαχρονικά λειτουργεί προς επίρρωση της ισχύος της θεωρίας του κομφορμισμού, σύμφωνα με την οποία, όταν ένας πολίτης είναι ανίκανος να πάρει αποφάσεις σε καταστάσεις πίεσης και κρίσης, όντας εγκλωβισμένος στα καλοπλεγμένα δίχτυα του φόβου και του πανικού, μοιραία υπακούει τις εντολές κάποιου ανώτερου στην ιεραρχία, στην προκειμένη περίπτωση του Μίλγκραμ- πειραματιστή, ο οποίος δρα σαν ανώτατη αρχή του. Καταδεικνύει, δηλαδή,  το ευεπηρέαστο και την υπακοή των ανθρώπων, όταν τους παρασχεθεί μια νομιμοποιημένη ιδεολογία είτε κοινωνική- θεσμική υποστήριξη (εδώ: οι καθημερινοί άνθρωποι εκπλήρωναν εντολές -κάτω από εφάμιλλες συνθήκες «νομιμοποίησης»- που είχαν ως απότοκο τη φαινομενική χορήγηση ισχυρότατων ηλεκτρικών σοκ σε άλλους συμμετέχοντες- συνανθρώπους τους). 

Νιώθοντας, λοιπόν, την ανάγκη να αποποιηθούν οποιασδήποτε ευθύνης για ο,τι συμβεί στο θύμα, υπέβαλαν ασυνείδητα τον εαυτό τους στο ρόλο του εκτελεστικού οργάνου της προκειμένης ανώτερης αρχής, υπακούοντάς και θεωρώντας ότι εκείνη μόνο είναι η υπεύθυνη για την έκβαση των πραγμάτων. Υπό αυτό το πρίσμα, η απόσειση της προσωπικής ευθύνης αποτελεί και τη λεπτή, ακαθόριστη γραμμή στα όρια της υπακοής και της κατ' επέκταση χειραγώγησης του ατόμου. Διότι, αποδεικνύεται ότι ναι μεν ο φόβος και η πίεση αποτελούν τους καλύτερους αρωγούς της υπακοής στην εξουσία ανεξαρτήτως των χαρακτηριστικών της τελευταίας, αλλά συνάμα καταστέλλουν την ανεξάρτητη σκέψη και λογική. 

Πολλοί θα πουν ότι οι συναγωγές αυτές είναι καθολικές και αγκαλιάζουν ασφυκτικά τον όρο της «μαζοποίησης». Όμως, το απόφθεγμα ότι όσο πιο αναπτυγμένο, διαφοροποιημένο και μορφωμένο είναι ένα άτομο, τόσο λιγότερο επιρρεπές είναι στη «μαζοποίηση» δεν ισχύει πάντα. Ο άνθρωπος είναι ένα εύθραυστο ον, που συχνά δεν είναι έτοιμο να πάρει τα ηνία της ελευθερίας της σκέψης και της πρωτοβουλίας. Οι ίδιοι άνθρωποι που δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις και να διαχειριστούν τη ζωή τους, δε διστάζουν να θυσιάσουν όλες τις ελευθερίες τους χάριν ενός επιβλητικού «ηγέτη», ο οποίος θα τους καθοδηγεί και θα αποφασίζει αντί γι' αυτούς, καταστρατηγώντας έτσι τις ίδιες τις ηθικές τους αναστολές, αφού μπορεί να προβαίνουν σε ενέργειες που σε άλλες περιπτώσεις θα θεωρούσαν καταδικαστέες.

Μάγδα Χατζηστρατή 

Πηγή:  huffingtonpost.gr

 Σύνταγμα

Η ζωή είναι στιγμές

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που νιώθουν σαν ψευδαισθήσεις. Στιγμές που έρχονται και φεύγουν αστραπιαία, πριν καν προλάβουμε να τις κατανοήσουμε, να τις καταγράψουμε στη μνήμη και ξαφνικά μένουμε να αναρωτιόμαστε αν πραγματικά υπήρξαν. Η ζωή είναι γεμάτη τέτοιες στιγμέΣτιγμές που σε κάνουν να αισθάνεσαι χαρούμενος, αισιόδοξος, τυχερός, δυνατός, ευγνώμων, που σε γεμίζουν με ευτυχία, γαλήνη, ζωντάνια.

Στιγμές που κατανοείς τι είναι αυτό που πραγματικά έχει αξία και δίνει στη ζωή νόημα. Στιγμές που γίνονται εμπειρίες και αναμνήσεις, τις οποίες περνάς με οικογένεια και φίλους, στις οποίες δίνεις και εισπράττεις αγάπη.

Είναι οι στιγμές που κρατάνε όσο τις διατηρείς στο μυαλό και στην καρδιά. Αυτές που μετά από καιρό ανατρέχεις στη μνήμη και αυτόματα σχηματίζεται ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό σου, φωτίζοντας το βλέμμα σου και ξεχνώντας ό,τι σε απασχολούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Η ζωή είναι στιγμές, είναι αισθήματα, είναι αναμνήσεις, τραγούδια, γεύσεις και χρώματα. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και ό,τι σου γεμίζει την καρδιά και την ψυχή. Η ζωή είναι αυτό που την κάνουμε να είναι, οπότε ας την απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε.

enallaktikidrasi

Η ενότητα μέσα από την πολλαπλότητα!

Για να κατανοήσουμε ένα φαινόμενο  συχνά καταφεύγουμε στην αρχή της εμφάνισής  του και συνεχίζουμε να το μελετούμε με όρους αιτίας- αποτελέσματος. Αν επιθυμούμε λοιπόν να κατανοήσουμε την ανθρώπινη ανάπτυξη , θα μπορούσαμε να μελετήσουμε τα στάδια ανάπτυξης του ανθρώπου από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι και την τελευταία του αναπνοή.

Ο Erik Erikson (1902-1994) ήταν ένας από τους αναπτυξιακούς ψυχολόγους που έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στα διάφορα στάδια που περνάμε καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής, τα οποία μάλιστα χαρακτηρίζονται από συγκρούσεις. Η ψυχοκοινωνική θεωρία του ανήκει στις ψυχοδυναμικές προσεγγίσεις καθώς εστιάζει στις εσωτερικές διεργασίες του νου, ενώ αλληλεπιδρά με την εξωτερική πραγματικότητα. Ξεκίνησε ως προέκταση της Φροϋδικής θεωρίας, όμως στη συνέχεια ακολούθησε μια ξεχωριστή πορεία δίνοντας περισσότερο βάρος στις λειτουργίες του Εγώ  (η αρχή της πραγματικότητας που ρυθμίζει τις συγκρούσεις ανάμεσα στο Εκείνο και το Υπερεγώ) και στις κοινωνικές συνδιαλλαγές.

Τα στάδια που περιέγραψε είναι εμπιστοσύνη σε αντίθεση με τη δυσπιστία, αυτονομία σε αντιδιαστολή με την ντροπή/ αμφιβολία, πρωτοβουλία σε  αντιδιαστολή με την ενοχή, φιλοπονία σε αντίθεση με την αίσθηση κατωτερότητας, ταυτότητα με αρνητικό πόλο την σύγχυση ρόλων, οικειότητα σε αντίθεση με την απομόνωση, πανανθρώπινο ενδιαφέρον σε αντιδιαστολή με την αυτό-απορρόφηση και πληρότητα σε αντιδιαστολή με την απελπισία.

Η κεντρική έννοια της θεωρίας του είναι η ταυτότητα του Εγώ, με άλλα λόγια η αίσθηση της αυτό-αντίληψης και αυτό-εικόνας του ατόμου. Η αντίληψη αυτή επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τον πολιτισμό στον οποίο μεγαλώνει αλλά και από τις πρώιμες σχέσεις που αναπτύσσει το βρέφος με τους φροντιστές του. Ο ίδιος υποστήριξε ότι τα οκτώ στάδια εμφανίζονται διαδοχικά και η ανάπτυξη στο κάθε στάδιο εξαρτάται από τα γεγονότα που συνέβησαν στα προηγούμενα. Για παράδειγμα το στάδιο της αναζήτησης και δόμησης της ταυτότητας δεσπόζει κατά τη διάρκεια της εφηβείας, η αντίθεση ανάμεσα στην οικειότητα και την απομόνωση εμφανίζεται κατά κόρον στις ηλικίες μεταξύ 18 έως 40, ενώ το πανανθρώπινο ενδιαφέρον σε αντιδιαστολή με την αυτό-απορρόφηση είναι ένα σύνηθες δίπολο από τα 40 έως και τα 65 έτη.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σημειώσω πως, αν και ο Erikson όρισε τα στάδια αυτά σε αντιστοιχία με συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες, δεν χρειάζεται να νιώσουμε εγκλωβισμένοι στους αριθμούς καθώς αναλογιζόμαστε την εφαρμογή της εν λόγω θεωρίας στη ζωή μας. Πράγματι η εφηβεία συνοδεύεται από μια έντονη τάση πειραματισμού, μίμησης και ενσωμάτωσης ρόλων στην πορεία προς τη δόμηση μιας σταθερής ταυτότητας, αλλά αυτό δεν αποκλείει το γεγονός ένας νέος άνθρωπος να εστιάζει τις προσπάθειές του στην επίλυση κοινωνικών  ζητημάτων και στη βοήθεια προς τους άλλους.

Η κριτική άλλωστε που ασκήθηκε στη θεωρία του ήταν πως δίνει περισσότερο έμφαση στην ατομική και λιγότερο στη συλλογική ταυτότητα. Αν επανέλθουμε όμως στο προτελευταίο στάδιο, πριν τον τελευταίο απολογισμό της ζωής του, γίνεται εμφανής η στενή σχέση του ατόμου με την κοινωνία. Αφού λοιπόν έχουν λυθεί κάποια βασικά ζητήματα εξερεύνησης και οργάνωσης του Εαυτού, επέρχεται φυσικά και η ομαλή σύνδεση με το Όλον μέσω της αντίληψης  πως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό για το οποίο αξίζει να ζούμε,  η προσφορά προς τους άλλους και η συνακόλουθη αίσθηση ύπαρξης νοήματος.

Θα ήθελα να κλείσω με τα γεμάτα σοφία λόγια του Αϊνστάιν σχετικά με το πανανθρώπινο-και όχι μόνο- ενδιαφέρον και το χρέος του ανθρώπου :

“Ένα ανθρώπινο όν είναι ένα μέρος του όλου, που ονομάζεται “Σύμπαν”, ένα μέρος περιορισμένο στο χρόνο και στο χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του ως κάτι διαχωρισμένο από τα υπόλοιπα – ένα είδος οφθαλμαπάτης της συνειδητότητάς του. Αυτή η οφθαλμαπάτη είναι μια μορφή φυλακής , που μας περιορίζει στις προσωπικές μας επιθυμίες και στην τρυφερότητα προς λίγα άτομα, τα πιο κοντινά μας. Ως αποστολή μας πρέπει να έχουμε την απελευθέρωση του εαυτού μας από αυτή τη φυλακή με το να διευρύνουμε τον κύκλο της συμπόνιας μας, ώστε να αγκαλιάσουμε όλα τα έμψυχα όντα και ολόκληρη τη φύση με την ομορφιά της.»

(Από μια επιστολή του 1950, που μνημονεύει ο Walter Sullivan στο “The Einstein Papers: A   Man of Many Parts,” Yew York Times, της 29ης Μαρτίου, 1972 22Μ.)

Αλεξία Νταλούκα

antikleidi

Ο Πάπας Φραγκίσκος εξυμνεί οργάνωση του Σόρος

Στις 17 Φεβρουαρίου, ο Πάπας Φραγκίσκος δημοσιοποίησε μια επιστολή που γράφτηκε για εκείνους που συγκεντρώθηκαν για την λεγόμενη «Παγκόσμια Συνάντηση Λαϊκών Κινημάτων» που πραγματοποιήθηκε στην Καλιφόρνια στις 16-19 Φεβρουαρίου - μια συνάντηση που οργανώθηκε από το Βατικανό. Οι συνεδριάσεις αυτές πραγματοποιούνται τακτικά στο Βατικανό και ξεκίνησαν από τον ίδιο τον Πάπα Φραγκίσκο στην προσπάθειά του να συνεργαστεί με μια ποικιλία “λαϊκών κινημάτων” σε όλο τον κόσμο. 

Στην επιστολή, η οποία φέρει ημερομηνία 10 Φεβρουαρίου ο Φραγκίσκος επαινεί δημοσίως την οργάνωση PICO - PeopleImproving Communities through Organizing – (Άνθρωποι Βελτιώνουν τις Κοινότητες μέσω Οργάνωσης) - που ήταν μια από τους υποστηρικτές της εκδήλωσης αυτής του Βατικανού. Γράφει ο Φραγκίσκος:

«Θα ήθελα επίσης να επισημάνω το έργο που έγινε από το Εθνικό Δίκτυο PICO και τις οργανώσεις που προωθούν αυτή τη συνάντηση. Έμαθα ότι PICO σημαίνει " Άνθρωποι Βελτιώνουν τις Κοινότητες μέσω Οργάνωσης". Τι μεγάλη σύνθεση της αποστολής των λαϊκών κινημάτων: να εργαστείτε σε τοπικό επίπεδο, πλάι-πλάι με τους γείτονές σας, οργανώνοντας τους εαυτούς σας, για να κάνετε τις κοινότητές σας να ευδοκιμήσουν».

Αυτό που ο Πάπας Φραγκίσκος δεν αναφέρει εδώ είναι ότι η PICOχρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τον George Soros. 

Η αριστερή ιστοσελίδα Discover the Political Networks περιγράφει την PICO ως ομάδα που «χρησιμοποιεί την οργανωτική τακτική του στυλ του Saul Alinsky για να προωθήσει τα δόγματα τηςθρησκευτικής αριστεράς». 

Όπως ο John-Henry Westen της LifeSiteNews ανέφερε τον Αύγουστο του 2016, οι διαρροές από το Ίδρυμα Σόρος έχουν δείξει πως ο Σόρος χρηματοδοτούσε την PICO και άλλους οργανισμούς προκειμένου να επηρεάσει το Βατικανό υπέρ ορισμένων πολιτικών και ατζέντων:

"Email που διέρρευσαν μέσω του WikiLeaks αποκαλύπτουν ότι ο δισεκατομμυριούχος της παγκοσμιοποίησης Τζορτζ Σόρος - ένας από τους κορυφαίους χορηγούς της Χίλαρι Κλίντον – κατέβαλλε 650.000 δολάρια για να επηρεάσει τον ταξίδι του Πάπα Φραγκίσκου στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2015 με στόχο "την αλλαγή σε παραδείγματα και προτεραιότητες στην πορεία προς την προεδρική εκστρατεία". Τα κεφάλαια αυτά διατέθηκαν τον Απρίλιο του 2015 και η έκθεση σχετικά με την αποτελεσματικότητά τους υποδηλώνει ότι τα επιτυχή της επιτεύγματα περιλαμβάνουν το "να πειστούν επιμέρους επίσκοποι να εκφράσουν πιο δημόσια την στήριξη σε μηνύματα για οικονομική και φυλετική δικαιοσύνηπροκειμένου να αρχίσει να δημιουργείται μια κρίσιμη μάζαεπισκόπων που θα ευθυγραμμίζονται με τον Πάπα. "[...] 

Δωρεοδόχοι ήταν η PICO και η FPL, μια «προοδευτική» ομάδα που εργάζεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να προωθηθούν αριστερές ατζέντες περί «κοινωνικής δικαιοσύνης». Ο Σόρος χρηματοδότησε αριστερές ατζέντες σε όλο τον κόσμο και διαπιστώθηκε ότι χρηματοδότησε μια προσπάθεια για την εξάλειψη των νόμων κατά των αμβλώσεων σε όλο τον κόσμο.

Τα Πρακτικά του Διοικητικού Συμβουλίου της συνεδρίασης του«Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας» του Σόρος τον Μάιο του 2015 στη Νέα Υόρκη, αποκαλύπτουν ότι ένεκα της παπικής επίσκεψης, η ομάδα σχεδίαζε να συνεργαστεί με έναν από τους βασικούς συμβούλους του Πάπα, τον Καρδινάλιο Όσκαρ Ροντρίγκεζ Μαραντιάγκα, ονομάζοντας τον ειδικά στην αναφορά. «Για να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που παρέχεται από την επίσκεψη του Πάπα στις ΗΠΑ», αναφέρει η έκθεση, «θα υποστηρίξουμε τις οργανωτικές δραστηριότητες της PICO στο να συμμετάσχει ο Πάπας σε θέματα οικονομικής και φυλετικής δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της χρησιμοποίησης της επιρροής του Καρδινάλιου Rodriguez, ανώτερου συμβούλου του Πάπα και στέλνοντας μια αντιπροσωπεία να επισκεφθεί το Βατικανό, την άνοιξη ή το καλοκαίρι».

Το 2013 ο Καρδινάλιος Rodriguez ενέκρινε το έργο της PICO σε ένα βίντεο κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης εκπροσώπων τηςPICO στην επισκοπή του καρδιναλίου. «Θέλω να υποστηρίξω όλες τις προσπάθειες που κάνουν για την προώθηση κοινοτήτων πίστης», είπε, «... Παρακαλώ, συνεχίστε να βοηθάτε την PICO».

Αυτό το ίδιο το δίκτυο αυτή τη στιγμή λαμβάνει μέτρα για να αντιταχθεί στις πολιτικές του προέδρου Donald Trump για τα θέματα της μετανάστευσης, ειδικά την λεγόμενη "ImmigrationBan” (απαγόρευση μετανάστευσης). Οργανώνει διαμαρτυρίες σε διαφορετικές τοποθεσίες στις ΗΠΑ. Όπως αναφέρει μια δήλωση στην ιστοσελίδα της PICO σχετικά με την «Οργάνωση για την Αντίσταση», (“Organizing for the Resistance”):

«Σήμερα το πρωί, το Εθνικό Δίκτυο της PICO, "United We Dream” (Ενωμένοι Ονειρευόμαστε) και η (εκκλησιαστική φιλομεταναστευτική οργάνωση) “Church World Service” δηλώνουν μαζί σε μια τηλεδιάσκεψη των μέσων ενημέρωσης ότι οι θρησκευτικές κοινότητες στην Αμερική, λαμβάνοντας μια προφητική στάση (sic) έναντι των διώξεων των μεταναστών, των μουσουλμάνων και των ανθρώπων του χρώματος, που υποσχέθηκε ο εκλεγείς Πρόεδρος Trump, παρέχουν Ιερό (καταφύγιο) σε περισσότερες από 800 εκκλησίες. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. [...] Τώρα είναι η ώρα για εμάς να δημιουργήσουμε χώρους κατανόησης, χτίζοντας γέφυρες και διαταράσσοντας τα πρότυπα της απομόνωσης και του φόβου στις κοινότητές μας. Αυτή είναι μια στιγμή οι πολυφυλετικές, πολυθρησκευτικές κοινότητες να αναλάβουν τολμηρές και προφητικές δράσεις».

Αυτό είναι μέρος του στημένου χάους στις ΗΠΑ που βλέπουμε να συμβαίνει εδώ και μερικές εβδομάδες. Και φαίνεται ότι ο Πάπας στην επιστολή του στις 10 Φεβρουαρίου ενθαρρύνει τέτοιες δραστηριότητες:

«Ως Χριστιανοί και άνθρωποι καλής θέλησης, πρέπει να ζούμε και να δρούμε αυτή τη στιγμή. [...] Το πώς θα οδηγηθούν τα πράγματα πέρα ​​από αυτό το ιστορικό σημείο καμπής, και το πώς θα επιλυθεί αυτή η κρίση που επιδεινώνεται-θα εξαρτηθεί από την εμπλοκή και τη συμμετοχή των ανθρώπων στα λαϊκά κινήματα. Ούτε θα πρέπει να παραλύσουμε από φόβο ούτε να αλυσοδεθούμε στο πλαίσιο της σύγκρουσης. Πρέπει να αναγνωρίσουμε τον κίνδυνο αλλά και την ευκαιρία που κάθε κρίση φέρνει προκειμένου να προχωρήσουμε σε μια επιτυχημένη σύνθεση [sic. Η διαλεκτική μέθοδος]».

Ο ίδιος ο Πάπας Φραγκίσκος απευθύνει έκκληση για αντίσταση και εμμέσως φαίνεται να ενθαρρύνει τους αυτοαποκαλούμενους «διαχειριστές του χάους»:

«Αλλά εδώ θα βρούμε επίσης μια ευκαιρία: ότι το φως της αγάπης του γείτονα μπορεί να φωτίσει τη Γη με την εκπληκτική φωτεινότητά του σαν αστραπή στο σκοτάδι, ότι μπορεί να μας ξυπνήσει και να αφήσει να φανεί η αληθινή ανθρωπότητα μέσα από την αυθεντική αντίσταση, ανθεκτικότητα και επιμονή», συνεχίζει.

Οι ομιλητές που μίλησαν στο συνέδριο στη Βόρεια Καλιφόρνια που ήταν υπό την αιγίδα του Βατικανού - συμπεριλαμβανομένου ενός αρχιεπισκόπου – κατήγγειλαν τις διαταγές του Donald Trumpγια τη μετανάστευση και δεσμεύθηκαν για την καταπολέμησή τους. Ο Αρχιεπίσκοπος του Λος Άντζελες Χοσέ Γκόμεζ, δήλωσε ότι ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα απέλασε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων, αλλά η σκληρότητα που βγαίνει από τη νέα διοίκηση «προκαλεί μαζικό φόβο και πανικό».

Στο πλαίσιο αυτό, το συνέδριο κάλεσε την Καθολική Εκκλησία ναερευνήσει τον δικό της "ρατσισμό":

Η σύναξη των πάνω από 600 κληρικών και ακτιβιστών της «κοινωνικής δικαιοσύνης» περιελάμβανε επίσης μια σύνοδο για τον «ρατσισμό», όπου οι ομιλητές ενθάρρυναν τους θρησκευόμενους ανθρώπους και τους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, να αντιμετωπίσουν τον «δικό τους ρατσισμό».

Τον Νοέμβριο του 2016, ο Ιταλός ιστορικός καθηγητής Robertode Mattei μας ενημέρωσε ότι, μετά την ήττα της Χίλαρι Κλίντον στις εκλογές, ο Πάπας Φραγκίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει τώρα ο παγκόσμιος ηγέτης της Αριστεράς. Ο De Matteiέγραψε:

«Κατά την πτήση της επιστροφής του από το Μεξικό στις 18 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους [2016], σχολιάζοντας το σχέδιο του Trump να χτίσει ένα τείχος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Μεξικού, προκειμένου να επιβραδύνει το μεταναστευτικό κύμα ο Πάπας είχε πει ότι «ένα πρόσωπο που σκέφτεται να χτίσει μόνο τοίχους και όχι γέφυρες, δεν είναι Χριστιανός». [...]

«Μετά την ήττα της Κλίντον, ο Φραγκίσκος παραμένει σήμερα το μόνο σημείο αναφοράς για τη διεθνή αριστερά, που τώρα στερείται ενός ηγέτη. Στις 5 Νοεμβρίου στο συμπέρασμα της Συνάντησης των λεγόμενων «Λαϊκών κινημάτων» του Τρίτου Κόσμου στο Βατικανό, ο Πάπας τους είπε: «Κάνω την κραυγή σας  δική μου»..

Πριν από όχι δύο εβδομάδες, μεγάλες αμερικάνικες εφημερίδες έγραψαν άρθρα για το πώς ο πλησιέστερος σύμβουλος του DonaldTrump, ο Steve Bannon, προσπαθεί να επηρεάσει το Βατικανό, με τη βοήθεια του Καρδινάλιου Raymond Burke. Ωστόσο, αν ανησυχούμε για τον σύμβουλο του Trump μήπως προσπαθεί να επηρεάσει τις πολιτικές του Βατικανού, θα πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο για τον Πάπα Φραγκίσκο που προσπαθεί να επηρεάσει απευθείας την πολιτική των ΗΠΑ υποστηρίζοντας ομάδες που χρηματοδοτούνται από τον George Soros.

 SkyWatcher 

Ὑπερασπιζόμενοι τὴν Πατρίδα κι ὄχι τὸ κράτος…

Ἐπεὶ δὴ πολλὰ συμβαίνουν στὶς ἡμέρες μας…
Κι ἐπεὶ δὴ εἶναι πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ συνδέουν μέσα τους τὸ κρατίδιον τοῦ ἑλλαδοκαφριστᾶν μὲ τὴν Πατρίδα…
Μὰ κι ἐπεὶ δὴ ὅλα ὅσα γνωρίζουμε ὡς ἀληθῆ χρειάζονται πολλὲς ἀναθεωρήσεις…
…καλὸ εἶναι, σιγὰ σιγά, νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα δὲν εἶναι τὸ μόρφωμα, ποὺ μᾶς κουνᾶ τὸ δάκτυλο, αὐτοαποκαλούμεον ψευδῶς ὡς «Ἑλλάς», ἀλλὰ ἡ Ἐλευθερία!!!

Τί σημαίνει Ἐλευθερία;
Σημαίνει Ἀλήθεια, Ἀντιληπτικότης, Δικαιοσύνη, κριτικὴ Σκέψις, Αὐτοδιάθεσις, Κοινωνία, Ἐπικοινωνία, Παιδεία, Γνῶσις, Αὐτάρκεια, Αὐτοδυναμία καί, κυρίως, ἱκανότης ἀντιμετωπίσεως κάθε ἐχθροῦ, ἐσωτερικοῦ ἢ ἐξωτερικοῦ, μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ ἀναδεικνύουν τὴν Ἀνδρεια καὶ ἀπομειώνουν τὴν Δειλία, ἐνῷ τρομοκρατοῦν τὴν θρασύτητα…
Στὴν πραγματικότητα σημαίνει ἐπαναδόμησιν τῶν πάντων ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ σὲ νέες, ὑγιεῖς βάσεις, ποὺ θὰ ἐξυψώνουν τὸν Ἄνθρωπο καὶ θὰ πατάσσουν τὴν Ἀδικία καὶ τὸ Ψεῦδος.

Ὥρα μας λοιπὸν εἶναι, σιγὰ σιγά, νὰ ξεκαθαρίζουμε ἐκτὸς ἀπὸ μέσα μας, παντοῦ γύρω μας, τὸ τὶ πράγματι πρέπει κι ὀφείλουμε νὰ ἀξιώσουμε ἀπὸ τὸν κόσμο μας. Γιὰ αὐτὰ ὅλα, τὰ σπουδαία καὶ τὰ μεγάλα, ἀξίζει κάποιος νὰ πεθάνῃ. Ἀξίζει νὰ θυσιασθῇ πρὸ κειμένου νὰ ἀφήσῃ πίσω του κληροδοτήματα Σεβασμοῦ καὶ Ἀξιοπρεπείας καὶ Αὐτογνωσίας.
Οἱ πλαστογραφίες τῆς ἱστορίας περίσσεψαν…
…κι ἐμεῖς ἔχουμε ἕναν δρόμο νὰ διανύσουμε πλέον…
…γιὰ νὰ διαφύγουμε ἀπὸ τὸν …πάτο τῆς κατάντιας, ποὺ πλαστογράφοι μᾶς πέταξαν.

Ἀναζητοῦμε παραδείγματα, πρὸ κειμένου νὰ ἔχουμε τὰ ἀναγκαία ἐρεθίσματα ποὺ θὰ μᾶς κινητοποιοῦν.
Γινόμαστε ἐμεῖς παραδείγματα, γιὰ νὰ ἕλξουμε κι ἄλλους νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν παγίδα.
Ἀπὸ τὴν ἱστορία μας ὑπάρχουν τέτοιες πηγές, γιὰ νὰ μάθουμε καὶ νὰ ἐμποτισθοῦμε μὲ ἰδανικά.
Ὀφείλουμε νὰ τὶς ἀναζητήσουμε καὶ νὰ τὶς ἀναδείξουμε, κάνοντας πρότυπα, ζωντανά, τοὺς πραγματικοὺς ἥρωες.

Ἕνα ἄγνωστον σὲ ἐμᾶς πρόσωπο ποὺ [δὲν ἦταν Ἀνδρέας – Βῶκος (Μιαοῦλ)], ἔδρασε ὡς νὰ εἶχαν στὸ πρόσωπό του ἐνσαρκωθεῖ ὅλοι οἱ ἥρωές μας…
Πρόκειται γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο Ῥαφαλιᾶ.
Ὑπέροχο παράδειγμα ἀνδρός, ἀπὸ τὴν ἱστορία μας, ποὺ μᾶς ἀποδεικνύει μὲ τὴν ζωή του, πὼς ἄλλο Πατρὶς κι ἄλλο …κρατικὲς ἐντολές…
Ἄλλο καθῆκον πρὸς τὸ σύνολον κι ἄλλο «ἀποφάσεις τῶν ἰσχυρῶν».
Ἄλλο πραγματικὸ Δίκαιον καὶ ἄλλο τὸ μαγειρεμένο «δίκαιον» τῶν …ἐπενδυτῶν.
Ἕνας ξεχασμένος μας ἥρως…

«…Ὁ μόνος ποὺ ἠρνήθῃ νὰ παραδόσῃ τὸ πλοῖο του ἦταν ὁ Ὑδραῖος Ἀλεξανδρὴς Ῥαφαλιᾶς. Τὸν κυνήγησαν οἱ Ἄγγλοι καὶ τὸν προλαβαίνουν ἔξω ἀπὸ τὴν Μυτιλήνη. Ὁ Ἄγγλος ἀξιωματικὸς ἐπιδεικνύει τὴν διαταγὴ κατασχέσεως τοῦ πλοίου κι ὁ Ῥαφαλιᾶς τὴν σκίζει λέγοντας: «Τέτοιαν διαταγὴ ἐγὼ τὴν χέζω».
Ταὐτοχρόνως φωνάζει στὸ πλήρωμά του: «Εἶναι μωρέ κανένας μέσα πού θέλει νά δόσουμε τό καράβι;» Κι ὅλο τὸ πλήρωμα ἀπαντᾷ: «κανένας».

Κατεβάζει τότε τὴν σημαία τοῦ πλοίου, τυλίγεται μαζύ της καὶ ἀπαντᾶ στὸν Ἄγγλο: «εἶναι τὸ σάβανό μου!» καὶ προστάζει τὸ τσοῦρμο του νὰ ἑτοιμάσουν τὰ κανόνια γιὰ νὰ πολεμήσουν.

Ὁ Ἄγγλος σηκώθηκε κι ἔφυγε.

Αὐτὸς ἦταν ὁ ἡρωϊκός, ἴσως καὶ λίγο τρελλός, Ῥαφαλιᾶς.»

Ἡ ἄρνησις Ῥαφαλιᾶ νὰ παραδόσῃ τὸ πλοῖο του!

Ὁ …θεοπάλαβος Ῥαφαλιᾶς λοιπόν, ὑπακούοντας στοὺς νόμους τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Πατρίδος, συνειδητοποιώντας ἀπολύτως πὼς ὁ ἐχθρὸς εἶναι ἤδη ἐντὸς τῶν τειχῶν, ἐπέλεξε μὲ τὴν ζωή του νὰ ὑπερασπισθῇ ὅλα αὐτὰ ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθησαν οἱ συμπατριῶτες του. Δὲν ἔγινε Νενέκος ἢ Ναιναῖκος, ἀλλὰ οὔτε καὶ χρήσιμος ἠλίθιος, σὰν τοὺς συναδέλφους του, ποὺ παρέδωσαν τὰ δικά τους πλοῖα στοὺς Ἀγγλογάλλους.

Μὰ δὲν εἶναι ὁ μόνος.
Ἔχουμε Κατσώνηδες, Κολοκοτρωναίους, Ἀνδρούτσους…
Ἔχουμε Ψαῤῥιανοὺς καὶ Κασιῶτες.
Ἔχουμε Μεσολογγῖτες καὶ Σουλιῶτες.
Ἔχουμε Κρῆτες καὶ Ἀθηναίους.
Ἔχουμε πολλούς… Χιλιάδες νὰ θυμηθοῦμε…
Μὰ πρῶτα ἀπὸ ὅλα ἔχουμε νὰ διαγράψουμε, μέσα μας, τὶς ἐντολὲς τοῦ κάθε σουλτανάτου, πραγματικοῦ ἢ φανταστικοῦ, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὁ Ἄνθρωπος ἔχει πρῶτο καὶ κύριό του δικαίωμα τὴν Ἐλευθερία καὶ μοναδικό του σκοπὸ νὰ τὴν ὑπηρετῇ.



Φιλονόη


filonoi.gr