Η μακροχρόνια στρατηγική συμμαχία μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων διέρχεται μια φάση ανοιχτής κρίσης, αναδεικνύοντας βαθιές αποκλίσεις αναφορικά με την περιφερειακή ηγεσία και τον γεωπολιτικό ρόλο στον Κόλπο. Παρόλο που οι εντάσεις υπέβοσκαν επί δεκαετίες, οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν φέρει στην επιφάνεια ένα δομικό ρήγμα στο εσωτερικό των διμερών σχέσεων.
Από τον «σκιώδη ανταγωνισμό» στη δημόσια σύγκρουση
Επί σειρά ετών, το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι διαχειρίζονταν τις διαφορές τους μέσω της διπλωματικής οδού και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η δυναμική αυτή μεταβλήθηκε ουσιαστικά το 2019, όταν οι στρατηγικές τους προτεραιότητες στον πόλεμο διαφοροποιήθηκαν, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να παρέχουν στήριξη σε διαφορετικούς τοπικούς δρώντες από εκείνους που προωθούσε η Σαουδική Αραβία.
Υεμένη: το σημείο καμπής
Η κρίσιμη ρήξη στις σχέσεις των δύο πλευρών καταγράφηκε στα τέλη του 2025, όταν το υποστηριζόμενο από τα Εμιράτα Southern Transitional Council προχώρησε στην κατάληψη εκτεταμένων εδαφών στη νότια και ανατολική Υεμένη. Η ηγεσία στο Ριάντ θεώρησε ότι ξεπεράστηκε «κόκκινη γραμμή», απαντώντας με σκληρές επίσημες δηλώσεις και άμεση στρατιωτική δράση εναντίον συγκεκριμένων στόχων – μια κίνηση που θεωρείται πρωτοφανές βήμα στις σαουδο-εμιρατινές σχέσεις.
Η διαμάχη δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο θέατρο της Υεμένης. Η Σαουδική Αραβία, υπό την ηγεσία του Πρίγκιπα Διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (Mohammed bin Salman), επιδιώκει να εδραιώσει την αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία της, ενώ τα ΗΑΕ, με ηγέτη τον Πρόεδρο Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ (Mohammed bin Zayed), ακολουθούν μια πιο παρεμβατική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Παράλληλα, Σαουδάραβες αξιωματούχοι και άλλοι περιφερειακοί δρώντες αντιλαμβάνονται τη στρατηγική σύγκλιση ΗΑΕ–Ισραήλ ως δυνητική απειλή, ιδίως σε μέτωπα όπως το Σουδάν, η Υεμένη και το Κέρας της Αφρικής, με το Ριάντ να θεωρεί πλέον την εμιρατινή στρατηγική ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Πιθανοί νέοι άξονες και περιορισμοί
Ενώπιον αυτών των δεδομένων, η Σαουδική Αραβία εξετάζει τη διαμόρφωση νέων περιφερειακών ισορροπιών, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης του συντονισμού με την Τουρκία. Ωστόσο, η ισχυρή οικονομική επιρροή που ασκούν τα ΗΑΕ σε χώρες όπως η Αίγυπτος και η Τουρκία περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια δημιουργίας ενός ενιαίου «αντιεμιρατινού» μπλοκ.
Διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν ότι, σε αντίθεση με την κρίση του 2017, δεν αναμένονται ακραία μέτρα όπως το κλείσιμο των συνόρων ή η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων. Και οι δύο πλευρές διατηρούν συμφέρον να αποφύγουν μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της έντασης.
Ένας κύκλος αναπροσαρμογής, όχι οριστικής ρήξης
Παρά τη σκληρή ρητορική που έχει υιοθετηθεί, ιστορικά οι σχέσεις στον Κόλπο χαρακτηρίζονται από κύκλους σύγκρουσης και επαναπροσέγγισης. Πολλοί εκτιμούν ότι η τρέχουσα ένταση συνιστά μια φάση αναπροσαρμογής των συσχετισμών, με τον ανταγωνισμό να συνυπάρχει με τη συνεργασία – χωρίς, προς το παρόν, να προδιαγράφεται οριστική διάσπαση.
https://geopolitico.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου