Με μια παρέμβαση που κινήθηκε καθαρά στη γραμμή της νομικοπολιτικής αντεπίθεσης απέναντι στην Τουρκία, ο Γιώργος Ανθρακεύς μίλησε στον 92,2 Κατερίνης, παρουσιάζοντας τη θέση του νεοσύστατου κόμματος «Ελληνικός Παλμός – Νίκος Παπαδόπουλος» για το πώς, κατά την άποψή του, η Ελλάδα μπορεί να κινηθεί άμεσα και επιθετικά στο πεδίο του ευρωπαϊκού δικαίου, χωρίς –όπως υποστήριξε– να διολισθήσει σε πολεμική εμπλοκή.
Ο ίδιος, συστηνόμενος ως συντονιστής εξωτερικής πολιτικής και ευρωπαϊκού δικαίου του κόμματος, ανέπτυξε ένα σχέδιο που, όπως είπε, θα αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα εάν ο ελληνικός λαός έδινε στον «Ελληνικό Παλμό» κυβερνητική εντολή. Στον πυρήνα της τοποθέτησής του βρέθηκε η πρόταση για άμεση κοινή προσφυγή Ελλάδας και Κύπρου στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο, με στόχο αυτό που αποκάλεσε «θαλάσσια ένωση του Ελληνισμού».
Κατά τον Ανθρακεύς, το εργαλείο για να γίνει αυτό είναι το συνυποσχετικό διαιτησίας μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας, στηριγμένο, όπως τόνισε, στο άρθρο 273 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με βάση αυτή τη διαδικασία, υποστήριξε ότι μπορεί να επιβληθεί η μέθοδος της μέσης γραμμής για την οριοθέτηση, οδηγώντας, όπως είπε, σε πλήρη ένωση Ελλάδας και Κύπρου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και σε ουσιαστική υπέρβαση του σημερινού γεωπολιτικού αδιεξόδου.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στο επιχείρημα ότι η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 έχει ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό δίκαιο ήδη από το 1998 και ότι, όπως ισχυρίστηκε, καμία ελληνική κυβέρνηση και κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν αξιοποίησαν έκτοτε τις δυνατότητες που αυτό άνοιγε υπέρ της Ελλάδας. Εμφανίστηκε μάλιστα ιδιαίτερα επικριτικός προς το ελληνικό πολιτικό σύστημα, λέγοντας ουσιαστικά ότι η χώρα πορεύθηκε όλα αυτά τα χρόνια χωρίς γνώση και χωρίς βούληση να χρησιμοποιήσει τα ευρωπαϊκά νομικά όπλα που διέθετε.
Στην ερώτηση για το πώς θα αντιδρούσε η Τουρκία σε μια τέτοια κίνηση, ο Ανθρακεύς υποστήριξε ότι η Άγκυρα δεν θα μπορούσε να εμποδίσει μια διαδικασία την οποία θα είχαν από κοινού αποφασίσει δύο κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή η Ελλάδα και η Κύπρος. Κατά την άποψή του, η Τουρκία σε μια τέτοια εξέλιξη θα έμενε στο περιθώριο και δεν θα είχε ουσιαστικό μέσο ανακοπής της διαδικασίας.
Πήγε μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι αν η Άγκυρα επιχειρούσε να παρεμποδίσει έμπρακτα την εξέλιξη αυτή, τότε θα ενεργοποιούνταν το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της Λισαβόνας, δηλαδή η ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ. Σε αυτό το σημείο συνέδεσε ευθέως τη θεωρία του με τις πρόσφατες στρατιωτικές κινήσεις στήριξης προς την Κύπρο, λέγοντας ότι η αποστολή ελληνικών και γαλλικών μέσων έδειξε πως για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκτά στην πράξη δικό της πυλώνα άμυνας και ασφάλειας, πέρα από το στενό πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Στην ίδια γραμμή, ο Ανθρακεύς υποστήριξε ότι αυτή η εξέλιξη συνιστά και σαφές μήνυμα προς την Τουρκία: ότι πλέον δεν βρίσκεται μόνο απέναντι στην Ελλάδα ή την Κύπρο, αλλά απέναντι σε ένα ευρωπαϊκό πλέγμα στρατιωτικής υποχρέωσης και πολιτικής κάλυψης. Υποστήριξε μάλιστα ότι αν η Τουρκία αποπειραθεί να αντιδράσει δυναμικά σε διαδικασίες οριοθέτησης, θα τεθεί αντιμέτωπη όχι μόνο με την Ελλάδα, αλλά και με τις θεσμικές και στρατιωτικές υποχρεώσεις της ίδιας της ΕΕ.
Στο επόμενο επίπεδο της ανάλυσής του, ο Ανθρακεύς εξήγησε γιατί θεωρεί λανθασμένη και επιζήμια τη γραμμή μιας ενδεχόμενης προσφυγής με την Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Όπως είπε, σε μια τέτοια περίπτωση η Άγκυρα θα απαιτούσε γραπτές διασφαλίσεις και θα έβαζε στο τραπέζι θεματολογία πολύ ευρύτερη από την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, επιδιώκοντας να κερδίσει σε άλλα ζητήματα εις βάρος της Ελλάδας. Γι’ αυτό και ξεκαθάρισε ότι ο «Ελληνικός Παλμός» απορρίπτει αυτό το σενάριο και δέχεται μόνο διαδικασίες αντιδικίας με την Τουρκία, και μάλιστα αφού θα έχει προηγηθεί η οριοθέτηση με την Κύπρο ώστε να έχει δημιουργηθεί –όπως είπε– ένα ισχυρό νομικό δεδικασμένο.
Σε αυτό το σημείο επέμεινε ιδιαίτερα στη σημασία του Καστελλόριζου, αλλά και της Καρπάθου και της Κρήτης, λέγοντας ότι μέσα από το ευρωπαϊκό δίκαιο και την έννοια της εδαφικής συνοχής μπορούν να αναγνωριστούν με πλήρη επήρεια ΑΟΖ όλες οι απομακρυσμένες νησιωτικές περιοχές της Ελλάδας. Κατά την ανάλυσή του, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το πιο ευνοϊκό πεδίο για να στηριχθεί μια τέτοια προσέγγιση, ακριβώς επειδή ενσωματώνει την ανάγκη προστασίας και ενίσχυσης των νησιωτικών περιφερειών των κρατών-μελών.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η ίδια λογική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και κατά της Λιβύης, με στόχο την ακύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, καθώς –όπως είπε– δεν ζημιώνεται μόνο η Ελλάδα αλλά και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αυτόν τον τρόπο επιχείρησε να παρουσιάσει το σχέδιο του κόμματός του ως μια συνολική στρατηγική αξιοποίησης του ευρωπαϊκού νομικού οπλοστασίου για την υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών δικαίων.
Σε ερώτηση για το πώς βλέπει τη γενικότερη πολεμική κατάσταση από τη Γερμανία, όπου βρίσκεται, ο Ανθρακεύς εμφανίστηκε επιφυλακτικός ως προς την άμεση εμπλοκή χωρών όπως η Γερμανία ή ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο, σημειώνοντας ότι όλοι αυτή τη στιγμή σταθμίζουν το κόστος και την έκταση της εμπλοκής. Ωστόσο, υποστήριξε ότι η κρίση λειτούργησε ως καταλύτης για να ενεργοποιηθεί στην πράξη η ευρωπαϊκή ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, στοιχείο που –κατά τον ίδιο– δημιουργεί πλέον ένα νέο στρατηγικό περιβάλλον και για την Ελλάδα και για την Κύπρο.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι ο «Ελληνικός Παλμός – Νίκος Παπαδόπουλος» δεν επιθυμεί την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, αλλά θεωρεί ότι από αυτήν ακριβώς την κρίση αποδείχθηκε κάτι κρίσιμο: ότι η Ελλάδα και η Κύπρος διαθέτουν πλέον ένα πολύ ισχυρότερο ευρωπαϊκό εργαλείο αποτροπής απέναντι στην Τουρκία από ό,τι διέθεταν μέχρι σήμερα. Και κατέληξε λέγοντας πως αν η Άγκυρα επιχειρήσει να μπλοκάρει ή να απειλήσει τις ελληνικές και κυπριακές κινήσεις, τότε η Αθήνα πρέπει να ζητήσει ανοιχτά ευρωπαϊκή και στρατιωτική συνδρομή.
Στο κλείσιμο της παρέμβασής του, ο Ανθρακεύς έδωσε καθαρά και το πολιτικό μήνυμα που ήθελε να περάσει: ότι ο ελληνικός λαός δεν επιτρέπεται πλέον να κάνει «λάθη στην ψήφο του», ότι χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις με γνώση, βούληση και τόλμη και ότι ο «Ελληνικός Παλμός» θεωρεί πως διαθέτει ακριβώς αυτό το μείγμα. Η παρέμβασή του στον 92,2 Κατερίνης κινήθηκε
σε δύο παράλληλες γραμμές: από τη μία ως νομικοπολιτική πρόταση για την ελληνοκυπριακή ΑΟΖ και από την άλλη ως ευθεία πολιτική πρόσκληση προς τον ψηφοφόρο να στραφεί σε ένα κόμμα που, όπως είπε, ξέρει πώς να χειριστεί τα εθνικά θέματα μέσα από το ευρωπαϊκό δίκαιο.
https://geopolitico.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου