Δεν υπήρξα ποτέ γυναίκα των ημίμετρων όταν πρόκειται για την καρδιά.
Αν αγαπώ, αγαπώ αληθινά· αν δεθώ με κάποιον, το κάνω βαθιά.
Τα συναισθήματά μου δεν υπήρξαν ποτέ επιφανειακά και όσα νιώθω —τα πραγματικά— δεν αλλάζουν επειδή άλλαξε η εποχή ή επειδή άλλαξαν οι συνθήκες της βολής μου στο ενδιάμεσο.
Κι όμως, υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να κάνω:
Μπορώ να νιώσω αντιπάθεια, βεβαίως· μπορώ να γίνω ψυχρή ή απόμακρη· μπορώ να αποφασίσω ότι ένα άτομο δεν αξίζει πια ούτε στιγμή από τον χρόνο μου.
Όμως το μίσος είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, γιατί απαιτεί ενασχόληση. Απαιτεί να σκέφτεσαι το άτομο, να θυμάσαι, να θυμώνεις και να του παραχωρείς διαρκώς χώρο μέσα σου — κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής, δεν είδα ποτέ τον λόγο να καταβάλλω τόση προσπάθεια για κάποιον που δεν σέβομαι.
#Προτιμώ_την_αδιαφορία· είναι πιο καθαρή, πιο ήσυχη και συχνά πολύ πιο οριστική.
Άλλωστε, ξέρω τι είναι η αγάπη και, ακριβώς επειδή κατανοώ το μέγεθος ενός
τέτοιου συναισθήματος, δεν μπορώ να αντιμετωπίζω το μίσος επιπόλαια.
Είναι δύο τεράστια συναισθήματα, σχεδόν αντικατοπτρισμοί το ένα του άλλου, και δεν μπορούν να σπαταλιούνται στην τύχη.
Γι’ αυτό φυλάω το μίσος για ειδικές περιπτώσεις: για εκείνα τα σπάνια άτομα που ξεπερνούν κάθε όριο, που τυλίγονται στον μανδύα μιας αψεγάδιαστης αλαζονείας και που εμφανίζονται πεπεισμένα ότι εξακολουθούν να δικαιούνται κάτι από εμάς.
Αλλά ακόμα κι τότε, πρέπει να το κερδίσουν· γιατί, φτάνοντας σε μια ορισμένη ηλικία, συνειδητοποίησα κάτι πολύ απλό:
δεν αξίζουν όλοι όσοι μας πλήγωσαν το μίσος μας. Κάποιοι αξίζουν μόνο να τους ξεχάσουμε.
Και, πίστεψέ με, αυτή είναι μια πολύ πιο κομψή τιμωρία.
Web/επιμέλεια
Χρυσαφινα Ζυγουρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου