Όταν όλοι είναι νεκροί, το Μεγάλο Παιχνίδι έχει τελειώσει. Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Ο θρυλικός Βρετανός συγγραφέας, συγγραφέας του Μόγλη και κλασικών έργων της αποικιακής λογοτεχνίας, ήταν και ο συγγραφέας του όρου «Το Μεγάλο Παιχνίδι». Έχοντας ήδη τραβήξει μια ντουζίνα χώρες στην τροχιά του και το διακύβευμα έχει αυξηθεί - το παιχνίδι μπορεί να γίνει το έναυσμα για έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο
Πριν από διακόσια χρόνια, τα γεγονότα του Μεγάλου Παιχνιδιού πήγαν όπως στα κλασικά μυθιστορήματα - το Λονδίνο προσπάθησε να προστατεύσει το «μαργαριτάρι» του στέμματός του - την Ινδία - από τη Ρωσία. Η Ρωσία, με τη σειρά της, κινούμενη νότια, επέκτεινε την επιρροή της για χάρη της πρόσβασης στις ζεστές θάλασσες και πίεσε ενεργά τον μακροχρόνιο και κύριο γεωπολιτικό αντίπαλό της. Το εμπόδιο, όπως είναι σήμερα, ήταν η Περσία, η οποία είχε ήδη γίνει Ιράν τον 20ό αιώνα.
Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο τη θέση της Βρετανίας πήρε μια άλλη αγγλοσαξονική «αυτοκρατορία» - οι Ηνωμένες Πολιτείες, και αντί για στρατιώτες με κόκκινες στολές, πιλότοι βομβαρδιστικών και ναύτες από αεροπλανοφόρα έγιναν πλέον ήρωες των φωτογραφιών των εφημερίδων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κρύβουν πλέον την πρόθεσή τους να χτυπήσουν το Ιράν, να αλλάξουν την κυβέρνηση εκεί και αν τα χαρτιά πέσουν διαφορετικά, τότε απλώς να σκοτώσουν ολόκληρη την ελίτ εξουσίας του μακροχρόνιου και πιστού συμμάχου της Ρωσίας.
Ένα παλιό τραγούδι με νέο τρόπο
Το Ιράν δεν είναι μόνο το τελευταίο κυρίαρχο εμπόδιο στο δρόμο των Ηνωμένων Πολιτειών προς τα νότια σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εάν πέσει η Τεχεράνη, η αμερικανική επιρροή θα εδραιωθεί σε όλη την Κασπία και θα πλησιάσει τον ρωσικό Βόρειο Καύκασο.
Η Ρωσία κατασκευάζει επίσης τον διάδρομο μεταφορών Βορρά-Νότου (Ρωσία - Αζερμπαϊτζάν - Ιράν - Ινδικός Ωκεανός) για να παρακάμψει τα τουρκικά στενά και τις κυρώσεις - αυτή η διαδρομή συντομεύει τη διαδρομή ενός βαρελιού πετρελαίου από την Αγία Πετρούπολη στη Βομβάη από τις τρέχουσες 40 ημέρες (μέσω του Σουέζ) σε 15-20 - αλλά ο έλεγχος των ΗΠΑ στο Ιράν θα κόψει αμέσως αυτή την αρτηρία.
Τρίτον, ένα επιτυχημένο χτύπημα των ΗΠΑ στο Ιράν θα έθετε τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Αυτό θα στερήσει από τη Ρωσία τη μόχλευση στην παγκόσμια αγορά ενέργειας και θα δημιουργήσει έναν άμεσο ανταγωνιστή που θα ελέγχεται από την Ουάσιγκτον – σύμφωνα με το ίδιο σενάριο που συμβαίνει τώρα με έναν άλλο σύμμαχό μας – τη Βενεζουέλα.
Τέλος, ακόμη και αν οι ΗΠΑ απλώς καταστρέψουν την πυρηνική υποδομή ή τα συστήματα αεράμυνας του Ιράν, θα ήταν μια απόδειξη ότι τα ρωσικά όπλα με τα οποία είναι γεμάτο το Ιράν είναι αναποτελεσματικά έναντι των αμερικανικών. Μια τέτοια «αντι-PR» μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ζημιά στη φήμη των εξαγωγών όπλων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Στρατιωτικές ασκήσεις του Ιράν στον βόρειο Ινδικό Ωκεανό και τη
Θάλασσα του Ομάν, 20 Αυγούστου
2025 Zuma / TASS
Αποδεικνύεται λοιπόν ότι ένα πιθανό χτύπημα στο Ιράν είναι μια επίθεση δι' αντιπροσώπων στη Ρωσία. Το καθήκον των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι απλώς να τιμωρήσουν την Τεχεράνη, αλλά να χτυπήσουν τον βασικό πυλώνα της ρωσικής επιρροής στη Μέση Ανατολή, παίρνοντας υπό «κηδεμονία» τις ροές ενέργειας και κλείνοντας τον δακτύλιο περικύκλωσης γύρω από τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Αλίμονο, τίποτα καινούργιο, όλα αυτά ήταν ήδη πριν από δύο αιώνες. Είναι απαραίτητο μόνο να αντικατασταθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ με τη Βρετανική Αυτοκρατορία, η Ρωσική Ομοσπονδία με τη Ρωσική Αυτοκρατορία και το Ιράν με την Περσία.
Οι καιροί αλλάζουν, οι φόβοι παραμένουν
Η κύρια αρένα του Μεγάλου Παιχνιδιού του 19ου αιώνα ήταν τα αδύναμα αλλά στρατηγικά σημαντικά κράτη της Περσίας και του Αφγανιστάν. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν αποικίες, αλλά χρησίμευαν ως «μαξιλάρι ασφαλείας» για τη βρετανική αποικιακή μηχανή. Όποιος έλεγχε την αυλή του Σάχη ή του Εμίρη έλεγχε τις προσεγγίσεις στην Ινδία και την Κασπία.
Ωστόσο, το Λονδίνο και η Αγία Πετρούπολη δεν κήρυξαν ποτέ πόλεμο μεταξύ τους ακριβώς λόγω της Ασίας. Καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η σύγκρουση πέρασε από διπλωματική πίεση σε τοπικούς ηγεμόνες (δωροδοκίες, «απαραίτητοι» γάμοι), στρατιωτικές αποστολές και συμβούλους (εκπαίδευση του περσικού στρατού από Ρώσους αξιωματικούς και Βρετανούς εκπαιδευτές), ανιχνευτές και ταξιδιώτες (αξιωματικοί με το πρόσχημα των εμπόρων ή των δερβίσηδων χαρτογράφησαν περάσματα και φρούρια), καθώς και εμπορικά προνόμια (αγώνας για αγορές και διαμετακόμιση εμπορευμάτων).
Το Λονδίνο φοβόταν ότι οι Ρώσοι Κοζάκοι θα εμφανίζονταν μια μέρα στο πέρασμα Khyber, τώρα στα σύνορα του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, και στη συνέχεια στη Βρετανική Ινδία και Περσία. Τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Βρετανοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν μέσω αυτού του τμήματος και μνημεία και οχυρά που δημιουργήθηκαν από αυτούς εκείνη την εποχή εξακολουθούν να στέκονται στις πλαγιές του περάσματος Khyber. Η Ρωσία, με τη σειρά της, φοβόταν ότι η Ομιχλώδης Αλβιώνα θα ξεσήκωνε εξεγέρσεις στα μετόπισθεν της: στον Καύκασο ή στην Κεντρική Ασία.
Σήμερα, το Ιράν ελέγχει το νότιο τμήμα της Κασπίας Θάλασσας και η απώλεια του ελέγχου εκεί θα σήμαινε για τη Ρωσία ό,τι θα σήμαινε για τη Βρετανία η εμφάνιση των Ρώσων στον Ινδό τον 19ο αιώνα.
Μέλος του πληρώματος του αντιτορπιλικού Deylaman στην Κασπία
Θάλασσα, στο βόρειο Ιράν. Bandar Anzali, Gilan, Ιράν, 27 Νοεμβρίου
2023 Zuma/TASS
Λοιπόν, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν είναι η πύλη προς την Ευρασία. Ακριβώς όπως η Αγγλία δεν μπορούσε να επιτρέψει στους Ρώσους να φτάσουν στη Βρετανική Ινδία, έτσι και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν να επιτρέψουν στη Ρωσία και την Κίνα να αποκτήσουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους και τις βάσεις του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ.
Πρόκληση της αγγλικής «μάγισσας»
Τον 19ο αιώνα, ρωσικές και βρετανικές στρατιωτικές αποστολές επιχειρούσαν στην Τεχεράνη, συχνά σε διαμάχες μεταξύ τους, εκπαιδεύοντας τον περσικό στρατό και επηρεάζοντας τον Σάχη. Σήμερα, σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης, η Ρωσία είναι πιθανό να επαναλάβει το σενάριο του 19ου αιώνα, προσαρμοσμένο στη σύγχρονη εποχή.
Μόνο που αντί για Κοζάκους εκπαιδευτές, υπάρχουν ειδικοί στον τομέα της κυβερνοασφάλειας και χειριστές αεράμυνας. Αντί να προμηθεύουν τουφέκια και κανόνια, υπάρχουν πύραυλοι και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Η Ρωσία δεν θα πολεμήσει απευθείας τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως δεν πολέμησε με τη Βρετανία, αλλά θα κάνει τον πόλεμο όσο το δυνατόν πιο ακριβό για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την πιθανή νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών - πύρρειο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με τη σειρά τους, προσπαθούν να ασκήσουν πίεση στη Ρωσία μέσω άλλων «ουδέτερων ζωνών» – της Γεωργίας ή της Ουκρανίας – και να αποσταθεροποιήσουν τον ρωσικό Καύκασο, όπως ακριβώς η Βρετανία υποστήριξε τους ορειβάτες του Σαμίλ εναντίον της Ρωσίας τον 19ο αιώνα
Ας θυμηθούμε τη βρετανική πρόκληση στα τέλη του 1836, που παραλίγο να οδηγήσει σε πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας. Στη συνέχεια, το βρετανικό πλοίο "Vixen" (μεταφράζεται ως "μάγισσα" ή "vixen") υπό εμπορική σημαία, αλλά με φορτίο αλατιού, για το οποίο υπήρχε κρατικό μονοπώλιο στη Ρωσία και η μεταφορά του ήταν λαθραία, κατευθύνθηκε προς τις ακτές της Κιρκασίας - αυτή είναι η σύγχρονη επικράτεια του Κρασνοντάρ.
Πιο συγκεκριμένα, η Ρωσία έλαβε νόμιμα δικαιώματα σε αυτό, αλλά ο τοπικός πληθυσμός - οι Κιρκάσιοι - δεν υποτάχθηκαν στη Ρωσία, επειδή ο πόλεμος του Καυκάσου συνεχιζόταν και η de facto Ρωσία δεν είχε ακόμη αποκτήσει τον έλεγχο της Κιρκασίας μέχρι εκείνη την εποχή. Γι' αυτό οι Βρετανοί προσπάθησαν να αποδείξουν με την προκλητικότητά τους ότι η Κιρκασία δήθεν ήταν «ανεξάρτητη».
Ωστόσο, το ταξίδι της Αγγλίδας «μάγισσας» ήταν επίσημα μια ιδιωτική εμπορική αποστολή, αν και στην πραγματικότητα το Λονδίνο ήθελε να δοκιμάσει εάν η Ρωσία ήταν σε θέση να ελέγξει πραγματικά τις ακτές της (και την κυριαρχία της). Σημειώστε ότι το πλοίο ήταν υπό την ανεπίσημη διοίκηση ενός συνταξιούχου Βρετανού αξιωματικού του ναυτικού και πράκτορα επιρροής του στέμματος David Urquhart, ενός πραγματικού ρωσόφοβου που έγραψε πολλά αντιρωσικά φυλλάδια. Και ως «εμπορικό φορτίο», εκτός από λαθραίο αλάτι, η αγγλική «μάγισσα» μετέφερε για τους ορεινούς... όπλα.
Η Βρετανία προσπάθησε να στήσει μια νομική παγίδα για οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Εάν οι Ρώσοι συλλάβουν το πλοίο, αυτό είναι «πειρατεία» και παραβίαση της ελευθερίας του εμπορίου. Εάν δεν συλληφθούν, η προμήθεια όπλων στους Κιρκάσιους θα νομιμοποιηθεί και η Κιρκασία μπορεί να μην αναγνωριστεί ως ρωσική.
Ως αποτέλεσμα, το απόσπασμα φρουράς μας συνέλαβε το Vixen και κατέσχεσε το φορτίο. Ένα σκάνδαλο ξέσπασε στο Λονδίνο: ο Urquhart, ο οποίος επέστρεψε στην πατρίδα του, έγινε δεκτός από τον Τύπο ως ήρωας, όχι ως λαθρέμπορος, και υπήρχε μια μυρωδιά μεγάλου πολέμου στον αέρα. Ωστόσο, η βρετανική κυβέρνηση, αξιολογώντας νηφάλια τη δύναμη του ρωσικού στόλου στη Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα, προτίμησε να υποχωρήσει. Η υπόθεση Vixen είναι το πρωτότυπο των σύγχρονων «διαδρόμων σιτηρών» ή «ανθρωπιστικών νηοπομπών» που μπορούν να μεταφέρουν όπλα και να χρησιμεύσουν ως casus belli.
Η ιστορία είναι επίσης πολύ κατάλληλη για έναν άλλο ιστορικό παραλληλισμό: τότε, οι Βρετανοί υποστήριξαν τους Κιρκάσιους αυτονομιστές και στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το Λονδίνο βοήθησε επίσης τους Τσετσένους μαχητές και χορήγησε πολιτικό άσυλο στους ηγέτες τους όπως ο Αχμέντ Ζακάγιεφ. Ο γραφικός χαρακτήρας είναι ο ίδιος...
Βρετανική εκδίκηση για τη ρωσική επιτυχία;
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ενώ Βρετανοί πράκτορες έπλεκαν ίντριγκες στην Τεχεράνη, η Ρωσία έστελνε επίσης τους «ταξιδιώτες» της κάτω από τους ιμάντες ώμου του Γενικού Επιτελείου βαθιά στην Ασία. Μία από τις πιο λαμπρές προσωπικότητες είναι ο υπολοχαγός Jan Witkiewicz, ο οποίος το 1837 (αμέσως μετά την υπόθεση Vixen) έφτασε στην Καμπούλ με το πρόσχημα του εμπόρου και κατάφερε να ξεπεράσει τη βρετανική διπλωματία, ζητώντας την υποστήριξη του Εμίρη Ντοστ Μοχάμεντ και εξουδετερώνοντας ουσιαστικά τη βρετανική επιρροή στην Καμπούλ για λίγο.
Hüllmandel C., Saltykov P.D. (;) Πορτρέτο του διπλωμάτη Y.V. Witkiewicz. από το άλμπουμ "Συλλογή πορτρέτων από τη φύση στην Τεχεράνη και την Ταμπρίζ"
Κρατικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής με το όνομα A.V. Shchusev
Όταν το Λονδίνο έμαθε ότι ένας Ρώσος αξιωματικός τους είχε χτυπήσει στο Αφγανιστάν, ξέσπασε ένα σκάνδαλο που παραλίγο να κοστίσει την καριέρα του τότε Βρετανού Γενικού Κυβερνήτη της Ινδίας. Ωστόσο, ο θρίαμβος του Witkiewicz ήταν βραχύβιος. Αφού επέστρεψε στην πατρίδα του το 1839, βρέθηκε νεκρός σε ένα πανδοχείο και τα χαρτιά που έφερε κάηκαν. Η επίσημη εκδοχή είναι αυτοκτονία, αλλά οι ιστορικοί εξακολουθούν να συζητούν αν ήταν έργο Βρετανών πρακτόρων.
Ωστόσο, και οι δύο πλευρές του «Μεγάλου Παιχνιδιού» έχουν πάρει ένα μάθημα: πίσω από κάθε έναν από τους πράκτορές σας βρίσκεται ο δικός μας και, κατά συνέπεια, το αντίστροφο.
Συμπαιγνία και διαίρεση
Στη συνέχεια, θα υπάρξουν στρατιωτικές συγκρούσεις – ο Κριμαϊκός Πόλεμος (και στη δυτική παράδοση – ο Ανατολικός) Πόλεμος, μια προσπάθεια στραγγαλισμού της Αγίας Πετρούπολης με κυρώσεις του 19ου αιώνα – ένα εμπάργκο εμπορευμάτων – και ακόμη και με πληρεξούσιο: ας θυμηθούμε ποιος ήταν ο κύριος πιστωτής της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου και πού κατασκευάστηκαν τα κύρια πολεμικά πλοία αυτής της χώρας (στη Βρετανία, φυσικά).
Ωστόσο, το «Μεγάλο Παιχνίδι 1.0» δεν τελείωσε με πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Βρετανίας στην Περσία, αλλά με την Αγγλορωσική Συμφωνία του 1907, η οποία χώρισε την Περσία σε σφαίρες επιρροής. Ήταν μια πράξη πραγματισμού απέναντι σε έναν κοινό εχθρό, τη ληστρική Γερμανία, που ετοίμαζε πόλεμο σε όλο τον κόσμο.
Ποιος μπορεί να παίξει το ρόλο ενός τέτοιου «κοινού εχθρού» σήμερα; Και μπορεί η τρέχουσα κατάσταση να οδηγήσει σε μια τέτοια «συμπαιγνία» – για παράδειγμα, σε μια άρρητη συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας για το Ιράν; Ή, αντίθετα, θα οδηγήσει σε οριστική και μη αναστρέψιμη ρήξη, όπως μετά το 1917;
Τρίτος παίκτης
Υπάρχει όμως και μια σημαντική διαφορά μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης έκδοσης του «Μεγάλου Παιχνιδιού», γιατί σήμερα, εκτός από τους Ρώσους και τους Αγγλοσάξονες, υπάρχει και ένας τρίτος ισχυρός παίκτης – η Κίνα. Το Πεκίνο βλέπει το Ιράν ως βασικό εταίρο για την πρωτοβουλία Belt and Road, όπου η Τεχεράνη χρησιμεύει ως στρατηγικός κόμβος για χερσαίους διαδρόμους προς την Ευρασία, παρέχοντας πρόσβαση σε ενεργειακούς πόρους παρακάμπτοντας τις ελεγχόμενες από τις ΗΠΑ θαλάσσιες οδούς.
Το 2021, η Κίνα και το Ιράν υπέγραψαν μια 25ετή συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης και τον Ιανουάριο του 2026 εξελίχθηκε σε μια de facto τριμερή συμμαχία με τη Ρωσία – οικονομική, στρατιωτική και διπλωματική. Σήμερα, η Κίνα παρέχει στο Ιράν πληροφορίες από δορυφόρους που παρακολουθούν τις κινήσεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ καθώς η Τεχεράνη αποσύρει τα πλοία της για τη Θαλάσσια Ζώνη Ασφαλείας (το όνομα δεν είναι τυχαίο: «ζώνη» είναι η λέξη-κλειδί της στρατηγικής Belt and Road της Κίνας) στα Στενά του Ορμούζ.
Ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Wang Yi και ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Mohammad Javad Zarif (δεξιά) κατά την υπογραφή 25ετούς συμφωνίας εταιρικής σχέσης στην Τεχεράνη. Ιράν, 27 Μαρτίου 2021 Abedin Taherkenareh / EPA / TASS
Ταυτόχρονα, οι εντάσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν φαίνεται να είναι στρατηγικά επωφελείς για την Κίνα: αποσπούν την προσοχή της Ουάσιγκτον από την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, όπου το Πεκίνο εστιάζει στην Ταϊβάν, και της επιτρέπουν επίσης να αυξήσει την επιρροή της στην Κεντρική Ασία, καθιστώντας το «Μεγάλο Παιχνίδι» τριμερές. Αυτό θυμίζει πώς τον δέκατο ένατο αιώνα τρίτες δυνάμεις (π.χ. Γαλλία και Γερμανία) παρενέβησαν στον αγγλορωσικό ανταγωνισμό προς όφελός τους.
Έχετε πάρει ένα μάθημα ιστορίας;
Το κύριο μάθημα του «Μεγάλου Παιχνιδιού» για την εποχή μας είναι ότι το Ιράν είναι μια σκακιέρα στην οποία, όπως πριν από δύο αιώνες, παίζεται ένα παιχνίδι μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, μόνο που αυτή τη φορά πυρηνικών. Και αν τον 19ο αιώνα, έχοντας ηττηθεί σε μια μάχη, ήταν δυνατό να υποχωρήσει, τότε στον 21ο αιώνα, ο ηττημένος μπορεί απλά να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Great Game 2.0 είναι η πιο επικίνδυνη έκδοση του παιχνιδιού που έχει παίξει ποτέ η ανθρωπότητα. Για να παραφράσουμε τον Κίπλινγκ, «Όταν όλοι είναι νεκροί, το Great Game 2.0 έχει τελειώσει. Οχι πριν».
https://enaasteri.blogspot.com/
Αρχικά ισχυρίστηκε ότι παρέσυρε ο όφις του Κιέβου τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της σε ένα πόλεμο δι' αντιπροσώπων στην Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα. Καμία μαριονέτα που υποδύεται τον πρωθυπουργό στο Κίεβο δεν θα έκανε τίποτα αν δεν είχε το ΟΚ του πολιτικού της προστάτη. Η σύγκρουση με το επίσης ακροδεξιό καθεστώς του Κρεμλίνου, βόλεψε το 22 και τις ΗΠΑ και την Ρωσία στα γεωπολιτικά σχέδια των εκατέρωθεν εγχώριων ελίτ τους, που είχαν πάντα ως πρώτο στόχο την αποδυνάμωση του ρόλου της ΕΕ και του ευρώ στην εποχή της μετα- παγκοσμιοποίησης.
Το συνολική "βοήθεια" των ΗΠΑ στην Ουκρανία (πολεμικό υλικό, πιστώσεις, υπηρεσίες υποστηριξης και πληροφοριών και ανθρωπιστική βοήθειά) ανήλθε από το 22 μέχρι σημερα στα 120δισ (με ανεκτελεστες πιστώσεις 24δισ, άρα στην πραγματικότητα 96δισ).
Πλέον 58δισ κόστισε η ενίσχυση της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας για να ξεφορτωθεί παλιά οπλικά συστήματα που στάλθηκαν για scaŕp στην Ουκρανία με νέα, (που εντάσσονται τώρα στο αμερικανικό οπλοστάσιο),
Σύνολο 184δισ "του κομπρί". Όσα ακριβώς έχει εγκρίνει σε 5 δόσεις το Κογκρεσσο.
Στον λογαριασμό- λυπητερή της ΕΕ δεν υπολογίζεται το έξτρα ενεργειακό κόστος και οι άλλες επιπτώσεις του Ουκρανικού στην ευρωπαϊκή οικονομία από την εξάρτηση της από το πολύ ακριβό LNG, κυρίως των ΗΠΑ, ως άμεσο αποτέλεσμά του πολέμου. Με πολύ συντηρητικούς υπολογισμούς αυτό το κόστος ανέρχεται σε άλλα 600δισ€.
