Τα μόνιμα αδιέξοδα του Ισραήλ πριν αλλά και μετά τον πόλεμο

Όπως το 1979 ο ιρανικός λαός μετά από αγώνες κατόρθωσε να διώξει

τον σάχη, έτσι το αυτονόητο ήταν και είναι ο ιρανικός λαός να αποκαθηλώσει

το θεοκρατικό καθεστώς με τους αγώνες του. Όχι βέβαια να υποστεί όλα αυτά

για να αντικαταστήσει τους αγιατολαχ που ο ίδιος έφερε το 1979 στην εξουσία

με τους αρεστούς του Τραμπ και του Νετανιάχου, των εχθρών του έθνους του.

Να γυρίσει δηλαδή πάλι στο 1953 όταν οι ΗΠΑ με στρατιωτικό πραξικόπημα

που οργάνωσαν ανέτρεψαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό Μοσαντέκ διότι

εθνικοποίησε τον ενεργειακό πλούτο που λυμαίνονταν μέχρι τότε ΗΠΑ και

Βρετανία για να αποδοθεί εκ νέου σε αυτούς από τον σάχη. Ο Ιρανός

Χουσάνγκ Αμιραχμάντι, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Rutgers των ΗΠΑ και

δύο φορές υποψήφιος πρόεδρος του Ιράν αναφέρθηκε σε εκείνο το

πραξικόπημα και τον καταλυτικό του ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις στο Ιράν:

«Δεν θα είχε γίνει η επανάσταση του 1979 εάν δεν είχε προηγηθεί το

πραξικόπημα - ακόμη πληρώνουν (οι ΗΠΑ) για εκείνο το λάθος, να δούμε για

πόσα χρόνια θα το πληρώνουν» (Καθημερινή 8/3/2026). Τότε το διακύβευμα

ήταν τα πετρέλαια, παραμένει όμως το ίδιο ως επιδίωξη του Τραμπ. Σε

τηλεφωνική συνέντευξή του στο CNN δήλωσε ότι δεν τον απασχολεί εάν το

Ιράν μετατραπεί σε δημοκρατικό κράτος μετά τον πόλεμο, αρκεί η μελλοντική

ηγεσία της χώρας να είναι "δίκαιη" και να αντιμετωπίζει θετικά τις ΗΠΑ και το

Ισραήλ. Ερωτηθείς αν θα αποδέχονταν έναν θρησκευτικό ηγέτη στο Ιράν,

απάντησε ότι αυτό δεν θα αποτελούσε πρόβλημα, εφόσον πρόκειται για

πρόσωπο που "που θα κάνει καλή δουλειά" και θα συνεργάζεται με τις ΗΠΑ

και τους εταίρους τους στη Μ. Ανατολή. Πώς είναι δυνατό πολιτεύματα που

θεωρούνται δημοκρατικά να εκλέγουν τέτοιους ηγέτες; Μήπως είναι

δημοκρατικά μόνον κατ επίφαση;

Εκείνο που αποσιωπάται και δεν αναφέρεται είναι ότι τα δύο κράτη που

πολεμούν για να αλλάξουν τη γεωγραφία της περιοχής, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ,

πολιτισμικά είναι εντελώς ξένα με τους λαούς της Μ. Ανατολής. Όχι μόνον οι

ΗΠΑ αλλά και το Ισραήλ με κατοίκους που διαμόρφωσαν την κουλτούρα τους

επί αιώνες στην Ευρώπη και εμφυτεύθηκαν εκεί τον 20ο αιώνα για άλλους

σκοπούς, γεωστρατηγικούς με τη Διακήρυξη του Μπάλφουρ το 1917 για τον

έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ. Πρόκειται δηλαδή για ένα δυτικό έθνος που

διατηρεί την αποικιοκρατική νοοτροπία των άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

Γιαυτό δεν προσπάθησαν συμβιώσουν μαζί με τους Παλαιστίνιους όπως τους

προέτρεψε η Χάνα Άρεντ, κορυφαία εβραία κοινωνιολόγος του 20ου αιώνα.

Είναι το Ισραήλ, το προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, των ΗΠΑ τώρα, στη

Μ. Ανατολή. Γιαυτό δεν πρόκειται ποτέ να ενσωματωθεί στην περιοχή, και

από τη στιγμή της δημιουργίας του είναι σε μόνιμη σύγκρουση με τους λαούς

της με τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους που συνεχίζονται αδιάκοποι,

Οι ισραηλινοί θα είναι οι νικητές; Στο πεδίο της μάχης ίσως, αλλά ποτέ δεν θα

είναι ελεύθεροι. Ο Μαρξ, κορυφαίος Εβραίος φιλόσοφος έγραφε ότι «κανένα

έθνος δεν μπορεί να είναι ελεύθερο και ταυτόχρονα να καταπιέζει άλλο

έθνος». Θα ζουν ανάμεσα στο μίσος και στην έχθρα των γειτονικών λαών,

μονίμως με το όπλο στο χέρι τους Γιαυτό το Ισραήλ χάριν της επιβίωσής

του υιοθέτησε μια σχέση συμμαχίας - υποταγής με την Ουάσινγκτον για την

οποία αποτελεί απλά ένα εξάρτημα της ηγεμονίας της.

Ζώντας το Ισραήλ με το αίσθημα της περικύκλωσης, αίσθημα το οποίο

ποτέ δεν θα χαθεί αλλά θα ενισχύεται, και της επιβίωσης μέσα από συνεχείς

πολέμους, η ηγεσία του απώλεσε κάθε ηθικό φραγμό. Από τον Μεσαίωνα και

έπειτα ο πόλεμος είχε τους κανόνες του: Το δίκιο της κήρυξής του (jus ad

bellum) και το δίκαιο της διεξαγωγής του (jus in bello). Ο πόλεμος δηλαδή έχει

κάποιες νόρμες όπως όρισε η Σύμβαση της Γενεύης το 1864 και όπως

επικύρωσαν οι συνθήκες της Χάγης από το 1907. Το Ισραήλ καταπάτησε

κάθε κανόνα. Εισήγαγε μάλιστα μια νέα μεθόδευση στη διεξαγωγή ενός

πολέμου. Τη δολοφονία πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών, όχι στο πεδίο

της μάχης Ο Πάπας Φραγκίσκος ερωτηθείς εν ζωή σχετικά με τις ισραηλινές

επιδρομές στο Λίβανο και αλλού που δολοφόνησαν τον Χασάν Νασράλα και

τόσους άλλους, εμφανίστηκε επικριτικός λέγοντας ότι "ξεπερνούν την ηθική

τονίζοντας μάλιστα ότι ακόμη και στον πόλεμο υπάρχει μια ηθική που πρέπει

να διαφυλάσσεται" ενώ κατήγγειλε επανειλημμένα τους θανάτους παιδιών στη

Γάζα και καταδίκασε τις αεροπορικές επιδρομές στον Λίβανο. Τί θα έλεγε

σήμερα για τα τεκταινόμενα και στο Ιράν με τη δολοφονία του Χαμενεί, των

μαθητριών, την καταστροφή των υποδομών; Εμείς όμως οι Έλληνες που

υποστηρίζουμε ότι διαπνεόμαστε (;) από αρχές και αξίες, τί δουλειά έχουμε με

το κράτος του Νετανιάχου;

Το Ισραήλ που Νετανιάχου δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους

Εβραίους προγόνους που με το πνεύμα τους στη διάρκεια της εβραϊκής

νεωτερικότητας φώτισαν τον κόσμο και με τα γραπτά τους συνεχίζουν να τον

φωτίζουν. Για την μετάλλαξη των Εβραίων της διασποράς από θύματα σε

θύτες με τη δημιουργία του Ισραήλ, είχε πει η Χάνα Άρεντ από το 1964 σε

συνέντευξή της: «Στερούμενοι έναν "κόσμο" οι Εβραίοι της Διασποράς - όπου

ως ;κόσμος νοείται ο χώρος όπου αναδύεται η πολιτική και ο δημόσιος

χώρος από τα οποία ήταν αποκλεισμένοι - ανέπτυξαν, όπως συμβαίνει με

όλους τους λαούς παρίες, έναν ξεχωριστό δεσμό μαζί τους. Αυτό ακριβώς

άλλαξε με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ». Σε ερώτηση, αν "υπάρχει εδώ

μια απώλεια για την οποία θρηνεί", απάντησε: «Ναι το τίμημα της ελευθερίας

είναι ακριβό. Όταν έρχεται η ώρα της απελευθέρωσης, ο ανθρωπισμός των

ταπεινών και καταφρονημένων δεν διαρκεί ποτέ πάνω από ένα λεπτό.

Βλέπετε, έτσι συνέβη και σ' εμάς;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη - κιν. 6947-771412