Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Stephen Heins
Άρθρο του Stephen Heins, που δημοσιεύθηκε αρχικά στο The Word Merchant.
Στο πλαίσιο της παγκόσμιας προσπάθειας για «δράση για το κλίμα», οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα παρουσιάζονται ως αμερόληπτοι προστάτες του πλανήτη. Ωστόσο, πίσω από αυτή την πρόσοψη κρύβεται ένα πλέγμα συγκρούσεων συμφερόντων που στρεβλώνει την ενεργειακή πολιτική και τροφοδοτεί καταστροφικές νομικές μάχες. Αυτοί οι φορείς, που συχνά χρηματοδοτούνται από δισεκατομμυριούχους, δίκτυα «σκοτεινού χρήματος» και ακόμη και ξένες κυβερνήσεις, δίνουν προτεραιότητα σε ιδεολογικές ατζέντες έναντι της ανθρώπινης ευημερίας.
Το αποτέλεσμα; Πολιτικές που επιδεινώνουν την ενεργειακή φτώχεια, παρεμποδίζουν την οικονομική ανάπτυξη και προωθούν αντι-ανθρωπιστικές δοξασίες όπως το «Net Zero», ενώ ταυτόχρονα διεκδικούν το ηθικό πλεονέκτημα.
Ο Μηχανισμός της Νομικής Μάχης για το Κλίμα
Ας εξετάσουμε τη μακροχρόνια εμπλοκή της οικογένειας Rockefeller. Για πάνω από μια δεκαετία, ομάδες που χρηματοδοτούνται από τους Rockefeller έχουν ηγηθεί νομικών εκστρατειών εναντίον εταιρειών ορυκτών καυσίμων, εκδίδοντας κλήσεις σε δικαστήριο και ασκώντας αγωγές με στόχο να παραλύσουν τον κλάδο. Αυτή η «κλιματική νομική επίθεση» —η χρήση των δικαστηρίων για την επιβολή περιβαλλοντικών πολιτικών— δεν είναι απλώς ακτιβισμός· είναι μια στρατηγική επίθεση εναντίον αξιόπιστων πηγών ενέργειας.
Στις ΗΠΑ, οι γενικοί εισαγγελείς των πολιτειών και οι ΜΚΟ έχουν ασκήσει αγωγές εναντίον πετρελαϊκών κολοσσών, συχνά υποστηριζόμενοι από εκατομμύρια που προέρχονται από ανώνυμους δωρητές και οργανισμούς της αριστεράς, όπως το Ίδρυμα Tides και ομάδες που συνδέονται με τον George Soros. Εταιρείες όπως η Sher Edling έχουν αποκομίσει δεκάδες εκατομμύρια από τέτοιες πηγές «σκοτεινού χρήματος», οργανώνοντας αγωγές για αδικοπραξίες σε πολλές πολιτείες, οι οποίες επιβάλλουν τεράστια οικονομικά βάρη στους παραδοσιακούς παραγωγούς ενέργειας. Εν τω μεταξύ, αυτά τα ίδια νομικά δίκτυα έχουν επεκτείνει το πεδίο δράσης τους ώστε να περιλαμβάνουν ευρύτερες υποθέσεις ευθύνης για προϊόντα και χημικές ουσίες, δίνοντας προτεραιότητα στη συστημική αναστάτωση έναντι πρακτικών τεχνικών λύσεων.
Αυτές οι συγκρούσεις εκτείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για το Κλίμα (ECF) συνεχίζει να διοχετεύει τεράστιες, ανώνυμες δωρεές σε οργανώσεις άσκησης πίεσης και νομικές ακτιβιστικές ομάδες όπως η ClientEarth, οι οποίες αμφισβητούν τα παραδοσιακά ενεργειακά και υποδομικά έργα υπό το πρόσχημα της κλιματικής δικαιοσύνης.
Ταυτόχρονα, οι δεσμοί με ξένες επιρροές και γεωπολιτικές μανούβρες έχουν επανειλημμένα εμφανιστεί στις δυτικές εκστρατείες κατά της ενέργειας. Οι ομάδες αυτές συχνά παρακάμπτουν τις αυστηρές απαιτήσεις διαφάνειας, ενώ προωθούν πολιτικές που υπονομεύουν την εγχώρια ενεργειακή ανεξαρτησία. Αυτό δεν είναι περιβαλλοντισμός· είναι οικονομική αυτοκαταστροφή μεταμφιεσμένη σε φιλανθρωπία.
Παραποίηση της Επιστήμης και Καταστολή της Πραγματικότητας
Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται όταν αυτές οι ΜΚΟ επηρεάζουν την ενεργειακή πολιτική. Εξευτελίζοντας τις κυβερνήσεις και χρηματοδοτώντας ερευνητικές μελέτες που σπέρνουν πανικό, στρεβλώνουν τον δημόσιο διάλογο προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με κάθε κόστος. Μελέτες που εξετάζουν τη θεσμική χρηματοδότηση για το κλίμα δείχνουν πώς η ερευνητική εργασία των ΜΚΟ, που χρηματοδοτείται πλουσιοπάροχα, προωθεί κατά συντριπτική πλειοψηφία καταστροφικές αφηγήσεις, αγνοώντας παράλληλα τις απαιτήσεις γνωστοποίησης και τις οικονομικές αντισταθμίσεις. Αυτή η μεροληψία συσχετίζεται άμεσα με δεσμούς με ομάδες πίεσης, μετατρέποντας την αντικειμενική επιστήμη σε πολιτικό ακτιβισμό.
Τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων μεγάλων ΜΚΟ για την προστασία του περιβάλλοντος συνδέονται συστηματικά με ελίτ χρηματοπιστωτικά ιδρύματα —από στελέχη επενδυτικών τραπεζών έως συζύγους δισεκατομμυριούχων—, συνδυάζοντας απρόσκοπτα τα κίνητρα κέρδους με την «πράσινη» ρητορική.
Στην ουσία της, αυτή η ατζέντα ενσαρκώνει τον αντι-ανθρωπισμό σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κλιματικός αλαρμισμός και οι αυστηροί στόχοι «Net Zero» (“Καθαρό Μηδέν”) απαιτούν θυσίες που επιβαρύνουν δυσανάλογα τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Στην Αφρική, όπου εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να στερούνται αξιόπιστης ηλεκτρικής ενέργειας, οι ΜΚΟ εμποδίζουν συστηματικά έργα ορυκτών καυσίμων και πυρηνικής ενέργειας μέσω νομικής πίεσης, αντιμετωπίζοντας την ήπειρο σαν ένα διαρκές προστατευόμενο.
Οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο: η ατμοσφαιρική ρύπανση σε εσωτερικούς χώρους από το μαγείρεμα με βιομάζα σκοτώνει εκατομμύρια ετησίως, και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα από το δίκτυο, υπομένουν εξαντλητική εργασία για τις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Ωστόσο, μεγάλες φιλανθρωπικές οργανώσεις συνεχίζουν να διοχετεύουν εκατομμύρια σε εκστρατείες κατά των ορυκτών καυσίμων, αγνοώντας εντελώς αυτό το ανθρώπινο κόστος.
Η Υποκρισία Των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας Και Η Ενεργειακή Λογική
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αποτελούν παράδειγμα της συστημικής υποκρισίας. Παρουσιάζονται ως σωτήρες, αλλά βασίζονται σε τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις για να είναι ανταγωνιστικές, ενώ η εγγενής διακοπτόμενη λειτουργία τους απαιτεί εφεδρικά συστήματα από ορυκτά καύσιμα ή πυρηνική ενέργεια — στα οποία οι ΜΚΟ αντιτίθενται συστηματικά λόγω της «κλιματικής αλαζονείας». Μέχρι η αιολική και η ηλιακή ενέργεια να σταθούν εξ ολοκλήρου στα δικά τους πόδια, χωρίς επιδοτήσεις και με κερδοφορία, δεν αποτελούν πανάκεια. Ομάδες που υποστηρίζονται από «φιλανθρωπικές οργανώσεις» που επιδοτούνται από τους φόρους διαιρούν τις κοινωνίες και καταπνίγουν την ανάπτυξη. Αυτό δεν είναι συνεργασία· είναι υπέρμετρος φανατισμός που παρατείνει την ενεργειακή φτώχεια.
Η πραγματική πρόοδος απαιτεί ενεργειακό ανθρωπισμό: μια προσέγγιση «το καλύτερο από όλα» που αγκαλιάζει όλες τις πηγές ενέργειας για να τερματίσει τη φτώχεια. Η προηγμένη πυρηνική ενέργεια, συμπεριλαμβανομένων των μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR), προσφέρει άφθονη και αξιόπιστη ισχύ για τις σύγχρονες απαιτήσεις —συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων ηλεκτρικών φορτίων που απαιτούν τα κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης— χωρίς τις παγίδες των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που εξαρτώνται από τις καιρικές συνθήκες.
Οι αρχές της ενεργειακής λογικής —αφθονία, αξιοπιστία, επέκταση υποδομών, οικονομική ανάπτυξη, ανθρώπινη υγεία και ορθή δημιουργία κεφαλαίου— πρέπει να καθοδηγούν την πολιτική. Τα κέρδη και το ελεγχόμενο χρέος, και όχι οι ατελείωτες επιταγές και επιδοτήσεις, χτίζουν ένα βιώσιμο μέλλον.
Τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε πηγάζουν από την εξουσία που δεν λογοδοτεί. Ο «νομικός πόλεμος» (lawfare) εξαντλεί ζωτικούς πόρους, απειλώντας την εθνική ασφάλεια μέσω της αποδυνάμωσης της εγχώριας παραγωγής. Για να διορθώσουμε αυτό το πρόβλημα, πρέπει να απαιτήσουμε απόλυτη διαφάνεια: πλήρη γνωστοποίηση των δωρητών και αυστηρές πολιτικές για τη σύγκρουση συμφερόντων που να υπερβαίνουν κατά πολύ τις συμβολικές κινήσεις. Πρέπει να τερματίσουμε τις φορολογικές ελαφρύνσεις για την πολιτική προπαγάνδα που μεταμφιέζεται ως φιλανθρωπία.
Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην ανθρώπινη ευημερία έναντι του καταστροφολογικού δογματισμού. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε την ενέργεια για όλους, και όχι μόνο για τους λίγους που χρηματοδοτούνται από την ελίτ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου