Για πρώτη φορά μετά από δύο αιώνες ελεύθερου βίου, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο που η παγκόσμια πολιτική ιστορία σπάνια καταγράφει: Τη σιωπηλή αλλά ακλόνητη συμφωνία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Εκεί που οι ιδεολογίες δίχαζαν, εκεί που το «δεξιό» και το «αριστερό» ύψωναν τείχη, σήμερα αναδύεται μια γέφυρα. Και το όνομα αυτής της γέφυρας είναι η προσωποποίηση της διεκδίκησης για Δικαιοσύνη.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν αποτελεί απλώς ένα πρόσωπο της επικαιρότητας· έχει μετατραπεί στο σύμβολο μιας ηθικής νομιμοποίησης που η τρέχουσα πολιτική τάξη έχει απωλέσει προ πολλού.
Η πολιτική ελίτ παρακολουθεί έντρομη. Δεν φοβάται μια ακόμη αντιπολιτευτική φωνή, αλλά την οριζόντια ένωση των πολιτών. Όταν ο λαός σταματά να μαλώνει για τα δευτερεύοντα και επικεντρώνεται στο πρωτεύον —την αξία της ανθρώπινης ζωής και την αλήθεια— το παλιό σύστημα χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του.
Η εμμονή στην εξάντληση της τετραετίας δεν αποτελεί δείγμα σταθερότητας, αλλά μια αγωνιώδη προσπάθεια του πολιτικού κατεστημένου να κερδίσει χρόνο. Είναι η ελπίδα ότι η μνήμη θα ξεθωριάσει, ότι η συγκίνηση θα κοπάσει και ότι το «μη αναστρέψιμο» θα γίνει ξανά διαχειρίσιμο.
Αν το αύριο οικοδομηθεί πάνω σε μια διακήρυξη που θέτει ως μοναδικό άξονα τον Άνθρωπο και τις Αξίες του, το αποτέλεσμα θα είναι νομοτελειακό. Η κάθοδος στις εκλογές με ένα ψηφοδέλτιο ανθρώπων που δεν φέρουν τη σκουριά της παλαιάς πολιτικής, αλλά την καθαρότητα της κοινωνικής προσφοράς, δεν θα είναι απλώς μια υποψηφιότητα. Θα είναι μια ειρηνική επανάσταση.
«Όταν η πολιτική χάνει την ψυχή της, η κοινωνία αναζητά έναν φάρο. Όταν η εξουσία τρέμει την ένωση των πολιτών, τότε η αλλαγή έχει ήδη ξεκινήσει.»
Η προοπτική μιας πρωθυπουργίας που δεν πηγάζει από κομματικούς σωλήνες, αλλά από την ανάγκη για κάθαρση, τρομάζει όσους έμαθαν να κυβερνούν με τη διαίρεση.
Η δυναμική είναι πλέον σαφής γιατί έχει τα παρακάτω στοιχεία
την καθολική αποδοχή μιας γυναίκας που μιλά στην καρδιά του έθνους.
την είσοδος «άκαπνων» αλλά έντιμων πολιτών στον στίβο της εξουσίας.
και την κατάργηση των τεχνητών συνόρων μεταξύ των πολιτικών χώρων μπροστά στο κοινό αίτημα για Αξιοπρέπεια.
Η ιστορία γράφεται από εκείνους που τολμούν να μετατρέψουν τον συλλογικό πόνο σε πολιτικό όραμα. Η Ελλάδα δεν περιμένει πλέον έναν σωτήρα, αλλά την ίδια της την αντανάκλαση στο πρόσωπο εκείνων που δεν πρόδωσαν την αλήθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου