Συντρίβεται το Ισραήλ και οι κυβερνώντες του...περιμένουν τον "Μεσσία" τους!

 

Η στιγμή που ο μύθος της «αδιαπέραστης ασπίδας» καταρρέει: Οι ιρανικοί πύραυλοι διαπερνούν την άμυνα και αποκαλύπτουν τα όρια της δυτικής υπεροχής.

Δε παν' να λένε οι Εβραίοι πως...νικάνε! Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννάν' οι κότες. Και το..."αλλού γεννάνε οι κότες" πάει εκεί όπου τα αφηγήματα καταρρέουν αλλά όχι με θόρυβο, αλλά με αριθμούς.

Με γεγονότα.

Με εικόνες που δεν μπορούν πια να κρυφτούν κάτω από το χαλί της «ασφάλειας» και της «τεχνολογικής υπεροχής».

Στη Μέση Ανατολή του 2026, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Το αδιαπέραστο τείχος που χτίστηκε επί δεκαετίες με δισεκατομμύρια δολάρια, με την υπογραφή της αμερικανικής ισχύος και την τεχνολογική υπεροψία του Ισραήλ, αρχίζει να εμφανίζει ρωγμές. Και οι ρωγμές αυτές δεν είναι θεωρητικές. Είναι εκρήξεις και πλήγματα. Είναι ένα 80% που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.

Αυτό που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς μια ακόμη σύγκρουση από τις συνηθισμένες που έκανε το Ισραήλ με τους μουλάδες. Είναι η σύγκρουση δύο αντιλήψεων ισχύος.

Από τη μία, η Δύση της "τεχνολογίας", των "απόρθητων" συστημάτων και της βεβαιότητας ότι ελέγχει το παιχνίδι. Από την άλλη, ένα Ιράν που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να κορέσει, να εξαντλήσει και τελικά να σπάσει την άμυνα του αντιπάλου του. Και όταν τα ίδια τα δεδομένα επιβεβαιώνουν την κατάρρευση του μύθου, τότε δεν μιλάμε πια για προπαγάνδα. Μιλάμε για μια νέα πραγματικότητα που γράφεται με φωτιά.

Τα ίδια τα ρεπορτάζ, όχι μόνο του Aljazeera, αλλά ακόμη και του CNN έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτό που μέχρι χθες παρουσιαζόταν ως «αδιανόητο»: Περίπου 8 στους 10 ιρανικούς πυραύλους βρίσκουν στόχο! Όχι φήμες, ούτε προπαγάνδα. Ομολογία ξεκάθαρη. Και μάλιστα από την πλευρά που υποτίθεται ότι διέθετε την πιο προηγμένη ασπίδα στον κόσμο. Από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, όταν η Μέση Ανατολή μπήκε στη φωτιά, τα ιρανικά πλήγματα δεν ήταν απλώς επιτυχημένα. Ήταν χειρουργικά, επαναλαμβανόμενα και αποκαρδιωτικά για την άλλη πλευρά. Το πιο ηχηρό όμως δεν είναι τα ίδια τα χτυπήματα. Είναι ότι οι ίδιοι οι Ισραηλινοί παραδέχονται πως το σύστημά τους λύγισε.

Η εικόνα που προκύπτει δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Το 80% των επιθέσεων περνάει την άμυνα και πλήττει στόχους. Αυτό που κάποτε παρουσιαζόταν ως «αδιαπέραστο τείχος» αποδεικνύεται στην πράξη… κόσκινο.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό αφήγημα.

Τα πολυδιαφημισμένα συστήματα Σιδηρούς Θόλος (Iron Dome), Σφενδόνη του Δαυίδ (David’s Sling) και Βέλος (Arrow) δεν κατέρρευσαν επειδή είναι ...«άχρηστα». Όχι, κάθε άλλο. Κατέρρευσαν γιατί βρέθηκαν αντιμέτωπα με κάτι που δεν μπορούν να διαχειριστούν! Κια αυτά είναι η υπερφόρτωση, η κόπωση και ο κορεσμός.

Η αεράμυνα δεν είναι μαγεία του Χάρρυ Πόττερ. Είναι μια αλυσίδα. Ραντάρ, ανάλυση, εκτόξευση, αναχαίτιση. Και όταν αυτή η αλυσίδα πιεστεί ταυτόχρονα από δεκάδες, εκατοντάδες στόχους, εκ των πραγμάτων, αρχίζει να σπάει. Όχι θεωρητικά, σαν σε σχολή Πολέμου. Αλλά στη πράξη. Στο πεδίο της μάχης. Εκεί που οι θεωρίες πάνε περίπατο και υπερισχύει η απλή στρατηγική.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται το δεύτερο πλήγμα. Η καταστροφή των προωθημένων ραντάρ!

Τα ιρανικά πλήγματα δεν περιορίστηκαν στο Ισραήλ. Χτύπησαν τα «μάτια» της ίδιας της Δύσης. Ραντάρ αξίας δισεκατομμυρίων, συστήματα όπως το AN/FPS-132 στο Κατάρ και τα AN/TPY-2 σε Ιορδανία και ΗΑΕ βγήκαν εκτός μάχης! Αυτό δεν είναι απώλεια εξοπλισμού απλά. Είναι τύφλωση καραμπινάτη.

Χωρίς αυτά, η έγκαιρη προειδοποίηση μειώνεται. Ο χρόνος αντίδρασης μικραίνει. Και τότε ακόμη και το πιο εξελιγμένο σύστημα γίνεται… αργό.

Την ίδια στιγμή - ώ ρε μάνα! - η Χεζμπολάχ ανοίγει δεύτερο μέτωπο! Ρουκέτες, drones, βαλλιστικοί πύραυλοι και δε συμμαζεύεται.

Από άλλη κατεύθυνση και με άλλη ένταση. Και κυρίως, με έναν μόνο στόχο: Να εξαντλήσει τα αποθέματα και να διασπάσει την προσοχή.

Και το καταφέρνει.

Διότι εδώ αποκαλύπτεται η μεγάλη αντίφαση της σύγχρονης στρατιωτικής ισχύος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επένδυσαν στην τεχνολογική υπεροχή. Το Ιράν επένδυσε στη μαζικότητα. Και στη σύγκρουση αυτή, η μαζικότητα αποδεικνύεται… θανάσιμη.

Παρά την ανάπτυξη συστημάτων όπως το THAAD και τα πλοία AEGIS, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Τα αποθέματα αντιπυραυλικών πυραύλων εξαντλούνται. Και δεν αναπληρώνονται εύκολα. Γιατί αυτά τα όπλα δεν παράγονται σε εβδομάδες. Θέλουν μήνες. Χρόνια.

Αντίθετα, το Ιράν ρίχνει στην εξίσωση κάτι απλό αλλά καθοριστικό: Πολλούς πυραύλους, γρήγορα και συνεχόμενα. Και όχι οποιουσδήποτε πυραύλους. Οι νέες γενιές, όπως οι Φαττάχ (Fattah) και ιδιαίτερα ο Φαττάχ 2, αλλάζουν τους κανόνες. Δεν κινούνται προβλέψιμα. Ελίσσονται, αλλάζουν ύψος, αλλάζουν πορεία και παίζουν τα συστήματα άμυνας του αντιπάλου στα δάχτυλα. Είναι σχεδιασμένοι όχι απλώς για να πλήξουν στόχους, αλλά για να ξεγελάσουν την άμυνα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμφανίζεται και η τακτική που γονατίζει κάθε σύστημα: Ο κορεσμός με πολλαπλές κεφαλές, που φέρει την υπογραφή της...Ρωσίας!

Ένας πύραυλος. Πολλοί στόχοι. Πολλαπλές κεφαλές στην επανείσοδο. Η άμυνα καλείται να απαντήσει με περισσότερους πυραύλους από όσους διαθέτει. Και εκεί χάνει. Όχι γιατί δεν «μπορεί». Αλλά γιατί δεν προλαβαίνει και δεν επαρκεί!

Τα βίντεο που κυκλοφορούν δεν είναι απλώς εντυπωσιακά. Είναι αποκαλυπτικά. Δύο και τρεις αναχαιτιστικοί πύραυλοι εκτοξεύονται… και αποτυγχάνουν. Ο στόχος περνά. Η πρόσκρουση γίνεται. Και τότε η εικόνα καταρρέει.

Για δεκαετίες, το αφήγημα ήταν ξεκάθαρο. Η Δύση ελέγχει, το Ισραήλ προστατεύεται, η τεχνολογία υπερισχύει. Μπούρδες στο πάτερο.

Σήμερα, αυτό το αφήγημα ραγίζει μπροστά στα μάτια όλων.

Η Μέση Ανατολή δεν είναι πια η ίδια. Η ισορροπία ισχύος μετατοπίζεται. Και οι χώρες της περιοχής το βλέπουν. Σαουδική Αραβία, Κατάρ, ΗΑΕ, Ιορδανία, όλοι παρακολουθούν. Και όχι ως θεατές, αλλά ως επόμενοι πιθανοί στόχοι!

Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και η εσωτερική ρήξη.

Ο Βενιαμίν Νετανιάχου συγκρούεται με τη Μοσάντ. Ο Δαβίδ Μπαρνέα φέρεται να αποστασιοποιείται. Κατηγορίες εκατέροθεν, διαρροές, ευθύνες και τα ρέστα. Ποιος έδωσε λάθος πληροφορίες; Ποιος οδήγησε τη χώρα σε πόλεμο; Ποιος θα πληρώσει το τίμημα;

Η μία πλευρά μιλά για αποτυχία των υπηρεσιών. Η άλλη για ριψοκίνδυνη πολιτική απόφαση που αγνόησε τα δεδομένα. Και σαν σκιά πάνω απ’ όλα, πλανάται κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό. Υποψίες για διείσδυση, διαρροές και κατασκοπεία μέσα στο ίδιο το Ισραήλ!

Η εικόνα είναι πλέον πλήρης.

Δεν πρόκειται απλώς για έναν πόλεμο. Πρόκειται για μια μεταβατική στιγμή της Ιστορίας. Ένα σημείο όπου η τεχνολογική υπεροχή δοκιμάζεται. Όπου τα δόγματα καταρρέουν. Όπου οι βεβαιότητες γίνονται ερωτήματα.

Και το πιο επικίνδυνο από όλα δεν είναι οι πύραυλοι. Είναι ότι αυτοί που πίστευαν πως ελέγχουν τα πάντα… αρχίζουν να χάνουν τον έλεγχο.

Και η ανθρωπότητα, μπαίνει στην πιο επικίνδυνη πλέον φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου. Όπου σε αυτή τη φάση, όλα είναι πιθανά. Ακόμη και ο...πυρηνικός αφανισμός!

Ο Θεός να βάλει το χέρι Του...

Πύρινος Λόγιος