Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση.

 

Αξιακή Αφύπνιση και Αυτογνωσία

Vasilis Mpatis·

Το γηρας, σκιαζει και φοβιζει σημερα, πολυ κοσμο, τοσο λαικο οσο και περισσοτερο των πλουσιων, ο Κλιντ Ίστγουντ σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια. Και αυτό ήταν μόνο η αρχη. Ζωγράφισε μια ωμή, τη εικόνα για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει έναν αιώνα ύπαρξης.

«Το φως σε πονάει στα μάτια, και ακόμη και η αναπνοή μπορεί να μοιάζει με σκληρή δουλειά», μοιράστηκε ο Ίστγουντ, περιγράφοντας τη διαρκή τριβή ενός σώματος που φθίνει.

«Το σώμα σου απλώς δεν συνεργάζεται όπως κάποτε, και κάθε βήμα απαιτεί στρατηγική».

Αλλά όπως επεσήμανε, η δομική παρακμή του σκελετού και των μυών είναι μόνο η επιφάνεια του ζητήματος.

Το πραγματικό βάρος των βαθιών γηρατειών είναι συναισθηματικό και ψυχολογικό. Μόλις περάσεις τα ενενήντα, το κοινωνικό σου τοπίο υφίσταται μια βαθιά και συχνά επώδυνη μεταμόρφωση.

Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί.

Ο κύκλος των γνώριμων προσώπων συρρικνώνεται σχεδόν στο τίποτα, το τηλέφωνο σταματά να χτυπά, και ο ρυθμός των ημερών επιβραδύνεται σε σημείο που μόλις κινείται. Το πιο πικρό χάπι δεν είναι ο σωματικός πόνος· είναι η ξαφνική απουσία κάποιου που πραγματικά θέλει να σε ακούσει.

Όταν η παρούσα στιγμή γίνεται ήσυχη και απομονωμένη, ο ανθρώπινος νους αναζητά φυσικά καταφύγιο στο παρελθόν. Ο Ίστγουντ εξήγησε ότι η περιπλάνηση μέσα σε παλιές αναμνήσεις δεν είναι σημάδι πνευματικής αδυναμίας, αλλά μια ζωτική αναζήτηση συνέχειας.

Γι' αυτό οι ηλικιωμένοι επαναλαμβάνουν συχνά τα ίδια ανέκδοτα, προσθέτοντας μικρές λεπτομέρειες και επιστρέφοντας στα ίδια θέματα ξανά και ξανά. Δεν προσπαθούν να καυχηθούν ή να κυριαρχήσουν στη συζήτηση. Το κάνουν για να αγκυροβολήσουν σε μια πραγματικότητα όπου ήταν ενεργοί, αγαπημένοι και σημαντικοί.

«Βρίσκεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει ιστορίες, προσθέτοντας λεπτομέρειες, όχι για να πείσεις κανέναν, αλλά απλώς για να νιώσεις ότι είσαι ακόμα συνδεδεμένος με κάτι», παραδέχτηκε ο Ίστγουντ. «Προσπαθείς να μεταδώσεις πράγματα στη νεότερη γενιά, ακόμη και όταν βλέπεις την πλήξη στα μάτια τους». Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση. Ο Κλιντ Ίστγουντ μοιράστηκε μια αλήθεια για τα γηρατειά που άφησε τον κόσμο σιωπηλό… γιατί το πιο δύσκολο κομμάτι του να γερνάς δεν είναι να χάνεις τη δύναμή σου — είναι να συνειδητοποιείς πόσους ανθρώπους και αναμνήσεις έχεις χάσει στην πορεία... Σημερα στην εποχη μας ,του εγωκεντρισμου, το γηρας τρομαζει εναν κοσμο, ιδιαιτερα των ευκαταστατων ταξεων , και με τα ιδαλματα της ''αιωνιας νεανικοτητας'' να προβαλωνται με καθε τροπο και εμονικα,' απο τα ΜΜΕ και στο διαδικτυο, το γηρας να θεωρηται κατι σαν αρωστεια. Τα αποτελεσματα, πλεον φαινονται και στις σχεσεις των ανθρωπων, μεγαλη κουβεντα αυτη, αλλα ακομη και στην εξαπλωση μιας νεας αγορας, στην οποια ακουμπανε οι νεοπλουτοι η και μη, με εκατομυρια ευρα, ειναι αυτη της αγορας της νεανικοτητας, η οποια και με τον θανατο του Μαζωνακη, αποκαλυφτηκε , η μεγαλη λοβητουρα και η θεσμικη διαπλοκη για τα κερδη και μονο, ολα με τις κυβερνητικες πλατες φυσικα. Να μιλσουμε για του ηλικωμενους των λαικων στρωματων σημερα, ιδιατερα στην Ελλαδα, η κατασταση ειναι η χειροτερη με τις χαμηλες συνταξεις, οι οποιες χρονια τωρα εχουν να δουν αυξησεις, και με περικομενα τα δωρα του 13ου και 14ου μισθου, , Με τα μεγαλα κενα στην Δημοσια πρωτοβαθμια Υγεια, και με αρκετο μερος της συνταξης, να πηγαινει στον ιδιωτικο τομεα υγειας και στην φαρμακευτικη αγωγη, η οποια συνοδευει μεγαλο μερος των ηλυκιωμενων... Σημερα στην εποχη της φτωχοποιησης, ενα μερος της συνταξης, μπορει ισως ακομη και να πηγαινει σ αλλες αναγκες της οικογενειας, μειονωντας ουσιαστικα και τα λεφτα τα οποια παραμενουν για τον συνταξιουχο.. Οι συνταξιουχικες οργανωσεις, στην Ελλαδα, μαζι με τους ιδιους τους απομαχους της εργασιας, αλλα οχι της ζωης, εχουν δωση σημαντικους αγωνες, για την διατηρηση της αξιας, και τις αυξησεις στις συνταξεις, εναντια στις μειωσεις τους και τα περικομενα Δωρα, απο τις Μνημονιακες κυβερνησεις, οι οποιες φοτωσαν τα δημοσινομικα ελειματα στους πιο αδυναμους, οπως ηταν οι ηλικιωμενοι. Η σημερινη κυβερνηση, πιστη στην εξυπηρετηση των μεγαλων συμφεροντων της Ολυγαργιας και των Ευρατλαντικων υποχρεωσεων της . για αυξηση των πολεμικων εξοπλισμων, αρνηται πεισματικα να επαναφερει τα δωρα του 13 και 14 μισθου., μαλιστα ο εθνικος και διαχρονικος τραπεζητης , ειπε , οτι θα ειναι μια τρελα η επαναφορα τους. Αφηνω τελευταιο το μεγαλο ζητημα, της περιθαλψης της 3ης ηλικιας στα διαφορα Γηροκομεια και Οικους Ευγηρειας, ιδιωτικα κατα κυρια βαση, οπου η κατασταση ειναι απο ανεκτη εως αθλια, οπου δοκιμαζονται σκληρα αρκετες φορες οι ηλικιωμενοι, χωρις ελεγχους και με τροφεια απο χιλια και πανω ευρω, επιβαρηνωντας αβαστακτα τις οικογενειες τους,,, Βασικες ειναι οι κυβερνητικες ευθηνες, αλλα ακομη και της τοπικης αυτοδοιηκησης, η οποια τυπικα εχει το ελεγχο των ιδιωτικων δομων των ηλικιωμενων..... Σημερα ειναι αναγκαιο ζητημα το ιδιο το συνδικαλιστικο κινημα των εργαζομενων, μαζι με τις συνταξουχικες οργανωσεις, , να παλεψουν για αυξησεις στις συνταξεις και την επαναφορα των δωρων του 13ου και 14ου μησθου ,,, Την ανασυγκροτηση της πρωτοβαθμιας φροντιδας και περιθαλψης με το περασμα της σε δημοσια βαση. Την δωρεαν παροχη της φαρμακευτικης αγωγης. Την θεσπιση της λειτουργιας δημοσιων δομων περιθαλψης της 3ης ηλικιας Τον περιορισμο και τον ελεγχο των κερδοσκοπικων δομων..

Οι σημερινοι εργαζομενοι μαζι με τους απομαχους της εργασιας, αλλα οχι και της ζωης, πρεπει να δωσουν μαζι αγωνες, εναντια σ ολους αυτους, οι οποιοι θεωρουν σημερα την εργατικη ταξη, σαν την λεμονοκουπα, που μετα το ξεζουμισμα ειναι για τα σκουπηδια. Οι παλιοτερες γενιες, δωσανε σκληρους και αιματηρους αγωνες, για την καθιερωση του Δημοσιου κοινωνικοασφαλιστικου συστηματος και των συνταξεων,δεν πρεπει να χαριστουν για τα κερδη τους...

Βασιλης Τουμπελης Πρωην προεδρος της Ομοσπονδιας Νοσησηλευτικων Ιδρηματων Ελλαδας