Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα

 Κώστας Πορφύρης

Θα πω κάτι που ίσως ενοχλήσει αρκετούς: η απόφαση του Σταύρου Καλεντερίδη να στηρίξει τη Μαρία Καρυστιανού είναι, κατά τη γνώμη μου, από τα πιο ενδιαφέροντα πολιτικά πράγματα που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια. Και ξέρετε γιατί; γιατί η Καρυστιανού δεν ξεπήδησε από κάποιο κομματικό γραφείο, δεν μεγάλωσε μέσα σε μηχανισμούς, δεν περίμενε μια καρέκλα. Βρέθηκε στην πολιτική επειδή της πήραν το παιδί της. Επειδή είδε μια χώρα να θρηνεί και ένα σύστημα να προσπαθεί να διαχειριστεί την οργή αντί να δώσει καθαρές απαντήσεις και είπε: «ως εδώ»

Απαίτησε δικαιοσύνη, καιόταν κατάλαβε ότι η δικαιοσύνη που ζητούσε δεν ερχόταν όπως θα έπρεπε, αποφάσισε να μπει η ίδια στην πολιτική. Αυτό για μένα έχει τεράστια σημασία. Γιατί όταν η δικαιοσύνη καταντά φενάκη, όταν η λογοδοσία γίνεται ανέκδοτο και όταν οι θεσμοί λειτουργούν σαννα προστατεύουν περισσότερο την εξουσια παρά τον πολίτη, κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις αν θα κοιτάς απλώς από τον καναπέ ή αν θα σηκωθείς και θα πας να το αλλάξεις. Και εδώ ακριβώς συναντιέται η Καρυστιανού με τον Καλεντερίδη. Έναν άνθρωπο που εδώ και χρόνια μιλάει για τα εθνικά μας θέματα, για την Ελλάδα που δεν μπορεί να ζει μονίμως με το σύνδρομο του «μην ενοχλήσουμε την Τουρκία», για μια εξωτερική πολιτική που πολλοί Έλληνες θεωρούν υπερβολικά φοβική και γεμάτη υποχωρήσεις. Για μια χώρα που έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της χωρίς να ζητάει συγγνώμη. Και την ίδια στιγμή έχουμε ΟΠΕΚΕΠΕ, Predator, υποκλοπές,Τέμπη, σκάνδαλα, εξεταστικές, καταγγελίες, αποκαλύψεις και μια μόνιμη αίσθηση ότι τίποτα δεν τελειώνει ποτέ και κανείς δεν φταίει πραγματικά. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠε και οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας⁠. Ένα κράτος που ζητάει από τον απλό πολίτη να είναι συνεπής μέχρι τελευταίας δεκάρας, αλλά όταν φτάνουμε στους ισχυρούς ξαφνικά εμφανίζονται επιτροπές, παραθυράκια, καθυστερήσεις και«θα δούμε». Όχι. Φτάνει. Αυτό το μοντέλο πολιτικής πρέπει κάποτε να τελειώσει. Και γι’ αυτό θεωρώ σημαντική τη σύμπλευση Καρυστιανού – Καλεντερίδη. Η μία έρχεται από την κοινωνία και τους αγώνες, Ο άλλος από έναν χώρο πολιτικής σκέψης που χρόνια αναζητά έναν διαφορετικό δρόμο. Δεν ξέρω αν το καινούργιο εγχείρημα θα πετύχει. Δεν ξέρω αν θα δικαιωθεί. Και δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να του δώσουμε μια ευκαιρία. Αυτό που ξέρω είναι ότι το παλιό πολιτικό σύστημα έχει εξαντλήσει την υπομονή πάρα πολλών ανθρώπων. Μας ζητάει συνεχώς να ξεχνάμε, να προσπερνάμε, να συνηθίζουμε, να θεωρούμε φυσιολογικό το αφύσικο, να λέμε «έλα μωρέ, έτσι είναι η πολιτική». Όχι, δεν είναι έτσι η πολιτική. Έτσι κατάντησαν την πολιτική. Και αν κάποιος άνθρωπος που δεν ξεκίνησε ως επαγγελματίας πολιτικός αποφασίζει να μπει μέσα σε αυτό το βούρκο επειδή πιστεύει ότι πρέπει να αλλάξει κάτι, εγώ τουλάχιστον θα το κοιτάξω με ενδιαφέρον. Γιατί όταν οι θεσμοί δεν πείθουν, όταν η δικαιοσύνη δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, όταν η εξουσία θεωρεί ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και όταν η χώρα εμφανίζεται συνεχώς να απολογείται για τα αυτονόητα, τότε η σιωπή δεν είναι λύση. Ή θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την Ελλάδα να μικραίνει πολιτικά, θεσμικά και εθνικά ή θα δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο. Λοιπόν ας δοκιμάσουμε. Και γι’ αυτό καταλαβαίνω απόλυτα γιατί ο Καλεντερίδης επέλεξε την Καρυστιανού και πολύ με χαροποίησε η επιλογή του.