Γιατί η AfD (και όχι μόνο);

 

Το αποτέλεσμα των εκλογών στο γερμανικό κρατίδιο Σαξονία - Άνχαλτ,

όπου η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) απέσπασε ποσοστό 43,80% των

ψήφων υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό που είχε λάβει το 2021 (20,80),

έθεσε ερωτήματα με αυτονόητες απαντήσεις για δημοκρατικά καθεστώτα:

Όταν ένα κόμμα λαμβάνει εκλογικά το 43,8% των ψήφων με το δεύτερο

(Χριστιανοδημοκράτες - CDU) μόλις το 17,20% και όλα τα υπόλοιπα

μονοψήφιο ποσοστό ψήφων, τίθεται θέμα σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία

ποιο κόμμα θα κυβερνήσει το κρατίδιο; Τότε γιατί διεξάγονται οι εκλογές, αν

την επομένη των εκλογών πασχίζουμε να βρούμε τρόπους παραχάραξης της

βούλησης του εκλογικού σώματος;

Γιατί όμως ψηφίζουν την AfD ή τη Λεπέν στη Γαλλία αλλά και αλλού

στην Ευρώπη, Ο Εντουάρ Λουί από τις πιο μαχητικές φωνές της σύγχρονης

αριστερής γαλλικής διανόησης σε συνέντευξή του (Καθημερινή 16/6/2024)

είχε πει «Κατά τη γνώμη μου, οι αιτίες που επέτρεψαν στην άκρα Δεξιά να

αποκτήσει τόση εξουσία στην Ευρώπη είναι πολιτικές, οι οποίες είναι

νεοφιλελεύθερες και τεχνοκρατικές, οδηγούν στην ανασφάλεια, στην

κατάργηση των κοινωνικών παροχών, στην κατάργηση των δημοσίων

υπηρεσιών, σε όλο και μεγαλύτερο περιορισμό της δημόσιας περίθαλψης, σε

λιγότερα χρήματα στη δημόσια εκπαίδευση, σε περιορισμό της πρόσβασης

των μεσαίων και των χαμηλών κοινωνικών τάξεων στα βασικά αγαθά της

καθημερινής ζωής», σημειώνοντας ότι παρόμοιες πολιτικές έχουν εφαρμόσει

ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με αριστερό και σοσιαλιστικό πρόσημο.

Συμπλήρωσε μάλιστα λέγοντας: «Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου

ψήφιζαν αριστερά ή κομμουνιστικά κόμματα. Στην πορεία ολόκληρη η

επόμενη γενιά άρχισε να ψηφίζει Ακροδεξιά. Η πολιτική φιλόσοφος Σαντάλ

Μουφ, συνέχισε, έχει μία άποψη, που νομίζω ότι είναι πολύ αληθινή.

Υποστηρίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που πρόκειται να ψηφίσουν

την άκρα Δεξιά, στην πραγματικότητα ψηφίζουν για αριστερούς λόγους.

Ψηφίζουν την Ακροδεξιά επειδή θέλουν μια καλύτερη ζωή, επειδή δεν

μπορούν να φάνε κάθε μέρα, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τη βενζίνη,

επειδή νιώθουν τη βία της ανισότητας». Αλλά και ο Φιλίπ Μάνοου, καθηγητής

Συγκριτικής Πολιτικής Οικονομίας στη Βρέμη σε πρόσφατη συνέντευξή του

δήλωσε ότι «Η "αριστερή" ατζέντα δεν ανήκει πια στην Αριστερά»

Πού οφείλεται αυτή η μετάλλαξη; Ιστορικά, ο φασισμός έβρισκε τον

λόγο ύπαρξής του στον αντικομουνισμό, κάτι που περιόριζε την εμβέλεια του

κοινωνικού του λόγου. Σήμερα η ακροδεξιά μπορεί να ξετυλίγει την κριτική της

προς τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη προβάλλοντας κοινωνικό πρόσωπο χωρίς

να απαρνείται τον ρατσισμό. Διότι το τέλος του κομμουνισμού έσπασε ένα

ταμπού και σήμερα πια μεταφασιστικά κόμματα διεκδικούν τη θέση του

υπερασπιστή των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων συμπεριλαμβανομένης

της εργατικής τάξης. Πριν, υπήρξε το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού που

ανάγκασε τον καπιταλισμό να αυτομεταρρυθμιστεί μετά τον Β' ΠΠ με

κοινωνικές παραχωρήσεις. Σήμερα; Σήμερα αποδείχθηκε ότι το κοινωνικό

κράτος που χάνεται ήταν «είναι νόθο τέκνο του κομμουνισμού, γεννημένο από

το φόβο απέναντί του» (Ούλριχ Μπεκ). Όμως, η διάλυση της ΕΣΣΔ με το

τέλος του Ψυχρού Πολέμου συμπαρέσυρε και τη σοσιαλδημοκρατία. Η

σοσιαλδημοκρατία, ο ρεφορμισμός, η πολιτική που υπόσχονταν ότι με τις

μεταρρυθμίσεις θα φθάσει στον σοσιαλισμό, αναπτύχθηκε και λειτούργησε ως

ανάχωμα προς τον υπαρκτό κομμουνισμό. Με τη διάλυση τςη ΕΣΣΔ εξέλιπε ο

λόγος της ύπαρξής της συμπαρασύροντας τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τα

οποία μέσα από το Μάαστριχτ ασπάστηκαν βαθμιαία τον νεοφιλελευθερισμό

διατηρώντας μόνον τις ονομασίες τους. Το σύνθημα του Μακρόν «ούτε Δεξιά

ούτε Αριστερά, εμπρός!» είναι χαρακτηριστικό. Η Σαντάλ Μουφ στο βιβλίο της

«Επί του πολιτικού» προειδοποιούσε από το 2008 πως «Όταν η κοινωνική

διαίρεση δεν μπορεί να εκφραστεί μέσω της αντίθεσης αριστερά/δεξιά, τα

πάθη δεν μπορούν να στραφούν σε δημοκρατικούς σκοπούς και οι

ανταγωνισμοί παίρνουν μορφές που ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο τους

δημοκρατικούς θεσμούς.... Το νόημα της αριστεράς και της δεξιάς θα

μεταβάλλεται, αλλά η διαχωριστική γραμμή θα πρέπει να διατηρηθεί γιατί η

εξαφάνισή της θα σήμαινε ότι απωθείται η κοινωνική διαίρεση και ότι ένα

πλήθος φωνών έχουν καταδικαστεί στη σιωπή…». Στη Γερμανία,

Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες κυβερνούν σφιχταγκαλιασμένοι

τη χώρα. Έχει κάποια διαφορά η ψήφος ανάμεσα σε CDU και SPD; Έτσι,

βρίσκουν τη φωνή τους στην Ακροδεξιά αφού ο σοσιαλισμός ακόμη και η

σοσιαλδημοκρατία μετά το 1989 ουσιαστικά έχουν αποκλειστεί, παραμένουν

μόνον ως ρητορική.

Δεν πρέπει να μας δημιουργούν ψευδαισθήσεις κάποιοι θεσμοί που

αντέχουν ακόμη στην Ευρώπη απομειούμενοι όμως συνεχώς, οι οποίοι ήσαν

αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας επί αιώνες με αποκορύφωμα την ευημερία

της Belle Époque αλλά και των χρυσών δεκαετιών μεταπολεμικά (1945 -

1975) αποτέλεσμα της δημιουργικής καταστροφής του Β' ΠΠ και της

αντιμετώπισης του αντίπαλου δέους, της ΕΣΣΔ.. Σήμερα όλα αυτά χάνονται.

Όμως το πολιτικό σύστημα και το κεφάλαιο αισθάνεται ασφαλέστερα με την

Ακροδεξιά. Διότι σε αντίθεση με τις κομμουνιστικές επαναστάσεις που

τροποποίησαν τις μορφές ιδιοκτησίας και τις παραγωγικές σχέσεις, οι

φασισμοί ανέκαθεν ενσωμάτωναν στο σύστημα εξουσίας τους τις παλιές

διοικητικές, οικονομικές και στρατιωτικές ελίτ, ήταν το τελευταίο όπλο της

αστικής τάξης

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη - κιν. 6947-771412