Μια νέα μορφή πολιτικής

 Του Παντελή Σαββίδη

Ηεμφάνιση της κ. Μαρίας Καρυστιανού στο πολιτικό προσκήνιο έχει ορισμένα  χαρακτηριστικά που καθορίζουν τις νέες πολιτικές τάσεις διεθνώς.

Δεν προέρχεται κατ αρχάς από τους κλασικούς κομματικούς σωλήνες. Αναδείχθηκε στη δημόσια σφαίρα από ένα τραγικό γεγονός που την σημάδεψε βαθιά αλλά η παραμονή της στον δημόσιο χώρο είναι κοινωνική απαίτηση. Η κοινωνία πιστεύει σήμερα πως η κ. Καρυστιανού φέρει την πολιτική ελπίδα την οποία αναμένει μετά από αρκετά χρόνια αποτυχημένης και διεφθαρμένης πολιτικής διακυβέρνησης  των παραδοσιακών κομμάτων.

Κοινωνική απαίτηση είναι, επίσης, η άρνησή της να συνεργαστεί με τα παραδοσιακά κόμματα.

Η κ. Καρυστιανού έχει μια οριζόντια απήχηση στο πολιτικό φάσμα. Προκαλεί το ενδιαφέρον σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και προσελκύει από όλα τα κόμματα.

Δεν έχει την γνωστή κλασική ιδεολογία αριστεράς, κέντρου ή δεξιάς.  Είναι με την Ελλάδα. Θέλει να κάνει κάτι για την Ελλάδα, σε αυτήν την γενική αναφορά, με έμφαση στη δικαιοσύνη.

Την κατηγορούν κομματικοί φορείς πως δεν έχει σαφή ιδεολογία και πολιτικές θέσεις. Ποιο από τα κόμματα της σημερινής βουλής έχει σαφείς θέσεις; Και με το που τις έχει τι σημαίνει;  Εφαρμόζει κάτι από τις θέσεις που κατά καιρούς εξήγγειλε το κυβερνών κόμμα;

Η Ελλάδα σε ό,τι αφορά την οικονομία της και την εξωτερική της πολιτική είναι χειροπόδαρα δεμένη. Δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια αυτόνομης δράσης.  Εκείνο που μπορούν να κάνουν οι κυβερνήσεις είναι να αντιμετωπίσουν την κοινωνία με ενσυναίσθηση, να λάβουν κοινωνικά μέτρα και να δώσουν αξία στους θεσμούς. Η κ. Καρυστιανού είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για αυτήν την πολιτική.

Το παραδοσιακό είδος κόμματος που ήκμασε στην μεταπολίτευση δε έχει, πλέον, απήχηση στις γενιές κάτω από τα 40. Οι νέοι παρουσιάζουν μια εντυπωσιακή κινητικότητα όχι, μόνο, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, τις σπουδές ή τον τόπο διαμονής. Αλλά και ως προς τις πολιτικές προτιμήσεις τους.

Στις γενιές πάνω από τα 40 έτη η πολιτική σχέση με ένα κόμμα ήταν σχέση δεσμού. Στις γενιές κάτω των 40 είναι μια μάλλον ευκαιριακή αναζήτηση. Αν ικανοποιήσει και αποδώσει, καλώς, Αν όχι την επόμενη φορά θα δούμε.

Η πολιτική μορφή που φαίνεται να δίνει στο Κίνημά της η Καρυστιανού εκφράζει περισσότερο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό μόρφωμα αυτήν την νέα τάση.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που την εντυπωσίασε και που το επαναλαμβάνει συνεχώς: τα βιογραφικά που της στέλνουν νέοι άνθρωποι και της ζητούν να τους συμπεριλάβει στην προσπάθειά της αφιλοκερδώς. Είναι τα παιδιά που αισθάνονται ότι το παλιό πολιτικό σύστημα καταρρέει και κάτι άλλο αναδύεται. Αυτό το άλλο συμβολίζει η κ. Καρυστιανού. Φέρει μαζί της μια ελπίδα η οποία δεν πρέπει να διαψευστεί. Και στην εντιμότητά της πιστεύει η νέα γενιά.

Η Μαρία Καρυστιανού εμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες στο Kontra24 (5 Ιανουαρίου 2026) με έναν τρόπο που δύσκολα χωράει στα συνηθισμένα κουτάκια της κομματικής αντιπαράθεσης: μίλησε με καθαρότητα, επέμεινε στη λογοδοσία και προσπάθησε να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε πολιτική πίεση με συγκεκριμένο στόχο – να μη μείνει τίποτα «θαμμένο» και τίποτα ατιμώρητο. Το κεντρικό της μήνυμα ήταν ότι, αν το εγχείρημα προχωρήσει σε εκλογική κάθοδο, δεν θα είναι «συμπλήρωμα» κανενός: έθεσε ως ορίζοντα μια αυτόνομη πορεία και μίλησε χωρίς μισόλογα για στόχο πρωτιάς, δείχνοντας ότι δεν την ενδιαφέρει απλώς μια “παρέμβαση”, αλλά μια αλλαγή συσχετισμών.

Σημαντικό επίσης είναι ότι στάθηκε στη διαφάνεια: στη συζήτηση για χρηματοδότηση/στήριξη, η ίδια τοποθετήθηκε με όρους δημόσιας λογοδοσίας, ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι το σύστημα θα χτυπήσει πρώτα εκεί — στην προσπάθεια να τη σπιλώσει ή να την παρουσιάσει ως «όχημα συμφερόντων».

Γιατί δέχεται πυρά «και από τα αριστερά»; Επειδή ένα αντισυστημικό, προσωποκεντρικό εγχείρημα που αντλεί δύναμη από κοινωνικό τραύμα, αμφισβητεί την ιδιοκτησία της αντιπολίτευσης πάνω στη διαμαρτυρία. Αυτό φαίνεται από το ότι προκάλεσε δημόσιες αντιδράσεις/επιφυλάξεις ακόμη και από κομματικούς χώρους όπως το ΚΚΕ, που αντιμετωπίζουν καχύποπτα τέτοιες πρωτοβουλίες.

Από την άλλη, ο τρόπος που τη χτυπάνε «κυβερνητικά τρολ» (και γενικότερα φιλοκυβερνητικοί λογαριασμοί/σχολιαστές στα social) ακολουθεί μια γνώριμη συνταγή: ειρωνεία, υπονοούμενα, απόπειρα ηθικής απαξίωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά κείμενα εστιάζουν ακριβώς σε αυτό το μοτίβο στο δημόσιο λόγο γύρω από την Καρυστιανού.

Το θετικό στην τωρινή της παρουσία είναι ότι δεν μίλησε σαν “επαγγελματίας πολιτικός”. Μίλησε σαν άνθρωπος που απαιτεί θεσμούς να λειτουργούν, να υπάρχει ευθύνη, και η κοινωνία να μη συμβιβαστεί με το «έτσι είναι». Κι αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί την πολεμούν από διαφορετικές πλευρές: γιατί η επιρροή της δεν περνά από κομματικά φίλτρα.

https://www.anixneuseis.gr/