Παλιά στο σπίτι δεν πετάγαμε ψωμί
Αν έπεφτε κομμάτι καταγής
έπρεπε να το φιλήσουμε
Είναι αμαρτία έλεγε η μάνα
το σώμα του Χριστού μες στ’ απορρίματα
Παράξενη συνήθεια και ξεχάστηκε
Απομεινάρι από τον καιρό της Κατοχής
παιδιά της πείνας ήταν άλλωστε οι γέροι μας
Τώρα που το ψωμί λιγόστεψε και πάλι
παιδιά ψάχνουνε στα σκουπίδια
για κείνο το καρβέλι που πετάξαμε
στα χρόνια που ήρθανε μετά
στης αφθονίας τα χρόνια
Σκύβουνε και το βάζουνε στο στόμα τους
δίνοντας ίσως
το ξεχασμένο εκείνο φίλημα συγνώμης
στο σκορπισμένο μόχθο των χεριών
Τώρα, χρόνια μετά
που έγινε πάλι το ψωμί
πεφιλημένος άρτος
το ευλογεί όχι ο Θεός
μα του ανθρώπου πάντα η γνώση και η πείρα.
Το Ψωμί – Θεώνη Κοτίν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου