Τα φανάρια της ευγνωμοσύνης

Κόκκινο... Σε έναν δρόμο της πόλης αυτής.
Ζέστη, κίνηση και ένα αναμμένο τσιγάρο.
Με πλησιάζει, όπως και εσένα τόσες φορές που σε συνάντησε κάπου, σε κάποιο κόκκινο φανάρι.
Ελεημοσύνη;
Όχι, "πουλούσε" την εργατική του ταυτότητα.
Μη φανταστείς με πτυχία, master κι έτσι.
Όχι.
Να καθαρίσει το τζάμι του αυτοκινήτου μου, ζητούσε.
"Ωωω, άσε με άνθρωπέ μου" σκέφτηκα, εγώ η πολυάσχολη πρωτευουσιάνα, κουρασμένη από τις απαιτήσεις του αφεντικού μου.

Έδειξα, όμως, "ανωτερότητα", εγώ, εγώ η πρωτευουσιάνα, και τον άφησα.
Σε λίγα δευτερόλεπτα έτοιμο το παρμπρίζ, πεντακάθαρο!
Τον πλήρωσα... Με εκείνα τα ψιλά, τα κέρματα που τα δίνεις ελαφρά τη καρδία σε ανθρώπους που πιστεύεις υποσυνείδητα, μη σου πω και συνειδητά, ότι αυτού του είδους την εργασία και την πληρωμή αξίζουν...(Αλήθεια, δεν σου έχει περάσει ποτέ απ'το μυαλουδάκι σου;)

Και μένα, όμως, με "πλήρωσε" με ένα νόμισμα πολύ πιο σκληρό από τα κέρματα... Αυτός, εκεί στα φανάρια τα κόκκινα.
Πώς;
Ευχαριστώντας με τόσες, μα τόσες φορές που αυτό το "ευχαριστώ" έγινε θηλιά στο λαιμό μου.
Με έπνιξε.
Καθόταν σχεδόν δίπλα μου και κοιτώντας με μου έλεγε: "ευχαριστώ κυρία, ευχαριστώ κυρία, ευχαριστώ, δεν έχω δουλειά, ευχαριστώ".
Όταν το πράσινο της "λύτρωσής μου" άναψε, ήταν εκεί και για πολλοστή φορά με ευχαριστούσε.
Ακόμα και όταν το γκάζι είχε δειλά αρχίσει να δουλεύει, αυτός εκεί με ένα επίμονο ευχαριστώ στα χείλη του.
Τον χαιρέτησα, καθώς έφευγα.

Τα φανάρια της ευγνωμοσύνης έγιναν, για μένα την πρωτευουσιάνα, ένα καλό μάθημα από έναν άνθρωπο που ξέρει το πραγματικό νόημα του "ευχαριστώ".

Αγγελική Τασούλα

Αυτή είναι η Κόλαση και την ζούμε

(Το έφερε το μέηλ)

Φίλε Πάνο,

Υπάρχουνε πολλοί τρόποι να μετρήσεις το βάθος της κρίσης. Το γίγνεσθαι της Τέχνης είναι ένας απ ́αυτούς. Ζούμε στην χώρα που γυρίζει ταινίες ο Παπακαλιάτης κι Σμαραγδής, ναι! Βρίσκουν χρηματοδότες για υψηλού κόστους υπερπαραγωγές αυτοί, όταν δεν μπορεί να βρεί φράγκο ο Τσιώλης κι ο Παναγιωτόπουλος. Ο Τορνές έπαιρνε την μηχανή στην πλάτη κι ο Νικολαϊδης έκανε ταινίες με την παρέα του> αυτοί είμαστε. Λίγο καλύτεροι απ ́τους Ιταλούς που έκλεισαν τις δημόσιες υπηρεσίες για τον γάμο του… Κλούνεϊ!! Σκέφτομαι πως κατάντησαν οι φυσικοί κληρονόμοι του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού! Οι απόπατοι της Ευρώπης, η χλεύη της οικουμένης. Πόσο μπορεί να σε «ταϊζει» το Παρελθόν; Τα είπε ωραία ο Σορεντίνο στην «Απόλυτη Ομορφιά»..

Δεν είναι κρίση είναι η προετοιμασία της συντέλειας. Ζούμε σε μια χώρα που χει μείνει ένα λείμμα Ελλήνων, τι λέω Ελλήνων, ανθρώπων. Σ ́αυτές τις περιπτώσεις η καταστροφή είναι η μόνη ελπίδα. Βαρύ ακούγεται αλλά πιο παρηγορητικό απ ́την νεκρική ελαφρότητα. Η διανόηση τελείωσε! Οι σοβαρότεροι διανοούμενοι κλαίνε σπίτι τους.. Η ίδια η Τέχνη πια δεν ξέρω αν μπορεί- όχι να παρέμβει, αυτό σίγουρα δεν το μπορεί- αλλά να παρηγορήσει.

Είναι Βαβέλ!!! Μια πολύ-λογία που καταργεί τον Λόγο. Η τέχνη προϋποθέτει τον Λόγο σε οποιαδήποτε μορφή. …Μετανεωτερικότητα.. να λές τα πάντα , ο καθένας να μιλάει αλλά τίποτα να μην έχει σημασία.. Αυτή είναι η Κόλαση και την ζούμε.

Θα μου πεις , ένα Νόημα; Αν κάτι έχει μια αξία είναι να περισώσουμε τους αγαπημένους μας, να περιφρουρήσουμε και να προστατεύσουμε τον μικρό χώρο μας. Όπως δηλ έκανε ο Νώε. Να φτιάξουμε την Κιβωτό μας. Επ ́αυτού θα θελα νάκούσω την γνώμη σου. Κάτι σκέφτομαι κι εγώ…

Συντετριμμένος, Ρωμανός.

*

Παίδες και κόρες, κάτι σκέφτομαι κι εγώ… αλλά όχι σε ατομικό / οικογενειακό επίπεδο: κανένας δε μπορεί να σώσει κατ’ εξαίρεσιν το μικρό του καλύβι, με τους αγαπημένους του. Γιατί ζωή για όσους δεν είναι ερημίτες και αναχωρητές σημαίνει σχέσεις με τους Άλλους, άρα η “σωτηρία” των Άλλων είναι αυτονόητα και δική μας υπόθεση, με την έννοια ότι χωρίς τους Άλλους χάνουμε το κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό του Προσώπου. Ελπίζω ότι θα τα πούμε μεταξύ μας, γλυκά και σεμνά, χωρίς εξυπνάδες και ξιπασιές. Όσοι δεν είναι πονεμένοι, παρακαλούνται να μην πάρουν μέρος. Τα άσχετα σχόλια θα απομακρύνονται άμα τη εμφανίσει.

panosz

Αθλιο βλαχαδερό στην Αθήνα. Φωτό με και χωρίς ρετούς... Εγώ έχω μάθει να ζω κ με 1500 ευρώ!

The Bloopers Team (web radio) 

Μαρία Αντωνίου, ΝΔ: «Εγώ έχω μάθει να ζω κ με 1500 ευρώ»! Αθλιο βλαχαδερό στην Αθήνα. Φωτό 

sibilla

Ελλάδα: “Η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη”!

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 

Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με τα στοιχεία-σοκ που ανακοίνωσε το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής οι Έλληνες που ζουν σε συνθήκες ένδειας, φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχονται στα 6,3 εκατομμύρια! 

    

Στοιχείο δεύτερο: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ μόνο μέσα σε ένα χρόνο, από το 2012 στο 2013, τα νοικοκυριά που είχαν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν θέρμανση για...

τα σπίτια τους μειώθηκαν κατά 31,3%...

    

Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ το ποσοστό ανεργίας των νέων ανήλθε μεσοσταθμικά το 2013 στο 58,3%...

         

Τα προηγούμενα δεδομένα αξίζει να συγκριθούν με ένα ακόμα στοιχείο. Προέρχεται από την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» με έδρα τη Σιγκαπούρη και της ελβετικής τράπεζας UBS. Η έρευνα αφορά στην καταγραφή των υπερδισεκατομμυριούχων ανά τον κόσμο. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

    

Στοιχείο τέταρτο: Στην Ελλάδα το 2014 είχαμε 11 τον αριθμό Έλληνες κροίσους από 9 που είχαν καταγραφεί το 2013, οι οποίοι αύξησαν την περιουσία τους από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Σύμφωνα με την ίδια έρευνα επιβεβαιώνεται η τάση που είχε καταγραφεί από πέρσι στην αντίστοιχη έκθεση της «Wealth-Χ» στην οποία τονιζόταν ότι όσον αφορά τα άτομα με περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολαρίων η Ελλάδα έχει αναδειχτεί «η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη» (A. Γιαννίκος, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=447986) …

    

Από τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής:

   

Συμπέρασμα πρώτο: Η Ελλάδα έχει μετατραπεί παγκοσμίως σε ένα ανελέητο πειραματικό εργαστήριο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού. Στο όνομα της κρίσης και της τάχα μου «αντιμετώπισής της» ο μοναδικός νόμος που βασιλεύει είναι ο κεφαλαιοκρατικός νόμος της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου στα χέρια των πολυεθνικών και των μονοπωλίων. Παίρνουν από τους πολλούς τα πάντα και τα δίνουν όλα στους λίγους!

       

Στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, τα 6,3 εκατομμύρια έχουν περιπέσει στην ένδεια, αλλά την ίδια ώρα τα θησαυροφυλάκια της ολιγαρχίας μεγεθύνονται κατά ρυθμό ευθέως ανάλογο των κοινωνικών ερειπίων. Στην Ελλάδα των 6,3 εκατομμυρίων φτωχών, μόλις 11 άνθρωποι, ποσοστό 0,00011% του πληθυσμού, κατέχει πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας! Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε «υπόδειγμα» χώρας που  οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. 

    

Συμπέρασμα δεύτερο: Αυτοί που κυβέρνησαν, που επί δεκαετίες διαχειρίστηκαν τα κοινά για λογαριασμό βιομηχάνων, τραπεζιτών, εργολάβων, «νταβατζήδων», τοκογλύφων και κερδοσκόπων, είναι εκείνοι που χρεοκόπησαν, που ξεφτίλισαν και κατάντησαν τον ελληνικό λαό εδώ που τον κατάντησαν. Αλλά είναι οι ίδιοι που παριστάνουν τους «σωτήρες». Και ενώ καμώνονται τους «σωτήρες» το αποτέλεσμα της «σωτηρίας» είναι η αποθέωση των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων ανάμεσα στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού και σε μια απειροελάχιστη «κάστα» εκπροσώπων της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

       

Συνεπώς: Αν οι «σωτήρες» μας αν γνώριζαν τι σημαίνει πολιτική τσίπα και πολιτικό φιλότιμο (στα οποία συχνά αναφέρονται), θα είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δυο επιλογές:

         

α) Ή θα έβαζαν μια πέτρα στο λαιμό τους και θα εκλιπαρούσαν γονατιστοί να ανοίξει η γη και η θάλασσα για να τους καταπιεί ή β) θα εμφανίζονταν ενώπιον των εκατομμυρίων μισθοσυντήρητων, χαμηλοσυνταξιούχων, ανέργων, πτωχευμένων, και θα τους έλεγαν ένα και μόνο πράγμα:

«Ελληνίδες και Έλληνες, σας ζητάμε συγνώμη, αλλά ξέρουμε ότι με το κακό που σας προκαλέσαμε είναι αδύνατο να μας συγχωρήσετε. Γι' αυτό ως ελάχιστη ένδειξη ντροπής και ανάληψης των ευθυνών μας, σας δηλώνουμε ότι εξαφανιζόμαστε από προσώπου Γης και ότι το μόνο πια που σας ζητάμε είναι, αν μπορείτε, να μας ξεχάσετε».

       

Αυτό θα έκαναν!

       

Φυσικά, δεν μας διαφεύγει ότι μια τέτοια προσέγγιση ακούγεται πολύ… «λαϊκιστική» στα ευερέθιστα αυτάκια των δυναστών του λαού. Όπως, επίσης, δεν μας διαφεύγει το κυριότερο: Ότι η πολιτική, ως έκφραση συμφερόντων, ταξικών συμφερόντων, δεν διεξάγεται ούτε με όρους τσίπας, ούτε με όρους φιλότιμου, ειδικά μάλιστα όταν μιλάμε για εκείνη την πολιτική που υπηρετεί τους λίγους, βασανίζοντας τους πολλούς.

       

 Αντίθετα, στον πραγματικό κόσμο, εδώ που η «αυτοκριτική» είναι το συγχωροχάρτι για τις νέες αγιοαμαρτίες, έχουμε την πολιτική κάστα των δήθεν «σωτήρων», όλους αυτούς που οι Ηρόστρατοι και οι Γουλιμήδες δεν πιάνουν μπροστά τους χαρτωσιά, οι οποίοι διαθέτουν από πάνω και το απερίγραπτο θράσος να ποζάρουν σαν «σοφοί», σαν «Μεσσίες»!

         

Θα ’λεγε κανείς ότι είναι πραγματικά απίθανο να παριστάνουν τους «σωτήρες» οι Ηρόστρατοι. Το πιο απίθανο, όμως, είναι ότι ο ελληνικός λαός τους ανέχεται – ακόμα – να δίνουν τέτοιου είδους παραστάσεις και να βαφτίζουν «μονόδρομο» την παραμονή του κόσμου της εργασίας σε ένα πολιτικό και οικονομικό καθεστώς που τον εξανδραποδίζει…

   

 enikos

greki

Εννέα κυβερνητικοί βουλευτές (με άτακτη φυγή - παραδίδονται άνευ όρων;) έτοιμοι να προσχωρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ (προφανώς για την επόμενη μέρα)

Εγκαταλείπουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ πριν από την εκλογική τους κατάρρευση

Εγκαταλείπουν την Νέα Δημοκρατία και την Κοινοβουλευτική Ομάδα της συγκυβέρνησης, πριν την εκλογική κατάρρευση των δύο κομμάτων!!! Σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες εννέα βουλευτές των δύο κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά, δηλαδή τόσο Νεοδημοκράτες όσο και Πασόκοι έχουν ανοίξει εδώ και καιρό δίαυλο επικοινωνίας με το ΣΥΡΙΖΑ(!). Οι εννέα βουλευτές ακολουθούν το λαϊκό ρεύμα γιατί όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πολλοί ψηφοφόροι, κυρίως της ΝΔ, φεύγουν κατευθείαν για τον ΣΥΡΙΖΑ.  

Οι εννέα με τις κινήσεις τους επιχειρούν να επιτύχουν τριπλό στόχο:


Πρώτον να εκφράσουν την έντονη και έμπρακτη δυσαρέσκειά τους στην ακολουθούμενη αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική.

Δεύτερον να κατορθώσουν να επιβιώσουν πολιτικά, με δεδομένο ότι οι προβλέψεις είναι ότι η μεν Νέα Δημοκρατία αναμένεται στις εκλογές να απολέσει καμιά 50αριά έδρες, το δε ΠΑΣΟΚ μετά βίας να μπει στην Βουλή.

Τρίτον να δείξουν στις τοπικές κοινωνίες οι οποίες εκλέγουν τους βουλευτές αυτούς ότι έχουν συλλάβει το μήνυμα που στέλνει η κοινή γνώμη, συμμερίζονται την απόγνωσή της λόγω των συνεχών και επώδυνων μέτρων και έχουν αποφασίσει να αντιδράσουν ώστε να δείξουν στην κυβέρνηση Σαμαρά και στον ίδιον πως θα έπρεπε να αντιδράσει και ο ίδιος έναντι του Βερολίνου και της τρόϊκας.

Θα επηρεαστεί το εκλογικό σώμα
Δεν είναι τυχαίο ότι, τις τελευταίες ημέρες, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις δημοσκοπήσεις που συνεχώς διεξάγονται, στο ΣΥΡΙΖΑ έχουν αρχίσει να μιλούν ακόμη και για αυτοδυναμία! Βεβαίως υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, μία αυτοδυναμία είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Υπενθυμίζεται σχετικώς πρώτον η μεγάλη διασπορά των ψηφοφόρων, όπως αποδείχτηκε στις Ευρωεκλογές, και δεύτερον τα υψηλά ποσοστά που καταγράφονται είτε μεταξύ των αναποφάσιστων είτε μεταξύ αυτών που απαντούν «Άλλο» στην ερώτηση ποιο κόμμα θα μπορούσε να καταφέρει να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.
Παρ’ όλα αυτά στην περίπτωση που οι εννέα βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ενταχθούν τελικώς στο ΣΥΡΙΖΑ, το βέβαιο είναι ότι η επίδραση ενός τέτοιου γεγονότος στην κοινή γνώμη θα είναι πολύ μεγάλη και εξ ίσου βέβαιο είναι ότι θα επηρεαστεί και η ψήφος των πολιτών, εν πάση δε περιπτώσει των αναποφάσιστων.

Για τους εξής λόγους:

– Η ένταξη πολιτικών που προέρχονται από αστικά κόμματα στο κόμμα της Κουμουνδούρου θα διασκεδάσει του φόβους που καλλιεργούν είτε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ακραίο κόμμα, αντιευρωπαϊκό, ότι θα οδηγήσει τη χώρα στη δραχμή και θα περιθωριοποιήσει τη χώρα. Πρόσφατη άλλωστε είναι η αδιανόητη όσο και επιπόλαιη δήλωση του ΆδωνιΓεωργιάδη ότι αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει τα λεφτά του και θα πάει στο εξωτερικό.
Από την άλλη μεριά όμως το γεγονός ότι γίνονται συζητήσεις για ένταξη Νεοδημοκρατών και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει επίσης ότι εν ενεργεία πολιτικοί που προέρχονται από αστικά κόμματα δεν αποδέχονται τις κατηγορίες κατά του ΣΥΡΙΖΑ και ότι γνωρίζουν το πως θα πολιτευθεί όταν έλθει στην εξουσία, έχοντας λάβει ενδεχομένως και τις σχετικές διαβεβαιώσεις.

– Η υποδοχή στους κόλπους του από το ΣΥΡΙΖΑ βουλευτών ή και πολιτευτών από δύο παραδοσιακά και συστημικά κόμματα είναι η προς την κοινή γνώμη επιβεβαίωση ότι και το κόμμα του οποίου ηγείται ο κ. Τσίπρας είναι συστημικό και ανεξαρτήτως του τι έχει πει και πως αντιπολιτεύτηκε εναντίον της συγκυβέρνησης, χαρακτηρίζεται από πολιτικό ρεαλισμό και ξέρει τις δυνατότητες που υπάρχουν για την εφαρμογή της πολιτικής του. Άλλωστε πρόσφατα και ο Ευρωβουλευτής της ΝΔ κ. Μανόλης Κεφαλογιάννης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο και τη δυνατότητα, να οι συνθήκες το απαιτήσουν και το επιβάλουν αν υπάρξει κυβερνητική συνεργασία μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Aτακτη φυγή
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι άλλοι βουλευτές της ΝΔ συζητούν ακόμη και με τον κ. Καμμένο των ΑΝΕΛ το ενδεχόμενο συνεργασίας, γεγονός που αποκαλύπτει δύο τινά:
Πρώτον ότι είναι διευρυμένη πλέον μέσα στο κόμμα της Συγγρού η εκτίμηση ότι η Νέα Δημοκρτατία εκλογικά καταρρέει και... σώζων εαυτόν σωθήτω.
Δεύτερον ότι οι βουλευτές που προσεγγίζουν το κόμμα του κ. Καμμένου έχουν περισσότερες πιθανότητες να εκλεγούν με τους ΑΝΕΛ, παρά με τη σημαία της Νέας Δημοκρατίας!
Επιπλέον δείχνουν και αυτοί την απόστροφή τους προς την πολιτική που επιμένει να εφαρμόζει ο κ. Σαμαράς, ως πειθήνιος συνομιλητής του Βερολίνου.
Τα γεγονότα αυτά και οι κινήσεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ δείχνουν εμφατικά και τη σταδιακή παρακμή του κόμματος.

stoxasmos-politikh

Το μέτρο έγινε το χρήμα

Μετά από μια σειρά από μάσκες, πως μπορείς να αναγνωρίσεις το αληθινό σου πρόσωπο; Κι όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς ποιος τελικά είσαι. Μπορεί εκεί που θα κοιτάξεις να υπάρχει κενό. Έχασες την δυνατότητα να συγκινείσαι, θεώρησες την ευγένεια ψυχής αδυναμία και περιττή. Ξέχασες τους άλλους ανθρώπους για να σε ξεχάσουν. 

Το μέτρο έγινε το χρήμα. Ξέχασες το παρόν, το πούλησες, για ένα μέλλον που δεν σου ανήκει πλέον ούτε κι αυτό. Προτίμησες τον άχαρο τρόπο, τον illustration, τον αντιαισθητικό. Άφησες το μέλλον σ’ αυτούς που αναγορεύτηκαν σε διαχειριστές του, μπήκες στην γραμμή, με αντάλλαγμα την πόζα και τα πράγματα. Πράγματα, αλλά όχι πραγματικότητα.

Όλα τα σκέφτεσαι με χρήμα. Τα αξιολογείς με χρήμα, αγαπάς με χρήμα, σχεδιάζεις με χρήμα, ονειρεύεσαι το χρήμα, μιλάς για το χρήμα, αναζητάς το χρήμα, γίνεσαι το χρήμα. Το πήδημα αντικατέστησε τον έρωτα, το chatting την πρόσωπο με πρόσωπο αληθινή κουβέντα, οι web εφαρμογές το άγγιγμα. Προτίμησες την κονσέρβα και το σκυλάδικο, από την αφτιασίδωτη διασκέδαση, από την τέχνη και την αναζήτηση.

Το χρήμα επέβαλε την κουλτούρα του. Προτίμησες να δουλεύεις παραπάνω ώρες, απ’ το να έχεις ελεύθερο χρόνο για ρέμβη, αγάπη και δημιουργία. Αυτούς που τα αναζητούν τους αποκάλεσες “τεμπέληδες”. Δεν ακολούθησαν τον δικό σου δρόμο. Σαν ιθαγενής θαμπώθηκες από τις χάντρες και τις υποσχέσεις για “μεγάλη ζωή”. Ξέχασες για ποιον λόγο είσαι εδώ, τι πρέπει να ψάχνεις, δεν αναζήτησες άλλο νόημα στο ”υπάρχειν”, αλλά έγινες οπαδός του “έχειν”, σύμφωνα με όσα σ’ έπεισαν οι διαφημίσεις, τα περιοδικά, οι μόδες.

Έπαψες να σκέφτεσαι κι έγινες οπαδός. Οπαδός κόμματος, ποδοσφαιρικής ομάδας, σημαίας, χρώματος, φυλής, συμβόλων και υλικών. Αν τα χάσεις όλα αυτά, αν αύριο καταρρεύσουν, ποιος θα είσαι; Τι μένει κάτω από την επιφάνεια; Υπάρχει τίποτα από σένα; Έχει σημασία πως ζούμε και πως πεθαίνουμε.

Κι αν αυτά που σου λέω τα προσπερνάς, κατανοώ ότι ακόμα είσαι χορτάτος, βολεμένος, με λυμένα τα προβλήματα. Ίσως αν μείνεις άνεργος, πεινάσεις ή μείνεις άστεγος, μπορεί να τα ξανασκεφτείς. Αλλά δεν είναι κρίμα να το κάνεις τότε που θα είναι αργά; Γι’ αυτό σου λέω, κοίτα τώρα τον καθρέφτη. Θυμήσου τι ήθελες όταν ήσουν παιδί. Ψάξε την άγκυρα με το παρελθόν. Ο καθρέφτης θα είναι πάντα εκεί, αλλά το είδωλό σου απουσιάζει.

 strangejournal

awakengr

Το χαρούμενο και λυπηρό στρίμωγμα της Aριστεράς

 
Ψάχνει άκρες. 
Έναν παλιό συμμαθητή από το 60^ό Γυμνάσιο της Κυψέλης, έναν σύντροφο από τη «Σπουδάζουσα» . Απ' τα μέσα της δεκαετίας του '80, βρέθηκε στην Πολεοδομία και «πούλαγε» άδειες ή στην τράπεζα και «πούλαγε» επιχειρηματικά δάνεια. Μπόρεσε να χωθεί αφού είχε πλησιάσει την Τοπική του ΠΑΣΟΚ. Λίγο μετά -επί Δεξιάς- έβαλε και τη γυναίκα του στο τότε ΥΠΕΧΩΔΕ.

Ψάχνει άκρες. Έναν παλιό συμμαθητή από το 60
Πέρασαν «φανταστικά», όπως λέει. Ήσυχα και παχιά, με κυριακάτικες εξορμήσεις στη Χασιά (αγριογούρουνο ή προβατίνα), καλά αμάξια (ένα σεντάν 2.000 κυβικών εκείνος, η γυναίκα τζιπάκι και ο γιος Gt-i), εύκολο δάνειο (για φορολογικούς λόγους, τα λεφτά τα είχε), μεγάλο σπίτι (πέντε χιλιάδες, μόνο τα ιταλικά έπιπλα κουζίνας).

• Φοβάμαι ότι μια τυφλά δικαιωματική Αριστερά καπελώνει την ιστορικά αναγκαία Αριστερά. Σχεσιακή Αριστερά έχουμε ανάγκη, όχι δικαιωματική

Τώρα πιέζεται πολύ. Τα χαράτσια, ο ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις (είχε φουσκώσει πολύ τις κάρτες), δεν βρίσκει και κάτι για τον γιο (άνεργος, όλη μέρα με φραπέδες στο Στοίχημα και το smartphone). Έκανε τα χαρτιά του για σύνταξη, είχε τα χρόνια άλλωστε, έχωσε και κάποια πλασματικά. Παίρνει «έναντι» και μαζί μια σημαντική κάτω βόλτα. Φέτος δεν πήγε -πρώτη φορά- στο χωριό. Του προσέχει ένας γείτονας το κτήμα.
Το απόγευμα του Σαββάτου μελαγχολεί στο σούπερ μάρκετ. Όλα ακριβά. Παλιά έπαιρνε τρία - τρία τα μπουκάλια ουίσκι. Μεγαλεία...
Τόσα χρόνια είχε εκπαιδευτεί να βρίσκει άκρες, να βρίσκει τις τρύπες του συστήματος, να τις αναπαράγει με τη σειρά του, να τρυπώνει, να ελίσσεται. Μια με τον έναν, μια με τον άλλον -αλλά στον καθένα έλεγε ότι ήταν δικός του. Έπειθε με μια καπάτσα κακομοιριά.
Ανακαλεί σήμερα μια πολιτική αργκό, για να πλησιάσει ξανά τον ΣΥΡΙΖΑΙΟ, «να θυμηθούνε τα παλιά». Είχαν χαθεί τόσα χρόνια. Είναι ένας διαψευσμένος, φοβισμένος, τσαντισμένος μικροαστός. Όχι ριζοσπαστικοποιημένος. Στο προηγούμενο κείμενό μου (Η στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι και προς την Αριστερά;) είχα ισχυριστεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει μεν την εξουσία (με τον ΕΝΦΙΑ και την αυτοδυναμία), αλλά, παραδόξως, στενεύει το πεδίο πολιτικής του παρέμβασης. Εννοούσα περίπου αυτό που αφηγούμαι.
Ο ανεξέλικτος μικροαστός, χωρίς εγερτικό σθένος, χωρίς καμιά πολιτική ποιότητα, παραγγέλνει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που του λείπει. Ασφάλεια και φράγκα. Ανασυγκροτεί μια συντηρητική νοοτροπία, μια υπερδεξιά πλαστικότητα. Όχι την καιροσκοπική που ξέρουμε, ούτε αυτή που διακρίναμε πίσω από τις επιστρώσεις του νεόπλουτου τυχοδιωκτισμού. Αλλά μια πιο μίζερη και καταθλιπτική πολιτική «ευλυγισία», εξίσου δουλική και στασιμοποιητική με τις παραδοσιακές.
Έτσι βέβαια γράφεται η ιστορία. Αυτά τα άθλια υπήρξαν τα υλικά της. Ο Μαρξ θεμελίωσε την ανάγκη ως μοχλό της (το πήρε κι ο ΣΥΡΙΖΑ και το πιπιλίζει). Ποια όμως ανάγκη; Γιατί δεν υπάρχουν ανάγκες εκτός ιστορίας, αλλά η κάθε περίοδος συγκροτεί τις δικές της ιεραρχήσεις. Ολόκληρο το δικό μας οικοδόμημα βασίζεται σε ψευδοανάγκες, σε πολιτισμικές επιστρώσεις, όπου ο μικροαστός νομίζει, θεωρεί, παρανοεί. Ως γνωστόν ανάγκη γι' αυτόν υπήρξε η κοινωνική εγγραφή μέσα απ' την καταναλωτική επέκταση, τη μεγέθυνση.
Στην περίπτωση της χώρας μας αυτό έδινε βέβαια δουλειά στους εισαγωγείς αυτοκινήτων και κουζινών, αλλά δεν διαμόρφωνε ίχνος παραγωγικής αυτοσυνείδησης. Διαμόρφωνε νεόπλουτους αυτο-απασχολούμενους τεχνίτες, κατασκευαστές κατοικιών, επιχειρηματίες μάντρας αυτοκινήτων και πωλητές φαρμάκων σε νοσοκομεία, καθώς και μια παρασιτική μεγαλοαστική τάξη. Διαμόρφωσε μια φοροφυγάδα επινοητικότητα, αλλά δεν συγκρότησε ίχνος συλλογικής αλλά και εργασιακής συνείδησης. Ναι, αυτό το απίθανο κοινωνικό υλικό προδεσμεύει την Αριστερά στο πρώτο διάβημά της προς την εξουσία. Και αυτή η προδέσμευση αναπαράγεται.
Πόσες από τις πολιτικές εκφωνήσεις έχουν τον σπασμωδικό χαρακτήρα της αποδοχής ενός τυχαίου λομπίστικου αιτήματος, πόση ρητορική ξοδεύεται για να μην γίνει μισή κουβέντα για τα δύσκολα! Ολόκληρο το αίτημα παραγωγικής ανασυγκρότησης παραμένει δέσμιο συμβάσεων που εγκατέστησε ο ανθρωπότυπος που περιγράφω. Παραγγέλνεται ακόμα μια φορά στην ιστορία μας μια θεότητα που διανέμει αγαθό, αντί να συγκροτηθεί ή ευνοηθεί ο «δύσκολος», αυτόβουλος, ενεργός πολίτης, που παράγει το αγαθό και διεκδικεί την πολιτική του κάρπωση ως συλλογική αναδιανομή, δηλαδή ως δικαιοσύνη, ως θεμελιακό στοιχείο ιστορικής συνείδησης, ταυτότητας,. Όχι ως θυρίδα, αλλά ως ανοικτή διεκδικητική συνθήκη. Γιατί αυτό που παράγεις το μοιράζεσαι. Και αυτό δεν είναι αφαίρεση από το δικαίωμά σου, αλλά τοκισμός της σχέσης σου με τον άλλο.
Αυτό νομίζω είναι η Αριστερά. Φοβάμαι ότι μια τυφλά δικαιωματική Αριστερά καπελώνει την ιστορικά αναγκαία Αριστερά. Σχεσιακή Αριστερά έχουμε ανάγκη, όχι δικαιωματική. Το κακό είναι ότι κρίσιμα επίδικα, όπως η μεταρρύθμιση, οι νέες θεσμικές ποιότητες, η αναδιαμόρφωση του κράτους, των συνδικάτων, το νέο συνεταιριστικό και αυτοδιοικητικό κίνημα (όχι τα διεφθαρμένα κρατικοδίαιτα υβρίδια) διαστράφηκαν από τα παλιά κόμματα σε επαίσχυντο ρουσφέτι (που μάλιστα πολλοί αναπαράγουν και τώρα) και στην εκδικητική μανία που έχει καταλάβει δημόσιο λόγο και χώρο.
Νομίζω μια παρεμφερής με τη δική μου στενοχώρια (για το ότι χαμένοι, εν τέλει, θα είναι οι ίδιοι οι υποδειγματικοί πολίτες) τυλίγει πολλούς, άσχετα αν ο πόθος αλλαγής διασκεδάζει και μεταθέτει. Αλλά είναι σίγουρο ότι στην αναπόφευκτη καμπύλη που θα ακολουθήσει θα εκδηλωθούν όλα. Όσα δεν θέλουμε να δούμε...

Σημείωση 1η: Ο τύπος που περιγράφω μπορεί να έχει και συνέχεια. Π.χ. έγινε μέλος της νομαρχιακής, αφού κατέβασε τους παλιούς συναδέλφους του στην οργάνωση και τον ψήφισαν. Έκανε δικό του μπλογκ και ανεβάζει ανέκδοτα για τον Σαμαρά. Σιγά - σιγά θα μοιράζει δουλειές ΕΣΠΑ.

Σημείωση 2η: Αλήθεια, το ΕΣΠΑ είναι το νέο παραγωγικό όνειρο που θα κτίσει και το νέο ιστορικό υποκείμενο;

Σημείωση 3η: Επιφυλάσσομαι, ελπίζοντας.

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ
dsevastakis@arch.ntua.gr

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ – Τζιχαντιστές ύψωσαν τη σημαία τους στη Θήβα σε υποσταθμό της ΔΕΗ

Το Ισλαμικό Κράτος ύψωσε τη σημαία του έξω από τη Θήβα, σε υποσταθμό της ΔΕΗ που τροφοδοτεί ενεργειακά την πόλη της Θήβας; -είναι το ερώτημα που ζητά απαντήσεις και σύντομα.

Αρχικά είχε υψωθεί η γνώριμη μαύρη σημαία με τα αραβικά γράμματα, η οποία αντικαταστάθηκε από μια κόκκινη σημαία στο ίδιο κοντάρι όμως που φέρει ισλαμιστικό σύμβολο στην άκρη του.

Το συμβάν έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στους κατοίκους της περιοχής ενώ είναι βέβαιο ότι πλέον έχουν κινητοποιηθεί οι Αρχές.

Το τοπικό κανάλι της Λαμίας, το Star Κεντρικής Ελλάδας, έκανε επιτόπιο ρεπορτάζ και τράβηξε και πλάνα τα οποία θα παρακολουθήσετε. Το εύλογο ερώτημα βεβαίως είναι, πώς ακόμα κυματίζει μια τέτοια σημαία δίπλα σε νευραλγικό «στόχο» και πώς κάποιοι ανεβοκατεβάζουν σημαίες, από μαύρες κόκκινες, δίχως οι Αρχές μέχρι τώρα να έχουν κινητοποιηθεί για να τους μαζέψουν.LAMIASTAR

.hellasforce

Το κραχ του 2008… είναι εδώ

Πέντε νομπελίστες οικονομολόγοι κατέθεσαν στο περιοδικό του ΔΝΤ τις ανησυχίες τους για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας. Το περιβάλλον θυμίζει όλο και πιο πολύ Μεσοπόλεμο. 
Η ζήτηση συρρικνώνεται, η ανεργία και η φτώχεια ταλανίζουν τις δυτικές κοινωνίες και οι ανισότητες μεγεθύνονται. 

Του Μπάμπη Μιχάλη

Περίπου έξι χρόνια από το κραχ του 2008 η παγκόσμια οικονομία τελματώνεται. Η ζήτηση συρρικνώνεται, μεγάλο μέρος του παραγωγικού δυναμικού παραμένει ανενεργό, η ανεργία και η φτώχεια ταλανίζουν πια και τις δυτικές κοινωνίες, ενώ από την άλλη πλευρά οι ανισότητες μεγεθύνονται. Το περιβάλλον θυμίζει όλο και πιο πολύ Μεσοπόλεμο. Πέντε νομπελίστες οικονομολόγοι κατέθεσαν πρόσφατα στο περιοδικό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «Finance & Development» τις ανησυχίες και τις εκτιμήσεις τους για τις μελλοντικές προκλήσεις της παγκόσμιας οικονομίας. ...

Τζόζεφ Στίγκλιτς

Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο αμερικανικός «δημοκρατικός καπιταλισμός» φάνηκε να θριαμβεύει. Οι ΗΠΑ προώθησαν την απορρύθμιση, τις ιδιωτικοποιήσεις και την απελευθέρωση σε όλο τον πλανήτη μέσω μιας σειράς πολιτικών που ονομάστηκαν «Συναίνεση της Ουάσινγκτον». Οταν έσκασε η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 όμως, η κυβέρνηση ήταν αυτή που έσωσε τις αγορές από τις υπερβολές τους. Ετσι, η όλη προσπάθεια ελαχιστοποίησης του ρόλου της κυβέρνησης απέτυχε και, όπως ήταν φυσικό, η προσοχή όλων εστιάστηκε στο οικονομικό σύστημα των ΗΠΑ. Ενα σύστημα που διατηρεί στάσιμες τις αποδοχές των μέσων εισοδημάτων για περισσότερο από μια εικοσιπενταετία, δεν αναδιανέμει πλούτο στους περισσότερους πολίτες ενώ αντίθετα προσφέρει πολλά σε όσους βρίσκονται στην κορυφή.

Αυτή η οικονομική ανισότητα μεταφράζεται και σε πολιτική ανισότητα, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα από την ικανότητα των υπαίτιων της κρίσης τραπεζών να μπλοκάρουν τις μεταρρυθμίσεις που στόχευαν στην πρόληψη μιας επανάληψής της. Ετσι, η αμερικανική δημοκρατία δείχνει να είναι όλο και πιο κοντά στο «ένα δολάριο, μία ψήφος» αντί του συνήθους «ένας πολίτης, μία ψήφος». Ο Στίγκλιτς εκτιμά ότι η μεγάλη και αυξανόμενη ανισότητα δεν οφείλεται στην ίδια τη φύση του καπιταλισμού αλλά στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Οι ανισότητες είναι αποτέλεσμα του «ψευδοκαπιταλισμού» -των μονοπωλίων, των ολιγοπωλίων, των επιδοτήσεων προς πλουσίους και επιχειρήσεις, των φορολογικών καθεστώτων που επιτρέπουν την εξαγωγή κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους και τη φοροδιαφυγή. Και ο ψευδοκαπιταλισμός αυτός είναι αποτέλεσμα της ελλειμματικής δημοκρατίας.

Ετσι, ο Στίγκλιτς θεωρεί ότι η μεγαλύτερη πρόκληση της παγκόσμιας οικονομίας στις επόμενες δεκαετίες έχει να κάνει με το αν οι αγορές θα καταφέρουν να λειτουργήσουν όπως υποτίθεται θα έπρεπε να λειτουργούν. Δηλαδή, με ισχυρό ανταγωνισμό, που φέρνει καινοτομία και υψηλότερο βιοτικό επίπεδο και διασφαλίζει ισχυρή οικονομική ανάπτυξη και ευημερία για όλους. «Η οικονομία να υπηρετεί την κοινωνία και οι δημοκρατικές διαδικασίες να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των απλών πολιτών», υπογραμμίζει.

 Πολ Κρούγκμαν

Για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1930 ο κόσμος υποφέρει από την επίμονη έλλειψη επαρκούς ζήτησης. Ο κόσμος δεν ξοδεύει αρκετά για να χρησιμοποιηθεί το παραγωγικό δυναμικό που υπάρχει. Θα ήταν τραγικό να αποδεχτούμε ότι η χαμηλή παραγωγή και η υψηλή ανεργία είναι αναπόφευκτες, όταν αυτές αποτελούν απλώς μια αντανάκλαση της αναποτελεσματικής ζήτησης.(…) Η επαρκής και διατηρήσιμη ζήτηση έχει τεράστια σημασία όχι μόνο βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα. Η αύξησή της αποτελεί επείγουσα προτεραιότητα. Δυστυχώς όμως αυτό που βλέπουμε μετά το 2007 είναι ότι οι θεσμοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις της οικονομικής πολιτικής είναι ακατάλληλοι για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80, η διαχείριση της ζήτησης εκχωρήθηκε σε τεχνοκράτες, στις κεντρικές τράπεζες, ενώ η δημοσιονομική πολιτική εστίασε σε πιο μακροπρόθεσμα ζητήματα. Μετά τα μεγάλα σοκ που βιώσαμε όμως, είναι προφανές ότι το σύστημα αυτό έχει καταρρεύσει. Οι κεντρικές τράπεζες περιορίζονται από το ότι τα επιτόκια δεν μπορούν πια να γίνουν αρνητικά και τις αυξανόμενες ανησυχίες για το ύψος των ισολογισμών τους. Από την άλλη, η δημοσιονομική πολιτική αντί να βοηθήσει επιδείνωσε τα πράγματα χωλαίνοντας τόσο λόγω της ασυμμετρίας μεταξύ οφειλετών και πιστωτών -οι πρώτοι υποχρεώθηκαν να περικόψουν ενώ την ίδια στιγμή οι δεύτεροι δεν είχαν καμιά υποχρέωση ανάπτυξης- όσο λόγω και της πολιτικής φαγωμάρας. Κάποιες φορές αστειεύομαι ότι η Ευρώπη και οι ΗΠΑ διαγωνίζονται η μια την άλλη για το ποια μπορεί να απαντήσει χειρότερα στη σημερινή κρίση. Για την ώρα, κερδίζει η Ευρώπη, αλλά όχι με μεγάλη διαφορά.
Ρόμπερτ Σόλοου

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι εύπορες οικονομίες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας έχουν πιαστεί στα δίχτυα μιας «κοσμικής στασιμότητας», που ενδεχομένως να μην είναι παροδική. Αν ναι, και η έξοδος από αυτήν την παγίδα δεν βρεθεί γρήγορα, τότε η επιτυχής απάντηση στα μεγάλα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας δεν δείχνει πιθανή. Ο όρος κοσμική στασιμότητα -που αναφέρεται στα γραπτά του Αμερικανού οικονομολόγου Αλβιν Χάνσεν στη δεκαετία του ‘30- περιγράφει την επίμονη τάση μιας οικονομίας (ή ενός συνόλου οικονομιών) όχι μόνο να αναπτύσσεται αργά αλλά και να της είναι δύσκολο ή αδύνατον να χρησιμοποιήσει πλήρως το παραγωγικό της δυναμικό.

Πέντε χρόνια από την επίσημη λήξη της τελευταίας ύφεσης, ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ευρώπη κατάφεραν να αποκαταστήσουν κάπως την πλήρη αξιοποίηση της παραγωγικής τους δυναμικής. Αυτή η παρατεταμένη αδυναμία είναι συνεπής με την ιδέα της κοσμικής στασιμότητας, τονίζει ο Σόλοου υπενθυμίζοντας ότι οι ανησυχίες του Χάνσεν διαλύθηκαν με τον ερχομό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την επέκταση του δημόσιου τομέα που ακολούθησε. Θα έπρεπε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τις κατάλληλες πολιτικές τώρα, προειδοποιεί.

Μάικλ Σπενς

Μεγαλύτερη πρόκληση για την παγκόσμια οικονομία αποτελεί η διευκόλυνση της ανάπτυξης των αναπτυσσόμενων οικονομιών και η ολοκλήρωση της διαδικασίας σύγκλισης που ξεκίνησε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάτι τέτοιο σημαίνει μείωση των αποκλεισμών και υπόσχεται όχι μόνο τη μαζική μείωση της φτώχειας αλλά και την επέκταση των ευκαιριών για υγιή, παραγωγική και δημιουργική ζωή στο 85% του παγκόσμιου πληθυσμού, που βίωσε σημαντική οικονομική ανάπτυξη για πρώτη φορά κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

 Τζορτζ Ακερλοφ

Οι άνθρωποι έχουν όλοι μαζί ένα μωρό, τη Γη. Χρόνο με τον χρόνο, η ατμόσφαιρα, η κουβέρτα που σκεπάζει αυτό το μωρό, γίνεται βαρύτερη. Ακόμη και ένα σύντομο ταξίδι 50 μιλίων που απαιτεί 5 γαλόνια βενζίνης προσθέτει 100 λίβρες διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Μέσα από αθώες δραστηριότητες όπως η παραπάνω, μια μέση οικογένεια των ΗΠΑ προσθέτει 1.800 λίβρες την εβδομάδα στην κουβέρτα της Γης. Αν προστεθούν όλες οι οικογένειες του κόσμου, θα δούμε ότι ο πλανήτης θερμαίνεται διαρκώς όλο και περισσότερο. Σε τέτοιες συνθήκες όμως ο κάθε γονιός σπεύδει να σώσει το μωρό. Ωστόσο οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας για την υπερθέρμανση είναι πολύ κρύες και επιφυλακτικές. Χρειάζεται μια νέα ιστορία, μια νέα ρητορική, τονίζει ο Ακερλοφ εκτιμώντας ότι ο καλύτερος τρόπος καταπολέμησης της υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι ενιαίος παγκόσμιος φόρος επί των εκπομπών του διοξειδίου και η επιδότηση της έρευνας.

stoxasmos-politikh

10 μπαχαρικά που κάνουν καλό στην υγεία σου!

Ένα από τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι προσπαθούν να ακολουθούν μια πιο υγιεινή διατροφή, δίχως τηγανητά, πολλά λίπη, σος και αλάτι, είναι πως το φαγητό τους συχνά μοιάζει άνοστο και βαρετό.


Ρίγανη: Ένα κλασσικό μυρωδικό, αφού την προσθέτουμε είτε σε κύρια πιάτα (π.χ. με κρέας, στις πατάτες), είτε σε σαλάτες. Περιέχει μια σειρά από αντιοξειδωτικά συστατικά όπως είναι η θυμόλη και το ροσμαρινικό οξύ, που της προσδίδουν αντιβακτηριακή και αντιοξειδωτική δράση (ισχυρότερη ακόμα και από το πορτοκάλι).

Βασιλικός: Έχει έντονο άρωμα και γεύση. Τα τελευταία χρόνια μάθαμε να το χρησιμοποιούμε και στη μαγειρική μας, φτιάχνοντας την κλασσική σάλτσα «πέστο» που ταιριάζει όχι μόνο με ζυμαρικά, αλλά και με παντζάρια, σουβλάκια, ακόμα και με ψάρι. Είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικά συστατικά όπως τα βιοφλαβονοειδή και σε ειδικά οξέα όπως τα βολατιλικά, που του προσδίδουν έντονη αντιμικροβιακήκαι αντιφλεγμονώδη δράση.

Δεντρολίβανο: Επίσης τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να το προσθέτουμε συστηματικά στη μαγειρική μας, ιδιαίτερα στο κρέας, αλλά και σε σούπες ή σε πιάτα με ψάρι. Είναι καλή πηγή φυτικών ινών, φυτικού σιδήρου, ασβεστίου και βιταμίνης Β6. Βοηθάει στη διαδικασία της πέψης, στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος και στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Περιέχει ένα οξύ (καρνοσικό οξύ) που σχετίζεται με προστασία του εγκεφάλου από τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, οι οποίες προκαλούν βλάβες στα κύτταρα.

Κόλιαντρος: Από την κινέζικη και τη μεξικάνικη κουζίνα έχει πλέον έρθει και στη δική μας, αν και ακόμα δεν το χρησιμοποιούμε συχνά. Συνδυάζεται σε μίγματα με κάρυ, σκόρδο και τζίντζερ. Δίνει πλούσιο άρωμα σε πολλά πιάτα με κοτόπουλο, χοιρινό ή λαχανικά. Τα πολύτιμα συστατικά του έχουν συνδεθεί με την πιθανή αγχολυτική του δράση, ενώ μία από τις ουσίες του, η δοδεσενάλη, ασκεί ισχυρή φυσική αντιμικροβιακή δράση.

Φασκόμηλο: Δίνει απαλό άρωμα σε κρέας, κοτόπουλο και σούπες, Είναι πηγήσιδήρου, καλίου, μαγνησίου, ασβεστίου, σιδήρου, αλλά και βιταμίνης C, νιασίνης, βιταμίνης Β6, φολικού οξέος, βήτα καροτίνης και φυτοστερολών. Περιέχει ακόμα ουσίες όπως έλαια (θυϊόνη), ταννίνες, φλαβονοειδή και φαινολικά οξέα, που έχουν αντισηπτική και τονωτική δράση και βελτιώνουν την εγκεφαλική λειτουργία.

Θυμάρι: Το θυμάρι προστίθεται σε λιπαρά κρέατα με έντονη μυρωδιά (π.χ. αρνί και κατσίκι), αλλά και σε χοιρινό και κοτόπουλο, ακόμα και σε σάλτσες, σούπες, λαχανικά και ζυμαρικά. Είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικά συστατικά, κυρίως φαινόλες. Επειδή ανακουφίζει από τον βήχα και το συνάχι, χρησιμοποιείται και σε καραμέλες. Περιέχει μια ουσία που ονομάζεται θυμόλη και έχει αντισηπτική δράση ενάντια σε παράσιτα του εντέρου.

Κουρκουμάς: Το χαρακτηριστικό κίτρινο μπαχαρικό, που εκτός από άρωμα, δίνει και χαρακτηριστική εικόνα και χρώμα στα πιάτα που το προσθέτουμε. Διαδεδομένο σε φαγητά της Ανατολής, αλλά και στη δική μας κουζίνα, κυρίως σε γλυκά και κρέατα. Περιέχει την ουσία κουρκουμίνη - μια φυσική χρωστική ουσία που χρησιμοποιείται στην παρασκευή της σκόνης κάρυ. Ο κουρκουμάς εμπεριέχει ένα μίγμα ισχυρών αντιοξειδωτικών ουσιών - φαινολικές ενώσεις που έχουν αντιοξειδωτικές δράσεις και προστατεύουν από ασθένειες. Δρα επίσης καταπραϋντικά στον πόνο και ασκεί αντιφλεγμονώδη δράση.


Κανέλα: Δημοφιλής στην ανατολίτικη κουζίνα, αλλά και στη δική μας. Προστίθεται κυρίως σε γλυκά και σε πιάτα που έχουν ντομάτα για να μειώσει την οξύτητα της γεύσης της. Παρουσιάζει αντιπαρασιτική, αντιβακτηριακή και αντιμυκητιακή δράση. Τα τελευταία χρόνια πολλές έρευνες τη συσχέτισαν με την καλύτερη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης (σακχάρου) στα άτομα με διαβήτη. Είναι πλούσια πηγή μαγγανίου και σιδήρου, ενώ περιέχει την ουσία σιναλμαδεΰδη, που της προσδίδει αντιπηκτικές ιδιότητες.

Πιπέρι: το πιπέρι μαζί με το αλάτι είναι σίγουρα από τα πιο δημοφιλή μπαχαρικά, που μπαίνει σχεδόν σε όλα τα φαγητά όπως σάλτσες (κυρίως ντομάτας και κρασιού), κόκκινα κρέατα, κοτόπουλο, ψάρια, αλλά ακόμα και σε γλυκά. Περιέχει μια ουσία την πιπερίνη, που έχει ευεργετική δράση στο πεπτικό μας σύστημα, ενώ αποτελεί φυτική πηγή σιδήρου. Εκτός από το κλασσικό «μαύρο» πιπέρι, υπάρχουν αρκετοί τύποι όπως: πράσινο, λευκό, κόκκινο, ροζ, κουμπέμπ (κυρίως στην αραβική κουζίνα), καγιέν και σιτσουάν (δημοφιλές στην κινέζικη κουζίνα).

Κάρι: Το κάρι σε σκόνη περιέχει κουρκουμίνη, που είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό, ασκεί αντιφλεγμονώδη δράση και βοηθά στη μείωση της φλεγμονής των αρθρώσεων. Η κουρκουμίνη σχετίζεται επίσης με επιβράδυνση της εξέλιξης του καρκίνου του παχέος εντέρου, αλλά και με την ενίσχυση της μνήμης (γι’ αυτό και σχετίζεται με προστασία ενάντια στη νόσο Αλτσχάιμερ).

Πηγή: Κέντρο Διατροφικής Αγωγής, Χάρης Δημοσθενόπουλος

vatolakkiotis

Η αγάπη είναι συναίσθημα της στιγμής

Οι επιστήμονες τη βάζουν στο μικροσκόπιο και μας αποκαλύπτουν αυτή και πολλές άγνωστες πτυχές της. Ο Κλιμτ την αποτύπωσε ιδανικά στο παθιασμένο Φιλί του. Οι Rolling Stones την απογείωσαν τραγουδώντας Love is Strong, ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης την ύμνησε μοναδικά, στίχο στίχο, στο Μονόγραμμά του. Η αγάπη είναι η πιο αφοσιωμένη μούσα των καλλιτεχνών. Και όχι τυχαία, αφού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ευτυχία μας.

 Όλοι νιώσαμε κάποια στιγμή πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι μας, μείναμε άυπνοι γιατί ήταν αδύνατο να βγάλουμε από το μυαλό μας το γοητευτικό τύπο ή κοπέλα που γνωρίσαμε στο πάρτι. Και όλοι σίγουρα αισθανθήκαμε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μας όταν βιώσαμε την απόρριψη. Διαβεβαιώσαμε τον εαυτό μας «ποτέ ξανά», όμως λίγο αργότερα αθετήσαμε την υπόσχεσή μας για χάρη ενός ακόμα μεγάλου έρωτα.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν κάθε φορά με τρόπο μαγικό, ανεξήγητο, σαν να μην ήταν στο δικό μας χέρι. Άλλωστε η αγάπη πάντα μας αιφνιδιάζει, μας συναντά εκεί που δεν το περιμένουμε. Ή μήπως όχι; Οι επιστήμονες φαίνεται πως έχουν άλλη γνώμη. Για πρώτη φορά βάζουν στους δοκιμαστικούς σωλήνες τους ισχυρές δόσεις αγάπης και επιχειρούν να αποκωδικοποιήσουν το πιο αφηρημένο και ταυτόχρονα δυνατό συναίσθημα. Όχι, δεν θέλουν να αφαιρέσουν τη μαγεία και την ονειρική της διάσταση, αλλά να φωτίσουν κάποιες κρυφές πτυχές της. Ξεχάστε, λοιπόν, όλα όσα ξέρατε ή φανταζόσασταν γι’ αυτή μέχρι σήμερα και υποδεχτείτε τη νέα της εποχή κατεβάζοντας... το πιο πρόσφατο λογισμικό της.

Ας... ξανασυστηθούμε

Φανταστείτε πως έχετε στα χέρια σας ένα manual, το νέο οδηγό που έρχεται να σας αποκαλύψει όλα τα μυστικά της αγάπης. Αρχίζετε να τον ξεφυλλίζετε και γρήγορα συνειδητοποιείτε πως από αυτόν λείπουν πολύ βασικά κεφάλαια - σύμφωνα με όλα όσα γνωρίζατε έως τώρα. Για παράδειγμα, δεν βρίσκετε πουθενά αναφορά στην παντοτινή αγάπη, ούτε συλλαβή για την ανεκπλήρωτη εκδοχή της, ούτε καν για τη σπανιότητά της. Μα πώς είναι δυνατόν, αναρωτιέστε, αφού κάποτε ορκιστήκατε «για πάντα» (ακόμη και αν τελικά δεν κράτησε), κλάψατε τουλάχιστον μία φορά επειδή τα συναισθήματά σας δεν είχαν ανταπόκριση, ενώ εκμυστηρευτήκατε πως σπάνια έτυχε να αγαπήσετε τόσο δυνατά όσο εκείνο το καλοκαίρι στη Σίφνο.

Και κάπου εδώ οι ειδικοί μάς αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, πληροφορώντας μας ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι αγάπη. Φως στο χάος επιχειρεί να ρίξει μέσα από το καινούριο της βιβλίο Love 2.0: Finding Happiness and Health in Moments of Connection (Αγάπη 2.0: Ανακαλύπτοντας την ευτυχία και την Υγεία σε Στιγμές Πραγματικής Σύνδεσης, εκδ. Hudson Street Press) η Μπάρμπαρα Φρέντρικσον, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας και συγγραφέας πολλών μπεστ σέλερ. Η ίδια μας καλεί να ξανασυστηθούμε με την αγάπη, για την οποία όλοι κάνουμε λόγο καθημερινά, δίχως απ’ ό,τι φαίνεται να τη γνωρίζουμε σε βάθος.

Η αγάπη δεν είναι μια κατάσταση στην οποία πέφτει κανείς. Ένα love story, μια σχέση που κρατάει χρόνια, ένα ειδύλλιο που έληξε άδοξα. Τότε τι είναι; Πρόκειται για ένα συναίσθημα το οποίο, όπως και όλα τα υπόλοιπα, δεν διαρκεί για πάντα παρά μόνο ελάχιστα λεπτά. Ακριβώς επειδή μιλάμε για συναίσθημα και όχι για κατάσταση, η αγάπη δεν είναι κάτι σπάνιο. Αντίθετα, τη βιώνουμε καθημερινά. Εκείνες τις φορές που -έστω και αν δεν το καταλαβαίνουμε- εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος με το σύντροφό μας. Όταν αρχίζουμε να λέμε κάτι και εκείνος συνεχίζει τη φράση μας ή όταν αισθανόμαστε πως είμαστε πραγματικά μέσα στο μυαλό του. Πιθανότατα είμαστε! Η μεγαλύτερη διαφορά της αγάπης από τα υπόλοιπα συναισθήματα είναι πως πάντα, μα πάντα, απαιτεί δύο πόλους για να υπάρξει. «Η αγάπη είναι σύνδεση» υποστηρίζει η ειδικός. Μια ανταλλαγή θετικών συναισθημάτων με το σύντροφό μας. Όταν είμαστε πνευματικά και σωματικά «εκεί» την ίδια στιγμή, έτοιμοι να κάνουμε το δικό μας share προσθέτοντας ένα ακόμη post στο Timeline των προσωπικών μας στιγμών. Αν ο ένας από τους δύο πόλους σταματήσει να εκπέμπει, τότε η αγάπη δεν υφίσταται.

Αφού μπορούμε και μόνες μας να εξασφαλίσουμε μικρές δόσεις ευτυχίας μέσα από συναισθήματα όπως η χαρά, η ανεμελιά και ο ενθουσιασμός, τότε πόση ανάγκη έχουμε πια από την αγάπη; Πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε, θα πουν οι ειδικοί. Μπορεί να μοιάζει εφήμερη σε σχέση με τα υπόλοιπα θετικά συναισθήματα, όμως τα λίγα λεπτά που διαρκεί κάθε φορά αφήνουν ανεξίτηλο το σημάδι τους τόσο στο σώμα όσο και στον εγκέφαλό μας. Είναι ικανά να αλλάξουν όλη μας τη ζωή.

Υπάρχει χημεία

Συνοψίζοντας, αν θέλαμε να εγκλωβίσουμε τη μαγεία της αγάπης σε έναν τυπικό ορισμό, αυτός θα ήταν: «Εκείνα τα απειροελάχιστα λεπτά κατά τα οποία υπάρχει πραγματική σύνδεση με τον άλλο και αμφίδρομη μεταφορά ενός ή περισσότερων θετικών συναισθημάτων. Εκείνη η στιγμή που είμαστε και οι δύο τόσο παρόντες, ώστε να εκπέμπουμε κυριολεκτικά στο ίδιο μήκος κύματος». Και είναι αυτός ο απίστευτος συγχρονισμός που κάνει τους παλμούς της καρδιάς μας ίδιους με αυτούς του συντρόφου μας, ακόμη και τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του προσώπου μας σχεδόν πανομοιότυπες.

Αυτή την ώρα νιώθουμε μεγάλη ευφορία: αισθανόμαστε δυνατές, έτοιμες να κατακτήσουμε τα όνειρά μας, αλλά και να προστατέψουμε αυτόν που έχουμε δίπλα μας. Σε δεύτερο πλάνο -το μη συνειδητό- προβάλλεται παράλληλα μια άλλη ταινία: Ένα love story με πρωταγωνιστές την οξυτοκίνη και το πνευμονογαστρικό νεύρο (vagus nerve).

Μέχρι σήμερα ξέραμε πως οι τιμές της πρώτης -γνωστή και ως ορμόνη του σεξ- αυξάνονται κατά τη διάρκεια της ερωτικής επαφής. Πλέον έχει αποδειχτεί πως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και την ώρα της σύνδεσης που περιγράψαμε παραπάνω. Αν μπορούσατε να κάνετε μια βουτιά στα θολά νερά του δικού σας εγκεφάλου, αλλά και σε εκείνον του συντρόφου σας, τότε θα βλέπατε πως και στις δύο περιπτώσεις... ρέει η ίδια ποσότητα της συγκεκριμένης ουσίας. Σύμφωνα με την ειδικό, αυτή η ορμονική ταύτιση είναι ένα από τα μεγάλα μυστικά μιας επιτυχημένης σχέσης, αφού μεταξύ άλλων έχει παρατηρηθεί πως η οξυτοκίνη ενισχύει τους συναισθηματικούς δεσμούς.

Τα οφέλη της όμως δεν σταματούν εδώ. Έχει αποδειχτεί πως οι αυξημένες τιμές της προωθούν την κοινωνικότητα, μειώνουν τα επίπεδα του στρες, προσφέρουν εσωτερική γαλήνη, θωρακίζουν την καρδιά. Με απλά λόγια, σας κάνουν πιο υγιείς, πιο ανοιχτές στους γύρω σας, περισσότερο ανέμελες και εν γένει καλύτερους ανθρώπους.

Και κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και το πνευμονογαστρικό νεύρο, το οποίο συνδέει τον εγκέφαλο με διάφορα μέρη του σώματος, ανάμεσα στα οποία η καρδιά και οι πνεύμονες. Όσο εσείς ανταλλάσσετε βλέμματα με το σύντροφό σας, εκείνο εκτελεί χρέη... μαέστρου: συγχρονίζει τους χτύπους της καρδιάς σας, αλλά και την αναπνοή σας σε σημείο να γίνεστε ένα. Όσο καλύτερος είναι αυτός ο συγχρονισμός, τόσο περισσότερα τα οφέλη για τη σωματική και την ψυχική σας υγεία. Απ’ όλα αυτά βέβαια εσείς δεν αντιλαμβάνεστε το παραμικρό.

Κινητήριος δύναμη

Και ενώ όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μας, εκεί που η αγάπη δουλεύει σιωπηλά υπέρ μας, εμείς επιστρέφουμε σ’ αυτά που είναι απόλυτα ορατά για να καταλάβουμε το εξής: η ουσία τελικά βρίσκεται στα απλά πράγματα, σε όλα όσα θεωρούμε αυτονόητα. Σε μικρές συνήθειες που τις μοιραζόμαστε με ανοιχτή καρδιά και ακόμη πιο ανοιχτό μυαλό: ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, μια αγκαλιά, το να ατενίζουμε το πέλαγος μαζί με κάποιον άλλο, κρατημένοι χέρι χέρι. Ακόμη και εκείνη η -πιο ουσιαστική- σιωπή στο μπαλκόνι όταν πίνουμε ανέμελοι τον κυριακάτικο καφέ μας δίπλα δίπλα...

Η ειδικός το λέει ξεκάθαρα: «Το μυστικό για να παραμένουν ζωντανές οι μακροχρόνιες σχέσεις, για να μη χαθεί αυτή η μαγική σύνδεση, ο ηλεκτρισμός ανάμεσά σας, είναι να μην πάψετε να ποντάρετε στις μικρές στιγμές σας. Να μοιράζεστε σε καθημερινή βάση πράγματα, ακόμη και τα πιο απλά. Και κάθε φορά να είστε εκεί με όλο σας το είναι».

Αυτά τα απλά πράγματα, μάλιστα, μοιάζουν συχνά απίστευτα δύσκολα και όλοι έχουμε την τάση να τα προσπερνάμε από... κεκτημένη ταχύτητα, ανασφάλεια, φόβο μήπως κάνουμε κάποιο λάθος. Οι μικρές στιγμές αγάπης είναι στην πραγματικότητα το αλατοπίπερο της σχέσης μας και της ίδιας της ζωής μας. Είναι αυτές που μας δίνουν δύναμη να παλέψουμε, μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, μας βοηθούν να βγούμε από το προστατευτικό μας κουκούλι και να δούμε ουσιαστικά όχι μόνο το σύντροφό μας αλλά και τους γύρω μας. Ακόμη και οι επιστήμονες το επιβεβαιώνουν: Είμαστε πλασμένοι για να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη. Αρκεί να παραμερίσουμε τα «πρέπει» και τα «μη» και να αφεθούμε.

____

    Barbara L. Fredrickson , διακεκριμένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας 

   Πηγή:  elle.gr

antikleidi.com

ΔΣΑ προς εφοριακούς: «Μην αποτρέπετε τις προσφυγές κατά του ΕΝΦΙΑ»

Ανακοίνωση με την οποία προειδοποιεί ότι έχουν ποινικές ευθύνες όσοι εφοριακοί ή προϊστάμενοι ΔΟΥ αποτρέπουν τους πολίτες από την άσκηση προσφυγών κατά του ΕΝΦΙΑ εξέδωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας (ΔΣΑ). 
Ειδικότερα, στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος αναφέρει: «....ο ΔΣΑ αντιμετωπίζει με μεγάλη ανησυχία και προβληματισμό τα περιστατικά εφοριακών υπαλλήλων, ακόμη και Προϊσταμένων ΔΟΥ οι οποίοι προφασιζόμενοι τις απαλλαγές που αναφέρονται στο άρθρο 7, αποτρέπουν τους πολίτε
ς να καταθέτουν ενδικοφανείς προσφυγές κατά των εκκαθαριστικών ΕΝΦΙΑ. Επισημαίνουμε ότι αυτές οι συμπεριφορές παρεμποδίζουν ευθέως τους πολίτες στην άσκηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος δικαστικής προστασίας τους απέναντι σε φόρους, όπως ο ΕΝΦΙΑ, που βρίσκεται στο στόχαστρο ολόκληρου του νομικού κόσμου ως προς τη νομιμότητα και τη συνταγματικότητά του».

«Υπενθυμίζουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι η στάση αυτή μπορεί να επιφέρει σοβαρές έννομες συνέπειες, ειδικά στην περίπτωση που χαθεί για τους πολίτες η προθεσμία άσκησης ενδικοφανούς προσφυγής εξαιτίας τέτοιων ανεύθυνων συμπεριφορών υπαλλήλων. Σχετικά με το θέμα αυτό πάντως, έχει εκδοθεί το έγγραφο με αριθμ. πρωτ. Δ6Δ1124ΖΖΕΞ2014ΕΜΠ της 15ης Σεπτεμβρίου 2014, του Υπουργείου Οικονομικών(Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων) προς όλη τη φορολογική διοίκηση, όπου τονίζεται ότι όλοι οι υπάλληλοι των ΔΟΥ "οφείλουν να παραλαμβάνουν τις αιτήσεις των πολιτών και να τις διεκπεραιώνουν εντός των προθεσμιών που προβλέπονται από τις διατάξεις"» επισημαίνει.

«Για την πλήρη ενημέρωση των πολιτών, το έγγραφο αυτό του Υπουργείου Οικονομικών, οι αρχικές προβλέψεις απαλλαγών του άρθρου 7 του ν. 4223/2013 καθώς και το οριστικό κείμενο του άρθρου 7, όπως ισχύει με τις τροποποιήσεις βάσει του άρθρου 18 του νόμου 4286/2014, αναρτώνται στην ιστοσελίδα μας (www.dsa.gr)» προστίθεται στην ανακοίνωση του ΔΣΑ.

Ακόμη, διευκρινίζεται ότι: «Η πρωτοβουλία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών να συνδράμει με παροχή αναλυτικών συμβουλών όσους πολίτες θέλουν να προσβάλουν δικαστικά τα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ, όπως ακριβώς αναγράφεται και στον τίτλο του σχετικού Οδηγού του ΔΣΑ που έχει δημοσιοποιηθεί, απευθύνεται σε πρόσωπα που βρίσκονται σε αποδεδειγμένα πραγματική οικονομική αδυναμία να καταβάλουν το ποσό ΕΝΦΙΑ το οποίο τους καταλογίστηκε και να διορίσουν δικηγόρο. Ως εκ τούτου δεν πρέπει να συγχέεται η πρωτοβουλία αυτή του ΔΣΑ με τη διαδικασία απαλλαγών και μειώσεων του ποσού ΕΝΦΙΑ, οι οποίες χορηγούνται μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις, που απαριθμούνται στο άρθρο 7 του Ν. 4223/13, όπως τροποποιήθηκε με το δέκατο όγδοο άρθρο του ν. 4286/2014».

Επιμέλεια: Χρύσα Λουγιάκη
zougla