Το «φως» συνδέει Ελευσίνια Μυστήρια και Αμαθούσια της Κύπρου

Όταν κάποιος θελήσει να αγγίξει το μεγάλο, αλλά και καθόλα σοβαρό θέμα που αφορά τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, ίσως το πιο πιθανό είναι να βρεθεί σε μεγάλες και λαβυρινθώδεις αλληλοσυγκρουόμενες αναφορές.

Η απαραίτητη μελέτη και ίσως οι ιστορικές αναφορές, θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε κάποιο βαθμό τον μελετητή ή τον ερευνητή να αποφύγει παρερμηνείες ή διφορούμενες αναφορές.

Όσοι ήθελαν όμως να γνωρίσουν κατ’ αρχήν, αν ήταν ποτέ δυνατόν, η υπέρτατη αλήθεια να βρίσκεται σε κάποιες συγγραφικές αναφορές, γνώριζαν ταυτόχρονα ότι για την αποκάλυψη της υπέρτατης αλήθειας ή έστω μέρος των μυστηρίων, υπήρχε η τιμωρία του θανάτου.

Δεν θα επιχειρήσουμε να εισέλθουμε σε ανάλυση όλων των απαραίτητων σημείων στην πορεία της Μύησης στα δύο Ιερά της Ελευσίνας και της Αμαθούντας αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να περιοριστούμε στα άκρως στοιχειώδη σημεία.

Στα Ελευσίνια Μυστήρια έχουμε την αρπαγή της Περσεφόνης, της κόρης της θεάς Δήμητρας από τον Πλούτωνα, τον Θεό (Άδη) του Κάτω Κόσμου. Είναι μια βασική αναφορά για την απαγωγή και παραμονή της Κόρης στον Κάτω Κόσμο, μέχρι την εύρεση και επαναφορά της στον Πάνω Κόσμο.

Το τελετουργικό σημείο της εύρεσης και επαναφοράς της Κόρης στον Πάνω Κόσμο, γινόταν στο τελικό στάδιο των Μεγάλων Ελευσινίων. Την ενάτη μέρα ο Ιεροφάντης – Τελετουργός, άνοιγε την πόρτα του Τελεστηρίου και έναν υπέρλαμπρο «ΦΩΣ» παρουσιαζόταν στα μάτια των παρευρισκόμενων εποπτών όπου εμφανιζόταν το φάσμα της Κόρης.

Σημαντικές διασωθείσες περιγραφές έφθασαν μέχρι των ημερών μας για το καταπληκτικό αυτό «ΦΩΣ».

Το ΦΩΣ που αναφέρεται στις πιο πάνω περιγραφές, είναι ίσως το πιο αξιοπρόσεκτο και το πιο σημαντικό των Ελευσινίων Μυστηρίων. Τούτο το ΦΩΣ προσέδιδε ό,τι πιο μεγαλειώδες και πιο θεϊκό στη συνείδηση των Μυστών και των Εποπτών, ταυτιζόμενο με την απόλυτη Αλήθεια.

Αυτός ήταν και ο λόγος που οι Μεγάλες Μυστηριακές Θρησκείες, έδιδαν στο ΦΩΣ πρωταρχική και ύψιστη σημασία. Ήταν ένα σημαντικότατο και σοφά επιλεγμένο στοιχείο, που προσέδιδε μια απαράμιλλη πτυχή της θείας παρουσίας στα Ελευσίνα Μυστήρια.

Περπατώντας τώρα στη διαδρομή της έρευνάς μας στους πιο σημαντικούς λατρευτικούς χώρους της Κύπρου, δηλαδή στην Ακρόπολη της Αμαθούντας, στο Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη στο Κούριο και στο Ιερό της Παλαιπάφου, το κοινό λατρευτικό και μυστηριακό στοιχείο ήταν το ηλιακό ΦΩΣ, που και στα τέσσερα Ηλιοστάσια χαρακτήριζε το βασικό λατρευτικό θείο στοιχείο.

Το αντικείμενο αυτής της έρευνας θα περιοριστεί όμως αποκλειστικά στο σημαντικότατο Ιερό του Άδωνη και της Αφροδίτης, στην Ακρόπολη της Αμαθούντας (Παλαιά Λεμεσός).

Μέσα από τις έρευνες που γίνονται για δεκαετίες τώρα, είχε διαφανεί ότι η Αμαθουσία Ακρόπολη κατέχει μιαν αξιοσημείωτη θέση στον Αρχαίο Κόσμο. Θα μπορούσε κάλλιστα να παραλληλιστεί με ένα αρχαίο αστεροσκοπείο.

Παρατηρήσεις που έγιναν με κάθε επιστημονική σοβαρότητα κάθε φορά φέρνουν στο προσκήνιο και νέα στοιχεία αστρονομικού ενδιαφέροντος. Αυτές οι επιστημονικές επαληθεύσεις προβάλλουν όλο και περισσότερο το μεγαλείο και το πνεύμα των Ελλήνων προγόνων μας.

Το Ιερατείο του Ιερού της Αμαθούντας, με τις αποδεδειγμένες γνώσεις Αρχαιοαστρονομίας, κατόρθωσε να προσανατολίσει τον κύριο Ναό της Αφροδίτης (ύψους από το έδαφος 18 μέτρων) έτσι που στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο την 22α του Δεκέμβρη, να ευθυγραμμίζεται και να εναρμονίζεται με το αντανακλώμενο ΦΩΣ από τη θάλασσα, μια ώρα περίπου μετά την ανατολή του Ήλιου.

Οι επισκέπτες, που κατά καιρούς παρευρέθησαν στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο στην Ακρόπολη της Αμαθούντας και παρακολούθησαν απολαμβάνοντας την ολόχρυση και μεγαλειώδη αντανάκλαση του Ηλιακού Φωτός, που σαν μια θεϊκή λεωφόρος εισέρχεται στο χώρο του μεγάλου ναού της Αφροδίτης, ένιωσαν ένα εκστατικό και ανυπέρβλητο συναίσθημα μιας Θείας παρουσίας.

Μεταφερόμενοι τώρα στα κυρίως Αμαθούσια Μυστήρια, που ήταν συνδυασμός των Αφροδίσιων και Αδώνειων Μυστηρίων, το ΦΩΣ του Ήλιου διαδραμάτιζε κι εδώ πρωταγωνιστικό ρόλο.

Σε αυτό εδώ το σημείο ερμηνεύεται και η γέννηση της Αφροδίτης, μέσα από τη μυθολογική αναφορά, που γεννιέται από το σπέρμα του θεού Ουρανού όταν πέφτει στη θάλασσα μετά από τον ευνουχισμό του από τα χέρια του γιου του, του θεού Κρόνου.

Ο ευνουχισμός έγινε με μιαν αρπή (αρχαίο δρεπάνι) και τα αιδοία του Ουρανού έπεσαν πάνω στον αφρό της Θάλασσας και έτσι γεννήθηκε η Θεά της ομορφιάς, η Χρυσή Αφροδίτη. Εδώ θα ήταν ορθότερο να γίνει μια διόρθωση για το επίθετο της Αφροδίτης, που δυστυχώς επεκράτησε λανθασμένα σαν «αναδυόμενη» για αρκετούς αιώνες.

Η Θεά Αφροδίτη είναι «ουράνια» και κατ’ επέκταση μια ηλιακή θεότητα. Το όνομα «Αφροδίτη» ετυμολογικά παράγεται από το «αφρός» και «οδίτης», δηλαδή αυτός που περπατεί, οδεύει στον αφρό.

Η θεά Αφροδίτη δεν αναδύθηκε από το βυθό της θάλασσας, γιατί δεν υπήρξε υποθαλάσσια θεότητα αλλά γεννήθηκε από το σπέρμα του Ουρανού, που πέφτοντας γονιμοποίησε τον θαλασσινό αφρό. Ακολούθως, μια τεράστια αχιβάδα την παρέλαβε και με τη βοήθεια του Ζέφυρου, τη μετέφερε στη νότια ακτή της Κύπρου.

Οι Ώρες την υποδέχθηκαν και αφού τη στόλισαν, μετά την παρέδωσαν στον ωραίο εραστή της, τον Άδωνι. Μια αξιοπρόσεκτη αναφορά του Μακρόβιου αναφέρει ξεκάθαρα ότι από το χειμερινό Ηλιοστάσιο, όταν η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει για έξι μήνες, η Αφροδίτη περπατά και ανεβαίνει στα έξι ανώτερα Ζώδια.

Είναι η «πορεία Αφροδίτης» μέχρι το θερινό ηλιοστάσιο που είναι η 21η του Ιούνη. Από την επομένη της, όταν αρχίζει να μικραίνει η μέρα ο Ήλιος κατεβαίνει στα έξι κατώτερα Ζώδια μέχρι την 22α του Δεκέμβρη, που είναι το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και είναι η «πορεία της Περσεφόνης».

Εδώ αποδεικνύεται ότι το «ΦΩΣ» του Ήλιου είναι ο μεγάλος ρυθμιστής, που στις αντιλήψεις των Ελλήνων προγόνων μας ερμηνεύεται έμπρακτα με τον πιο σαφή και ξεκάθαρο τρόπο. Από τη ζωή στον θάνατο και από τον θάνατο στη ζωή. Το Βασίλειο του Φωτός και το Βασίλειο του Σκότους.

Αυτή είναι μια μεγάλη αποκάλυψη μέσα από τα Αμαθούσια Μυστήρια, Αφροδίσια και Αδώνεια. Είναι η ανάλυση της μεγάλης συμπαντικής Αλήθειας μέσα στο Αιώνιο γίγνεσθαι. Είναι μια αναφορά, που φαίνεται να ερμηνεύει την απόλυτη και ουσιαστική διάσταση αυτής της ίδιας της Θεότητας.

Όλοι οι Μύστες των Αφροδίσιων και Αδώνειων Μυστηρίων μέσα στο μεγαλοπρεπή Ναό της Αφροδίτης αλλά και στην υποχθόνια Στοά στο λόφο της Αμαθούσιας Ακρόπολης, που το πιο πιθανό ίσως να ήταν το υποχθόνιο Βασίλειο της Περσεφόνης, είχαν την ουσιαστική βοήθεια για να κατανοήσουν τελετουργικά τον προορισμό της εξέλιξης και τη λύτρωση της ψυχής από τα γήινα δεσμά της.

Η υποχθόνια στοά μήκους 120 μέτρων ανακαλύφθηκε τυχαία τα τελευταία χρόνια (16.7.1994) στην προσπάθεια διάνοιξης σήραγγας για τη διέλευση αγωγού λυμάτων. Η ανακαλυφθείσα στοά ήταν γεμάτη από μεγάλο αριθμό ειδωλίων και έναν λατρευτικό βωμό).

Στα Ηλιοστάσια, Χειμερινό και Θερινό, με τις Ισημερίες της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, που ήσαν όλα εναρμονισμένα με το ΦΩΣ του Ήλιου γινόντουσαν οι Μεγάλες Αμαθούσιες Τελετουργίες.

Οι σημαντικές αυτές Αμαθούσιες Τελετουργίες, μέσα από τη διαχείριση των Ιερατείων, ήσαν από τα πιο λαμπρά και σημαντικά Μυστήρια που αναβάθμισαν στον υπέρτατο βαθμό τον πολιτισμικό ορίζοντα της Αρχαίας Κύπρου.

Αυτά τα Αμαθούσια Μυστήρια, Αφροδίσια και Αδώνεια, προκάλεσαν τον θαυμασμό της βασίλισσας Αρσινόης και του συζύγου της, Πτολεμαίου Φιλαδέλφιου και μεταφέρθησαν στην Αλεξάνδρεια, όπου γιορτάζονταν με μεγάλη λαμπρότητα.

Επιβάλλεται η αναστήλωση του ναού της Αφροδίτης
Τελειώνοντας αυτή την ιδιαίτερη αναφορά για τα Αμαθούσια Μυστήρια, κάνουμε και μια μεγάλη ευχή. Επιτέλους να καταξιωθούμε σύντομα να δούμε την αναστήλωση του Μεγάλου Ναού στην κορυφή της Αμαθούσιας Ακρόπολης, καθώς και την αξιοποίηση της μεγάλης και σημαντικής Υποχθόνιας Στοάς.

Είμαστε βέβαιοι ότι αν αυτά τα δύο λατρευτικά σημεία γίνουν πραγματικά προσβάσιμα στους ντόπιους και ξένους επισκέπτες, η προβολή του Ιστορικού Κυπριακού Ελληνισμού, θα αναβαθμιστεί μαζί με την όλη Ελληνική Ιστορική διάσταση και θα φτάσει στα πιο φωτεινά πολιτισμικά σκαλοπάτια.

Επιβάλλεται λοιπόν χωρίς άλλη καθυστέρηση, η αναστήλωση έστω της πρόσοψης του μεγάλου Ναού της Αφροδίτης. Έτσι θα προβληθεί σημαντικά η Σοφία των Ελλήνων Προγόνων μας.

Η εναρμόνιση του Ναού με το υπέρλαμπρο «ΦΩΣ» του Ήλιου, το αντανακλώμενο από τη θάλασσα, θα προσφέρει ένα μεγαλειώδες υπερθέαμα στους εκάστοτε παρευρισκόμενους, σε κάθε Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο θέμα που είμαστε υποχρεωμένοι να θυμόμαστε καθημερινά. Πρέπει να αποδεικνύουμε ότι είμαστε οι άξιοι κληρονόμοι του μεγάλου πνευματικού Ήλιου, του μεγαλύτερου Ήλιου, που ονομάζεται «Ελληνικός Πολιτισμός».

Ο Πολιτισμός αυτός είναι που γιγαντώθηκε και μεγαλούργησε μέσα από τα Μυστήρια της Ελευσίνας και της Αμαθούντας, βιώνοντας έτσι το Αιώνιο και Αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα, που μαζί με το «ΦΩΣ» της Αλήθειας, δώριζαν τις θείες τους ακτίνες που οδηγούσαν τους καταξιωμένους Μύστες, στα Λευκά Νησιά των Μακάρων και στα Ηλύσια Πεδία.

Γράφει ο Γόρης Γρηγοριάδης, ιστορικός – ερευνητής

Πηγή...

schizas

Ο Ρόλος των ΗΠΑ τα επόμενα 4 χρόνια στον κόσμο

Ποιοι προβληματίζονται που και γιατί; πότε θα γίνει και που; ποιος ο "ιθύνων νους"; τι θα συζητήσουν; Όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για το κλειστό meeting της Ουάσινγκτον στις 5 Απριλίου στο club της ναυτικής αμερικανικής ακαδημίας. Όλα τα θέματα. Όλοι οι εισηγητές! 

Ένα νέο διευθυντήριο; μια νέα λέσχη ισχυρών, όπως εκείνη της λέσχης Bilderberg; ή κάτι σαν την κλειστή ομάδα εργασίας  της «αόρατης» “τριμερούς επιτροπής” φαίνεται να καθιερώνεται στις ΗΠΑ (και πιο συγκεκριμένα στην Ουάσινγκτον) από τον γνωστό και πετυχημένο κορυφαίο αναλυτή γεωστρατηγικής  και  βαθιά έξυπνο Αμερικανό  George Friedman.  

Το αποτέλεσμα, τα γεγονότα που θα επακολουθήσουν και η συνέχεια θα δείξει τι ή σε τι από όλα αυτά θα εξελιχθεί η νέα  προσπάθεια που έχει ξεκινήσει ο γνωστός για τις βαθιές και στενές  σχέσεις  του με το σύνολο των Αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας (περίπου 117 συνολικά κρατικές ομοσπονδιακές  μυστικές  και φανερές  υπηρεσίες) και πετυχημένος  G. Friedman. 

Ο λόγος για την πρώτη διοργάνωση ενός αυστηρά κλειστού meeting γεωπολιτικής και με περιορισμένο αριθμό συμμετοχών μόνον(!) 80 όλοι και όλοι, θα είναι αυτοί που θα βρεθούν ενώπιος ενωπίω με το μέλλον της Αμερικής (και ίσως του πλανήτη ολόκληρου). 

«Ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο την επόμενη τετραετία» είναι το κεντρικό  θέμα του πρώτου συνεδρίου του δεύτερου δημιουργήματος –το πρώτο είναι η εταιρία γεωπολιτικών πληροφοριώνStratfor- του George Friedman, του Geopolitical Futures που θα γίνει στις 5 Απριλίου στο Στρατιωτικό και ναυτικό κλαμπ στην Washington.

Το Geopolitical Futures,  αποτελεί έκδοση, αφιερωμένη στην πρόβλεψη της μελλοντικής πορείας του διεθνούς συστήματος. Μετά την επιτυχημένη πορεία της εταιρίας Stratfor, παρά την ολική καταστροφή που υπέστη όταν το 2011 hackers έκλεψαν όλα τα δεδομένα, o George Friedman, με ένα πανίσχυρο δίκτυο πληροφοριών, προχώρησε σε ένα ακόμα βήμα, διοργανώνοντας το πρώτο συνέδριο, με περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων. 

Ακολουθώντας τις απαιτήσεις για το dresscode, οι 80 που θα καταφέρουν να παρακολουθήσουν το συνέδριο, όπως σημειώνει ο ίδιος ο Friedman στο σημείωμά του για την διοργάνωση της 5^ης Απριλίου στην αμερικανική πρωτεύουσα, θα έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να παρακολουθήσουν τις ομιλίες των ειδικών σε θέματα γεωπολιτικής, αλλά και να έρθουν σε επαφή και να γνωρίσουν, να ανταλλάξουν απόψεις, και να συμμετέχουν και στη συζήτηση.       

H Ατζέντα συνεδρίου

Η κεντρική ομιλία θα γίνει από τον ίδιο τον George Friedman, ο οποίος θα εστιάσει στον «κόσμο μετά το 2008». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ατζέντα της ημερίδας «το παρελθόν είναι ο πρόλογος, και όταν η ιστορία προσπαθεί να εξηγήσει το 2016 και το 2017, δεν θα κοιτάξει στον Donald Trump, τον Nigel Farage, ή τον Vladimir Putin. Αντιθέτως, θα ζουμάρει στο 2008, μια καθοριστική χρονιά που προανήγγειλε την αλλαγή για τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος: από έναν αθώο διεθνισμό και αλληλεξάρτηση σε μια νέα εποχή συνόρων και φραγμών. 

Στην κεντρική του ομιλία ο George Friedman θα προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα όπως: πώς τα γεγονότα του 2008 τροφοδότησαν την επανεμφάνιση του εθνικισμού, ποιες είναι οι ρίζες εξαγωγής της κρίσης που συμπεριέλαβε την Γερμανία, την Κίνα και άλλες χώρες, πώς ο πόλεμος στην Γεωργία και η κατάρρευση της Lehman Brothers είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, γιατί υπάρχουν ολοένα και περισσότερες αντιδράσεις για την παγκοσμιοποίηση, τον διεθνισμό και την αλληλεξάρτηση, και τέλος αν θα επιστρέψει η χρυσή εποχή –από το 1945 έως το 2008- του διεθνισμού ή θα πάει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

ΣΤΟ MENU ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ...

Από την συζήτηση των διακεκριμένων εισηγητών –ένας και ένας ολοι τους (!) – αλλά και των  80 συνολικά συμμετοχόντων δεν θα λείψουν οι εκτενείς αναφορές στην δομική και συστημική κρίση που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ενώ σύμφωνα με πηγές μας, μέρος του προβληματισμού που θα απασχολήσει το «κλειστό» αυτό συνέδριο θα είναι και η Ελλάδα. Η Ελλάδα για αρκετούς εκ των εισηγητών αλλά και το ίδιο το stratfor θεωρείται χώρα που θα σηματοδοτήσει εξελίξεις και εντός της Ευρώπης αλλά και στα Βαλκάνια, καθώς η γεωγραφική της θέση της δίνει το συγκριτικό πλεονέκτημα (ή και εν προκειμένω μειονέκτημα) λόγω των επερχόμενων εξελίξεων να καταστεί κέντρο και πυρήνας δομικών και συστημικών αλλαγών την προσεχή 10ετια στην ευρύτερη και μείζονα περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. 

Σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή οι αναφορές στην χώρα μας θα γίνουν και με αφορμή τις τελευταίες προκλήσεις στο Αιγαίο εκ μέρους της Τουρκίας ενώ συγκεκριμένος εισηγητής –και αυτός δεν θα είναι η Matthew Bryza– στην εισηγήση του θα αποδομήσει τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν -χωρίς προσωπικές αναφορές όμως – «δείχνοντας» μάλλον με όχι τόσο θετικά μηνύματα το μέλλον και τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή της (Νέας και παλαιάς) Μεσης Ανατολής, περιοχή στην οποία πάντα φιλοδοξούσε να έχει ρόλο χωροφύλακα και τοποτηρητή της Αμερικανικής υπερδύναμης.  

Ο ίδιος εισηγητής θα αναφερθεί και στην κρισιμότητα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ιδίως λόγω και της δυσμενούς οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει εδώ και μια 8ετια.

Αρνητικές και όχι τόσο ευοίωνες αναμένεται να είναι οι αναφορές και προβλέψεις, εκτιμήσεις και αναλύσεις και για τις ΗΠΑ, οι οποίες πλέον εκ των πραγμάτων τον 21^ο αιώνα  θα αναγκαστούν, είτε να προσαρμοστούν στον νέο περιορισμένης ευθύνης και δράσης ρόλο που τους δίνει το παγκόσμιο οικονομικό πολιτικό και διατραπεζικό σύστημα στην γεωπολιτική σκακιέρα, αποδεχόμενες έναν νέο πολυπολικό κόσμο και με άλλες νέες ή και αναδυόμενες υπερδυνάμεις, όπως η Κίνα, η Ινδία, αλλά και η Ρωσία, είτε θα μπουν σε μια βαθιά περίοδο εσωστρέφειας με ό,τι συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη, αν τελικά ισχύσουν όλες οι δεσμεύσεις του νέου Αμερικανού Προέδρου Ντόναλτ Τράμπ. 

Οι εισηγητές στις ομιλίες τους, σύμφωνα με τις ίδιες ασφαλείς πηγές μας, θα επισημάνουν τους κινδύνους που εγκυμονεί για τα μέλλον και τα διεθνή πολιτικά οικονομικά αλλά και γεωπολιτικής φύσεως συμφέροντα της πάλαι ποτέ ισχυρής Αμερικανικής  υπερδύναμης, μια παρατεταμένη περίοδο εσωστρέφειας από την οποία φαίνεται να απειλείται το Αμερικανικό πολεθνικό  οικοδόμημα, προτείνοντας παράλληλα συγκεκριμένες δράσεις και ανάληψη πρωτοβουλιών σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα με στόχο, όχι την επικράτηση των ΗΠΑ ή και την επανισχυροποίηση της αλλά την ισορροπία ομόκεντρων δυνάμεων στον πλανήτη και το παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα, χωρίς βεβαίως να χαθεί η αμερικανική υπεροχή σε κάποιους τομείς, όπως τα προγράμματα ελέγχου του διαστήματος και των προγραμμάτων της NASA, τα οποία κατά τις εκτιμήσεις των ίδιων εισηγητών, θα πρέπει να  διευρυνθούν. 

Για αρκετούς εκ των εισηγητών η Κίνα και η  Ινδία αλλά, το κυριώτερο ζήτημα που θα απασχολήσει είναι ο τρόπος άσκησης διακυβέρνησης των λαών μέσω του παγκόσμιου συστήματος μιας κεντρικής διακυβέρνησης, ως αποτέλεσμα ανάγκης στο όνομα της παγκόσμιας  ασφάλειας η οποία έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα από το Ισλαμικό Κράτος και τους ανά τον κόσμο οπαδούς του, και όχι μόνο αφού οι νέοι κίνδυνοι προέρχονται από απειλές που δημιούργησε το ίδιο το παγκόσμιο σύστημα…    

Η Ατζέντα του συνεδρίου.

Ενότητα πρώτη: Η θυμωμένη Αρκούδα

Μετά την κεντρική ομιλία του GeorgeFriedman, θα ακολουθήσουν τέσσερις θεματικές ενότητες, στην οποίες θα συμμετέχουν οι προσκεκλημένοι ομιλητές και οι αναλυτές της πλατφόρμας του GeorgeFriedman. Η πρώτη ενότητα αφορά στην «θυμωμένη αρκούδα», τη Ρωσία και τις θυελλώδεις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως σημειώνεται στο επεξηγηματικό σημείωμα της ατζέντας της ημερίδας, «η Ρωσία σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο της αμερικανικής σκέψης, από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τότε που τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Με τον πόλεμο της προπαγάνδας, την υπερβολική κάλυψη από τα ΜΜΕ και τις φήμες για εμπλοκή στις αμερικανικές εκλογές, πολλοί θέτουν το εξής ερώτημα: Τι θα κάνει η Ρωσία στη συνέχεια». Στην συγκεκριμένη ενότητα, οι ομιλητές-αναλυτές θα προσπαθήσουν να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα:

-Με ποιο τρόπο οι κινήσεις εξουσίας της Ρωσίας στο εξωτερικό αποτελούν αποτέλεσμα των εσωτερικών δεινών της.

 Αν μπορεί να ανακάμψει η προβληματική οικονομία της Ρωσίας μετά το σοκ στις τιμές του πετρελαίου.

Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση του προέδρου Πούτιν στην παρτίδα σκάκι που παίζεται στην Ουκρανία

Πότε η Ρωσία θα επιδιώξει την έξοδο από τη Συρία,

Αν θα μπορέσει το ρούβλι να ανακάμψει από την απώλεια σχεδόν του 50% της αξίας του από τον Ιούλιο του 2014

Ενότητα δεύτερη:   Δαμάζοντας τον δράκο: Νέα αρχή στις σινο-αμερικανικές σχέσεις

Στην Δεύτερη ενότητα, κεντρικό θέμα αποτελεί η Κίνα και οι σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως σημειώνεται στο επιγραμματικό σημείωμα της δεύτερης αυτής ενότητας εκείνο που απομένει να φανεί είναι το αν ο πρόεδρος Τραμ ρίξει τα πρώτα πυρά, βάζοντας δασμούς στις εισαγωγές κινεζικών αγαθών, ύψους 45%. Εκείνο που ωστόσο είναι πιθανό, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνουν μεγάλα και απαιτητικά βήματα στην επαναξιολόγηση των αμερικανικών δεσμών με την Κίνα, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή στις σινο-αμερικανικές σχέσεις.

Στην συγκεκριμένη ενότητα, οι ομιλητές αναλυτές θα εξετάσουν μεταξύ άλλων τα εξής:

Με ποιον τρόμο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επανακαθορίσουν τις εμπορικές σχέσεις τους με την Κίνα

Τι επακολουθεί στις σχέσεις της Κίνας με έθνη που συνορεύουν με τις νότιες και ανατολικές θάλασσές της

Πώς θα αναπτυχθούν οι κινεζικές ναυτικές δυνάμεις, και τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή

Ποια είναι τα εμπόδια στην πορεία της Κίνας για την οικονομική εξομάλυνση και τέλος

Αν η στροφή των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Ασία θα κερδίσει δυναμική

Ενότητα Τρίτη: Το αδιέξοδο της Μέσης Ανατολής: Το μέλλον της αμερικανικής εμπλοκής στην περιοχή

Η τρίτη ενότητα είναι αφιερωμένη στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στο εισαγωγικό σημείωμα της τρίτης ενότητας, αναφέρονται τα εξής:

«Πολύ μελάνι έχει χυθεί για το ρόλο που θα παίξουν στον κόσμο οι Ηνωμένες Πολιτείες τους επόμενους μήνες και χρόνια, και μεγάλο μέρος αυτού έχει χρησιμοποιηθεί για να εστιάσει στην Μέση Ανατολή, μια ασταθή περιοχή, η οποία συχνά χρησιμεύει ως το νεκροταφείο προεδρικών φιλοδοξιών, -από την υπόθεση Ιράν-Κόντρας, υπό την εποπτεία του RonaldReaganμέχρι τις αποτυχημένες προσπάθειες του Μπαράκ Ομπάμα για ολοκληρωτική αποχώρηση».

Στην  τρίτη και προτελευταία ενότητα, οι ομιλητές θα προσπαθήσουν να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα, όπως αν ο πρόεδρος Τραμπ θα αλλάξει δραματικά τις αμερικανικές πολιτικές στην Μέση Ανατολή, τι είδους συνεργασία μπορούμε να περιμένουμε μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας για το Ισλαμικό Κράτος, αν έχουν διαγραφεί μόνιμα τα τεχνητά σύνορα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου που διασταυρώνονται στην περιοχή, τι θα γίνει με τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις στην περιοχή, -Τουρκία, Ιράν, Σαουδική Αραβία και Ισραήλ και τέλος, τι ρόλο θα παίξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Συρία και το Ιράκ.

Ενότητα τέταρτη: Αλλάζοντας τις σχέσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης

Στην τέταρτη και τελευταία ενότητα της ημερίδας θα επικεντρωθεί στη σχέση Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. «Η ΤΤΙΡ δεν παρουσιάζει αλλαγές. Η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του ΝΑΤΟ φορτίζεται ολοένα και περισσότερο. Και ο Πρόεδρος Trumpέχει πει ότι το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν “έχει τόση σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες". Αν οι ισχυροί και διαρκείς δεσμοί μεταξύ της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών σπάσουν, οι συνέπειες για το εμπόριο και την ασφάλεια και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού θα μπορούσαν να είναι πολύ σημαντικές» αναφέρεται στο εισαγωγικό σχόλιο της ατζέντας για την τέταρτη και τελευταία ενότητα. Κατά την διάρκειά της, οι ομιλητές-αναλυτές θα κληθούν να απαντήσουν ερωτήματα όπως:

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για μια ολοένα και πιο αποδυναμωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση

 Πώς το φλέγον πρόβλημα των εξαγωγών της Γερμανίας θα επηρεάσει την οικονομική ισχύ της Ένωσης

 Αν η ιταλική τραπεζική κρίση θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ήπειρο, αναγκάζοντας την ΕΚΤ να παρέμβει

 Αν η συνεχιζόμενη προσφυγική κρίση θα οδηγήσει σε αυστηρότερους ελέγχους στα σύνορα

Και τέλος αν το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο, και τι σημαίνει αυτό για τη σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ευρώπη.

George Friedman

George Friedman είναι διεθνώς αναγνωρισμένος για τις γεωπολιτικές προβλέψεις του και την χάραξη στρατηγικής στις διεθνείς υποθέσεις. Είναι ο ιδρυτής και ο πρόεδρος του Geopolitical Futures, μιας διαδικτυακής έκδοσης που εξηγεί και προβλέπει την πορεία παγκόσμιων γεγονότων. Νωρίτερα, ο Friedman ήταν ο πρόεδρος του Stratfor, εταιρίας που ίδρυσε το 1996.

Ο Friedman αποτελεί έναν από τους συγγραφείς με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Το πιο γνωστό του βιβλίο εκδόθηκε το 2009 με τον τίτλο «Τα επόμενα 100 χρόνια» συγκεντρώνει το ενδιαφέρον λόγω των γεωπολιτικών προβλέψεων, όπως ξετυλίγονται σε πολλές χώρες. Το τελευταίο του βιβλίο, «Σημεία ανάφλεξης: η αναδυόμενη κρίση στην Ευρώπη προβλέπει που παρατηρείται σήμερα στην Ευρώπη, κρίση που πηγάζει από οικονομικά, πολιτικά και μεταναστευτικά ζητήματα. Ανάμεσα στα bestsellers του George Friedman και που έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες είναι και τα «Η επόμενη δεκαετία», «Ο μυστικός πόλεμος της Αμερικής», «Το μέλλον του πολέμου».

 

Andrey Sushentsov

Είναι διευθύνων Σύμβουλος στην συμβουλευτική ομάδα εξωτερικής πολιτικής στη Μόσχα (ForeignPolicyAdvisoryGroup), οργανισμού που παρέχει υπηρεσίες σε εταιρίες, κυβερνητικές δομές, και πρόσωπα για ανάπτυξη στρατηγικών σε καταστάσεις πολιτικής αβεβαιότητας. Είναι επίσης διευθυντής προγράμματος του ValdaiDiscussionClubτης Μόσχας, στις σπουδές ασφάλειας και πολέμου, και καθηγητής στο πανεπιστήμιο MGIMO, όπου διδάσκει αμερικανική εξωτερική πολιτική και στρατηγική ασφαλείας, ρωσική εξωτερική πολιτική. Έχει διατελέσει καθηγητής ρωσικής εξωτερικής πολιτικής και για τις σχέσεις Ρωσίας με τη Δύση μεταξύ άλλων στα πανεπιστήμια Harvard, LUISS, ChathamHouseκαι Georgetown.

 

Matthew Bryza

Μετά από 23 χρόνια στο διπλωματικό σώμα των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πρέσβης MatthewBryzaείναι ανώτερος συνεργάτης του AtlanticCouncilκαι μέλος του ΔΣ του JamestownFoundationτης Washington. Ζει στην Κωνσταντινούπολη, και είναι διευθύνων σύμβουλος της LamorTurkey(η φιλανδική πολυεθνική Lamorεξειδικεύεται στην αντιμετώπιση διαρροών πετρελαίου). Ο Bryzaπαρέμεινε για 23 χρόνια στο αμερικανικό ΥΠΕΞ, και αποχώρησε ύστερα από την θητεία του ως πρέσβης των ΗΠΑ στο Αζερμπαϊτζάν από τον Φεβρουάριο του 2011 έως τον Ιανουάριο τον 2012. Νωρίτερα είναι διατελέσει αναπληρωτής βοηθός ΥΠΕΞ και διευθυντής για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές υποθέσεις στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, με περιοχές ευθύνης του την Ευρασιατική ενεργειακή ασφάλεια, τον Νότιο Καύκασο, την κεντρική Ασία, την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Επίσης, διετέλεσε ως αμερικανός διαμεσολαβητής για το Ναγκόρνο καραμπάχ, την Αμπχαζία, την Νότια Οσετία και το Κυπριακό, καθώς και πολιτικός αξιωματούχος στις πρεσβείες των ΗΠΑ στη Μόσχα και την Βαρσοβία.

Ariel Cohen

Ariel Cohen είναι ανώτερος συνεργάτης στο Παγκόσμιο ενεργειακό κέντρο και το Κέντρο Ευρασίας Dinu Patriciu του Atlantic Council. Εξειδικεύεται στη διεθνή ασφάλεια και ενεργειακή πολιτική, και είναι ειδικός για τη Ρωσία/Ευρασία, Ανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Ο Cohen είναι ο ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου ενέργειας, φυσικών πόρων και γεωπολιτικής και ανώτερος συνεργάτης στο Think tank Ινστιτούτο για την ανάλυση της παγκόσμιας ασφάλειας με έδρα την Washington.

Έχει διατελέσει ερευνητικό στέλεχος του Heritage Foundation με επίκεντρο τις ρωσικές και ευρασιατικές σπουδές και της διεθνούς ενεργειακής πολιτικής, ενώ ήταν επικεφαλής σε ασκήσεις παγκόσμιας ενεργειακής προσομοίωσης, και συνεργάζεται με βουλευτές, κυβερνητικά στελέχη για θέματα ενέργειας. Καταθέτει συχνά σε επιτροπές του Κογκρέσου (Γερουσία, Επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων, επιτροπής ενόπλων δυνάμεων, επιτροπή του Ελσίνκι. Επίσης, κάνει ομιλίες ύστερα από αίτημα κυβερνητικών οργάνων (ΥΠΕΞ, CIA, DIA), ενώ συχνά ενημερώνει και τον Λευκό Οίκο.

 

Stephen Blank

Stephen Blank διεθνώς αναγνωρισμένος για την εξειδίκευση του στην εξωτερική και αμυντική πολιτική της Ρωσίας και τις διεθνείς σχέσεις της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Παράλληλα εξειδικεύεται στην ευρωπαϊκή και ασιατική ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων και ενεργειακά ζητήματα. Από το 2013, είναι ανώτερος συνεργάτης στο Συμβούλιο Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στην Washington, ενώ τα χρόνια 1989-2013 διετέλεσε καθηγητής σπουδών ρωσικής εθνικής ασφάλειας στο Ινστιτούτο στρατηγικών σπουδών στο αμερικανικό κολλέγιο πολέμου. Έχει διατελέσει σύμβουλος στη CIA, σε think tanks και οργανισμούς, έχει συμμετάσχει στο προεδρείο διεθνών συνεδρίων στις ΗΠΑ και εκτός, καθώς επίσης και σύμβουλος μεγάλων εταιριών που είχαν στόχο τις επενδύσεις στην Ρωσία.

Έχει γράψει πάνω από 1.100 άρθρα για τη ρωσική, ασιατική ευρωπαϊκή στρατιωτική και εξωτερική πολιτική και έχει εκδώσει 15 βιβλία, ενώ συχνά καταθέτει ενώπιον του Κογκρέσου για τη Ρωσία, την Κίνα, την Κεντρική Ασία.

Theodore Karasik

Ο Theodore Karasik αποτελεί ανώτερο σύμβουλο της Gulf State Analytics, συμβουλευτική εταιρία γεωστρατηγικής με έδρα το Ντουμπάι. Διετέλεσε λέκτορας στην σχολή διακυβέρνησης του Ντουμπάι, όπου δίδασκε διεθνείς σχέσεις, ενώ νωρίτερα ήταν ανώτερος πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής έρευνας στο RAND.

Harald Malmgren

Ο Harald Malmgren διετέλεσε σύμβουλος του υπουργού άμυνας, στους προσωπάρχες, στο συμβούλιο ασφαλείας του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Κένεντι, ενώ ήταν βοηθός των προέδρων Johnson, Nixon, και Ford. Επί προεδρίας Nixon και Ford, ο Malmgren υπηρέτησε ως αναπληρωτής εμπορικός εκπρόσωπος με βαθμό πρέσβη. Τα τελευταία χρόνια χαράσσει στρατηγική στο πλευρό επικεφαλής μεγάλων εταιριών, δημοσίων και ιδιωτικών οικονομικών θερμών, και κυβερνητικών ηγετών και υπουργών οικονομικών στην Ευρώπη και την Ασία.

Haiyan Wang

Η Haiyan Wang is διευθύνουσα σύμβουλος του Ινστιτούτου Κίνα Ινδία, οργανισμό έρευνας με έδρα την Washington, που επικεντρώνεται στην μετασχηματιστική αύξηση των αναδυόμενων αγορών –κυρίως της Ινδίας και της Κίνας- και τις επιπτώσεις για τα ενδιαφερόμενα μέρη. Επίσης είναι καθηγήτρια στρατηγικής στο INSEAD. Έχει μεγάλη παρουσία στα media (μεταξύ άλλων Wall Street Journal, Bloomberg Businessweek, Financial Times, Wired, The Economic Τimes, China Daily, The Times of India, South China Morning Post) διατηρώντας στήλη στο Bloomberg Businessweek, ενώ άρθρα της δημοσιεύονται στο Harvard Business Review. Έχει γράψει τρία βιβλία, ενώ συχνή είναι η παρουσία της με ομιλίες σε διεθνούς κύρους συνέδρια.

Jacob Shapiro

Jacob Shapiro είναι ο διευθυντής ανάλυσης Geopolitical Futures. Πριν την ένταξή του στο GPF, ο  Shapiro ήταν για πέντε χρόνια στο Stratfor, ως αναλυτής για την περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Meredith Friedman

Η Meredith Friedman είναι συν-ιδρύτρια και γενική διευθύντρια στο Geopolitical Futures, η οποία χειρίζεται τις δημόσιες σχέσεις και τις σχέσεις με τα ΜΜΕ, καθώς και τα διεθνή συνέδρια και υποχρεώσεις για ομιλίες του George Friedman. Τα προηγούμενα 20 χρόνια, η κα Friedman είχε τον ίδιο ρόλο στο Stratfor.

Kamran Bokhari

Ο Kamran Bokhari είναι ανώτερος αναλυτής στο Geopolitical Futures, ενώ παράλληλα είναι διευθυντής πολιτικών υποθέσεων στο Κέντρο Παγκόσμιας πολιτικής και συνεργάτης στο πρόγραμμα για τον Εξτρεμισμό στο πανεπιστήμιο George Washington. Διδάσκει γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής, και Νότιας Ασίας στο Καναδικό Στρατό, την υπηρεσία πληροφοριών, παράλληλα σε αξιωματούχους εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφαλείας στο Ινστιτούτο Ασφάλειας και Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Οττάβα. Μέχρι το 2009 ο  Bokhari ήταν ανώτερος σύμβουλος στην Παγκόσμια Τράπεζα, ενώ έχει καταθέσει σε αμερικανικά, καναδικά και βρετανικά κυβερνητικά τμήματα. Έχει γράψει χιλιάδες άρθρα, με μεγάλη παρουσία με συνεντεύξεις σε διεθνή ΜΜΕ(μεταξύ άλλωνNew York Times, The Washington Post, Wall Street Journal, Financial Times, Reuters, The Associated Press, AFP, CNN, MSNBC, CNBC, Fox News, Foreign Policy, NPR, Forbes, The Christian Science Monitor, National Journal, Toronto Star, The Globe and Mail, CBC, CTV, BBC, Al Jazeera, Al Arabiya, CNN-Turk, Pakistan's GEO TV, India's Hindustan Times, Xinhua, Australian Broadcasting Corporation). Το 2013 εξέδωσε το βιβλίο του Πολιτικό Ισλάμ στην εποχή του εκδημοκρατισμού.

 

Antonia Colibasanu

Antonia Colibasanu είναι ανώτερη αναλυτής γεωπολιτικής, με επίκεντρο την συγκριτική στρατηγική ανάλυσης πληροφοριών. Εντάχθηκε στο δυναμικό του Geopolitical Futures, μετά από δεκαετή συνεργασία –σε διάφορες θέσεις- με το Stratfor.

Έχει συνεργαστεί στενά με τους George Friedman και Robert D. Kaplan, και έχει διατελέσει επίτιμος σύμβουλος στον υπουργό ενέργειας της Ρουμανίας. Η Colibasanu διδάσκει στην Ρουμάνικη Εθνική ακαδημία πληροφοριών και στο πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου.

Συμμετέχει συχνά σε συνέδρια στην Ευρώπη με ομιλίες για διεθνή οικονομικά, ενώ από το 2012 είναι μέλος του εκπαιδευτικού συμβουλίου της Διεθνούς Ακαδημίας προηγμένων σπουδών στην Ελλάδα, ένα καλοκαιρινό πρόγραμμα που φέρνει κοντά φοιτητές από την Ευρασία και την Μέση Ανατολή.

 

 

 

Πηγή GreekAmericanNewsAgency

kostasxan

Η μόνη επιλογή που νομοτελειακά μας επιβάλει το μέλλον αυτού του έθνους είναι η ανατροπή αυτού του μοντέλου.

Κάνοντας σύνθεση των δύο άρθρων που ακολουθούν και είναι του ιδίου αρθρογράφου συμπεραίνουμε αβίαστα ότι το σημερινό απολυταρχικό καθεστώς που στην παρούσα φάση υπηρετείται από την ψευδοαριστερά, πρέπει να ανατραπεί. 

Δύο βασικοί πυλώνες της προπαγάνδας που προωθείται από τους εκάστοτε δωσίλογους κυβερνήτες αλλά και τους επίδοξους τοιούτους της αντιπολίτευσης, προκειμένου να πείσουν τους Έλληνες να γίνουν νεοραγιάδες και να υπομένουν αγόγγυστα τα εξωφρενικά και εξοντωτικά μέτρα οικονομικής δολοφονίας της χώρας που ασκούνται εις βάρος τους, είναι ότι:
 

α) Με αυτόν τον τρόπο μένουμε στην Ευρώπη γιατί αν φύγουμε θα καταστραφούμε και β) Έτσι θα ξαναβγούμε στις «αγορές» και θα μπορέσουμε να ορθοποδήσουμε ξανά οικονομικά! 

Η απάντηση βρίσκεται στα ακόλουθα δύο μικρά αλλά περιεκτικά άρθρα: 

α) Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΚΤΟΣ ΕΕ 

Γράφει ο Πέτρος Χασάπης

Για όσους κόπτονται για την παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και τρομοκρατούν τους Έλληνες για το ενδεχόμενο της εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από τη στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια, δεν ισχύει το ευρωπαϊκό δίκαιο για την Ελλάδα στη σημαντικότερη έκτασή του. Στην ουσία, η Ελλάδα είναι οιονεί εκτός ΕΕ. Και από τη στιγμή που έχουμε υπογράψει στο τρίτο μνημόνιο ότι η ελληνική Βουλή θα νομοθετεί μόνο ό,τι θέλει η τρόϊκα, η Ελλάδα δεν έχει στην ουσία ούτε εσωτερικό Σύνταγμα.

Ειδικότερα, σε ερώτηση δύο ξένων ευρωβουλευτών προς τον κ. Γιουνκέρ, για το αν ισχύει το ευρωπαϊκό δίκαιο για την Ελλάδα, ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος να απαντήσει, πρόεδρος της ΕΕ απάντησε ως εξής:

«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει επιβεβαιώσει πως τα μνημόνια είναι δράσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, οι οποίες βρίσκονται εκτός της έννομης τάξης της ΕΕ. Επομένως, όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει για την Ελλάδα».

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα είναι τυπικά μόνο μέλος της ΕΕ χωρίς να υπάγεται πλέον στο ευρωπαϊκό δίκαιο και παράλληλα με καταργημένο defacto και το εσωτερικό της Σύνταγμα, δηλαδή με καταργημένο και το εσωτερικό της δίκαιο.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η νομιμοποίηση των Ελλήνων πολιτικών αυτή τη στιγμή είναι έωλη  και η μεταξύ τους θεατρική αντιπαράθεση είναι μόνο για αποκοίμιση του λαού προκειμένου να διατηρούν τις καρέκλες τους.

ΠΗΓΗ

β) «Η έξοδος στις αγορές» Η Κυρίαρχη Ιδεολογία μας.

Γράφει ο Πέτρος Χασάπης

Όποιο ΜΜΕ και αν ακούσετε, όποιον πολιτικό ή εκπρόσωπο της πνευματικής ελίτ και αν ακούσετε, όλοι, μηδενός εξαιρουμένου (όλων των αποχρώσεων) μιλάνε για το μεγάλο στόχο της χώρας, που είναι η έξοδος στις αγορές. Από τη στιγμή που αυτό έγινε αποδεκτός στόχος από όλες τις πτέρυγες του καθεστώτος και επιβάλλεται προπαγανδιστικά στην εμβρόντητη κοινωνία, αυτόματα κατέστη Κυρίαρχη Ιδεολογία του Έθνους.

Σε περίπτωση δηλαδή που υπάρχει έστω και ένας πολιτικά αφελής που δεν το έχει ακόμα αντιληφθεί, θα πρέπει να γνωρίζει ότι το κρατικοδίαιτο παρασιτικό καθεστώς μας εξαθλιώνει, μέσα από τα μνημόνια, με ένα και μοναδικό στρατηγικό στόχο. Να μπορέσει να βγει και πάλι στις αγορές (διεθνείς τράπεζες και Funds), προκειμένου να βρίσκει δανεικά χρήματα για να ταϊζει το πελατειακό του σύστημα που το στηρίζει στην κοινωνική ηγεσία.

Το πώς θα εξοφληθούν αυτά τα νέα δάνεια δεν νοιάζει καθόλου το καθεστώς που μας χρεοκόπησε. Το να σκεφτεί δηλαδή ότι απαιτείται ανασύνθεση του παραγωγικού μοντέλου για να παράξει η κοινωνία πλούτο, ώστε να είναι σε θέσει το κράτος να εξοφλεί αυτοδύναμα τα δάνειά του, ούτε που το διανοείται.

Και δεν το διανοείται, όχι γιατί δεν γνωρίζει τι πρέπει να γίνει, αλλά απλά γιατί αυτό θα ανακατέψει την κοινωνική τράπουλα, θα αναδείξει νέες εθνικές παραγωγικές δυνάμεις και θα σπάσει το κλειστό εθνομηδενιστικό σύστημα.

Προτιμά να έρθουν επενδυτές από το εξωτερικό, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, αλλά κι αυτοί μόνο με την προϋπόθεση ότι θα καταβάλουν το σχετικό «νταβατζιλίκι» στην άρχουσα παρασιτική ολιγαρχία. Κάτι που προς το παρόν δεν φαίνεται να ευδοκιμεί, καθόσον οι ξένοι «γύπες» της παγκοσμιοποίησης, δεν θέλουν εξαρτήσεις από εγχώριους»προστάτες». 

ΠΗΓΗ

Το Χόλιγουντ και τα μεγάλα media διεξάγουν σταυροφορία για να θεωρήσει ο κόσμος «φυσιολογική» την παιδοφιλία

Ο Νόαμ Τσόμσκι αναφερόμενος κάποτε στα αμερικάνικαmainstream μέσα ενημέρωσης είπε ότι είναι η μεγαλύτερη και η πιο εξελιγμένη μηχανή προπαγάνδας στην ανθρώπινη ιστορία.

Τα «μεγάλα» μέσα μαζικής ενημέρωσης, που ανήκουν σε μόλις έξι εταιρείες επιχειρούν να διαμορφώσουν τις αξίες και τις αντιλήψεις του δυτικού ανθρώπου.

Και τώρα αυτή η μηχανή προπαγάνδας και τα υποκατάστατά της προσπαθούν να κατασκευάσουν μια κοινωνία η οποία την επιθυμία για βιασμό ή εκμετάλλευση παιδιών – που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «παιδοφιλία» - θα την "ομαλοποιήσει".

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, όπως θα δούμε παρακάτω, είναι ότι πολλοί από τους πιο ισχυρούς μεγιστάνες των μέσων ενημέρωσης και αστέρες του Hollywood είναι οι ίδιοι παιδεραστές.

Ο Corey Feldman και ο Elijah Wood έχουν καταθέσει δημοσίως ότι η βιομηχανία ειδήσεων και ψυχαγωγίας βιομηχανία είναι μολυσμένη με δίκτυα βιαστών παιδιών, παρομοιάζοντας την με μια κοινωνία με «γύπες» που εκμεταλλεύεται τους ευάλωτους.(Διάβασε άρθρα εδώ, εδώ κι εδώ)

Η προπαγάνδα λειτουργεί σταδιακά σε τρεις φάσεις.

Κατ 'αρχάς, ο ίδιος ο όρος «παιδοφιλία» χρησιμοποιείται ως ευφημισμός, καθώς αντικειμενικά, είναι η επιθυμία βιασμού ή εκμετάλλευσης παιδιού. Όταν η λέξη επαναπροσδιορίζεται ως «έλξη προς τους ανηλίκους», έχουμε κακοποίηση της γλώσσας.

Δεύτερον, προκύπτει ένα παραπλανητικό συμπέρασμα από την παραδοχή ότι η παιδοφιλία είναι μια νευρολογική πάθηση που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να βλέπουμε με «συμπάθεια» τους άνδρες που θέλουν να βιάσουν ή να εκμεταλλευτούν παιδιά.

(Υπάρχουν πολλά προβλήματα με αυτή τη συλλογιστική. Η αντίληψη ότι η επιθυμία για βιασμό ή εκμετάλλευση παιδιών είναι μια νευρολογική πάθηση, όπου το άτομο δεν έχει κανέναν έλεγχο, δεν υποστηρίζεται από κάποια έγκριτη επιστημονική έρευνα, αν και οι προπαγανδιστές χρησιμοποιούν χαλαρά ψευδο-επιστημονικές φράσεις όπως "οι μελέτες δείχνουν" κλπ. Επιπλέον, ακόμα και αν ήταν μια νευρολογική πάθηση (που δεν είναι), αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνδρες με την επιθυμία βιασμού ή εκμετάλλευσης παιδιών δεν θα πρέπει να κατηγορηθούν ηθικά, καθώς η πλημμελής αυτονομία σκέψης και βούλησης του ατόμου, δεν αποκλείει την αρνητική ηθική αξιολόγηση. Αλλά το χειρότερο πρόβλημα είναι ότι η δημιουργία «συμπάθειας» προς τέτοιους άνδρες, επιβάλλει την σιωπή στα πραγματικά θύματα: τα παιδιά. Αν κάποιος έχει την επιθυμία να βιάσει ευάλωτα θύματα, αλλά από καθαρή τύχη, ή από τον φόβο της φυλακής, δεν το έχει αποφασίσει ακόμα, θα πρέπει να αισθάνεται βαθιά ντροπή και έτσι να αναζητήσει τρόπους για την διόρθωση της ηθικής δυσμορφίας του, αντί να βλέπει τον εαυτό του ως «θύμα» και να απαιτεί η κοινωνία να τον «καταλάβει» ή να τον «συμπαθήσει»).

Τρίτον, με τα λάθη στο συλλογισμό και την διφορούμενη γλώσσα, οι προπαγανδιστές  επιχειρούν να περάσουν την ιδέα ότι η παιδοφιλία θα πρέπει να γίνει αποδεκτή. Αυτό γίνεται κυρίως έμμεσα μέσα από «συζητήσεις», που συγκρίνουν τους παιδόφιλους με άλλες «μειονότητες» ή κατηγορώντας όσους τους απορρίπτουν ως «μισαλλόδοξους».

Ένα τέτοιο παράδειγμα προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης, είναι άρθρο της εφημερίδας New York Times που έλεγε ότι η παιδοφιλία "δεν είναι ένα έγκλημα".

Το άρθρο είναι γεμάτο με ψευδο-επιστημονικές, γλωσσικές ταχυδακτυλουργίες, και ισχυρισμούς χωρίς επιχείρημα. Για παράδειγμα, χαρακτηρίζει την παιδοφιλία ως «διαταραχή» με την οποία «αυτοί οι άνθρωποι [παιδόφιλοι] ζουν».

Οι άνθρωποι δηλαδή, που θέλουν να βιάσουν ή να εκμεταλλευτούν παιδιά, είναι θύματα «που ζουν σε μια κατάσταση που τους συνέβη», κάτι σαν να έπαθαν ένα κρύωμα! Δεν έχουν άλλη επιλογή. Φυσικά αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά και ακόμη και αν ήταν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ηθικά κατακριτέοι.

Το άρθρο αυτό εισάγει έναν ισχυρισμό δόλωμα για «πρόσφατες μελέτες» που «δείχνουν» ότι η γνώμη του αρθρογράφου είναι σωστή. Καμία από αυτές τις «μελέτες» δεν αναφέρεται, και αντ' αυτού οι αναγνώστες διαβάζουν τις ασαφείς ερμηνείες του συντάκτη και αξιώσεις ότι π.χ. «οι άνδρες με παιδοφιλία είναι τρεις φορές πιο πιθανό να είναι αριστερόχειρες, ένα εύρημα που υποδηλώνει σαφώς μια νευρολογική αιτία».

Η σιωπηρή ιδέα είναι ότι οι άνδρες που θέλουν να βιάσουν ή να εκμεταλλευτούν παιδιά πάσχουν από κατάθλιψη, όπως και οι άνθρωποι που διαγιγνώσκονται με καρκίνο, και συνεπώς δεν υπόκεινται σε ηθική αξιολόγηση και αισχύνη, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με συμπόνια. Ο ισχυρισμός ότι η παιδοφιλία είναι μια κατάσταση που «συμβαίνει», επιθυμεί να αφαιρέσει το ηθικά αξιόμεμπτο. Μοιάζει με τον ισχυρισμό «ο διάβολος με έκανε να το κάνω».

Σε τι κόσμο ζούμε όταν μια εφημερίδα αφιερώνει περισσότερο χώρο για απολογητική ως προς τους παιδόφιλους παρά για να υπερασπιστεί τα ίδια τα παιδιά; Πόσο μπορούμε να αφήνουμε τους απολογητές των παιδόφιλων να αναπτύσσουν ασύδοτα τις θεωρίες τους; Μήπως θεωρηθούμε πάρα πολύ "φανατικοί";

Είναι ενδιαφέρον, ότι ανακαλύφθηκε ότι ο Mark Thompson, ο οποίος είναι τώρα ο Διευθύνων Σύμβουλος των new york times, πιάστηκε να συγκαλύπτει μια υπόθεση που αφορά έναν βιαστή  παιδιού, τον Άγγλο Jimmy Savile. Ο Savile δάγκωνε τα θύματά του και βίαζε πτώματα. 500 παιδιά έχουν πέσει θύματά του, ενώ οι μεγιστάνες και οι διασημότητες των media κάλυπτα τα εγκλήματά του.

Αναρωτιέται κανείς τι, ακριβώς, συμβαίνει σε αυτά τα μέσα ενημέρωσης.

Και φυσικά ο «πατέρας» των Fake News, το CNN, διαδίδει και εκείνο τις απόψεις που εκφράζουν έμμεσα "συμπάθεια" για τους βιαστές παιδιών. Ο στόχος δεν είναι τόσο να υπερασπιστούν την εκμετάλλευση των παιδιών – όχι ακόμη τουλάχιστον - αλλά να την κάνει σιγά σιγά στα μάτια του κόσμο να φαίνεται πιο «φυσιολογική».

Και το Salon προσπάθησε να εξομαλύνει την παιδοφιλία με άρθρα όπως "Είμαι ένας παιδόφιλος, όχι ένα τέρας". Και μας αναφέρει έναν παχύσαρκο μεσήλικα άνδρα που περιγράφει το πώς συνάντησε και «ερωτεύτηκε» ένα 5χρονο παιδί.

Ο ίδιος λέει ότι ποτέ δεν έβαλε σε ενέργεια τις σκέψεις του για τα παιδιά. Και υποτίθεται ότι αυτός είναι ο λόγος που είναι ένας «ενάρετος παιδεραστής».

Σε δύο χωριστά άρθρα, το Salon ανέφερε την παιδοφιλία ως «εναλλακτική σεξουαλική προτίμηση» και προτείνει ότι η κοινωνία πρέπει να αγκαλιάσει αυτές τις «διαφορές».

Ξεπουλούν την Εθνική Περιουσία των Ελλήνων στο χρηματιστήριο του Λουξεμβούργου για να κερδίζουν και να μας δανείζουν...!!!

Η Ελληνική Δημοκρατία είναι Ιδιωτική Εταιρεία, που παριστάνει το κράτος. Από το 2007 η ιδιωτική εταιρεία έχει έδρα το Βερολίνο, με όνομα "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και ως αντιπρόσωπος του Έθνους των Ελλήνων μπορεί να δώσει την διαχείριση κάθε περιουσίας του Έθνους σε τρίτους.

Μετά το 2007, ο οργανισμός διαχείρισης χρέους, με απόφαση της Βουλής έδινε χρήματα στις τράπεζες με εγγυήσεις του κράτους. Μετά από τρία χρόνια που έπρεπε οι τράπεζες να πληρώσουν. 

Οι τράπεζες δεν είχαν λεφτά να πληρώσουν. Έτσι το ελληνικό δημόσιο ως εγγυητής έπρεπε να πληρώσει και επιπλέον επιβαρύνθηκε με τα επιτόκια των δάνειων. Βέβαια ο δανεισμός αυτός συνεχίζετε ακόμη! 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί το χρέος, αλλά και με άλλους τεχνοκρατικούς τρόπους φθάσαμε στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή καλύτερα στα ΜΝΗΜΟΝΙΑ! 

Αποτέλεσμα στο μηχανισμό δανεισμού (τρόικα), παραχωρήθηκαν 
όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Έθνους και με παραίτηση της ασυλίας της Εθνικής περιουσίας.

Στην ιδιωτική εταιρεία "Ελληνική Δημοκρατία", ο ελληνικός λαός δεν είναι μέλη, αλλά υποτελείς βουλευτές τις ελληνικής βουλής.

Μέσα από τις εκλογές διαμέσου των δήμων ψηφίζουμε την εκλογή του διοικητικού συμβουλίου, όπου μέσα από την βουλή της ιδιωτικής εταιρείας, παίρνει αποφάσεις για τον ελληνικό λαό.

Η ελληνική βουλή το 2010, εξουσιοδότησε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου τον Παπακωσταντίνου, ώστε να κάνει "εν λευκώ" οποιαδήποτε σύμβαση δανεισμού. Έτσι ο Γ. Παπακωσταντίνου έκανε κοινοπραξία με την Κεντρική Ευρωπαϊκή τράπεζα, τη κεντρική επιτροπή και το ΔΝΤ. 

Δίνοντας τους την "ΝΟΜΗ", δηλαδή την διαχείριση σε κάθε περιουσιακό στοιχείο του Έθνους των "Ελλήνων". 

Ώστε να κάνουν ομόλογα τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία, για να τα πουλούν και να μας δανείζουν. 

Παρέδωσαν ολόκληρη την εθνική περιουσία και παραιτήθηκαν από την ασυλία της εθνικής περιουσίας. 

Με λίγα λόγια βάζοντας εγγύηση την εθνική περιουσία, εκδίδουν ομόλογα, που τα πουλούν στο χρηματιστήριο του Λουξεμβούργου σε δικές τους εταιρείες. 

Σημειωτέον ότι αφενός μεν αυτοί κερδίζουν πολλαπλάσια κέρδη, αφετέρου λόγω της παραίτησης μας από την εθνική ασυλία, όσοι έχουν αγοράσει τέτοια ομόλογα μπορούν να κατασχέσουν εθνικά περιουσιακά στοιχεία.

Ως εκ τούτου, εκμεταλεύονται την εθνική περιουσία για να κερδίζουν και να μας δανείζουν.


iokh