Ο πατέρας μου δεν ήταν ποτέ από εκείνους που έλεγαν «σ’ αγαπώ».
Όμως, κάθε πρωί, πριν φύγει για τη δουλειά, φρόντιζε να ελέγξει αν το παράθυρό μου ήταν καλά κλειστό.
Έφευγε νωρίς, με το φαγητό του στο χέρι, κι άφηνε ένα ποτήρι γάλα πάνω στο τραπέζι. Δεν με ξυπνούσε για να με αποχαιρετήσει, μα άκουγα τα ήσυχα βήματά του, προσεκτικά, για να μη με ξυπνήσει.
Δεν ήταν από τους πατεράδες που ρωτούσαν πώς πέρασα στο σχολείο, αλλά φρόντιζε πάντα να έχω καινούρια τετράδια πριν τελειώσουν τα παλιά.
Δεν μου είπε ποτέ πως ήταν περήφανος για μένα. Όμως τον έβλεπα να χαμογελά όταν έπαιρνα κάποιο δίπλωμα ή έπαινο, νομίζοντας πως δεν τον κοιτούσα.
Όταν ήμουν παιδί, πίστευα πως αυτό δεν ήταν τρυφερότητα…
Νόμιζα πως η αγάπη έπρεπε να λέγεται με λόγια και να εκφράζεται με αγκαλιές.
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως δεν ξέρουν όλοι να αγαπούν με λόγια.
Κάποιοι αγαπούν με τα χέρια που δουλεύουν μέχρι αργά, με τις μικρές φροντίδες, με λεπτομέρειες που μοιάζουν ασήμαντες, αλλά σε στηρίζουν για μια ολόκληρη ζωή.
Υπάρχουν αγάπες που δεν ακούγονται, αλλά τις αισθάνεσαι σε κάθε γωνιά του σπιτιού.
Κι ίσως αυτές να είναι από τις πιο βαθιές αγάπες που έχουμε γνωρίσει ποτέ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου