Αν κάποτε ένιωσα να βρίσκομαι βαθιά σε ένα πηγάδι, με αποτέλεσμα να τα βλέπω όλα σκοτεινά και μαύρα, εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα νιώθω σαν να κλωτσάω τον κόσμο μου, ακριβώς όπως η αγελάδα την γεμάτη(?) καρδάρα με το γάλα.
Στην πραγματικότητα έχω μπει σε μια σφαίρα άμυνας, μια εσωστρέφεια πέραν του δέοντος που ενώ στην αρχή έδειχνε ήρεμη και βολική, δεν βοηθάει να αγαπώ ούτε εμένα ούτε τα πράγματα γύρω μου.
Με λίγα λόγια μου λείπει μια έννοια, ένα ''κάτι'' που να με κάνει να χαίρομαι και να μ' ευχαριστεί πολύ. Ένα χειροπιαστό ''κάτι''.
Όσα φωτάκια κι αν βάλεις στο δέντρο σου δεν φτάνουν να φωτίσουν την ψυχή σου λένε κι είναι αλήθεια!
http://metofeggariagalia.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου