1. Οι άνθρωποι που χάνουμε εξακολουθούν να αποτελούν μέρος του εαυτού μας.

Κάποια μέρα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της απώλειας.
 Και η ζωή συνεχίζεται, οι μέρες και οι νύχτες περνούν, μέχρι να καταλάβουμε
 ότι ποτέ δεν θα σταματήσει πραγματικά να μας λείπει κάποιος που έχουμε
 χάσει, απλώς θα μάθουμε να ζούμε με την απουσία του.

Όταν χάνουμε κάποιον που δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτόν
, η καρδιά μας ραγίζει. Το δυσάρεστο είναι ότι δεν μπορούμε ποτέ να ξεπεράσουμε
 εντελώς την απώλεια. Ποτέ δεν θα τον ξεχάσουμε. Ωστόσο, αυτό είναι επίσης
 και θετικό. Θα συνεχίσει να ζει στη ζεστασιά της ραγισμένης μας καρδιάς
 που δεν θα γιατρευτεί εντελώς ποτέ κι εμείς θα συνεχίσουμε να προχωράμε στη
 ζωή ακόμη και με αυτή την πληγή. Είναι σαν να τραυματίζει κάποιος άσχημα
το πόδι του το οποίο ποτέ δεν θα θεραπευτεί εντελώς και που θα εξακολουθεί
 να πονάει όταν χορεύει. Μπορεί όμως ούτως ή άλλως να χορεύει ακόμα
κι αν κουτσαίνει ελαφρώς, κι αυτό είναι που προσθέτει περισσότερο βάθος στην
 απόδοσή του και την αυθεντικότητα του χαρακτήρα του.

antikleidi