Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Sotiris Rex | 25 Σεπτεμβρίου 2023
Δεδομένου ότι η άρχουσα τάξη (κυβέρνηση + καρτέλ της κεντρικής τράπεζας) μονοπωλεί την προσφορά χρήματος μέσω της απειλής βίας, δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί γιατί χρειάζεται να φορολογεί τα ίδια νομίσματα που υποτίθεται ότι ελέγχει. Δεν είναι ότι χρειάζονται τα χρήματα, αφού μπορούν να δημιουργήσουν χρήματα από το τίποτα, σωστά;
Σκεφτείτε το…
Παίζετε μια παρτίδα Μονόπολι εναντίον δισεκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά είστε σε λειτουργία «εξαπάτησης». Μπορείτε να τυπώνετε όσα «χρήματα» θέλετε, να ελέγχετε την προσφορά τους, να ελέγχετε το κόστος τους (επιτόκιο) και να απαγορεύετε σε οποιονδήποτε να χρησιμοποιεί εναλλακτικές μορφές συναλλαγών. Όλες οι αγορές πρέπει να γίνονται με το νόμισμά σας. Με αυτή την σχεδόν θεϊκή δύναμη, ουσιαστικά σας ανήκουν τα πάντα. Παρόλα αυτά, επιτρέπετε στους «πληβείους» σας κάποια ελευθερία και μια ψευδή αίσθηση ιδιοκτησίας, ώστε να διευθύνουν επιχειρήσεις και να μπορεί κάποιος να παράγει πράγματα για εσάς. Δεν έχει νόημα να σας ανήκουν τα πάντα, όταν δεν υπάρχει κανείς να παράγει πράγματα με αυτά.
Οπότε, το ερώτημα είναι το εξής:
Αν μπορείτε να δημιουργήσετε όσο νόμισμα θέλετε και οι άνθρωποι αναγκάζονται να δέχονται το χαρτονόμισμά σας ως νόμιμο μέσο πληρωμής, γιατί χρειάζεστε επιπλέον και φορολογία; Προφανώς δεν χρειάζεστε τα χρήματα. Γιατί, λοιπόν, υπάρχει η φορολογία;
Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους υπάρχει η φορολογία σε αυτό το άδικο και απολίτιστο μοντέλο παραχάραξης χρήματος που εμείς οι ίδιοι διαιωνίζουμε (με πρόθυμη συμμετοχή και συνενοχή):
Οι φόροι είναι το μόνο πράγμα που προσδίδει μια φαινομενική «αξία» στα πλαστά «χρήματα» του Μονόπολι, με τα οποία λειτουργεί σήμερα η παγκόσμια οικονομία. Αν οι επιχειρήσεις αναγκάζονται (μέσω της απειλής βίας) να πληρώνουν φόρους στο νόμισμα που μόνον η άρχουσα τάξη έχει το δικαίωμα να παραχαράσσει, τότε οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να τιμολογούν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους με αυτό το νόμισμα χωρίς αξία. Αυτό περιορίζει τη χρήση εναλλακτικών τρόπων συναλλαγών, όπως τα πολύτιμα μέταλλα, τα κρυπτονομίσματα και η ανταλλαγή αγαθών. Αν οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να πληρώνουν φόρους σε δολάρια, τότε δεν έχουν άλλη επιλογή από το να χρεώνουν τους πελάτες τους σε δολάρια. Αν οι πελάτες μπορούν να αγοράζουν μόνο με δολάρια, τότε δέχονται δολάρια ως μισθούς τους. Και έτσι, το πλαστό νόμισμα αποκτά «αξία» χωρίς καμία οργανική αξία ή φυσική προέλευση. Αν δεν υπήρχαν φόροι, οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων θα έβρισκαν εναλλακτικούς οργανικούς τρόπους συναλλαγών. Γιατί να χρησιμοποιούν πλαστά χαρτονομίσματα και πλαστά υπόλοιπα ψηφιακών λογαριασμών που χάνουν την αξία τους κάθε δευτερόλεπτο; Γιατί να μην επιλέξουν να διεξάγουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και να αποταμιεύουν αξία χρησιμοποιώντας τρόπους συναλλαγών που έχουν πραγματική αξία από μόνοι τους; Η εμφάνιση των κρυπτονομισμάτων απέδειξε ότι μια ελεύθερη, ανεξέλεγκτη αγορά μπορεί πάντα να προσαρμοστεί… αρκεί να διαθέτει κάποια ελευθερία.
Οι φόροι λειτουργούν ως αποπληθωριστικό μέτρο που κρατά τον πληθωρισμό σε κάποιο βαθμό υπό έλεγχο. Η παραχάραξη χρημάτων απλώς αποδυναμώνει την αντιληπτή «αξία» κάθε νομισματικής μονάδας. Όσο περισσότερες νομισματικές μονάδες αντιπροσωπεύουν μια οικονομία, τόσο λιγότερη «αξία» έχει η κάθε μονάδα. Αυτή η μείωση της αξίας με κάθε αύξηση της νομισματικής προσφοράς είναι αυτό που γνωρίζουμε ως πληθωρισμό. Η άρχουσα τάξη κατανοεί ότι η αύξηση της προσφοράς χρήματος υποτιμά το νόμισμά της. Εάν αυξήσει την προσφορά χρήματος υπερβολικά και πολύ γρήγορα, διακινδυνεύει έναν καλπάζοντα πληθωρισμό, ο οποίος ουσιαστικά καταρρακώνει την αντιληπτή «αξία» του νομίσματός της. Όταν τα νομίσματα καταρρέουν, οι άνθρωποι απελπίζονται και η κυβέρνηση χάνει τη δύναμή της να εκφοβίζει. Ακολουθούν κοινωνικές αναταραχές, και οι απελπισμένοι άνθρωποι τείνουν να εξεγερθούν εναντίον της άρχουσας τάξης ή ακόμη και να εκλέξουν δικτάτορες που υπόσχονται αλλαγή (όπως δείχνει η ιστορία). Η φορολογία επιβραδύνει την οικονομία, μειώνοντας την ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος και, ως εκ τούτου, ελέγχοντας το ρυθμό του πληθωρισμού. Το κόστος του αποπληθωρισμού που προκαλείται από τη φορολογία είναι η ζήτηση που είναι χαμηλότερη από ό,τι μπορεί να προσφέρει μια οικονομία, κάτι που μεταφράζεται σε μειωμένη ζήτηση στην αγορά εργασίας (ανεργία). Επομένως, οι φόροι φτωχαίνουν τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις με σκοπό τη διατήρηση του πληθωρισμού σε σχετικά χαμηλά επίπεδα. Και όλοι οι φόροι, ακόμη και οι φόροι «των πλουσίων», μετακυλίονται στον τελικό καταναλωτή. Οι υπερπλούσιοι απολαμβάνουν καθεστώτα φορολογικών απαλλαγών (επειδή μπορούν να ασκήσουν πιέσεις στην κυβέρνηση για να τα εξασφαλίσουν), και οι φόροι επιβαρύνουν μόνο τους ανταγωνιστές τους από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ) και τους απλούς ανθρώπους. Ακόμα κι αν οι ΜμΕ επιβιώσουν από το φορολογικό βάρος, εξακολουθούν να μην μπορούν να ανταγωνιστούν τους μεγάλους «καρχαρίες» που πρακτικά δεν πληρώνουν φόρους, και αν το κάνουν, τους παίρνουν πίσω (και παραπάνω) μέσω κρατικών επιδοτήσεων με οποιαδήποτε παράλογη δικαιολογία. Οι επιχειρήσεις και τα άτομα που επιβαρύνονται με φόρους απλώς προσαρμόζουν τις τιμές τους στους νέους φόρους, αφού πρώτα προχωρήσουν σε περικοπές προσωπικού (απολύσεις) ως αντίδραση. Έτσι, οι φόροι κάνουν τα πάντα πιο ακριβά, ενώ παράλληλα οδηγούν σε μείωση των μισθών. Οι φόροι προκαλούν άμεσα φτώχεια και χαμηλότερους μισθούς: οι φόροι επιβραδύνουν την οικονομία (ρυθμό συναλλαγών) → οι επιχειρήσεις μειώνουν το προσωπικό τους → η ανεργία αυξάνεται → περισσότεροι άνθρωποι ανταγωνίζονται για λιγότερες θέσεις εργασίας → αυτοί που είναι πρόθυμοι να εργαστούν για λιγότερα χρήματα καθορίζουν τους χαμηλότερους μισθούς → όλοι γίνονται φτωχότεροι (εκτός από τους ανθρώπους στην κορυφή που επωφελούνται από τη φορολογία).
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η δημοφιλής ρήση «η φορολογία είναι κλοπή» δεν είναι τεχνικά αληθής. Η άρχουσα τάξη δεν μπορεί να σας κλέψει αυτό που ήδη της ανήκει. Μόλις αποδεχτείτε τη χρήση των χρημάτων της για τις συναλλαγές της ζωής σας, παίζετε το παιχνίδι της σύμφωνα με τους κανόνες της. Παραχωρείτε την ελευθερία σας και την αξία όσων παράγετε σε μια ομάδα ανθρώπων που κατάφεραν, μέσω του μπλόφας της φαινομενικής «εξουσίας», να μας πουλήσουν την απάτη του «χρήματος», το οποίο δεν είναι παρά ψεύτικα δολάρια του «Μονόπολι» που μας επιβάλλονται μέσω της απειλής βίας.
Το ερώτημα παραμένει: Θα μπορούσε αυτό το μοντέλο πλαστού χρήματος να επιβιώσει αν ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων ήταν πρόθυμος να το αψηφήσει και να χρησιμοποιήσει εναλλακτικές συναλλαγές σε μια παράλληλη οικονομία; Πόσο καιρό θα χρειαζόταν για να καταρρεύσει ένα πλαστό νόμισμα υπό την πίεση οργανικών, βασισμένων στην αξία, ανταγωνιστικών και αποκεντρωμένων τρόπων συναλλαγών;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου