Το 1999 η Ρωσία δεν είχε κυβέρνηση. Είχε ιδιοκτήτες.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού, μια μικρή ομάδα εκμεταλλεύτηκε το χάος. Όλος ο ορυκτός πλούτος και οι μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις πέρασαν στα χέρια ξαφνικών ολιγαρχών, ενώ ο λαός έπεσε στην πείνα.
Και το πιο σημαντικό - πήραν και τα κανάλια.
Ο Γκουσίνσκι με την Media-Most είχε το NTV.
Ο Μπερεζόφσκι είχε το ORT.
Άλλοι είχαν την Sibneft και την Interros.
Αυτοί έκαναν κουμάντο.
Τον Αύγουστο του 1999 έφεραν τον Βλαντιμίρ Πούτιν, νομίζοντας ότι θα τον ελέγχουν.
Γελάστηκαν.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1999 ο Γιέλτσιν παραιτείται. Ο Πούτιν αναλαμβάνει.
Τον Ιούλιο του 2000 τους καλεί στο Κρεμλίνο - 21 ολιγάρχες στο στρογγυλό τραπέζι.
Τους λέει: "Τέλος το κράτος των παρασκηνιακών συμφωνιών."
Και τους την έφερε έξυπνα:
Ανέκτησε τα κανάλια και τα ξαναέδωσε στο κράτος.
Ανέκτησε τον ορυκτό πλούτο και τα έσοδα γύρισαν στον προϋπολογισμό.
Για πρώτη φορά ο απλός Ρώσος είδε τα χρήματα από το πετρέλαιό του να γυρνάνε σε μισθούς και συντάξεις και σταματά το φαινόμενο με τις ουρές για ένα κομμάτι ψωμί .
Γι' αυτό δεν τον συγχώρησαν ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου