Κάποτε που οι βρύσες μας,ήταν έξω κρεμασμένες στον τοίχο,οι λάμπες μας ήταν με πετρέλαιο και στα σίδερα βάζαμε κάρβουνα,είχαμε και χρόνο να πιούμε έναν καφέ με την γειτόνισσα.
Σήμερα χαθήκαμε στα κουμπιά και στους διακόπτες. Χάσαμε την επαφή μας με τον κόσμο και μετράμε τα λάικ στις αναρτήσεις μας ονομάζοντας φίλους αγνώστους ανθρώπους που δεν ξέρουμε κι αν είναι αυτοί που λένε πως είναι.
Κάποτε που πλέναμε τα ρούχα μας με αλισίβα στην σκάφη έξω στις αυλές και στα ποτάμια μαγειρεύαμε και δίναμε και σκουτελικό στους διπλανούς μας.
Τώρα το πετάμε στα σκουπίδια και φαγητό δεύτερης μέρας δεν τρώμε.
Που πήζαμε και το τυράκι στην τσαντίλα και το πρώτο κομμάτι το δίναμε σε κείνον που πέρναγε απ'έξω από το σπίτι μας.
Κάποτε που είχαμε ανθρωπιά, γιατί τώρα σπανίζει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου