Κι αν μια μέρα δεν αξίζει πια να μαζεύουμε τις ελιές;
Τότε δεν θα χαθεί μόνο ένα εισόδημα.
Θα χαθούν χέρια που έμαθαν να κλαδεύουν, άνθρωποι που ξυπνούσαν πριν χαράξει, χωράφια που κληρονομήθηκαν από παππού σε εγγόνι.
Θα χαθούν οι μυρωδιές του Νοέμβρη, τα λιοτρίβια, οι δρόμοι γεμάτοι αγροτικά, οι κουβέντες κάτω από τα δέντρα.
Και το πιο οδυνηρό;
Θα αρχίσουν να εγκαταλείπονται οι ελιές.
Και όταν εγκαταλείπεται η ελιά, δεν εγκαταλείπεται μόνο ένα δέντρο.
Εγκαταλείπεται ένας τόπος.
Ένας ολόκληρος τρόπος ζωής.
Γι’ αυτό σήμερα δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε μόνο πόσο θα πουλήσουμε το λάδι.
Πρέπει να αναρωτηθούμε:
Θα μπορέσουν τα παιδιά μας να συνεχίσουν αυτό που κρατήσαμε ζωντανό για αιώνες;
Γιατί αν σβήσει η ελιά από τα χωράφια μας,
θα έχει σβήσει μαζί της ένα κομμάτι από εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου