Ναι, η παιδεία μας βαριά πάσχει και θέλει περίσκεψη και δουλειά. Σοβαρές ελλείψεις, κοπιαστικά βάρη άσχετα και περιττά. Φόβοι και ανία.
Όμως κι εδώ η δύναμη και η επίδραση του Ενός, του ενός προσώπου, φέρνει την ανατροπή στη γενική μιζέρια.
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε να θυμηθούμε το ρόλο που έπαιξε στη μαθητική ζωή μας, στην επόμενη ζωή μας, κάποιος δάσκαλος, κάποιος καθηγητής, που μας άγγιξε βαθιά με τη συμπάθειά του, την εμπιστοσύνη του, με ένα μπράβο σπάνιο που μας πρόσφερε.
Νιώσαμε τότε να αλλάζει ο βαρετός, ο αδιάφορος κόσμος του σχολείου, να αλλάζει η φτωχή μας αυτοπεποίθηση, και να ανθίζει εντός μας μια πεποίθηση, ένα φτερούγισμα, ένα όνειρο.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι ωραίοι ο κόσμος μας που όλο παίρνει την κατηφόρα, ανασηκώνεται, ξανά ελπίζει, ξανά μπορεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου