Η ελληνική γλώσσα δεν εμφανίζεται ξαφνικά την 2η χιλιετία π.Χ., αλλά από την 11η!

 

Του ιατρού πνευμονολόγου-φυματιολόγου Στυλιανού Θ. Μητρόπουλου

ΣΧΟΛΙΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Λεκάκης

Η Ελληνική γλώσσα δεν εμφανίζεται ξαφνικά στην 2η χιλιετία π.Χ. αλλά αποτελεί την μετακατακλυσμιαία αναγέννηση μιας πολύ παλαιότερης της 11ης – 10ης χιλιετίας π.Χ., ηρωικής προκατακλυσμιαίας γλώσσας. – ΣΧΟΛΙΟ Γ. Λεκακη: Αν και άλλοι ανεβάζουν τον χρόνο αυτόν στα 40.000 χρόνια πριν απο σημερα – ΔΙΑΒΑΣΤΕ το ΕΔΩ! Η προκατακλυσμιαία Ελληνική γλώσσα ομιλείτο στις μυθολογικές πόλεις θεών και ηρώων (του ηρωικού γένους των ανθρώπων)[1]. Η καταστροφή του 9604 π.Χ. [σ.σ.: 11.600 χρονια πριν] διέλυσε τον ηρωικό κόσμο και λίγοι επιζώντες μετέφεραν την γλώσσα στον υπόλοιπο κόσμο, με αποτέλεσμα οι μεθηρωικοί απόγονοι και ανώτεροι παλαιολιθικοί άνθρωποι να ενσωματώσουν πρωτογενείς λέξεις, που βοήθησαν στην γλωσσική και πολιτισμική αναγέννησή τους. Αυτές οι πρωτογενείς λέξεις εξακολουθούν να εντοπίζονται ως γλωσσικά απολιθώματα στις εξελισσόμενες πρωτογλώσσες.

Η Προκατακλυσμιαία Ελληνική Ηρωική Γλώσσα, δεν είναι η «πρωτοελληνική» με την σημερινή επιστημονική έννοια. [σ.σ.: Αυτή που σήμερα λέγεται «πρωτοελληνική» είναι απόρροια της πολύ πιο αρχαιοτάτης «προκατακλυσμιαίας ελληνικής ηρωικής γλώσσα»]. Είναι η γλώσσα των ηρώων και των θεών, των πόλεων Θούλης Αρκτίδος, Φθίας Παγασητικού, Δίκτας Αφροδισίου [σ.σ.: Καρπαθιου πελαγους], Αθηνών Σαρωνικού, Άδη Ταινάρου, της εναντιωμένης Ατλαντίδας και των θυγατρικών (Δελφών, Κνωσού Διαύλου Δία, κ.ά). Αυτές οι πόλεις αποτελούν τον ηρωικό κόσμο της ελληνικής προκατακλυσμιαίας μυθολογίας, ως μυθολογική μνήμη ενός μυθολογικού πολιτισμού. Η προκατακλυσμιαία ελληνική γλώσσα ήταν δομημένη, μεταφυσικά φορτισμένη, συμβολική, μονοσύλλαβη στις ιερές ρίζες, πολυσύλλαβη στην ποιητική χρήση, με κοσμολογική αντιστοιχία λέξης-φαινομένου.

Η Καταστροφή του 9604 π.Χ.

Ο «Μεγάλος Πόλεμος Αθηναίων – Ατλάντων» (ο Πρώτος Τρωικός) και η εξαφάνισης των ηρωικών πόλεων, ως γεωλογική και παράλληλα πολιτισμική καταστροφή, άφησε ελάχιστους ηρωικούς επιζώντες, και έφερε:

• οπισθοδρόμηση της γλώσσας,
• της (αλφαβητικής) γραφής,
• του άυλου και υλικού πολιτισμού (τεχνολογίας).

Οι ελάχιστοι επιζώντες αυτονόητοι ως φορείς της προκατακλυσμιαίας ελληνικής βρέθηκαν ανάμεσα σε παλαιολιθικούς πληθυσμούς, χωρίς γραφή, χωρίς δομημένη γλώσσα, χωρίς κοσμολογική παράδοση με αποτέλεσμα η προκατακλυσμιαία δομημένη ελληνική αρχικά να περιοριστεί σε μονοσύλλαβες ιερές ρίζες, λέξεις για βασικά κοσμολογικά φαινόμενα, λέξεις για θεότητες, λέξεις για φυσικά στοιχεία, που εισχώρησαν και παρέμειναν ως γλωσσικά απολιθώματα για νερό, ζωή, ουρανό, φωτιά, θεό – που εμφανίζονται μετα στην σουμεριακή, την σανσκριτική, την κινεζική, την ιαπωνική, την ακκαδική, την ελαμιτική, την χεττιτική[2], και που γι’ αυτό ομοιάζουν εντυπωσιακά με τις ελληνικές ρίζες. Αυτές οι ομοιότητες δεν πρέπει να είναι τυχαίες, αλλά λέξεις της προκατακλυσμιαίας / πελασγικής ελληνικής, μεταφερμένες από επιζώντες ηρωες / ηρωικούς ανθρώπους στους μεθηρωικους απογόνους τους και παλαιολιθικούς πληθυσμούς, που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως την δομημένη Προκατακλυσμιαία Ελληνική γλώσσα.

Αναγέννηση της Ελληνικής στην 3η χιλιετία π.Χ.

Στην Ανατολική Τηθύ [Κρήτη, Αιγαίο, Μικρά Ασία, Κύπρο], μεθηρωικοί απόγονοι Ηρώων ανασυγκροτούν την προκατακλυσμιαία / πελασγική ελληνική γλώσσα, αναπτύσσουν γραφή (Γραμμική Α → Γραμμική Β → Αλφάβητο), ανασυγκροτούν τον άυλο και υλικό πολιτισμό, ανασυγκροτούν την κοσμολογία. Έτσι η ελληνική γλωσσα της ιστορικής εποχής είναι η αναγεννημένη μορφή της προκατακλυσμιαίας ελληνικής και όχι η πρώτη εμφάνιση της ελληνικής γλώσσας.

Αν και ως μυθολογικό πρότυπο, στερείται τα μυθολογικά πανάρχαια (μετακατακλυσμιαία χαμένα) τεκμηριωμένα ίχνη, όπως επιγραφές και αρχαιολογικά ίχνη τεκμήρια, διαθέτει όμως μυθολογική συνέχεια, κοσμολογική συνοχή, γλωσσική τυπολογία, εσωτερική λογική, συμβολική δύναμη, ερμηνευτική αξία, ως μυθολογικό πρότυπο, γιατί εξηγεί τις παγκόσμιες γλωσσικές ομοιότητες, την ελληνική κοσμολογική συνέχεια, την μυθολογική μνήμη των κατακλυσμών, την εντυπωσιακή σταθερότητα μονοσύλλαβων ριζών [σ.σ. και ρημάτων], την ελληνική πολιτισμική εκρηκτικότητα της 3ης χιλιετίας π.Χ. Παρ’ όλο ότι δεν διαθέτει αδιαφιλονίκητες επιστημονικές αποδείξεις, το μυθολογικό πρότυπο, είναι μυθολογικά συνεπές, κοσμολογικά σοβαρό, γλωσσολογικά ενδιαφέρον ερμηνευτικά ισχυρό. Και ως μυθολογικό πρότυπο έχει πλήρη νοητική συνοχή, που ακόμα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει το επιστημονικό αμφισβητούμενο πρότυπο.

https://arxeion-politismou.gr/