Ο «τιμωρός» των Βρυξελλών που έσπευσε πρώτος να υπογράψει

Με 305.544 σταυρούς προτίμησης, πρώτος των πρώτων, ο Γιώργος Αυτιάς δεν πήγε απλώς στην Ευρωβουλή. Πήγε φορτωμένος με την εικόνα του «λαϊκού τιμωρού», του ανθρώπου που –υποτίθεται– θα τραβούσε αυτιά, θα χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι και θα έβαζε στη θέση της την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.
Κι όταν ήρθε η ώρα της αλήθειας;
Όταν εμφανίστηκε η συμφωνία Mercosur, αυτή που κάνει τους αγρότες να βλέπουν το χωράφι τους να μετατρέπεται σε έκθεμα μουσείου, ο «σκληρός» έγινε βελούδινος. Ο «ανένδοτος» έγινε υπόδειγμα πειθαρχίας. Και ο «εκπρόσωπος των αδυνάτων» μετατράπηκε σε υπόδειγμα… ταχύτητας στην υπογραφή.
Ούτε φωνές.
Ούτε απειλές.
Ούτε καν μια θεατρική γκριμάτσα αγανάκτησης για τα μάτια του κόσμου.
Απέναντι στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δεν χρειάστηκε ούτε να υψώσει τόνο ούτε να κάνει τον αυστηρό. Άλλωστε, δεν υπήρχε λόγος. Η υπογραφή μπήκε αβίαστα, σχεδόν με ανακούφιση. Σαν να έλεγε: «Πείτε μου πού, να τελειώνουμε».
Οι αγρότες; Σιωπή.
Οι συνταξιούχοι; Εκτός κάδρου.
Οι 305.000 ψηφοφόροι; Χρήσιμοι μόνο μέχρι να κλείσουν οι κάλπες.
Παραπολιτικά, η εικόνα είναι κρυστάλλινη:
Στα πάνελ, ρόλος αγανακτισμένου λαϊκού εισαγγελέα.
Στις ψηφοφορίες, ρόλος πρόθυμου κομπάρσου.
Γιατί τελικά, ο «εκπρόσωπος» δεν πήγε στις Βρυξέλλες για να μαλώσει. Πήγε για να δείξει ότι είναι «σοβαρός», «υπεύθυνος» και απολύτως ευθυγραμμισμένος. Και αν στο δρόμο θυσιάστηκαν αγρότες, παραγωγοί και υποσχέσεις, μικρό το κακό. Αυτά είναι για εσωτερική κατανάλωση.
Η Mercosur, άλλωστε, δεν ήθελε φωνές.
Ήθελε υπογραφές.
Και ο Γιώργος Αυτιάς φρόντισε να μην απογοητεύσει κανέναν εκτός από εκείνους που τον ψήφισαν.

https://www.press-gr.com/