Η απειλή κατά της εμπορικής ναυσιπλοΐας είναι το μέσο με το οποίο η Τεχεράνη μεταφέρει το κόστος του πολέμου στην παγκόσμια οικονομία.

 

Το Ιράν έχει μετατρέψει το Ορμούζ από διεθνή θαλάσσιο δίαυλο σε χώρο όπου η πρόσβαση εξαρτάται από τη δική του αποδοχή. Η αμερικανική απάντηση είναι η καταστροφή ιρανικών πετρελαιοφόρων και η ρητή σύνδεση κάθε νέας επίθεσης κατά αμερικανικών πλοίων με απώλειες ιρανικών τάνκερς, κάτι που δημιουργεί μια μορφή tit-for-tat θαλάσσιας αποτροπής.

Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο καθώς η θάλασσα μετατρέπεται σε μηχανισμό οικονομικού εξαναγκασμού. Η καταστροφή 10 ιρανικών τάνκερς μέσα σε μία εβδομάδα, σύμφωνα με την CENTCOM, δεν είναι απλώς τακτική ενέργεια. Είναι προσπάθεια να στερηθεί το Ιράν ένα κρίσιμο οικονομικό εργαλείο. Αντίστοιχα, η απειλή κατά της εμπορικής ναυσιπλοΐας είναι το μέσο με το οποίο η Τεχεράνη μεταφέρει το κόστος του πολέμου στην παγκόσμια οικονομία.

Και εδώ επιβεβαιώνεται το προηγούμενο στρατηγικό συμπέρασμα, ότι η ναυτική ισχύς του 21ου αιώνα δεν είναι μόνο η ικανότητα καταστροφής του εχθρικού στόλου είναι η ικανότητα να ελέγχεις, να προστατεύεις ή να διαταράσσεις τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας.

Η υπέρβαση των $100 το βαρέλι στο Brent είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη. Ένας αντίπαλος με περιορισμένες συμβατικές ναυτικές δυνατότητες μπορεί να προκαλεί παγκόσμιο οικονομικό κόστος πολλαπλάσιο της στρατιωτικής του ισχύος.

Το Ορμούζ, επομένως, δεν είναι πλέον απλώς ένα επιχειρησιακό πρόβλημα του αμερικανικού ναυτικού. Είναι δοκιμασία της ίδιας της έννοιας της θαλάσσιας ισχύος, της αποτροπής και της ελευθερίας των θαλασσών. Και όσο η λογική «για κάθε επίθεση θα χάνετε ένα τάνκερ» συνεχίζεται, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος τοπικής θαλάσσιας κρίσης να εξελιχθεί σε παρατεταμένο οικονομικό και γεωπολιτικό σοκ...

Dimitrios Tsailas