ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ,ΨΗΦΙΣΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ

Αυτά τα Κοράκια που σου πίνουνε το αίμα, που έκαναν τα παιδιά σου μετανάστες , που έκαναν άνεργους 1500 000 Ελληνες 

και οδήγησαν 5 000 στην αυτοκτονία

Για το παιδί μας

Για τους ανέργους

Για το  εγγόνι μας

Πάρε την υπόθεση στα χέρια σου σήκω όρθιος δώσε το

 χέρι σου στον φίλο, στον συνάδερφο,στον γείτονα και

 φωνάξτε ολοι μαζί δε σας φοβόμαστε, κανένας δε μπορή 

να σε υποτάξη 

οταν είσαι ορθιος

politismos anaptyxi 

Μέσα στο χάος να φτιάξουμε κάτι νέο, κάτι πανέμορφο. Κάτι Εναρμονισμένο στην νέα ανθρώπινη δόνηση και για μια ακόμα φορά να δώσουμε το Φως σε όλον τον πλανήτη

Αγαπητή γενιά,
Σκεπτόμενος τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών άρχισα να κάνω μια αναδρομή στον παρελθόν. Και διαπίστωσα οτι είμαστε η γενιά των μεγαλύτερων αλλαγών που έχει δει ποτέ η ανθρωπότητα. Καταφέραμε πολλά μέχρι τώρα και είναι λογικό να αναζητούμε την ολοκλήρωση αυτών των αλλαγών. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το τελικό κλείσιμο. Το κύκνειο άσμα μας πριν την ανατολή της νέας εποχής. Και η ευθύνη στα χέρια μας, τεράστια.

Πρέπει να πω οτι είμαι ενθουσιασμένος και πανικοβλημένος ταυτόχρονα. Έχω φτιάξει μια μέθοδο προσωπικής ανάπτυξης που συνδυάζει επιστήμες για να δώσει τα αποτελέσματά της. Μέσα στην κρίση προσπαθώ με ό,τι δυνάμεις έχω να επιβιώσω. Η μελέτη, που δεν σταματάει ποτέ και είναι σε όλα τα επίπεδα, είναι πάνω σε αυτήν την σύνθεση. Ανόμοια στοιχεία του ακαδημαϊκού και εναλλακτικού χώρου σε ένα.

Και αναπάντεχα άρχισα να διαπιστώνω οτι η γενιά μου είναι η πιο fucked up γενιά ever και ταυτόχρονα η πιο δυνατή και εφευρετική…

Η ζωή πριν εμάς.
Παρατηρώ την ζωή των γονιών μου. Ήρεμη, οριζόντια. Με χρόνο για να καταλάβουν τις αλλαγές που γινόντουσαν στο σπίτι, στην κοινωνία, στον κόσμο. Σταθερές ζωές, με έναν σύντροφο. Με ξεκάθαρες επιλογές. Όλα γίνονταν αργά. Μικρές εκπλήξεις, πολύς χρόνος. Αποταμίευση, χρόνος για οργάνωση των οικονομικών, χρόνος για να κάνεις έρευνα για να αγοράσεις αυτό που πραγματικά θέλεις, στην καλύτερη δυνατή τιμή.

Θυμάμαι να περνάμε από μαγαζί σε μαγαζί για να αγοράσουμε ένα ζευγάρι παπούτσια. Και θυμάμαι την χαρά που έκανα όταν τελικά το είχα!

Πως μεγαλώσαμε…Όπως λένε οι ειδικοί, η παιδική ηλικία διαμορφώνει τον τρόπο που σκέφτεται ο άνθρωπος.
Οι δικοί μας γονείς μεγαλώσανε χωρίς εγχειρίδια. Για να πειθαρχήσουν οι γονείς τους, τους βάζανε τιμωρία ή τους δέρνανε. Χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές. Όλοι το κάνανε. Και ξαφνικά άρχισαν τα άρθρα, η πληροφόρηση, το σωστό και το λάθος. Στα χέρια των γονιών μας υπήρχε ξεκάθαρος τρόπο μεγαλώματος του παιδιού από ψυχολόγους και ειδικούς.

Το πρόβλημα ήταν οτι ήμασταν η μεταβατική γενιά. Από το ξύλο στην διαπαιδαγώγηση. Και οι γονείς μας κάνανε ότι καλύτερο μπορούσαν σε αυτή την μετάβαση. Αλλά σε εμάς δημιουργήθηκε σύγχυση.
Η κατανάλωση.
Βρισκόμενοι λοιπόν σε μια τεράστια σύγχυση από τα παιδικά μας χρόνια αρχίσαμε να κρίνουμε τους τρελούς γονείς μας, που μια μας χτυπούσαν και μια μας αγκάλιαζαν και επαναστατούσαμε απέναντι τους αγοράζοντας τα πιο ακριβά nike παπούτσια κλέβοντας χρήματα από το πορτοφόλι της γιαγιάς.

Θυμάμαι την ντροπή που δεν είχα ούτε ένα ζευγάρι nike. Είχα strike! Ζωγράφιζα στο πλάι το σήμα της νίκης για να μην νιώθω αποκομμένος από τους συμμαθητές μου. Να νιώθω οτι με αποδέχονται. Ότι είμαι μέρος του συνόλου. Από πότε όμως το strike  έγινε η ντροπή ενός αγοριού;  Μπορεί να ακούγεται χαζό αλλά έχει τεράστια σημασία. 
Ξαφνικά το σωστό ήταν το ακριβό και ΛΑΘΟΣ όλα τα άλλα. Nike, quick silver, ray-ban, coca cola και πάει λέγοντας. Από πίσω μια πανέξυπνη πολυεθνική που κέρδιζε προϋπολογισμούς κρατών σε κάθε αγορά μας.

Ξαφνικά πίναμε Coca Cola και νιώθαμε cool. Καπνίζαμε και ήμασταν mother fuckers. Κλέβαμε και ήμασταν αλήτες. Το πιο ακριβό, το πιο μούρικο. Και η καρδιά ξεχασμένη. Η διαφορετικότητα καταπιεσμένη κάτω από ακριβά υφάσματα και λογότυπα.

Πώς να κάνεις αποταμίευση μέσα σε όλη αυτή την σύγχυση; Μόλις είχαμε χρήματα, τα ξοδεύαμε για να πάρουμε το καλύτερο, το ακόμα πιο ακριβό και να το δείξουμε σε όλους. Να νιώσουν την ταπείνωση. Να νιώσουν μειονεκτικά, όπως μας έκαναν να νιώσουμε εμείς. Καμία αγάπη, καμία αποδοχή. Όλα για τα χρήματα, την εικόνα, την επιφάνεια. 
Και για όλα φταίνε οι γονείς. Όλοι θυμωμένοι μαζί τους. Όλοι απομονωμένοι. Καμία λέξη για την αγάπη. Καμία για την αποδοχή.

Το internet
Και ξαφνικά αυτή η απομόνωση αρχίζει να δημιουργεί την τάση για το αντίθετό της. Όσο μόνοι νιώθαμε, τόσο γεννιόταν η τάση για σύνδεση, για αποδοχή. Περίεργο...; Όχι, καθόλου. Είναι η κλασική ανθρώπινη συμπεριφορά. Τραβάμε το εκκρεμές από την μία πλευρά, αναπόφευκτα δημιουργούμε κενό από την άλλη. Κενό που περιμένει κάτι να το γεμίσει.

Το δώρο του internet ήταν μια τεράστια ένωση όλου του πλανήτη χωρίς κρίση. Όλα ήταν αποδεκτά. Όλα ήταν εκεί. Και τα σωστά και τα λάθος. Και σε μια γενιά με σύγχυση στην κρίση της, το internet ήταν και είναι ο παράδεισός της. Όλα επιτρέπονται!



Το κινητόΚαι όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιοπολύ αποκομμένοι νιώθαμε και ταυτόχρονα τόσο πιο πολύ συνδεδεμένοι ήμασταν.Ξεκινήσαμε την ζωή μας στέλνοντας γράμματα και περιμένοντας να πάει ο κολλητός σπίτι για να του μιλήσουμε ή μας ψάχνανε σε πλατείες οι γονείς μας να δούνε που είμαστε. Τώρα απλά στέλνουν sms ή τσεκάρουν τοcheck in μας στο facebook. Και όλα αυτά βεβαια με το καλύτερο κινητό που κοστίζει πάνω απο 1000€ και το iwatch, το imac και τελικά άι… Και εταιρίες με δισεκατομμύρια.

Μια γενιά μεταβατική. Μια γενιά σε σύγχυση. Μια γενιά που τελικά θα φέρει την τελική ισορροπία.

Και από την άλλη μια γενιά γεμάτη ταπεινωμένα πρόβατα. Που τους δείχνουν τον γκρεμό και με χαρά τρέχουν να πέσουν στο κενό γιατί όποιος πιάσει πάτο θα κερδίσει ένα ακριβό αυτοκίνητο να το κάνει μόστρα ή γυμνασμένους κοιλιακούς. Και κάθε ένα πέσιμο, κάποιος βγάζει δισεκατομμύρια εις βάρος κάποιου άλλου. Και αυτό είναι πλέον το σωστό. Το αποδεκτό. Το γαμάτο.

-Πόσα χρήματα έβγαλες σήμερα;
-Κάτι εκατομμύρια!
-Πώς τα καταφέρνεις ρε;
-Από κάτι μαλάκες σαν εσένα…
– Γαμάτο ρε! Είσαι πολύ έξυπνος!
Πόσο ζώα είμαστε…

Σωστό ή λάθος;
Από μια άλλη οπτική, όλα αυτά είναι απολύτως σωστά. Είναι η ανθρώπινη φύση! Το ίδιο με πριν κάνουμε… Τραβάμε το εκκρεμές από την μια πλευρά καιδημιουργούμε το κενό από την άλλη. Και ξαφνικά η αποδοχή και η αγάπη σε θέματα που ήταν taboo… Oι gay έγιναν αποδεκτοί όχι από την παρέα τους αλλά από τα κράτη τους! Τόση αποδοχή που δεν σοκάρει πια μια γιαγιά σε κάποιο ξεχασμένο χωριό που ίσως να κάνει come out στις άλλες γριούλες στον καφενέ κάτω από το πλάτανο και όλες μαζί να κουνάνε καταφατικά το κεφάλι χαρούμενες που έχουν μια  φίλη λεσβία…. Μαγική εποχή!

Και η τελική εναρμόνιση…
Όλα από την ώρα που γεννηθήκαμε βρίσκονται σε σύγχυση και σε χάος. Καταφέραμε να μεταφέρουμε την συνειδητότητά μας από την λογική στο συναίσθημα. Καταφέραμε να ανεβάσουμε δόνηση, σε ένα νέο επίπεδο που όσο και αν φαίνεται περίεργο ισορροπούν. Οι σχέσεις είναι πιο γρήγορες, ναι, ξεκινάνε και ολοκληρώνονται πιο γρήγορα, ναι. Αλλά παίρνουμε τα μαθήματά μας με άλλη ταχύτητα. Δεν είναι χωρίς ουσία. Είναι απλά γρήγορες. Επικοινωνούμε, όχι όπως παλιά, αλλά με περισσότερη ουσία, αποδεχόμενοι τα θετικά και τα αρνητικά. Παρατηρήστε πως οι ακρότητες εξομαλυνθήκανε σε γενικό πλαίσιο. Πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά γενικά η μετάβαση σχεδόν ολοκληρώθηκε! Μάθαμε να αποδεχόμαστε τα «μη αποδεχτά».
Τα καταφέραμε σε όλα τα επίπεδα εκτός από ένα. Το θέμα της αξίας. Το θέμα της εικόνας και την ουσίας. Εκεί είναι το επόμενο frontier που έχουμε να καλύψουμε.

Όλα όσα χτίσαμε χρειάζεται τώρα να έρθουν σε μια νέα αρμονία. Με διαφορετική δόνηση. Έχουμε να βάλουμε το οικοδόμημα του υπερκαταναλωτισμού σε μια νέα βάση. Τα χρήματα, τις σχέσεις, την ζωή, την αποδοχή, την αγάπη. 

Χρειαζόμαστε όπως κάναμε σε όλα τα άλλα πεδία να το κάνουμε και σε αυτό. Μια επανεκκίνηση. Και το βάρος της αλλαγής έρχεται στα χέρια μας.

Το οικονομικό παγκόσμιο Reset είναι κάτι που πρέπει να γίνει. Και η ευθύνη είναι στα χέρια αυτής της ανώμαλης γενιάς γεμάτη αλλαγών, μεταβάσεων και αμφιβόλου ποιότητας επιλογών. Και όμως. Αυτή η γενιά είναι η μόνη σε όλη την ανθρώπινη ιστορία που μπορεί να το πετύχει.

Μην φοβάστε. Είναι χαοτική η νέα μέρα γιατί δεν βασίζεται πάνω στην λογική αλλά στο συναίσθημα. Είμαστε όμως η γενιά που εκπαιδεύτηκε στο χάος. Είναι επανάσταση, ναι. Αλλά μην ξεχνάτε οτι επιβιώσαμε σε όλες τις άλλες αλλαγές. Ξέρουμε τον τρόπο. Και είναι τώρα η εποχή που πρέπει, αντί να πέσουμε σε κατάθλιψη και να αφεθούμε στην μιζέρια να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Μέσα στο χάος να φτιάξουμε κάτι νέο, κάτι πανέμορφο. Κάτι Εναρμονισμένο στην νέα ανθρώπινη δόνηση και για μια ακόμα φορά να δώσουμε το Φως σε όλον τον πλανήτη.

Αργύρης Στραβελάκης

Πηγή: expansionmethod.com

Ελπίζουμε ότι οι ‘Ελληνες πολίτες θα απαντάνε με περηφάνια στα παιδιά τους όταν θα τους ρωτήσουν κάποτε αν αποδέχθηκαν, οι ίδιοι προσωπικά, το τελεσίγραφο της τρόικας το 2015. Ελπίζουμε επίσης ότι η ηγεσία που τώρα βρίσκεται εκ των πραγμάτων επικεφαλής της χώρας θα αποδειχθεί αντάξια της ιστορικής πρόκλησης.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου    Konstantakopoulos.blogspot.com

Σε αυτά τα χώματα που σήμερα ζούμε και περπατάμε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο «ιδεολόγος» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ο φιλόσοφος Πρωταγόρας διακήρυξε «Πάντων μέτρον ‘Ανθρωπος».

Ο ελληνικός λαός, σε ένα από τα πιο κρίσιμα και δραματικά σταυροδρόμια μιας ιστορίας πολλών χιλιάδων χρόνων, για την οποία δικαιολογημένα πρέπει να νοιώθει περήφανος, καλείται, την ερχόμενη Κυριακή, να αποφασίσει πάλι αν πάντων μέτρον άνθρωπος, ή πάντων μέτρον χρήμα, όπως είναι το κεντρικό «σύνθημα» και «πιστεύω» της παγκόσμιας χρηματιστικής ολιγαρχίας, των ευρωπαϊκών «ελίτ» και των εγχώριων παραφυάδων που του επιτίθενται. Και, δια μέσου αυτού, στις κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις όλων των Ευρωπαίων μετά τη νίκη του 1945 επί του φασισμού, αν όχι μετά από τη Γαλλική Επανάσταση.

Για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες, τα έθνη έρχονται μερικές στιγμές που πρέπει να αποφασίσουν «με ποιόν θα πάνε και…….

………..ποιόν θα αφήσουν». Η στιγμή αυτή ήρθε για τον ελληνικό λαό. ‘Ηρθε η στιγμή να αποφασίσει οριστικά ότι χάθηκε η «Αλεξάνδρεια» μερικών δεκαετιών σχετικά ήρεμης και δημοκρατικής ευημερίας, που ακολούθησαν την πτώση της δικτατορίας το 1974 και την ένταξη στην ΕΟΚ το 1981. Το πραγματικό ερώτημα μπροστά του είναι αν θα εγκαταλείψει με αξιοπρέπεια αυτή την Αλεξάνδρεια, όπως τον καλεί ο μεγάλος Ποιητής του, αν θα πάρει τον δύσκολο και επικίνδυνο δρόμο για ένα καινούριο μέλλον, μια καινούρια προοπτική για τη χώρα του ή αν θα διαλυθεί υποδουλωνόμενος.

 1940, 2004, 2015

Η σημασία της απάντησης που θα δώσουν οι ‘Ελληνες στο τελεσίγραφο των δανειστών δεν είναι μικρότερη από τη σημασία της απάντησης που έδωσαν στο τελεσίγραφο του Μπενίτο Μουσολίνι, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, οδηγώντας στην πρώτη νίκη των Συμμάχων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και σε μια κρίσιμη ίσως για την ίδια την έκβαση του πολέμου καθυστέρηση της γερμανικής επίθεσης κατά της ΕΣΣΔ. Και που ανάγκασε τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, έναν άνθρωπο που φημιζόταν για την εύστοχη ακρίβεια των λόγων του, καθόλου φίλο των Ελλήνων, να πει: «δεν είναι οι ‘Ελληνες που αγωνίζονται σαν ήρωες, είναι οι ήρωες που αγωνίζονται σαν ‘Ελληνες».

Δεν έδωσε ο ελληνισμός αυτή την απάντηση στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι γιατί συμπαθούσε την ηγεσία του, ούτε γιατί βρισκόταν σε καλύτερη θέση από ότι σήμερα. Ούτε αντέταξε τη σημαντικότερη, αναλογικά με το μέγεθος της χώρας του, αντίσταση σε όλη την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη, γιατί τον ευνοούσαν οι συνθήκες και δεν είχε τίποτα να χάσει. Τάκανε αυτά, γιατί ένοιωθε, βαθιά μέσα του, ότι δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αξιοπρέπεια. ‘Εχουμε, ως λαός, του κόσμου τα ελαττώματα. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μερικές δεκαετίες καταναλωτισμού έφτασαν να υπονομεύσουν το φιλότιμο που μας διακρίνει στις κρίσιμες στιγμές.

Η σημασία ενός ‘Όχι το 2015 δεν είναι επίσης μικρότερη από τη σημασία του ‘Όχι που αντέταξαν οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας στο δημοψήφισμα του 2004, αρνούμενοι να υποταγούν στις παγκόσμιες πιέσεις για αποδοχή ενός σχεδίου που καταργούσε το ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος τους. Δεν είναι μικρότερη από τη σημασία του ‘Όχι των Γάλλων και Ολλανδών (δημοψήφισμα του 2005), των Ιρλανδών (δημοψήφισμα του 2008) και των Ισλανδών (2010) στον «ευρωφιλελευθερισμό», έστω και αν αυτά τα ‘Όχι, εκτός του ισλανδικού, προδόθηκαν μετά από τις ηγεσίες τους.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των ‘Όχι, παρά τις διαφορές των περιστάσεων, ήταν η αντίθεση των λαών στην κατάλυση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας τους και της δημοκρατίας, στο μόνο πλαίσιο που αυτή εξακολουθεί κάπως να υφίσταται στον σημερινό κόσμο, στο επίπεδο του έθνους-κράτους. Αυτό επεχείρησε να κάνει το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, το ίδιο η ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη στην Ευρώπη.

Αξιοπρέπεια

Αυτό που μας ρωτάει τώρα η Ιστορία, μέσω του ερωτήματος για την αποδοχή ή όχι του τελεσιγράφου των δανειστών, είναι αν εξακολουθούμε ή όχι να θεωρούμε την εθνική και ατομική μας αξιοπρέπεια, ως τη βασική αξία που επέτρεψε την επιβίωση του λαού μας και του πολιτισμού του, εν μέσω απίστευτων ηττών, απειλών και καταστροφών, επί μερικές χιλιάδες χρόνια. Πολλές φορές ηττηθήκαμε στο διάβα της Ιστορίας μας. Ποτέ όμως δεν υποδουλωθήκαμε με τη δική μας υπογραφή – γι’ αυτό ακριβώς υπάρχει σήμερα ελληνικό κράτος, έστω αυτό το μίζερο, άθλιο, αλλά το μόνο κράτος που διαθέτουμε. Θα υποφέρουμε ασφαλώς αν αντισταθούμε στη θέληση των ισχυρών. Αλλά που ακριβώς θα βρεθούμε χωρίς δικό μας κράτος, στο πέλαγος μιας βάρβαρης και ολοκληρωτικής παγκοσμιοποίησης, που προκαλεί την καταστροφή ολόκληρων εθνών;

Την Κυριακή δεν καλούμεθα μόνο να αποφασίσουμε αν αποδεχόμαστε το τελεσίγραφο των δανειστών. Καλούμεθα να αποφασίσουμε αν θεωρούμε την ύπαρξη στοιχειωδώς ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους ως τη βασικότερη προϋπόθεση της εθνικής μας επιβίωσης.

Πολλές φορές στην ιστορία λαοί κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ καταστροφής και υποδούλωσης. Οι πιστωτές δεν μας θέτουν καν ενώπιον τέτοιου ερωτήματος. Θέλουν και την καταστροφή μας και την υποταγή μας! Το μόνο που μας «προσφέρουν» είναι η συνέχιση ενός «προγράμματος» που έχει ήδη προκαλέσει την αναμφισβήτητα, την αποδεδειγμένα, όπως παραδέχονται σχεδόν όλοι οι μεγάλοι οικονομολόγοι της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ρωσίας, μεγαλύτερη οικονομική, κοινωνική και πολιτική καταστροφή στην Δυτική Ευρώπη μετά το 1945. Αντί να απολογούνται για μια τέτοια καταστροφή που προκάλεσαν, εμποδίζουν τώρα την ελληνική κυβέρνηση να πάρει έστω και στοιχειώδη μέτρα για να έχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι λίγο φαί να φάνε, φάρμακα που χρειάζονται, ηλεκτρικό και θέρμανση, μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, σκοτώνουν την ελπίδα ενός ολόκληρου λαού. Σε αυτά τα χέρια αφήσαμε να πέσει η σημερινή Ευρώπη!

Η διάψευση των αυταπατών

Πολλοί, της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβανομένης, έτρεφαν μέχρι τώρα τεράστιες ψευδαισθήσεις και, δυστυχώς, δεν έχουν απαλλαγεί από δαύτες ούτε και σήμερα. Πίστευαν ότι η ελληνική καταστροφή δεν είναι παρά μια «παρεξήγηση», ένα «λάθος» των κυρίαρχων ευρωπαϊκών ελίτ. Αλλά μετά την Δευτέρα 22 Ιουνίου και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις θα έπρεπε να έχουν τελειώσει. Η ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε στους «θεσμούς» μια πρόταση που εντασσόταν, δυστυχώς, απολύτως στη λογική του προγράμματος, που συνιστούσε μεγάλη απομάκρυνση από τις κύριες εξαγγελίες, επί τη βάσει των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές. Αν γινόταν αποδεκτή, δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα. Για πολλούς, ήταν μια απαράδεκτη πρόταση «συνθηκολόγησης».

Πως αντιμετωπίστηκε από τους «πιστωτές» αυτή η πρόταση; Εξέφρασαν αρχικά την ικανοποίησή τους, γιατί επιτέλους ο «κακομαθημένος» ηγέτης μιας «κακομαθημένης» χώρας αρχίζει και «λογικεύεται». Μετά άρχισαν να του ζητάνε όλο και περισσότερες παραχωρήσεις! Του είπαν περίπου «δεν πιάνουμε αιχμαλώτους, θέλουμε πλήρη παράδοση και την αυτοκτονία σου»

Ενώπιον της πολιτικής αυτοκτονίας που ζητούσαν από τον ίδιο και της εθνικής-κοινωνικής αυτοκτονίας που ζητούσαν από τη χώρα, ο Αλέξης Τσίπρας και οι στενότεροι συνεργάτες του, που μόνο ρήξη δεν ήθελαν και δεν ετοίμαζαν (αντίθετα κατηγορούσαν όλους όσους τους λέγαμε μετ’ επιμονής να ετοιμάζονται για τα χειρότερα), κατέφυγαν – ορθώς – στην προκήρυξη δημοψηφίσματος, μιας ιδέας που «κυκλοφορούσε» από το 2012 στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι τώρα η ώρα του ελληνικού λαού να απαντήσει αν δέχεται ή όχι το τελεσίγραφο. Ελπίζουμε ότι θα το κάνει με συντριπτική πλειοψηφία, αν και η επαμφοτερίζουσα στάση της ίδιας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η αδυναμία της να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την ίδια την επιλογή της κινδυνεύει να έχει καταστροφικά αποτελέσματα, ενισχύοντας τις αμφιβολίες και τον φόβο του πληθυσμού.

Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιληφθούν ότι έχουν διαβεί τον Ρουβίκωνα. Τον διέβησαν όταν ζήτησαν την ψήφο του ελληνικού λαού για να σταματήσουν την καταστροφική μνημονιακή πορεία. Τον διέβησαν ξανά όταν αποφάσισαν να πάνε σε δημοψήφισμα. Με αυτόν τον τρόπο έκοψαν τις γέφυρες. Θα πνιγούν και θα μας πνίξουν αν δοκιμάσουν να πάνε πίσω.

Αν τώρα κυττάξουν πίσω, έστω κι εκεί που βρίσκονταν πριν από μια βδομάδα, θα παραλύσουν όπως η γυναίκα του Λωτ. Αν συνθηκολογήσουν, αν παραιτηθούν από τις συνέπειες των επιλογών που ήδη έκαναν, τότε δεν θα ηττηθούν απλώς, θα προσθέσουν τη γελοιοποίηση στην ήττα.

Ας μην έχει αυταπάτες ο Αλέξης Τσίπρας. Αν δειλιάσει τώρα, δεν θα του επιτρέψουν ούτε καν την σχετικά ήρεμη αποστρατεία του Γιώργου Παπανδρέου, που ήταν και παραμένει ένας άνθρωπος της «οικογένειας», του «διεθνούς συστήματος». Θα τον ξευτελίσουν και θα τον ρίξουν στα σκυλιά, για να αποδείξουν σε όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς και σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, τι παθαίνουν όσοι δοκιμάζουν να αμφισβητήσουν τα αφεντικά.

‘Ένα δρόμο μόνο έχει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Να απαλλαγεί από όποιες ψευδαισθήσεις μπορεί ακόμα να έχει και να ηγηθεί, και να ολοκληρώσει το βήμα που έκανε, παίρνοντας όλα τα μέτρα που χρειάζεται, για να οργανώσει τον αγώνα του ελληνικού λαού για τη σωτηρία της χώρας του, εξηγώντας στους ‘Ελληνες τι κάνει και γιατί το κάνει. Το ξαναείπαμε το ξαναλέμε: δεν κάνεις την έξοδο του Μεσολλογίου καλώντας για ουζάκια στην παραλία του Αιτωλικού. Α la guerre comme a la guerre, στον πόλεμο όπως στον πόλεμο, έλεγε ο Ναπολέων. Και η Ελλάδα είναι σε πόλεμο από το 2010, μόνο που μέχρι τώρα διάλεξε να μην απαντάει!

Ελπίζουμε ότι οι ‘Ελληνες πολίτες θα απαντάνε με περηφάνια στα παιδιά τους όταν θα τους ρωτήσουν κάποτε αν αποδέχθηκαν, οι ίδιοι προσωπικά, το τελεσίγραφο της τρόικας το 2015. Ελπίζουμε επίσης ότι η ηγεσία που τώρα βρίσκεται εκ των πραγμάτων επικεφαλής της χώρας θα αποδειχθεί αντάξια της ιστορικής πρόκλησης.

tolimeri

Tα ποτάμια της εθελοδουλείας και της προδοτικής συμπόρευσης με τους εχθρούς της δημοκρατίας και του ελληνικού λαού στερεύουν, αφού όλο και πιο λίγοι πολίτες είναι σίγουροι ότι επιθυμούν ακόμα να «μείνουν» σε μια τέτοια Ευρώπη.

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

Το ερώτημα του επικείμενου δημοψηφίσματος θα παραμείνει συγκεχυμένο αν δεν διατυπωθεί με σαφώς αντιαποικιοκρατικούς πολιτικούς όρους, με κεντρικό ζητούμενο την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας την οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις παρέδωσαν στους ξένους και μάλιστα «αμετάκλητα».
 Ως αντιπολίτευση, οι άνθρωποι αυτοί έχουν το θράσος σήμερα να επικαλούνται το Σύνταγμα που οι ίδιοι κατακουρέλιασαν.
Προκειμένου να παρεμποδίσουν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ακόμα και τώρα συνεχίζουν την προσπάθειά τους να τρομοκρατήσουν και να διχάσουν τον ελληνικό λαό. 
Δεν αρκούν, ισχυρίζονται, πέντε μέρες για να ενημερωθεί επαρκώς ο ελληνικός λαός. Ξεχνούν ότι έχουν φροντίσει οι ίδιοι να τον «ενημερώσουν» επαρκώς ως κυβερνήσεις εδώ και πέντε χρόνια για τις... πρακτικές και τις πολιτικές συνέπειες των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που έχουν υπογράψει χωρίς δισταγμούς και χωρίς να έχουν ενημερώσει καθόλου για τις συνέπειες των υπογραφών τους: φτωχοποίηση, δυο εκατομμύρια άνεργοι, ισοπέδωση μικρομεσαίων, χιλιάδες αυτοκτονίες, ξεπούλημα δημόσιου πλούτου και δήμευση του ιδιωτικού με απίστευτα φορομπηχτικά μέτρα…

 Αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν ήδη λογοδοτήσει. Αντ’ αυτού, εμφανίζονται ως κατήγοροι της σημερινής συγκυβέρνησης κουνώντας με απίστευτη θρασύτητα το δάχτυλο και απειλώντας με… ειδικά δικαστήρια όλους όσους αρνούνται την ιδέα να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους σε μια αποικία χρέους. 

Απαιτούν να υπογράψει ο ίδιος ο ελληνικός λαός την υποταγή του. Δημιουργούν με όλους τους τρόπους ένα όχι απλώς διχαστικό, αλλά εμφυλιοπολεμικό κλίμα με τα λόγια και τις κινητοποιήσεις τους υπέρ του «ναι στην υποταγή», το οποίο μάλιστα εμφανίζουν, όπως έκαναν πάντα οι πατριδοκάπηλοι δωσίλογοι, ως «πατριωτική επιλογή»…

Ας κάνουμε λοιπόν τρεις διακριτές υποθέσεις γύρω από το επικείμενο δημοψήφισμα. 

Αν υποθέσουμε ότι η συγκυβέρνηση ήθελε πράγματι να δώσει έμφαση στην αντιαποικιοκρατική και πολιτική διάσταση του δημοψηφίσματος, θα έπρεπε να εξηγήσει πολύ περισσότερο από ότι το κάνει, τις αιτίες της υποχώρησής της από τις αρχικές θέσεις της για το τέλος της λιτότητας. Διότι, η κυβέρνηση εν μέρει φαίνεται να έχει αυτοπαγιδευτεί κατά το διάστημα των πεντάμηνων διαπραγματεύσεων με τους δανειστές σε αντιλαϊκά μέτρα χειρότερα και από εκείνα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Όμως, φαίνεται επίσης ότι και οι δανειστές θέλησαν να σπρώξουν την σημερινή συγκυβέρνηση στα άκρα και έτσι θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι παγιδεύτηκαν και αυτοί από την υποχωρητικότητα της συγκυβέρνησης.

 Με άλλα λόγια, αν η βούληση της συγκυβέρνησης για ένα μαζικό λαϊκό «ΟΧΙ» ήταν πραγματική η ενδοτικότητα στις πιέσεις των δανειστών θα ήταν όντως «τακτικώς» αναγκαία για τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης. Διότι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αν η συγκυβέρνηση δεν είχε κάνει όλες τις παραπάνω μεγάλες υποχωρήσεις, οι δανειστές μαζί με τα εγχώρια φερέφωνά τους θα αντιμετώπιζαν την συγκυβέρνηση σαν μια ακραία ευρωσκεπτικιστική πολιτική δύναμη – κάτι σχεδόν σαν το ΚΚΕ.

 Θα την κατηγορούσαν ότι επεδίωξε μόνο τη ρήξη με την ΕΕ χωρίς να κάνει καμία αξιόπιστη πρόταση για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος χρέους. Οι υποχωρήσεις λοιπόν από τις «κόκκινες γραμμές» αποστόμωσαν όλους αυτούς, εντός και εκτός Ευρώπης. Φάνηκε ότι οι δανειστές δεν επιθυμούν ούτε διαπραγμάτευση, ούτε λύση του προβλήματος, αφού αρνήθηκαν ρητά κάθε συζήτηση για την μείωση του δημοσίου χρέους. 

Η ελληνική πρόταση προς τους δανειστές είχε δυο αδιαχώριστα μεταξύ τους σκέλη: καμία υποχώρηση σε επώδυνα και αντιλαϊκά μέτρα δεν θα ήταν αποδεχτή και ρεαλιστική, αν δεν συνοδευόταν από μια συμφωνία σχετικά με το κούρεμα του χρέους, το οποίο όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν είναι βιώσιμο. Προφανώς, ούτε η ελληνική βουλή θα μπορούσε να ψηφίσει μια συμφωνία που θα περιελάμβανε μόνο αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα, χωρίς την παραμικρή νύξη για μια μελλοντική ρύθμιση του δημοσίου χρέους. Οι δανειστές δεν θέλησαν καμία συζήτηση περί του ζητήματος αυτού. Υπήρχε βέβαια το ρίσκο για την συγκυβέρνηση, οι δανειστές να μην απορρίψουν τις οικονομικά δυσβάσταχτες για τον ελληνικό λαό προτάσεις της ίδιας της συγκυβέρνησης. Αλλά ως γνήσιοι αποικιοκράτες και μάλιστα Γερμανοί, τις απέρριψαν, ζητώντας συνέχεια όλο και περισσότερα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Σε αυτήν την περίπτωση το ερώτημα θα ήταν: Ποιος παγιδεύτηκε περισσότερο σε αυτήν την διαπραγμάτευση από πολιτικής άποψης;

Τότε, σύμφωνα με τα παραπάνω θα καταλαβαίναμε επίσης ότι η εξομοίωση των γερμανικά οργανωμένων αξιώσεων των δανειστών με τους μέχρι σήμερα πραγματικούς συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις της συγκυβέρνησης, θα οδηγούσε τις λαϊκές αντιστάσεις σε μια στείρα απόρριψη του πραγματικού πολιτικού πλαισίου του δημοψηφίσματος. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι η έκκληση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ για ένα βροντερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ήταν και είναι ένας επιθυμητός πολιτικός στόχος, τότε τόσο η αποχή, όσο και η συνειδητή επιλογή του άκυρου, θα ήταν πολιτικά ανεύθυνη, εθνικά μειοδοτική και δημοκρατικά απαράδεκτη για ένα προοδευτικό πολιτικό κόμμα και θα άγγιζε τα όρια της προδοσίας των ιστορικών συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Ανεξάρτητα λοιπόν από τα όποια «τεχνικά» σφάλματα έγιναν κατά το πεντάμηνο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, η συγκυβέρνηση είχε σήμερα την ευκαιρία να αναδείξει τον πολιτικό και αντιαποικιοκρατικό χαρακτήρα του δημοψηφίσματος χρησιμοποιώντας στην επικοινωνία της με τον ελληνικό λαό μόνον και αποκλειστικά την «φωνή της Αλήθειας».

 Σε γενικές γραμμές, ο άξονας μιας τέτοιας επικοινωνίας θα έλεγε τα εξής: «Είναι αλήθεια ότι δείξαμε μεγάλη ενδοτικότητα στις αφόρητες, ταπεινωτικές και αποικιοκρατικές πιέσεις των λεγόμενων δανειστών. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαμε ακραία υποχωρητικοί, ακριβώς επειδή θεωρούσαμε ότι έπρεπε να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια για τη διατήρηση της σχέσης μας με τη γερμανοκρατούμενη σημερινή Ευρώπη. Και αυτό, διότι γνωρίζαμε ότι ο τρομοκρατημένος ελληνικός λαός που μας εμπιστεύτηκε το καθήκον να τον βγάλουμε από τα μνημόνια και από το βραχνά του δημοσίου χρέους, παρέμενε διστακτικός και μάλλον αρνητικός ως προς το ενδεχόμενο της πολιτικής ρήξης με αυτήν την δήθεν ευρωπαϊκή, δήθεν ένωση. Τα μέτρα που έχουμε αποδεχτεί ως τώρα είναι όντως άγρια και αντιλαϊκά. Δείχνουν όμως το πόσο προσπαθήσαμε να «Μείνουμε Ευρώπη» και να αποφύγουμε τη ρήξη. Ζητάμε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό γι’ αυτή μας τη στάση, που ωστόσο δεν υπήρξε από μέρους μας προϊόν μιας προαποφασισμένης ελεύθερης επιλογής, όπως σπεύδουν σήμερα να μας κατηγορήσουν οι εγκάθετοι των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, που με τις υπογραφές τους έχουν οδηγήσει τη χώρα εδώ που βρίσκεται σήμερα. Όσοι λοιπόν από το δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, μας κατηγορούν για την ενδοτικότητα που δείξαμε στις διαπραγματεύσεις αποδεχόμενοι μέτρα 8 δις. σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, έχουν εν μέρει δίκιο. Ξεχνούν ωστόσο τις αφόρητες πιέσεις που δεχτήκαμε, όχι μόνο από τα λόμπι των δανειστών και των διαμορφωτών της δυτικής κοινής γνώμης, αλλά και από όλους τους εγχώριους δήθεν φιλοευρωπαϊστές που έχουν τρομοκρατήσει την κοινωνία και την έχουν εγκλωβίσει στις λογικές του ενδοτισμού. Σήμερα ακόμα, οι πολιτικοί υπάλληλοι των γερμανικών συμφερόντων και των εγχώριων εργολάβων απευθύνονται στον ελληνικό λαό καλώντας τον να «αντισταθεί» (!!!) σε οτιδήποτε τον καλεί σε εγρήγορση και σε αντίσταση. Να αντισταθεί δηλαδή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί απελευθερωτικό και σωτήριο για το μέλλον αυτής της χώρας. Αντίσταση γι’ αυτούς, είναι το δουλικό σκύψιμο του κεφαλιού. Όμως τα ποτάμια της εθελοδουλείας και της προδοτικής συμπόρευσης με τους εχθρούς της δημοκρατίας και του ελληνικού λαού στερεύουν, αφού όλο και πιο λίγοι πολίτες είναι σίγουροι ότι επιθυμούν ακόμα να «μείνουν» σε μια τέτοια Ευρώπη.»

 sibilla

Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΥΛΑΚΑΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΟΥΝ ΣΑΝ ΛΑΦΥΡΟΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σε αυτό το μεγάλο μακροβούτι που μας έχουν ρίξει, ήρθε η ώρα να ανεβούμε στην παγωμένη επιφάνεια ψάχνονταςρωγμή στον πάγο για να ανασάνουμε. Πιστεύω βαθιά ότι θα τα καταφέρουμε. Όπως τα καταφέραμε πέντε χρόνια με τη μούρη να μας την τρίβουν στο χώμα. Πιστεύω ότι αυτός ο λαός έχει, εν τέλει, στην κοιλιά άντερα από χαλκό και στοόσχεο, στο σακούλι ανάμεσα στα πόδια του, μπάλες από ατσάλι.
Το τι θα ψηφίσει ο καθένας την Κυριακή είναι δικό του θέμα, απολύτως προσωπικό. Η απόφασή του θα είναι συνάρτηση με το πόσο στην άκρη των αντοχών του έχει φτάσει ο ίδιος, πόσο εμπιστεύεται αυτούς που τον κυβέρνησαν ή τον κυβερνούν, πόσο μπορεί να κάνει περίττωμα και νααφοδεύσει, κρατώντας την ψυχραιμία του, το διαβολικό υπομειδίαμα του Σόιμπλε, που αναδίδει μια αίσθηση βαθιάς μοχθηρίας, ή τις λιγδιασμένεςμπούκλες του Νταϊσελμπλουμ που χορεύουν αναπηδώντας όταν μας κουνάει στη μούρη το δάχτυλο. 

Η Ελλάδα εδώ και πέντε χρόνια είναι ένας θύλακας φτώχειας στην Ευρώπη, με τον κίνδυνο να γίνει – σε οποιαδήποτε περίπτωση, έτσι ή αλλιώς – η βιτρίνα μιας κόλασης προς θέαση και μια κατεστραμμένη χώρα που θα περιφέρεται σανλάφυρο προς παραδειγματισμό στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Σεβαστό ό,τι ψηφίσει ο καθένας την Κυριακή. ΣΕΒΑΣΤΟ ΚΑΙ ΙΕΡΟ. Αρκεί η απόφαση να είναι – και να μη νομίζει απλώς ότι είναι – δική του. Να την έχει πάρει ο ίδιος και όχι υποβολείς Κοινής Γνώμης, όχι κεκράκτες στην επιβολή κομματικών (και όχι μόνο) συμφερόντων.

Ας αποκλείσουμε για μια εβδομάδα από τη ζωή μας τις ενημερωτικές και ειδησεογραφικές εκπομπές, τους λόγους, τις ρητορείες, τα τσιτάτα, τα πάνελ. Όλα είναι φονικά της ψυχής. Χρόνια τώρα σταλάζουν το δηλητήριο, σαν το φαρμάκι στο αυτί του σαιξπηρικού βασιλιά. Και ας βάλουμε μόνοι ερωτήματα στον εαυτό μας απλουστεύοντας αυτά που μας υποβάλλουν. Λόγου χάρη τι σημαίνει όταν ακούς από ένα ισότιμο εταίρο τη φράση-ρόχαλο «the game is over»;

Τελειώνοντας: Ας μην σκοτωθούμε μεταξύ μας πριν μας σκοτώσουν – αυτοί ξέρουν καλύτερα να το κάνουν. Όπως ξέρουν ότι εφόσον σκοτώσουν πρέπει να απαλλαγούν από το τοξικό πτώμα. Και αυτό δεν θα τους είναι καθόλου εύκολο.

Διονύσης Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)

harddog-sport

Είναι καιρός να μιλήσει η δημοκρατική Ευρώπη. Αν δεν το κάνουν τώρα θα είναι αργά. Εμείς θα μιλήσουμε την Κυριακή.

Είναι καιρός να μάθει η Ευρώπη τον ρόλο που παίζει η Γερμανία.
Την πάτησαν δυο φορές ας μην την ξαναπατήσουν και τρίτη φορά.

Είναι καιρός να μιλήσει η δημοκρατική Ευρώπη.
Αν δεν το κάνουν τώρα θα είναι αργά.
Εμείς θα μιλήσουμε την Κυριακή.


Διαβάζουμε στους Times

Η Ελλάδα δεν θα πάρει ούτε ένα λεπτό για μια νέα δανειακή συμφωνία, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας και Γιάνης Βαρουφάκης παραμένουν στην εξουσία , γιατί η Γερμανία θα μπλοκάρει οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία , ένας από τους πιο σημαίνοντες πολιτικούς της Ευρώπης είπε στους Times . «Σήμερα υπάρχει το ερώτημα του αν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τουςΤσίπρας και Βαρουφάκης ; Η απάντηση είναι σαφής σε όλα τα μέρη , όχι », είπε ο ανώτερος Γερμανός 

Πηγή :anemosantistasis

Κλείνω την τηλεόραση των νταβατζήδων δημοσίων έργων μέχρι το ΟΧΙ και... δεν ξεχνώ, δεν συγχωρώ ΜΜΕ και αλήτες, ρουφιάνους, δημοσιογράφους!

sibilla

Λέμε ΟΧΙ στον ακρωτηριασμο της ζωης! Ψηφιζομε ΟΧΙ στις 5 του Ιουλη!!!

Του Κωστη Μουδατσου

Οι οικονομικες και οικολογικες καταστροφες, οι δογματικες πολιτικες και οι ακραιοι θρησκευτικοι φονταμενταλισμοι καταστρεφουν τους λαους!Η μονη ελπιδα ειναι δημιουργικοι ανθρωποι που αγαπουν την ελευθερια και δινουν νοημα στη ζωη!

• Η λαικη οργη μεγαλωνει εξαιτιας της αυξανομενης και διογκουμενης ανεργιας.
• Η λαικη οργη μεγαλωνει εξαιτιας των μειωμενων και παγωμενων μισθων και συνταξεων.
• Η λαικη οργη μεγαλωνει εξαιτιας των τεραστιων κεφαλαιων που διατιθενται στις τραπεζες.
• Η λαικη οργη μεγαλωνει εξαιτιας των περικοπων στην υγεια, στην παιδεια , στις κοινωνικες ασφαλισεις...

Σαν καλλιτεχνης νοιωθω τις κραυγες :

• τις κραυγες της θλιψης
• τις κραυγες της απόγνωσης και του τρομου
• τις κραυγες του θυμου και της οργης
• τις κραυγες της αρνησης στον ακρωτηριασμο των ονειρων για ζωη τοσο για εμας οσο και για τα παιδια μας!

Αφου εδωσαν τεραστια ποσα χρηματων στις ξενες και ντοποιες τραπεζες, τωρα θα ξαναδωσουν τεραστια ποσα, οι συνταξιουχοι και οι μισθωτοι με τους μικρομεσαιους, για να καλυψουν τα τεραστια ελλειματα και να πληρωνονται τα χρεη!

Τα χρηματιστηρια δημιουργησαν τις φουσκες των μελλοντικων κρισεων!

Οι κρατικοι προυπολογισμοι με τις μαυρες τρυπες και τα ελλειματα απειλουν τα λαικα εισοδηματα. Η ανεργια αυξανεται, οι χρεωκοπιες πληθαινουν και τη μια κριση ακολουθει μια αλλη πιο καταστροφικη.

ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ!

Το χρεος ειναι θηλια στο λαιμο μας!

Γιατι χρεωθηκαμε; γιατι καταχρεωθηκαμε;

Που πηγαν τα χρηματα απο τα τεραστια ποσα που πληρωναν οι εργαζομενοι με τους φορους και τις εισφορες; Που πηγαν οι χρηματοδοτησεις;

Πως βρεθηκαμε χρεωμενοι μεχρι το λαιμο;

Δυο φορες πληρωνομε τον ιδιο λογαριασμο! Τη μια για να σωθουν οι τραπεζες την αλλη για να καλυφθουν οι μαυρες τρυπες του προυπολογισμου που δημιουργησε η προηγουμενη πληρωμη! Τα μνημονια μας διελυσαν σαν κοινωνια και οικονομια! Οι κυβερνησεις, μας καταληστευσαν, καταδικαζοντας τη χωρα στη παρακμη, στην ανασφαλεια, στην πολιτικη ομηρεια στα διεθνη οικονομικα σκιαχτρα!

Η ιδεολογικη τρομοκρατια των διαπλεκομενων μμε εχει γινει ανυποφορη με τα μεγαλειωδη ψεματα και την παραπληροφορηση! Οι κοινογνωμολογοι καταστρεφουν την κοινη γνωμη! Ζουμε ενα κοινωνικο και οικονομικο πολεμο εναντια στο κοσμο των μικρομεσαιων, στο κοσμο της εργασιας, εναντια στους συνταξιουχους και τους εχοντας αναγκη.

Ο φοβος απο τα διεθνη σκιαχτρα, τους διεθνεις οικους αξιολογησης, τις τραπεζες ,την φοβισμενη και ατολμη κομισιον που κρυβεται στα δυσκολα θετουν νεα ερωτηματα.

• Ποιες δυναμεις θα εκφρασουν τις αναγκες για προστασια του κοσμου της εργασιας;
• Ποιες δυναμεις θα εκφρασουν τις αναγκες για προστασια της Φυσης;
• Ποιες δυναμεις θα εκφρασουν τις αναγκες για προστασια της ειρηνης και του πολιτισμου;
• Ποιες δυναμεις θα ενσαρκωσουν την ελπιδα για παραγωγικη ανασυγκροτηση της χωρας μαζι με τις αλλες ευρωπαικες δυναμεις, με την Ευρωπη, και για την Ευρωπη!

Οι προοδευτικες και πατριωτικες δυναμεις πρεπει να επιστρεψουν με συγχρονη μορφη σαν κινητηριες δυναμεις νεων ιδεων που θα φερουν νεους θεσμους με μεγαλες αλλαγες σε εθνικο, ευρωπαικο και παγκοσμιο επιπεδο! Ποιοι θα επιβαλλουν τις αναγκαιες μεταρυθμισεις στην οικονομιας μας που δεν περνουσαν τοσα χρονια γιατι αντιδρουσαν οι "εθνικοι εργολαβοι" και η κυριαρχη ταξη;Ποιος θα βαλει χερι στη διαπλοκη και τη διαφθορα;

Ειμαστε σε μια μεταβατικη εποχη που το παλιο ψυχομαχει χωρις να εχει πεθανει ακομη ενω το καινουργιο παλευει να γεννηθει!

Νοιωθοντας την κραυγη της αρνησης στον ακρωτηριασμο της ζωης λεμε ΟΧΙ ..

Οι πλουσιοι διαπλεκομενοι απολαμβανουν ασυλειας και προστασιας ξεφωνιζοντας οτι ...τα υποζυγια αντεχουν ακομη! φορτωστε τα! τα δικα μας ειναι δικα μας και τα δικα τους κι αυτα δικα μας ειναι!

• Λεμε ΟΧΙ γιατι ενω δεν μπορουμε να σηκωσομε στους ωμους μας την αιγα μας φορτωνουν το βοδι!
• Λεμε ΟΧΙ γιατι η νεκρη εργασια τρωει την ζωντανη!
• Λεμε ΟΧΙ στην ιδιωτικοποιηση του κερδους και απο την αλλη στην κοινωνικοποιηση των χρεων!

Ας μιμηθουμε τις γυναικες της Καρχηδονας που εκοψαν τα μαλλια τους για να φτιαξουν πολεμικες μηχανες και να σωσουν την πατριδα τους!

Ψηφιζομε ΟΧΙ γιατι θελομε την ανεξαρτησια μας και δεν θελομε να υποδουλωνομε τους εαυτους μας με υποθηκες και μνημονια!

Ψηφιζομε ΟΧΙ για να ξαναχτισομε το ναο της Ελευθεριας τοσο για εμας οσο και για τα παιδια μας!

sioualtec

Λαφαζάνης: Ήθελαν να γονατίσει η χώρα πλήρως, όμως διαθέτουμε «σχέδιο Β»

Η κατάσταση είναι αρκετά δύσκολη, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει αφορμή για εκμετάλλευση, είπε ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, σε συνέντευξη, που παραχώρησε στον απεσταλμένο του δορυφορικού δικτύου «Ρωσία-24″, εκτιμώντας ότι ο ελληνικός λαός θα απορρίψει με σαφήνεια τον «εκβιασμό» των θεσμών της ΕΕ.
«Δεν θεωρούμε ότι στην Ελλάδα όλα καταρρέουν και η χώρα οδηγείται στην καταστροφή. Δεν είναι έτσι. Ναι, όντως οι τράπεζες είναι κλειστές, αλλά όπως βλέπετε και στην Αθήνα και στις άλλες περιφέρειες της χώρας η ζωή συνεχίζεται. Ναι, όντως κλείσαμε τις τράπεζες, όχι όμως γιατί ξυπνήσαμε στραβά και αποφασίσαμε να το κάνουμε. Τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκές δομές ακολουθούσαν λανθασμένη πολιτική απέναντί μας. Και δεν θέλουν να συνεχίσουν τη διαδικασία έκτακτης χρηματιστικής βοήθειας στη χώρα μας. Χρειάστηκε να αμυνθούμε. Να υπερασπιστούμε τον πληθυσμό μας. Τους ανθρώπους, που έχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες, ώστε η χώρα μας να μπορέσει να προχωρήσει στο μέλλον», είπε ο κ. Λαφαζάνης, σημειώνοντας ότι «ο ανοιχτός εκβιασμός, που χρησιμοποιούν οι ευρωπαϊκές δομές έχει ορισμένο σκοπό. Θέλουν η κυβέρνησή μας να λάβει εκείνα τα μέτρα, που θα υποχρεώσουν τη χώρα μας να γονατίσει πλήρως. Mπορώ να αναγνωρίσω ευθέως ότι με το κλείσιμο των τραπεζών προκαλέσαμε στους πολίτες ορισμένα προβλήματα, όμως δεν έχουμε έλλειψη ούτε καυσίμων, ούτε πολύ περισσότερο τροφίμων».

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού ΠΑΠΕΝ, το κλείσιμο των τραπεζών θα διαρκέσει μόνο μερικές ημέρες, έως το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, κατόπιν θα ανοίξουν και όλα θα επανέλθουν στην κανονικότητα.

Ερωτηθείς για την αναγκαιότητα του Δημοψηφίσματος, ο κ. Λαφαζάνης είπε: «Η χώρα τελούσε υπό έναν σκληρό εκβιασμό από τις ευρωπαϊκές δομές, ο οποίος μας αναγκάζει να πράξουμε μόνο ό,τι εκείνοι επιθυμούν. Μας έθεσαν ενώπιον του διλήμματος αυτού του μεγάλου εκβιασμού: είτε υιοθετούμε ό,τι μας προτείνουν, ό,τι βάζει την Ελλάδα στα γόνατα, καταστρέφοντας ευθέως όλα τα τελευταία υπολείμματα οικονομίας και κοινωνίας, είτε φεύγουμε από την ευρωζώνη. Αυτόν τον εκβιασμό δεν δεχθήκαμε και είπαμε ότι πρέπει να ρωτήσουμε το λαό, αν αποδέχεται αυτός τον εκβιασμό ή όχι. Γι’ αυτό χρειάστηκε να καταφύγουμε στο Δημοψήφισμα. Και βλέπετε ότι αντί να υποστηρίξουν την επιθυμία μας να ρωτήσουμε το λαό, την επιθυμία να προχωρήσουμε με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο και να επιτρέψουμε στην κοινωνία να αποφασίσει την τύχη της, συνεχίζουν να μας εκβιάζουν. Μας έκλεισαν τις «δανειακές γραμμές», με ακόμη μεγαλύτερη ένταση θέλουν να μας γονατίσουν. Είναι απλώς ένας πρωτοφανής πολιτικός και οικονομικός εκβιασμός. Είναι μια απολύτως αντιδημοκρατική πολιτική. Όμως, ο ελληνικός λαός έχει μακραίωνη εμπειρία αγώνα για τη Δημοκρατία και την Κυριακή θα το δείξει εκ νέου».

«Νομίζω ότι στο Δημοψήφισμα οι Έλληνες θα πουν το δικό τους «όχι» στον εκβιασμό, που εφαρμόζει εναντίον μας η Ευρώπη. Και κατόπιν τούτου και οι τράπεζες θα ανοίξουν και όλα θα είναι καλά. Εάν η κοινωνία μας πει το δικό της σαφές «όχι» σε αυτόν τον εκβιασμό, αλλά η Ευρώπη δεν αλλάξει τη στάση της και δεν επανεκκινήσει τη χρηματοδότηση, διαθέτουμε «σχέδιο Β». Γι’ αυτό και η απουσία χρημάτων από την ΕΕ δεν είναι το τέλος του κόσμου. Υπάρχουν και άλλες πηγές», είπε ο κ. Λαφαζάνης, στο «Ρωσία-24″, ενώ οι δηλώσεις του αναμεταδίδονται από τα μεγάλα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων, όπως το ΤΑΣΣ και το ΡΙΑ-Νόβοστι.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο κ. Λαφαζάνης, είπε ότι προς το παρόν είναι νωρίς για να αποκαλυφθούν όλες οι λεπτομέρειες του «σχεδίου Β», «διότι όλα τα δεδομένα αλλάζουν τόσο γρήγορα τις τελευταίες ημέρες και προς το παρόν ελπίζουμε στη σωφροσύνη των ευρωπαϊκών θεσμών και στο ότι η σαφής θέση του ελληνικού λαού θα τους αναγκάσει να αλλάξουν τις απαιτήσεις τους και θα βρεθεί λύση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

«Αν όμως αυτό δεν συμβεί», συνέχισε ο κ. Λαφαζάνης, «σας διαβεβαιώ έχουμε τη δυνατότητα να βγούμε από την κατάσταση αυτή νικητές. Και σε ό,τι αφορά τις αιτήσεις βοήθειας, προς το παρόν επισήμως δεν απευθυνθήκαμε σε κανέναν ζητώντας βοήθεια, αλλά κάθε χείρα βοηθείας τώρα δεν θα ήταν περιττή, πρωτίστως από τη Ρωσία. Αυτό θα ήταν για μας μεγάλη υποστήριξη».
Ο Π.Λαφαζάνης επιβεβαίωσε ότι το ζήτημα της οικονομικής βοήθειας από τη Μόσχα δεν τέθηκε στην ημερήσια διάταξη, ούτε κατά τις πρόσφατες επισκέψεις του πρωθυπουργού Α.Τσίπρα και του ιδίου στη Ρωσία.

«Μιλήσαμε με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Β.Πούτιν και υπουργούς για διμερή επιχειρηματικά σχέδια στον τουρισμό, την ενέργεια, για την ίδρυση μικτών επιχειρήσεων, θεωρώ ότι αυτό είναι ωφέλιμο και στις δύο χώρες, ιδιαίτερα όμως στην Ελλάδα, καθώς προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε ορισμένους πλήρως κατεστραμμένους τομείς της οικονομίας μας, στην αγροτική μας οικονομία για παράδειγμα», παρατήρησε ο κ. Λαφαζάνης, αναδεικνύοντας τη σημασία του Νότιου Ευρωπαϊκού Αγωγού φυσικού αερίου, για την υλοποίηση του οποίου υπεγράφη σχετικό πρωτόκολλο με τη ρωσική πλευρά.

«Το σχέδιο αυτό είναι πολύ ωφέλιμο και για τη Ρωσία και για την Ελλάδα. Είναι μια τεράστια υποστήριξη για την ελληνική οικονομία. Και όχι μόνο για την ελληνική, αλλά και όλων εκείνων των γειτόνων μας, οι οποίοι θα δρέψουν τους καρπούς του σχεδίου αυτού», εκτίμησε ο Π.Λαφαζάνης, χαρακτηρίζοντας «ακατανόητο» το γεγονός ότι ορισμένοι παράγοντες της ΕΕ και των ΗΠΑ τάσσονται ευθέως κατά του σχεδίου αυτού.

«Είναι ακατανόητο (σ.σ. ασυγχώρητο, κατά τη ρωσική μετάφραση) το ότι ορισμένοι ευρωπαϊκοί παράγοντες και η Ουάσιγκτον τάσσονται ανοιχτά κατά του αγωγού αυτού. Θα επαναλάβω ότι ο αγωγός θα ανορθώσει τις οικονομίες όλων των χωρών από τις οποίες θα περάσει. Με άλλα λόγια, εκείνοι που τάσσονται κατά του σχεδίου αυτού, απλώς δεν επιθυμούν να αναπτύξουμε την οικονομία μας, αλλά να συνεχίσουμε να είμαστε εξαρτημένοι από τις δυτικές χώρες και να μην γίνουμε περισσότερο ανεξάρτητοι», επεσήμανε ο κ. Λαφαζάνης, τονίζοντας ότι το έργο θα δημιουργήσει περίπου 20 χιλιάδες θέσεις εργασίας στην Ελλάδα και θα επηρεάσει άμεσα θετικά τους οικονομικούς δείκτες της χώρας, αξιοποιώντας τα 2 δισ. ευρώ της επένδυσης. «Γι’ αυτό και είναι συμφέρον της χώρας να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί το γρηγορότερο η κατασκευή του έργου, που αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2019″, είπε.

hellasforce