Σήμερα έχω όλα όσα ονειρευόμουν ως έφηβη...Μου πήρε απλώς 66 χρόνια!
Δεν πηγαίνω πια σχολείο.
Δεν έχω αφεντικό.
Πληρώνομαι κάθε μήνα χωρίς να εργάζομαι.
Έχω το δικό μου σπίτι.
Έχω άδεια οδήγησης.
Το δικό μου αυτοκίνητο..
Ο αγαπημένος μου δεν φοβάται πια ότι θα μείνω έγκυος.
Και δεν έχω πια ακμή.
Ειλικρινά... η ζωή δεν είναι άσχημη. Άλλαξα ακόμη και την κόρνα του αυτοκινήτου μου, ώστε να ακούγεται σαν πολυβόλο γιατί οι άνθρωποι οδηγούν πολύ πιο απρόσεκτα και γρήγορα τώρα. Εγώ το καθιέρωσα πάω αργά και σταθερά.
Μαγείρευω σαν τη μητέρα μου, αλλά πίνω σαν το πατέρα .
Όταν ήμουν μικρή νόμιζα ότι ο ύπνος ήταν τιμωρία. Τώρα, είναι πολυτέλεια δεν κλείνουν εύκολα τα μάτια. Με βρίσκει όρθια το χάραμα, αλλά λίγες ώρες ύπνου αρκούν για να φορτιστώ.
Το μεγαλύτερο ψέμα που λέω στον εαυτό μου: "Δεν χρειάζεται αυτό να το γράψω, θα το θυμάμαι."
Τα μαλλιά μου εγίναν γκρίζα γιατί το κεφάλι μου είναι γεμάτο σοφία.
Στην ηλικία μου, το "να είσαι τυχερός" σημαίνει να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και να θυμάσαι το γιατί.
Μακάρι να μπορούσα να το είχα στείλει αυτό στους φίλους μου... αλλά ξέχασα τα ονόματα τους.
Στην πραγματικότητα... τώρα που το σκέφτομαι...σου το έστειλα;
Ή μήπως μου το έστειλες;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου