Ο Όμηρος επίκαιρος και σήμερα…

Ο Όμηρος, ο πατέρας της παγκόσμιας ποίησης, που έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης, αλλά και πρότυπο μίμησης χιλιάδων μεταγενέστερων ποιητών, περιγράφει στο δεύτερο από τα έπη του, την «Οδύσσεια» ένα επεισόδιο που σίγουρα θα μας φανεί γνώριμο και παραπλήσιο στα σημερινά δρώμενα.
Ο λόγος για το επεισόδιο που παρατίθεται στις ραψωδίες ν έως ω της Οδύσσειας, από τη στιγμή δηλαδή που ο Οδυσσεύς φτάνει μετά από 20 χρόνια πολέμων, ταλαιπωριών και περιπλανήσεων στην πολυπόθητη Ιθάκη μέχρι τη συνάντηση με την πιστή Πηνελόπη του και το τέλος του έργου.
Πιο συγκεκριμένα, όταν ο Οδυσσεύς επιστρέφει επιτέλους στη γενέτειρά του, όπως είναι φυσικό τον διακατέχει ο πόθος να δει την οικογένειά του που τόσο είχε νοσταλγήσει όλα αυτά τα χρόνια. Επιθυμεί  να πάρει πίσω τον κόσμο του, τον οποίο πληροφορείται πως λεηλατούσαν κάποιοι μνηστήρες που είχαν εγκατασταθεί στο παλάτι του και διεκδικούσαν παράλληλα τη γυναίκα και την περιουσία του.
Παρά την ακατάπαυστη του λαχτάρα, δεν αντιδρά παρορμητικά αλλά περιμένει την κατάλληλη σρτιγμή για να δράσει. Έτσι διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την θεά Αθηνά, πηγαίνει στο παλάτι, ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις εξευτελιστικές προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να φέρει εις πέρας το σχέδιο του και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αναλωθεί σε μία στείρα αντιπαράθεση. Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς Αθηνάς, της θεάς που αντιπροσωπεύει τη νόηση, τη σοφία, την τέχνη της σκέψης και του πολέμου. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.
Όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που έπρεπε να αναμένει, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, η προστάτιδα θεά του τον επαναφέρει στην πραγματική του όψη και τότε είναι πανέτοιμος  να ξεσπάσει την οργή του πάνω σε αυτούς που τόσο άδικά κατασπατάλησαν το βιός του, κατέστρεφαν την πατρίδα του και ατίμαζαν την οικογένειά του.
Ο ισχυρότερος αντίπαλος του πολυμήχανου Οδυσσέως είναι ο Αντίνοος. Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, πρόκειται για την αντι-νόηση, πρακτική ανάλογη με τη σημερινή, ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν και διαστρευλώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε να μας αποτρέπουν διαρκώς να σκεφτόμαστε καθαρά και να διατηρουμε τα μάτια και το μυαλό μας ορθάνοιχτα. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
 Ο επόμενος είναι ο Ευρύ-μαχος. Αυτός που μάχεται με εύρος, με κάθε μέσο, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο Αμφί-νομος έπειτα, αυτός που διαστρεβλώνει τον νόμο και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι όπου φυσάει ο άνεμος.
 Ο Αγέ-λαος, αυτός που άγει και φέρει το λαό, τον παρασύρει με την βοήθεια του Αντίνοου. Που τον μετατρέπει σε κετευθυνόμενη!
 Ο Όμηρος είχε μελετήσει σε βάθος κάθε όνομα που χρησιμοποίησε στα έργα του. Όλα κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, όπως έκαναν τόσοι Έλληνες και ξένοι, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Τσε Γκεβάρα, ο Σαίξπηρ, και πολλοί άλλοι.. «Οι πρόγονοί μας μιλούν, μας συμβουλεύουν τι να κάνουμε, πώς να πολεμήσουμε.  Αρκεί να τους αφουγκραστούμε! Ο Αντίνοος ήταν ο πρώτος στόχος της φονικής βολής του Οδυσσέα. Γι’ αυτό πρέπει να διατηρούμε κριτική στ’αση απέναντι στα ΜΜΕ και να διασταρώνουμε κάθετι που ακούμε ή βλέπουμε όσο λογικό και αν μας ακούγεται. Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον λαιμό, το όργανο της ομιλίας δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων!..