Ζωή για την πάρτη μας

 Οδυσσέας Ιωάννου

Αγόρι – κορίτσι, όχι ζευγάρι, φίλοι, 24 χρονών. Βρεθήκαμε σε ένα κοινό τραπέζι, μη ρωτάς πώς και τι, δεν έχει σημασία.

Είχαν μόλις επιστρέψει από το πρώτο ταξίδι τους στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή το κορίτσι μας ρώτησε αν ξέρουμε γιατί το Λονδίνο έχει τόσους πολλούς Ινδούς. Της απάντησα πως φαντάζομαι λόγω του ότι η Ινδία ήταν αποικία των Εγγλέζων και όταν εντάχτηκε στην Κοινοπολιτεία, ήταν εύκολη η μετάβαση των Ινδών στην Αγγλία. Και ρίζωσαν.

Μετά ανέφερα τον Γκάντι και τον αγώνα του, πρώτη φορά άκουγαν το όνομά του- εντάξει, δεν είναι φοβερό να μην τον ξέρουν, μη γινόμαστε τόσο αυστηροί- και κάποιος από την παρέα τούς ειρωνεύτηκε που δεν τον ήξεραν. Κάθε παρέα έχει έναν σπασίκλα που κατακεραυνώνει την νέα γενιά.

Για να τους κάνω να νιώσουν πιο άνετα τους είπα μία απίστευτη σαχλαμάρα για να γελάσουμε αλλά δεν γέλασε κανένας.

«Εντάξει βρε παιδιά, ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι οι Ινδοί, δεν γίνεται να τους ξέρεις και όλους!»

Η κουβέντα πέρασε πολύ γρήγορα στο πόσο απολιτίκ είναι η μεγάλη πλειονότητα των συνομήλικών τους. Για καλή μας ή κακή μας τύχη διαπιστώσαμε πως πέσαμε πάνω σε ιδεολόγους του απολιτίκ. Δεν αμύνθηκαν και δεν ένιωσαν άβολα ούτε στιγμή από την κριτική και τις διαπιστώσεις μας.

-Ενώ στις δικές σας γενιές που ήσαστε φουλ πολιτικοποιημένοι τι ακριβώς κερδίσατε είπαμε;

– Άρα μας λέτε πως αφού εμείς δεν πετύχαμε και πολλά πράγματα με το να ασχολούμαστε, ας δοκιμάσουμε και το αντίθετο, να μην ασχολούμαστε καθόλου, μήπως κερδηθεί κάτι, αυτό μας λέτε; τους είπαμε.

-Όχι δεν λέμε αυτό, θα ήταν πολύ χαζό εκ μέρους μας, λέμε πως εμάς δεν μας ενδιαφέρει να κερδηθεί τίποτα. Τουλάχιστον όχι σε συλλογικό επίπεδο. Η ζωή είναι για τον καθέναν ξεχωριστά κι εμείς προσπαθούμε να βρούμε την προσωπική μας άκρη. Δεν έχουμε φιλοδοξία να σώσουμε κανέναν, πόσο μάλλον τον κόσμο όλο.

Οι πιτσιρικάδες ήταν γεροί παίχτες. Εννοώ πως δεν θα γίνονταν βορά στα μεράκια μερικών μεσόκοπων που θεωρούσαμε πως «τους έχουμε» εύκολα.

Μπήκαν στο γήπεδο με την παράδοση και τα προγνωστικά εναντίον τους αλλά ήταν αποφασισμένοι να πάρουν το παιχνίδι, έστω και στα πέναλτι. Πέσαμε σε Παραγουάη. Κι εμείς γινόμασταν οι αχώνευτοι Γερμανοί.

Προσπαθήσαμε να ανασυνταχτούμε.

-Αλήθεια πιστεύετε στην θεωρία της προσωπικής σωτηρίας; Όχι πως δεν υπάρχουν παραδείγματα αλλά τα ποσοστά είναι τόσο μικρά που μοιάζουν με θαύμα.

-Μα το θαύμα κυνηγάμε κι εμείς, το ανέφικτο, αυτό δεν λέγατε κι εσείς, δεν ήταν σύνθημά σας; απάντησαν θρασύτατα.

Εντάξει, δεν αποστομωθήκαμε, υπάρχουν πράγματα να πεις, αλλά δυσκολεύεσαι απέναντι σε ένα τέτοιο τείχος κυνισμού.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι όλη η νέα γενιά απολιτίκ. Κάποιοι το έχουν πάει ένα επίπεδο παραπέρα και έχουν φτιάξει μία θεωρία που είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι πολιτική. Με τον τρόπο της. Με αυτόν τον άτσαλο τρόπο που συμπυκνώνεται στο «ζωή για την πάρτη μας» αλλά είναι πολιτική.

Υ.Γ Μετά από αυτήν την κουβέντα, πιστεύω πως το φετινό Παγκόσμιο θα το πάρει κάνα Μαρόκο, καμία Αμερική ή γενικά κάποια ομάδα που θα πηγαίνει πρώτη φορά στον τελικό. Οι βεβαιότητες τελείωσαν. Οι Γερμανοί έχασαν τρία πέναλτι. Τα ύστερα του κόσμου.

https://sioualtec.blogspot.com/