Αυτούς που σε κοιτάνε με υγρό βλέμμα όταν σου μιλάνε και σκουπίζουν με το μανίκι το δάκρυ της ψυχής τους.

 

Δεν μπορώ να ξοδεύω τον χρόνο μου με φτωχούς ανθρώπους που νοιάζονται μόνο για το φαίνεσθαι.
Εγώ θέλω τους άλλους.
Αυτούς που ακουμπάνε στο στήθος το καρβέλι και το κόβουν με το μαχαίρι της καρδιάς, να το μοιραστούν μαζί σου.
Αυτούς που σε κοιτάνε με υγρό βλέμμα όταν σου μιλάνε και σκουπίζουν με το μανίκι το δάκρυ της ψυχής τους.
Αυτούς που στρώνουν στα γόνατά τους την πετσετούλα με το κόκκινο καρέ κι ακουμπάνε πάνω της την ντοματούλα και τις ελίτσες.
Αυτούς που δεν τα βάζουν με τον θεό,αλλά τον δοξάζουν.
Θέλω αυτούς που μυρίζουν μόχθο.
Αυτούς με την σπάνια γεύση της αξιοπρέπειας.
Εκείνους τους αθόρυβους,που μιλάνε με πράξεις.
Θέλω αυτούς που όταν κάτσεις δίπλα τους,η απέναντί τους, γαληνεύεις και δεν σκέφτεσαι τι να πεις.
Τα λόγια βγαίνουν μόνα τους και πέφτουν πάνω στα ολόιδια δικά τους.
Δεν ξοδεύομαι σε γιαλαντζί ανθρώπους.
Αυτούς με την γκουρμεδιά στην ψυχή και την καρέ πετσέτα στα γόνατα.
Αυτούς με το μαχαίρι της καρδιάς.
Αυτούς θέλω.
Αυτούς και τις αξίες τους!

Ελευθερία Λάππα