Μια Γυναίκα – Μάνα, που βρίσκει τη δύναμη, το ψυχικό σθένος, να σηκώσει στους ώμους της το βάρος ενός ολόκληρου λαού.

 

Σήμερα βουίζει μια λέξη μονάχα στο μυαλό μου: Αδικία!!!

Σκέφτομαι ότι είναι η μέρα της Γυναίκας και το μόνο που μπορώ να νιώσω είναι πόνος και οργή! Αναλογίζομαι τους αγώνες επί αιώνες των αιώνων των γυναικών, για να κερδίσουν το αυτονόητο. Το ισότιμο δικαίωμά τους στη ζωή, στο γίγνεσθαι της ζωής!! Και καταλήγω, πως το μόνο που δε μπόρεσαν ποτέ να της στερήσουν είναι η ιδιότητα της Μάνας!! Γυναίκα, Μάνα, Ζωή!!

Η λέξη Μάνα οδηγεί τη σκέψη μου και την καρδιά μου στην κ. Καρυστιανού. Μια Γυναίκα – Μάνα που της στέρησαν την πιο πολύτιμη ιδιότητά της. Την ακρωτηρίασαν κι αυτή, στερώντας της την κόρη της, την ηλιαχτίδα της ζωής της, αφήνοντάς την μισή…

Μια Γυναίκα – Μάνα, που βρίσκει τη δύναμη, το ψυχικό σθένος, να σηκώσει στους ώμους της το βάρος ενός ολόκληρου λαού.

Μελετώ τη φιγούρα της , τόσο εύθραυστη, τόσο ταπεινή. Το βλέμμα της πάντα χαμηλωμένο εκτός της στιγμής που ψάχνει στον ουρανό για τη Μάρθη της.

Μια Γυναίκα – Μάνα που κατάφερε να αφυπνίσει μια χώρα. Για τη δικαίωση των θυμάτων και την τιμωρία των όποιων υπευθύνων.

Μια Γυναίκα – Μάνα που φροντίζει τα παιδιά όλων μας, τα σημερινά και τα επόμενα που θα έρθουν και θα εμπιστευτούν ένα κράτος που τους υπόσχεται ασφάλεια.

Μια Γυναίκα – Μάνα που βγήκε έξω, μακριά από την «ασφάλεια του πένθους της» και φώναξε σε όλους μας, όχι με λέξεις αλλά με την ηθική του αγώνα της: «Σηκωθείτε από τους καναπέδες και την τηλεόραση, ελάτε μαζί μου – μαζί μας, να επαναφέρουμε το Δίκαιο! Να μπορέσουμε εμείς οι γονείς και όλοι οι συγγενείς των θυμάτων, να ονειρευτούμε τα παιδιά μας, τους ανθρώπους μας χωρίς να ντρεπόμαστε. Δίχως ενοχές να τους αγκαλιάσουμε νοητά και να βρούμε τη δύναμη να ζούμε με την απουσία τους».

Μια Γυναίκα – Μάνα που σήμερα πονάει περισσότερο, μα συνεχίζει να ελπίζει γιατί νιώθει πως επιτέλους όλοι εμείς νιώσαμε τον πόνο της και την οργή της.

Σκύβουμε το κεφάλι μονάχα για να κρύψουμε το δάκρυ μας και μετά σηκώνουμε το βλέμμα μας ψηλά μαζί με τη γροθιά μας, ενάντια σε κάθε ψέμα, σε κάθε σαπίλα, σε κάθε βρωμιά… Μπροστά στο μεγαλείο της ψυχικής της δύναμης μονάχα να αγωνιζόμαστε μπορούμε.

Η κ. Καρυστιανού μια Γυναίκα – Μάνα που μας κέρδισε όλους με την αξιοπρέπειά της, την ορθότητα του λόγου της, την αστείρευτη δύναμή της, μα πάνω απ΄όλα με την ευαισθησία της που δεν εκλιπαρεί αλλά απαιτεί το Δίκαιο.

Μια Γυναίκα – Μάνα που άνοιξε την αγκαλιά της και χώρεσε μέσα της κάθε οικογένεια, όχι μόνο των θυμάτων των Τεμπών, αλλά κάθε οικογένεια που έχασε άδικα και αναίτια τον άνθρωπό της.

Η κ. Καρυστιανού μας πρόσφερε μια αγκαλιά που χώρεσε μέσα της έναν λαό κι ένα χαμόγελο θλιμμένο, που μας γεμίζει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Η σημερινή γιορτή για την Ημέρα της Γυναίκας στεφανώνει την κ. Καρυστιανού, η οποία αντέχει και μας αφυπνίζει, αγγίζει τη συνείδησή μας, να πράξουμε το μέγιστο για τη δικαίωση των χαμένων ψυχών και μας υπενθυμίζει και σε εμάς που δεν είμαστε γονείς, πως δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο και ιερότερο από το παρόν και μέλλον των παιδιών!!!

Σ΄ ευχαριστούμε Μαρία. Είσαι πια ένας δικός μας άνθρωπος!! Δεν είσαι μόνη, έχεις μαζί σου μια χώρα που ακόμα η καρδιά της πάλλεται και αναπνέει για Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Ελπίδα, Χαρά…!!!

(Για κάθε μάνα των χαμένων παιδιών των Τεμπών. Με απέραντη στοργή Λίνα Ξύντα