Συνηθίσαμε να μιλάμε για το «σύστημα» σαν να είναι μια αόρατη δύναμη.
Κάτι πανίσχυρο, απρόσιτο, σχεδόν μοιραίο.
Σαν ένας μηχανισμός που καθορίζει τα πάντα και απέναντι στον οποίο ο πολίτης δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Αυτή όμως είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση.
Το σύστημα δεν είναι κάτι έξω από την κοινωνία.
Είναι οι αντιλήψεις που επικρατούν μέσα της.
Είναι η στιγμή που βλέπουμε κάποιον να αγωνίζεται για τα κοινά και αντί να αναρωτηθούμε αν έχει δίκιο, βιαζόμαστε να τον βάλουμε σε ένα κουτάκι
«Κάτι θέλει».
«Κάπου το πάει».
«Όλοι το ίδιο είναι».
Έτσι γεννιέται η αδράνεια.
Και όταν η αδράνεια γίνεται συνήθεια, τότε το σύστημα δεν χρειάζεται να επιβληθεί.
Αναπαράγεται μόνο του.
Γι’ αυτό και το σύστημα δεν φοβάται την οργή.
Η οργή ξεσπά, φωνάζει και περνά.
Δεν αλλάζει τίποτα όταν δεν συνοδεύεται από συνείδηση.
Αυτό που πραγματικά το φοβίζει είναι κάτι άλλο.
Η στιγμή που ο πολίτης σταματά να λειτουργεί ως θεατής.
Η στιγμή που αρχίζει να σκέφτεται, να κρίνει και να συμμετέχει.
Η στιγμή που καταλαβαίνει ότι η δημοκρατία δεν είναι μια διαδικασία που συμβαίνει χωρίς αυτόν.
Γιατί τότε αλλάζει κάτι βαθύτερο.
Ο πολίτης δεν αναζητά σωτήρες.
Αναζητά ανθρώπους με ευθύνη.
Δεν αρκείται σε εύκολες εξηγήσεις.
Αναζητά ουσία.
Και κυρίως, παύει να θεωρεί φυσιολογική την αδιαφορία.
Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν όταν όλοι συμφωνούν.
Αλλάζουν όταν κάποιοι αποφασίζουν να σκεφτούν διαφορετικά.
Όταν η συνείδηση γίνεται πλειοψηφία.
Και τότε συμβαίνει κάτι απλό αλλά καθοριστικό
η δημοκρατία παύει να είναι μια λέξη
και γίνεται πράξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου