Πόλεμος, πετρέλαιο και μια κοινωνία που γονατίζει — μέχρι πότε;

 

Ο πόλεμος μπορεί να γίνεται μακριά από τα σύνορά μας, αλλά ο λογαρια

σμός φτάνει κάθε μέρα στην πόρτα μας.

Και είναι βαρύς.

Βαρύτερος από ποτέ. Το πετρέλαιο έχει μετατραπεί σε εργαλείο πίεσης, σε μοχλό κερδοσκοπίας και τελικά σε θηλιά για την κοινωνία.

Και μέσα σε όλα αυτά, η ακρίβεια δεν ήρθε απλώς — σάρωσε τα πάντα.

Δεν μιλάμε πια για αυξήσεις. Μιλάμε για ασφυξία. Για μια πραγματικότητα όπου το να γεμίσεις το ρεζερβουάρ μοιάζει με πολυτέλεια. Όπου το να πας στη δουλειά σου, να καλλιεργήσεις το χωράφι σου ή να μεταφέρεις εμπορεύματα γίνεται καθημερινός αγώνας επιβίωσης.

Και σαν να μην έφτανε η διεθνής κρίση, υπάρχει και η εγχώρια «προσθήκη»: φόροι που αγγίζουν το 60% έως 70% της τιμής των καυσίμων. Ναι, καλά διαβάσατε. Ο πολίτης δεν πληρώνει το καύσιμο — πληρώνει το κράτος. Πληρώνει ένα σύστημα που δείχνει να λειτουργεί εις βάρος του, την ώρα που θα έπρεπε να τον προστατεύει.

Πόσο ακόμα θα αντέξει αυτή η κατάσταση; Πόσο ακόμα θα σηκώνουν το βάρος οι ίδιοι και οι ίδιοι;

Ο αγρότης που βλέπει το κόστος παραγωγής να εκτοξεύεται και την παραγωγή του να χάνει κάθε ανταγωνιστικότητα. Ο επαγγελματίας που παλεύει να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του ενώ τα έξοδα τον πνίγουν. Ο απλός πολίτης που αναγκάζεται να μετράει τα χιλιόμετρα, να κόβει από αλλού, να ζει με το άγχος του επόμενου γεμίσματος.

Και η απάντηση; Σιωπή. Ή στην καλύτερη περίπτωση, ημίμετρα.

Η πραγματικότητα όμως δεν αντέχει άλλο ωραιοποιήσεις. Όταν το μεγαλύτερο μέρος της τιμής των καυσίμων είναι φόροι, τότε δεν μιλάμε για αγορά — μιλάμε για επιβάρυνση χωρίς όρια. Μιλάμε για μια πολιτική επιλογή που στραγγαλίζει την κοινωνία και την οικονομία.

Αν υπάρχει πραγματική βούληση για στήριξη, τότε η λύση είναι ξεκάθαρη: άμεση και γενναία μείωση της φορολογίας στα καύσιμα. Όχι συμβολικές κινήσεις, όχι προσωρινά «μπαλώματα», αλλά ουσιαστική παρέμβαση.

Γιατί αλλιώς, η αλυσίδα θα σπάσει από τον πιο αδύναμο κρίκο. Και τότε δεν θα μιλάμε απλώς για ακρίβεια — θα μιλάμε για κατάρρευση.

Η κοινωνία δεν ζητάει προνόμια. Ζητάει το αυτονόητο: να μπορεί να σταθεί όρθια. Να δουλεύει, να παράγει, να ζει χωρίς να συνθλίβεται από επιλογές που την ξεπερνούν.

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να αλλάξει κάτι.

Το ερώτημα είναι: γιατί δεν έχει αλλάξει ήδη...;

Αγρότες Μεσσηνίας