Όχι όπως σήμερα. Καλοκαίρια αληθινά. Με άμμο στα μαλλιά και αλάτι στο δέρμα, με ποδήλατα ξεχαρβαλωμένα και γόνατα πληγωμένα από παιχνίδια χωρίς τελειωμό.
Τα λέγαμε «παραθερίσεις»…
Ξεκινούσαν Ιούνιο και τελείωναν Σεπτέμβρη. Και μέσα σ’ αυτούς τους δύο-τρεις μήνες χωρούσε μια ολόκληρη παιδική ηλικία.
Ξεκινούσαν με βαλίτσες και σάκους και τελείωναν με αγκαλιές και καρδιές γεμάτες.
Με 50 δραχμές στην τσέπη ένιωθες πλούσιος: λουκουμάς, παγωτό, κόκα κόλα – τα τρία ιερά δώρα του καλοκαιριού.
Δεν είχαμε κινητά, αλλά ήμασταν όλοι μαζί. Δεν ήμασταν «φίλοι» στα social, αλλά αδέρφια στην αλάνα.
Εκεί όπου όπου έτρωγαν τέσσερις, έτρωγαν και πέντε. Κι αν περίσσευε και λίγο ψωμί, πάντα βρισκόταν μια καρδιά να το μοιραστεί.
Κανείς δεν ένιωθε μόνος. Κανείς δεν ήταν μόνος.
Το μόνο μας άγχος; Να μη σπάσουμε την μπάλα, να μη στραβώσουμε το ποδήλατο και να μην τρυπήσουμε τα γόνατά μας στο ποδόσφαιρο, στο κυνηγητό, στα μήλα.
Και σαν έφτανε ο Σεπτέμβρης, μυρίζαμε καινούργια τετράδια, ακουμπούσαμε τις σάκες στο στήθος με λαχτάρα και καρδιοχτυπούσαμε να δούμε τους φίλους μας ξανά.
Το πρώτο θέμα; «Πώς περάσατε το καλοκαίρι». Και γράφαμε… ώρες. Γιατί το ζούσαμε. Και πονούσαμε που τέλειωσε.
Τώρα όλα άλλαξαν. Οι διακοπές έγιναν βιαστικές ανάσες ανάμεσα σε δύο κουραστικές μέρες.
Δεν προλαβαίνεις να φύγεις, κι ήδη πρέπει να γυρίσεις. Και μερικές φορές δεν καταλαβαίνεις καν αν έζησες, ή αν απλώς το ονειρεύτηκες.
Η κοινωνία έγινε ψυχρή, η αγάπη μετριέται, ο σεβασμός ξεχάστηκε και η αλληλεγγύη φοβάται.
Δεν παίζονται πια μήλα στους δρόμους. Δεν γελούν τα βράδια οι αυλές. Δεν φωτίζονται πια τα βλέμματα όπως τότε.
Μα είμαστε τυχεροί. Γιατί ζήσαμε. Ζήσαμε στα αληθινά.
Με αγκαλιές, με μυρωδιές από ηλιοκαμένα μαλλιά, με χέρια λερωμένα από χώμα, με ψυχές καθαρές.
Ζήσαμε την εποχή που το καλοκαίρι δεν ήταν απλώς διακοπές. Ήταν παιδική ηλικία, ήταν ζωή. Ήταν εμείς.
Και αυτό δεν θα μας το πάρει κανείς ποτέ.
Teku
Stylanna
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου